က်ေနာ္နဲ႔ စတင္ဆံုဆည္းစဥ္က သူက ေက်ာင္းဆရာေပါက္စ။
ေက်ာင္းဆရာမ်ဳိး႐ိုးလို႔ ေျပာရေလာက္ေအာင္ အေဖ ေက်ာင္းဆရာ၊ အေမ ေက်ာင္းဆရာ၊ ညီမကလည္း ေက်ာင္းဆရာ။ ေက်ာင္းဆရာဘဝထဲကေန ရွားရွားပါးပါး ေတာ္လွန္ေရးသမားအျဖစ္ ေဖာက္ထြက္လာတဲ့သူ။ သူ႔နာမည္ရင္းက ေအာင္ေအာင္ေက်ာ္။
ဖိုးေအာင္က ဧရာဝတီတိုင္း၊ ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚက ေလးမ်က္ႏွာ၊ အိုင္သျပဳသား။ မိဘႏွစ္ပါးစလံုးက ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမေတြမို႔ သူ ႀကီးျပင္းက်င္လည္ရာပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ သူ႔ရဲ႕စံျပထားမႈေတြက ပညာေရးေလာကပဲ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့ သူ႔ဘဝရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္နဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕အိပ္မက္ကလည္း
ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္ပဲျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေက်ာင္းဆရာဝိဉာဥ္က သူ႔ရဲ႕အေသြးအသားထဲမွာကို ပါလာၿပီးသားလို႔ သူယံုၾကည္ခဲ့တယ္။
ဒါ့ေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ဝင္တန္းေအာင္ျမင္ခ်ိန္မွာ အျခားေက်ာင္းသားေတြလို ဟိုဟာေ႐ြးခ်ယ္ရေကာင္းႏိုး၊ ဒီဟာေ႐ြးခ်ယ္ရေကာင္းႏိုး ေတြေဝေနစရာမလိုခဲ့ဘူး။ ပညာေရးေကာလိပ္တက္ဖို႔ကိုပဲ ျပတ္ျပတ္သားသား သူ ေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။
ပညာသင္ၾကားေရးနဲ႔ သင္ယူေရးမွာ အေတာ္ကို အထံုဝါသနာႀကီးတဲ့လူ။ စိတ္သေဘာထား ႐ိုးသားျဖဴစင္ပြင့္လင္းသေလာက္၊ စိတ္ခံစားမႈ ျပင္းထန္တဲ့သူ။ ဒီမိုကေရးစီေရးအတြက္ မိသားစုဘဝနဲ႔ အနာဂတ္တစ္ခုလံုး ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့သူ။
က်ေနာ္တို႔ ျမစ္ႀကီးနား အက်ဥ္းေထာင္ေရာက္ၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ ကိုသက္ႏိုင္တို႔ ေထာင္ေျပာင္းအုပ္စု ေရာက္လာၾကတာပါ။ ဦးစိန္လွဦး(NLD)၊ ကိုမ်ဳိးေအာင္သန္႔(Trade Union)၊ ဦးဉာဏ္ေသာင္း (မရမ္းကုန္း)၊ ကိုၾကည္လင္(ေတာင္ဒဂံု)၊ ကိုျပည္စိုး(ၾကည့္ျမင္တိုင္)တို႔နဲ႔အတူ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ ေမလေလာက္မွာ ေျပာင္းလာတာ။ သူတို႔ေျပာင္းလာတာလည္း က်ေနာ္တို႔လိုပဲ ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။
ကိုသက္ႏိုင္က ပဲခူးသား။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကတည္းက သခ်ၤာအဓိကနဲ႔ ဘြဲ႔ရေနၿပီ။ ပဲခူးၿမိဳ႕နယ္ထဲက ႐ြာေလးတစ္႐ြာမွာပဲ မူလတန္းျပဆရာေလးအျဖစ္
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိေနခ်ိန္။ ရွစ္ေလးလံုး ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီးက ကိုသက္ႏိုင္ကို ဆြဲလႈပ္ႏႈိးခဲ့တယ္။ ပဲခူးၿမိဳ႕မွာ ဦးေဆာင္ သပိတ္ေမွာက္သူေတြထဲက တစ္ေယာက္အပါအဝင္ျဖစ္လာတယ္။ ပဲခူးၿမိဳ႕မွာ ၾသဂုတ္လ ၄ ရက္နဲ႔ ၆ ရက္ေန႔လႈပ္ရွားမႈအတြင္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြကို ဦးေဆာင္ခဲ့တယ္။ ပဲခူးတိုင္းအေရွ႕ျခမ္း ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ (ယာယီ) ဖြဲ႔စည္းႏုိင္ဖို႔ စည္း႐ံုး လႈပ္ရွားခဲ့တယ္။ ေသြးစြန္းေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ မ်ဳိးခ်စ္ရဲေဘာ္မ်ားအဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းတယ္။ ပဲခူးၿမိဳ႕လယ္မွာ ဒီမိုကေရစီေက်ာက္တိုင္ကို ေအာင္ျမင္စြာ စိုက္ထူႏိုင္ခဲ့တယ္။(ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္မွာေတာ့ အၿဖိဳဖ်က္ခံလိုက္ရတယ္)။ ကိုသက္ႏိုင္လည္း သူ႔ရဲ႕မူလ ေက်ာင္းဆရာေလးဘဝကို ျပန္ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္။
သူ႔အရပ္က ငါးေပေက်ာ္႐ံုေလး။ အသားလတ္လတ္၊ မ်က္ႏွာဝိုင္းဝိုင္း။ ခႏၱာကိုယ္က ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳးဆိုေတာ့ သူ႔ပံုစံက ပုလံုးလံုးေလးပဲ ဆိုပါေတာ့။ သူက ဗီဒီယိုဇာတ္ကားတစ္ခ်ဳိ႕မွာလည္း ‘မုန္းခက္’ ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ ဇာတ္ရံလုပ္ဖူးသတဲ့။ သူဟာ သ႐ုပ္ေဆာင္ မုန္းခက္ဆိုတာကို သိတဲ့သူေတြကသိၾကေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သိတာကေတာ့ သူဟာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္(NLD) ပါတီရဲ႕ မင္းသားတစ္လက္ပါပဲ။
‘သေဘာေကာင္းတဲ့သူ’ ဆိုတဲ့ေဝါဟာရကို စိတ္ထဲမွာေရရြတ္ၾကည့္မိ႐ံုနဲ႔တင္၊ ကၽြန္ေတာ္အာ႐ံုမွာ ပထမဆံုးေပၚလာမယ့္သူက ကိုမ်ဳိးခင္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္လည္း အသက္ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ ႀကီးပါတယ္။ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ျမစ္ႀကီးနားေထာင္ကေနျပန္လြတ္လာၿပီး ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ရပ္တည္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ကာလမွာမွ သူနဲ႔ စတင္သိကၽြမ္းရတာပါ။ သူက NLD ရဲ႕ ဝါရင့္ပါတီဝင္။ ဝါရင့္ပါတီဝင္လို႔ေျပာရတာက ပါတီကို ၾကားမွတ္တိုင္ကေန ျဖတ္တက္လာတဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။ တက္လိုက္ ဆင္းလိုက္လုပ္ခဲ့သူလည္း မဟုတ္ဘူး။ NLD ပါတီမွာ ဟိုးကနဦး အစကတည္းက ေကာင္းတူဆိုးဖက္ ရွိေနခဲ့သူ။ ႏိုင္ငံေရးတိုက္ပြဲတိုင္းမွာ မရြံ႕မဆုတ္ရဲဝံ့ခဲ့သူ။
က်ေနာ့္မိခင္အေၾကာင္းကို ေရးခ်င္လ်က္နဲ႔ က်ေနာ္ မေရးရက္ခဲ့ပါဘူး။ က်ေနာ့္အေပၚထားရွိတဲ့ မာမီ့ရဲ႕ေမတၱာနဲ႔ ေက်းဇူးတရားေတြကို ျပည့္စံုေအာင္ ေဖာ္ျပႏိုင္စြမ္းမရွိမွာ ေသခ်ာေနလို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုလို "က်ေနာ္ႏွင့္ …" ဆိုတဲ့
ေခါင္းစဥ္ ေအာက္မွာ က်ေနာ့္မာမီအေၾကာင္းမပါရင္လည္း ဘယ္လိုမွ မျပည့္စံုႏိုင္တာေၾကာင့္ ဒြိဟျဖစ္ေနတဲ့ၾကားထဲကပဲ ေရးျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။
မာမီက ေမာ္လၿမိဳင္ဇာတိပါ။ မာမီ့ရဲ႕အဖြားက မြန္အစစ္။ မာမီ့ရဲ႕အဖိုးက ျပည္ႀကီးေပါက္ေဖာ္အစစ္။ မာမီ့ရဲ႕အေဖကေတာ့ ၾသစေတးလ်လူမ်ဳိး။ ငယ္စဥ္ကတည္းက St.John ကြန္ဗင့္ (ယခု လသာ အထက-၂) ေက်ာင္းမွာ ေနခဲ့တယ္။
ေက်ာင္းရဲ႕ ေျပးခုန္ပစ္နဲ႔ ေဟာ္ကီ ခ်န္ပီယံ။ မာမီဆယ္တန္းအေရာက္ ျပည္သူပိုင္သိမ္းတာေတြနဲ႔ၾကံဳေတာ့ သူ႔ေက်ာင္းအတြက္ စာရင္းဇယားေတြကို လုပ္အားေပးကူညီခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီ့မွတင္ လံုျခံဳေရးတာဝန္က်တဲ့ တပ္မေတာ္သား က်ေနာ့္အေဖနဲ႔ အေၾကာင္းပါခဲ့ရတာပါပဲ။ မာမီက ႐ိုမန္ကက္သလစ္ဘာသာဝင္ျဖစ္ေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ညီအစ္ကို
၃ ေယာက္စလံုးလည္း ေမြးခါစကတည္းက ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ့္ရဲ႕ စာဖတ္ဝါသနာနဲ႔ အမွန္တရားဘက္က ရပ္တည္ခ်င္တဲ့ဓေလ့ကို မိဘေတြဆီက အေမြရခဲ့တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ မာမီ့ဆီကပါ။
က်ေနာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူေတြၾကားထဲမွာ … "ႏုႏုနယ္နယ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္။ ျမန္မာဆန္တယ္။ ယဥ္ေက်းေဖာ္ေ႐ြတယ္။ စိတ္ထားႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ႏိုင္ငံေရးခံယူခ်က္ကေတာ့ ခိုင္မာျပတ္သားျပင္းထန္တယ္ …" လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ သူ႔ကိုပဲ တန္းျမင္မိၾကမွာ ေသခ်ာပါတယ္။
သူလည္းေလ ၈၈ မ်ဳိးဆက္အစစ္လို႔ဆိုရမယ့္ မခင္ထားရီပါ။
၂ဝဝ၅ ခုႏွစ္၊ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားဆိုၿပီး စတင္လႈပ္ရွားခဲ့ခ်ိန္မွာ မင္းကိုႏိုင္နဲ႔ ကိုကိုႀကီးတို႔ရဲ႕ႏႈတ္ဖ်ားမွာ တဖြဖြေျပာဖူးတဲ့ အမည္နာမမို႔ မခင္ထားရီဆိုတဲ့နာမည္ကို က်ေနာ္ စတင္သတိထားခဲ့မိတယ္။
"မနက္က မခင္ထားရီနဲ႔ ေတြ႔ခဲ့တယ္" "ဒီေန႔ မခင္ထားရီလည္း လိုက္မွာတဲ့ေနာ္" "မခင္ထားရီက လာျဖစ္ေအာင္လာခဲ့ဖို႔ မွာလိုက္တယ္" "ဒီေန႔ေတာင္ မခင္ထားရီတို႔အိမ္ကို ေရာက္ခဲ့ေသးတယ္"
အဲဒီ့အခ်ိန္ကတည္းက ႏိုင္ငံေရးတက္ႂကြလႈပ္ရွားသူ က်ေနာ္တို႔အင္အားစုေတြၾကားထဲမွာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြမို႔ မင္းကိုႏိုင္နဲ႔ ကိုကိုႀကီးတို႔ကို
ေခၚခ်င္ေျပာခ်င္၊ ရင္းႏွီးခင္မင္ေၾကာင္း ျပသခ်င္တဲ့သူေတြက မ်ားတယ္ေလ။ အဲဒီ့အထဲမွာမွ မခင္ထားရီဆိုတဲ့နာမည္ကို သူတို႔ဆီကေန မၾကာခဏ ၾကားေနရေတာ့ က်ေနာ္ နည္းနည္းေတာ့ နားၾကားျပင္းကပ္မိခဲ့တယ္။ မခင္ထားရီတဲ့ … ေတာနာမည္နဲ႔ ဒီအမ်ဳိးသမီးက ဘာလဲ။ သူတို႔က ဒီေလာက္ေတာင္ ဘာလို႔ တဖြဖြနဲ႔ေျပာေနၾကရတာလဲ။ သူတို႔နဲ႔က ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရင္းႏွီးခဲ့ၾကလို႔လဲ။
အလြန္ သေဘာေကာင္းတဲ့လူ။ အားနာစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို ကူညီတတ္တဲ့လူ။ သူ႔က်ေတာ့ အျမင္ကပ္ေလာက္ေအာင္ကို အားနာတတ္တဲ့လူ။ တကၠသိုလ္ဘြဲ႔ရ၊ ပညာတတ္။ ဓာတ္ပံုပညာရွင္။ ဒါေပမယ့္ မာန္မာနမထား။ ဟိတ္ဟန္ မရွိ။ သူ႔ၾကည့္လိုက္တိုင္း ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အလြန္ေဖာ္ေ႐ြတဲ့လူ။ အလြန္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္တဲ့လူ။ တစ္ခ်ိန္က ႐ုပ္ရွင္ေလာကမွာ “ဓာတ္ပံုဆန္နီ” ရယ္လို႔ အထင္ကရ ရပ္တည္ခဲ့သူ။ က်ေနာ္တို႔က ခ်စ္စႏိုးေခၚေတာ့ ကိုႀကီးဆန္။
ကိုဆန္နီရဲ႕နာမည္အရင္းက ကိုခင္ေမာင္ဝင္းပါ။ ဟိုးအရင္ကတည္းက NLD ရဲ႕ ကင္မရာသမားတစ္ေယာက္။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာေတာ့လည္း၊ NLD နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြကို ဓာတ္ပံု၊ ဗီဒီယိုမွတ္တမ္းေတြ ေန႔စဥ္႐ိုက္ကူးေပးခဲ့သူ။ အဲဒီ့ကာလေတြမွာ ကိုႀကီးဆန္နီကို ျမင္ေတြ႔ မ်က္မွန္းတန္းမိေနေပမယ့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးခြင့္ေတာ့ မၾကံဳခဲ့ပါဘူး။
၂၀၀၆ ေအာက္တိုဘာ ပထမပတ္အတြင္းက တစ္ညေနမွာ မမခ်ဳိ ဖုန္းဆက္တယ္။ “ေမာင္ေလးတို႔ကို ေငြလွဴခ်င္လို႔တဲ့၊ အဂၤလန္မွာ ေက်ာင္းတက္ေနၾကတဲ့ကေလးေတြပဲ။ အဲဒါ
ေမာင္ေလး လက္ခံႏိုင္မလား” တဲ့။ တကယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ပိုက္ဆံအေရးတႀကီး လိုအပ္မေနပါဘူး။ လံုေလာက္ေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ 88 အေနနဲ႔လည္း လက္မခံခ်င္ဘူး။ ဒါေပမယ့္
ကိုယ့္ျပည္တြင္းက လွဴတာလည္းျဖစ္၊ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေလးေတြလည္းျဖစ္ေနတာနဲ႔ “88 အေနနဲ႔ေတာ့ လက္ခံႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး မမခ်ဳိရဲ႕။ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရဆိုရင္ေတာ့ လက္ခံမယ္ေလ။ ဥပမာ
ကိုကိုႀကီးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္၊ မာကီနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့” လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေျပာေတာ့ “ရတယ္ေမာင္ေလး ရတယ္”ဆိုၿပီး မမခ်ဳိက သေဘာတူပါတယ္။
ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ကို ခ်ိန္းတယ္။
အဲဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ လွည္းတန္းက မမခ်ဳိတို႔ဆိုင္ကိိိိိိိို သြားတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္အေပၚထပ္ကိုတက္သြားေတာ့ အသားျဖဴျဖဴနဲ႔ တ႐ုတ္ကျပားလို႔ထင္ရတဲ့ အသက္
၂၀ ေက်ာ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႔ရတယ္။ မမခ်ဳိက
မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းသားလူငယ္သဘာဝ ရႊင္ျမဴးတက္ႂကြတဲ့၊ ႏုပ်ဳိလန္းဆန္းတဲ့ အမူအယာေလးေတြအျပင္ ႏိုင္ငံတကာေက်ာင္းသားေလးေတြမို႔ ပြင့္လင္းမႈနဲ႔ ေဖာ္ေရြလိႈက္လွဲမႈကိုလည္း ေတြ႔ရတယ္။ သူတို႔က NLD ရံုးခ်ဳပ္အထိသြားၿပီး မမခ်ဳိတို႔ရဲ႕ လူမႈအေထာက္အကူျပဳအဖြဲ႔ဆီမွာလည္း ေငြလွဴခဲ့ေသးတယ္လို႔ သိရတယ္။
၂၀၀၅ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ၊ ကၽြန္ေတာ္ ေထာင္ကျပန္လြတ္လာၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္အၾကာမွာ အန္ကယ္ဦးစိန္လွဦးနဲ႔အတူ NLD ႐ံုးခ်ဳပ္ကို ေရာက္ျဖစ္ပါတယ္။ အန္ကယ္ဦးစိန္လွဦးရဲ႕မိတ္ဆက္ေပးမႈေၾကာင့္ပဲ လူမႈအေထာက္အကူျပဳအဖြဲ႔က
မမခ်ဳိနဲ႔ မေဆြတို႔ကို စတင္သိကၽြမ္းရင္းႏွီးခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
မမခ်ဳိက အသက္ ၄၀ ႏွစ္ေလာက္၊ အသားလတ္လတ္ အရပ္ပ်ပ္ပ်ပ္၊ မ်က္ႏွာက ေရွးျမန္မာအမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာမ်ဳိး။
အိေႁႏၵႀကီးႀကီးနဲ႔ က်က္သေရရွိတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ဳိးေပါ့။ ႐ႈတည္တည္နဲ႔ေနရင္
အေတာ္မာနႀကီးတဲ့သူလို႔ ထင္ရႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စကားေျပာတဲ့အခါမွာေတာ့ နာမည္နဲ႔လိုက္ဖက္ေအာင္ကိုပဲ လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ရယ္ေမာျပံဳးခ်ဳိစြာ
ေျပာဆိုတတ္ပါတယ္။
မေဆြကေတာ့ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီ။ အသားနည္းနည္းညိဳတယ္။ ပိန္ပိန္သြယ္သြယ္။ မ်က္ႏွာက အျမဲတမ္းခ်ဳိျပံဳးၿပီး
ၾကည္လင္ေနတတ္တဲ့ မ်က္ႏွာမ်ဳိး။ အိေႁႏၵရရနဲ႔ ေခတ္ဆန္တဲ့အဝတ္အစားမ်ဳိး ဝတ္ေလ့ရိွတယ္။
မေဆြက ေရၾကည္အိုင္စစ္ေၾကာေရးစခန္းမွာ ကြယ္လြန္သြားရရွာတဲ့ NLD ဗဟိုဦးစီးအဖြဲ႔ဝင္ ဦးေမာင္ကိုရဲ႕သမီးပါ။
သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးရဲ႕ထူးျခားမႈက အလြန္ေဖာ္ေရြပြင့္လင္းၾကတာပါပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ ႐ိုးရွင္းတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ပြင့္လင္းေဖာ္ေရြတဲ့စကားေျပာဟန္ေတြက
တစ္ဖက္သားကို ယံုၾကည္ရင္းႏွီးမႈရလြယ္ေစတယ္။
မိသားစုရဲ႕စီးပြားေရးေနာက္ခံေတြလည္း ေတာင့္တင္းၾကတယ္။ မိသားစုရဲ႕ေထာက္ခံအားေပးမႈကိုလည္း အျပည့္အဝရရွိၾကတယ္။
သိပ္အခ်မ္းသာႀကီးမဟုတ္ရင္ေတာင္ မိသားစုအေရး မပူပင္ရသူေတြ၊ သူတစ္ပါးကို ကူညီျဖည့္ဆီးေပးႏိုင္ၾကသူေတြေပါ့။ ႏွစ္ေယာက္စလံုးက အပ်ဳိႀကီးေတြျဖစ္ေနလို႔လည္း အခ်ိန္ေပးၿပီး အလုပ္ပိုလုပ္ႏိုင္ၾကတယ္။
အပင္ပန္းလည္း ခံႏိုင္ၾကတယ္။ သတၱိလည္းရွိၾကတယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း NLD လူမႈအေထာက္အကူျပဳ တာဝန္နဲ႔သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ အလြန္လိုက္ဖက္ပါတယ္။
ကိုဝင္းေမာ္ကို စတင္ျမင္ဖူးတာကေတာ့ ၁၉၉၃/၉၄ ခုႏွစ္ေလာက္က TV ဖန္သားျပင္ေပၚမွာ "ေ႐ႊသံစဥ္တီးဝိုင္း" ရဲ႕ေခါင္းေဆာင္၊ Lead ဂစ္တာသမားအေနနဲ႔ပါ။ ျမန္မာ့႐ုပ္သံမွာ ေဖ်ာ္ေျဖရတာမို႔လားမသိ။ သူ႔ဆံပင္က တိုတို၊ အရပ္က ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း၊ ကိုယ္ဟန္က သြယ္လ်က်စ္လ်စ္။ က်ေနာ့္မ်က္ေစ့ထဲမွာေတာ့ သူဟာ ဂစ္တာသမား၊ အႏုပညာသမားထက္ အားကစားသမားတစ္ေယာက္နဲ႔ ပိုတူေနပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အမွန္တိုင္းဆိုရရင္ လူငယ္သဘာဝ၊ က်ေနာ္တို႔ အထင္ႀကီးအားက်ရမယ့္ ဂစ္တာသမားတစ္ေယာက္ရဲ႕ပံုစံမ်ဳိးလည္း သူ႔မွာ မရွိပါဘူး။ ေတာဂိုက္ႀကီးပါဗ်ာ။
တကယ္တန္းသူ႔ကို စတင္သတိထားမိတာက ႏိုင္ငံေရးသီခ်င္းေခြတစ္ခုကို သူတို႔တေတြ လွ်ဳိ႕ဝွက္စီစဥ္ေနၾကစဥ္အခ်ိန္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ေလာက္မွာပါ။ စီစဥ္သူက NLD က အန္ကယ္ဦးလွမင္း။ သီဆိုသူေတြက (ေဒၚ)ႏြဲ႔ယဥ္ဝင္းရဲ႕သားနဲ႔သမီးေတြ ျဖစ္ၾကတဲ့ အဆိုေတာ္မ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ သံသာဝင္း။ ရည္႐ြယ္တာကေတာ့ ဒီသီခ်င္းေခြဟာ နယ္စပ္ကေန တရားမဝင္ ဝင္ေရာက္လာတယ္ ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ဳိးေပါ့။ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ၾကားရတဲ့ အဲဒီ့သတင္းမွန္၊ မမွန္ မသိရေသးေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔မွာေတာ့ က်ိတ္ၿပီး အားရေက်နပ္လိုက္ၾကရတာ။ ေလးစားလိုက္ရတာ။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ၊ ဒီလိုသတၱိရွိရွိနဲ႔ ကူညီရပ္တည္ရဲတဲ့သူေတြ ရွိေသးတယ္ေပါ့။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္း လြတ္ေျမာက္ခါစ။ ကာလတာရွည္ ကိုယ္တစ္ပိုင္းေသေနတဲ့ႏိုင္ငံေရး ျပန္လည္လူးလြန္႔လာစ ဆိုပါေတာ့။
သူ႔မ်က္ႏွာက အျမဲတမ္းလိုလို ျပံဳးခ်ဳိခ်ဳိ။ ေနထိုင္ဝတ္စားပံုကလည္း ဘယ္ေတာ့မဆို ေသေသသပ္သပ္၊ စမတ္က်က်။ ဒါေပမယ့္ လူပံုစံက ခပ္ေခ်ာေခ်ာ ျဖဴႏြဲ႔ႏြဲ႔မို႔ဆိုၿပီး ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့လို႔ထင္ရင္ေတာ့ မွားမယ္။ ႏိုင္ငံေရးသေဘာထားခံယူခ်က္ ခိုင္မာျပင္းထန္တယ္။ စိတ္ဓာတ္က သံမဏိစိတ္ဓာတ္။ အဲဒါ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ မ်ဳိးမင္းေဇာ္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္။ က်ေနာ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ အဂၤလိပ္စာအဓိက ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ေယာက္။ အဲဒီ့ကာလက အီးေမဂ်ာကို ေရာက္လာၾကတာဟာ စာဂ်ပိုးေတြ၊ စာေတာ္တဲ့သူေတြ မ်ားပါတယ္။ မ်ဳိးမင္းေဇာ္ကလည္း က်ေနာ္နဲ႔ တစ္တန္းထဲ (E-2)က အခန္းေဖာ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မ်ဳိးမင္းေဇာ္က က်ေနာ့္ထက္ အသက္ ၁ဝ ႏွစ္ငယ္ပါတယ္။ အဲဒီ့ကာလက (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပန္လည္မလြတ္ေျမာက္မီအခ်ိန္အထိ)
ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ လံုးဝနီးပါး ေပ်ာက္ကြယ္ေနတယ္။ နဝတ စစ္အစိုးရအတြက္ အားအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္။
အခုမွ စေတြ႔ဖူးတဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း ခင္မင္စရာေကာင္းတဲ့လူလို႔ သတ္မွတ္ရတာက လြယ္လိမ့္ဦးမယ္။ ယံုၾကည္စိတ္ခ်လို႔ရတဲ့သူလို႔ သတ္မွတ္ဖို႔က်ေတာ့ အေတာ္ခက္ခဲလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုသိမ္းေဆြဆိုတာက အဲဒီ့သတ္မွတ္ခ်က္ ႏွစ္ခုစလံုးနဲ႔ညီတဲ့သူ။
႐ုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရရင္ေတာ့ လူေခ်ာ၊ လူေျဖာင့္တစ္ဦးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကိုသိမ္းေဆြက အဲဒီ့ထက္ အမ်ားႀကီးပိုပါတယ္။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္ က်ေနာ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္ကာလမွာ ကိုသိမ္းေဆြနဲ႔ ဆံုစည္းရဖို႔ ၾကံဳပါေသးတယ္။ ဒဂံုေဆာင္မွာေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က မိတ္ဆက္ေပးဖို႔ စီစဥ္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ လြဲခဲ့ၾကတယ္။ အမွန္တကယ္ ဆံုစည္းခြင့္ရတာကေတာ့ ၂၀၀၅ ခုႏွစ္မွပါ။ အဲဒီ့အခ်ိန္မွာ ကိုသိမ္းေဆြက NLD ပါတီမွာ အေရးပါတဲ့လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ေတြ႔ဆံုခင္မင္ရတာကလည္း ကိုကိုႀကီးကတစ္ဆင့္ပါပဲ။ ကိုသိမ္းေဆြနဲ႔ ကိုကိုႀကီးတို႔က ၁၉၈၈ခုႏွစ္ ကတည္းက သိကၽြမ္းခဲ့ၾကတာ။ အမွန္တကယ္ဆိုရရင္ ကိုသိမ္းေဆြက တကယ့္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသား အစစ္ပါ။ (အတုေတြရွိတယ္လို႔ေတာ့ ဆိုလိုခ်င္တာ မဟုတ္ပါ)။
၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္၊ ၁၉၉၂/၉၃/ ၉၄ စတဲ့ကာလေတြဟာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ေတာ့ အေမွာင္ဖံုးတဲ့ကာလေတြပါပဲ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ နဝတ စစ္အစိုးရ အားအေကာင္းဆံုးအခ်ိန္လို႔ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လမွာေတာ့ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ကေန ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာျခင္းဟာ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ေတာ့ အေမွာင္ထဲက လရိပ္ေလးပါပဲ။
အဲ့ဒီကာလက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေနအိမ္ျခံဝင္းထဲမွာ ယာယီမ႑ာပ္ႀကီးထိုးၿပီး ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး အခမ္းအနားေတြကို စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပေလ့ရွိပါတယ္။ အက်ပ္အတည္းကာလထဲမွာ ရႏိုင္သေလာက္ ထိုးေဖာက္ၾကရတာပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္က ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ အဂၤလိပ္စာအဓိကနဲ႔ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ေယာက္။ ေက်ာင္းသားလူငယ္အစုအဖြဲ႔ေလးတစ္ခု (DAYS) ကိုဦးေဆာင္ၿပီး လႈပ္ရွားေနသူ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေနအိမ္ျခံဝင္းထဲ က်င္းပခဲ့သမွ် အခမ္းအနားတိုင္းကို မပ်က္မကြက္ တက္ေရာက္ခဲ့တယ္။ ဒီလိုကာလမ်ဳိးမွာ မျဖစ္မေန ဝန္းရံ ရပ္တည္ေပးဖို႔လိုတယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ တက္ေရာက္ခဲ့တာပါ။ ၄၊ ၁၊ ၁၉၉၆ ေန႔မွာက်င္းပတဲ့ ၄၈ ႀကိမ္ေျမာက္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အခမ္းအနားဟာလည္း တစ္ခုအပါအဝင္ပါ။
လူခ်စ္လူခင္ မ်ားသေလာက္ကို လူမုန္းလည္း မ်ားတဲ့သူ။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္သူေရာ၊ မုန္းသူေရာက ေလးစားၾကတဲ့သူ …။
ဆရာဝန္ဆိုေပမယ့္ သူ႔ပံုစံက က်ေနာ္နဲ႔ခပ္ဆင္ဆင္။ “အသားမည္းမည္း၊ ဂင္တိုတို၊ ပုကြကြ” ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အနီးစပ္ဆံုးပံုေဖာ္တဲ့ ေဝါဟာရျဖစ္မယ္။ မ်က္ႏွာမွာ မွဲ႔ေျခာက္ေပါင္းမ်ားစြာပါတာက က်ေနာ့္ထက္သာေသး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာေဇာ္က က်ေနာ့္ထက္ပိုၿပီး ၾကံ့ခိုင္ေတာင့္တင္းပါတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈ က်န္းမာေရးအလိုက္စားဆံုးပုဂၢိဳလ္ဟာ ဆရာေဇာ္ပါပဲ။ က်ေနာ္ သူ႔ကို လူကိုယ္တိုင္ မျမင္ဖူးခင္ကတည္းက နာမည္ကိုၾကားဖူးေနတာပါ။ မႏၱေလး အမရပူရသား။ ေဒါက္တာ မ်ဳိး႐ိုး။ အေဖ ေဒါက္တာ၊ ဇနီး ေဒါက္တာ၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ ေဒါက္တာ၊ ေယာက္ဖ ေဒါက္တာ။ (ေနာက္ပိုင္းမွာဆို သားသမီး သံုးေယာက္စလံုးပါ ေဒါက္တာ)။
ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ ဆရာဝန္ဘြဲ႔ရေတာ့ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္မွာပဲ ဆရာျပန္လုပ္တယ္။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုက်ေတာ့ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါဝင္လာတယ္။ NLD ပါတီ ဝင္တယ္။ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ အမရပူရၿမိဳ႕နယ္ကေန အမတ္အျဖစ္ အေရြးခံရတယ္။ ၁၉၉၀၊ ဂႏၶီညီလာခံေနာက္ပိုင္း နဝတ စစ္အစိုးရက လႊတ္ေတာ္ ေခၚေပးဖို႔ပ်က္ကြက္တာကေနစၿပီး ႏိုင္ငံေရးတင္းမာမႈေတြ ဆက္တိုက္ျမင့္မားလာတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအင္အားစုေတြ (ဒီမိုကရက္တစ္ေတြ)ကို တစ္စတစ္စ ၿဖိဳခြင္းလာတယ္။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ေမာင္ အပါအဝင္ အမတ္တခ်ဳိ႕ကို စင္ၿပိဳင္အစိုးရ ေထာင္တယ္ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ ဖမ္းဆီးေထာင္ခ်တယ္။ အမတ္တခ်ဳိ႕ကို ရရာပုဒ္မေတြနဲ႔ အေရးယူတယ္။ ေဒါက္တာစိန္ဝင္း အပါအဝင္ အမတ္တခ်ဳိ႕က နယ္စပ္(ျပည္ပ)ကို တိမ္းေရွာင္သြားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က ေသြဖည္သြားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ေဖာက္ျပန္သြားၾကတယ္။
က်ေနာ္သိကၽြမ္းခဲ့ဖူးသမွ် အမ်ဳိးသမီးေတြထဲမွာ လူႏုသေလာက္ စိတ္ဓာတ္ ခက္ထန္မာေၾကာတဲ့သူ။ စကားအေျပာအဆို ႐ုိးရွင္းပြင့္လင္းသေလာက္၊ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းရ ခက္ခဲသူ … ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ျဖဴစင္ေျဖာင့္မတ္မႈကို ဘယ္အခါမဆို မွတ္ေက်ာက္တင္ခံဝံ့သူ …။
၂၀၀၅ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလထဲ။ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕စုရပ္ျဖစ္တဲ့ ေတာင္ဥကၠလာက ကိုကိုႀကီးရဲ႕အခန္းကို က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ မင္းကိုႏိုင္နဲ႔ကိုကိုႀကီးတို႔ စာတိုေလးတစ္ေစာင္ကို စိတ္ဝင္တစား ဖတ္ေနၾကတယ္။ “ဘာစာလဲဗ်” ဆိုေတာ့ “ေကာ့မွဴးက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စာပါ။ သူ႔ကို တရား႐ုံးက အမိန္႔ခ်ေတာ့မွာကို က်ေနာ္တို႔တေတြ လာရပ္တည္ေပးဖို႔ လွမ္းေရးတာ” လို႔ မင္းကိုႏိုင္က ဆိုတယ္။ ကိုကိုႀကီးကေတာ့ “သန္ဘက္ခါပဲဗ်။ က်ေနာ္တို႔သြားၾကမယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း ျပင္ထားဦး” တဲ့။ က်ေနာ္က “ျဖစ္ပါ့မလားဗ်။ က်ေနာ္တို႔သြားမွ ပိုဆိုးေနဦးမယ္” ဆိုေတာ့၊ မင္းကိုႏိုင္က “က်ေနာ္ အေၾကာင္းျပန္လိုက္ၿပီးသားပါ။ အစ္ကိုတို႔ေရာက္လာမွ ညီမေလးအတြက္ ပိုဆိုးရင္လည္း ဆိုးသြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို။ ဒါေပမယ့္ သူက ခံႏိုင္ရည္ရွိပါတယ္တဲ့။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ ရင္ဆိုင္ပါ့မယ္တဲ့။ ဒီေတာ့လည္း သြားၾကတာေပါ့ဗ်ာ”
