မိဘျပည္သူမ်ား... တာဝန္အရ (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

ေခၚေတာ့ မိဘျပည္သူ 
အူေတာ့ ေခြးသံ။ 

ေျပာေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး 
လုပ္ေတာ့ စစ္ပြဲ။ 

ေတာင္းတာက ပညာေရး 
ေပးတာက နံပါတ္တုတ္။ 

ဒီသမၼတနဲ ့ဒီႏိုင္ငံ 
ဘယ္လိုမွ ကာရံမညီဘူး။

“မတ္လ” ဟာ အက်ည္းတန္လြန္းတယ္ (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

အၾကမ္းဖက္သမားေတြ ဗလပြနဲ႔ 
“မတ္လ” ဟာ 
အက်ည္းတန္လြန္းတယ္။ 

ပန္းငံုေတြကို ေခၽြခ် 
ပန္းပြင့္ေတြကို ဖ်က္ဆီး 
အနာဂတ္ကို ႐ုိက္ခ်ဳိး 
သူခိုး ဂ်ပိုးေတြ လက္ခေမာင္းခတ္တဲ့လ 
“မတ္လ” ဟာ 
အက်ည္းတန္လြန္းတယ္။

မိုးေလထဲက အူဝဲထာ (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

ျမန္မာႏိုင္ငံဘက္ျခမ္းကေနၿပီး သံလြင္ျမစ္ႀကီးထဲကို တသြင္သြင္စီးဆင္းေနတဲ့ အူဝဲေခ်ာင္း႐ိုးေလးအတိုင္း မိနစ္ ၂၀ ေက်ာ္ၾကာ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးရင္ေတာ့ ကရင္ဒုကၡသည္ ၂၅၀ ေက်ာ္ ခိုလႈံေနၾကတဲ့ အူဝဲထာ ဆိုတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းေလးကို ေရာက္ပါၿပီ။ 

ဒီစခန္းေလးဟာ ၂၀၀၇ ခု၊ ဇြန္လလယ္ေလာက္ကမွ စတင္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တာပါ။ မိုးထဲေလထဲမွာ က်ဳိးတိုးက်ဲတဲ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့၊ ေဆာက္လုပ္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ အသစ္စက္စက္ တဲအိမ္ေလးေတြကေတာ့ မိုးမိထားတဲ့ ႏွံၿပီစုတ္ငွက္ကေလးေတြလို ကုပ္ကုပ္ခ်ိခ်ိ။ ခရီးပမ္းလာတဲ့ မ်က္ႏွာေတြ၊ ျဖဴဖတ္ျဖဴေရာ္ အသားအေရေတြ၊ ခ်ိနဲ႔ေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ကေလး၊ လူႀကီး၊ သက္ႀကီးရြယ္အို အားလံုးလိုလိုဟာ မႈန္စုပ္စုပ္၊ ညစ္ေၾကေၾက အဝတ္အထည္ေတြကို ဝတ္ဆင္ထားၾကၿပီး တိတ္ဆိတ္စြာ လႈပ္ရွားသြားလာေနၾကပါတယ္။ 

တဲအိမ္ေလးေတြကို မိုးထား၊ ကာထား၊ ခင္းထားတဲ့ ဝါးေတြ၊ ဖက္ေတြနဲ႔ ေလာေလာလတ္လတ္ ခုတ္ထားတဲ့ ထင္းပံုေတြကေတာ့ သူတို႔အားလံုးနဲ႔ ဆန္႔က်င္စြာ စိမ္းစိုလတ္ဆတ္လို႔။ မိုးစိုထင္းေတြကေတာ့ တဲအိမ္ေလးေတြထဲက မီးခိုးေငြ႔ေတြ အူထြက္ေနေအာင္ အစြမ္းကုန္ တန္ခုိးျပေနပါတယ္။ ‘တဒုတ္ဒုတ္’ နဲ႔ အဆက္မျပတ္ ၾကားရတာကေတာ့ စခန္းေလးရဲ႕ ဘယ္ညာတဝိုက္က သစ္ခုတ္၊ ဝါးခုတ္သံေတြပါ။ 

လက္မွတ္ထိုးတာ ဆင္းရဲလို႔လား ... (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

ဖိုးခြားေရ 
အဖ်ား ျမန္ျမန္က်ေတာ့ 
အမိုးတို႔ ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္းတီးရေတာ့မယ္။ 

မင္းတို႔အဖိုးေတြကေတာ့ 
လက္မွတ္ထိုးၿပီး သူတို႔ၾကမၼာ သူ႔တို႔ဖန္တီးတယ္ 
အမိုးတို႔ကေတာ့ 
ဓားမ ကိုင္ၿပီး ကိုယ့္ၾကမၼာ ကိုယ္ဖန္တီးၾကမယ္။ 

သူတို႔ စစ္မတိုက္ေတာ့ဘူး ဖိုးခြား 
သူတို႔ ခ်မ္းသာသြားၿပီ။ 

ဒါဆို... ရြာကို ျပန္မယ္ဟုတ္လား 
ဘယ္ရြာကို ျပန္မွာလဲ ဖိုးခြား 
အမိုးတို႔ရြာေတြဟာ 
သူတို႔ေျပာေျပာေနတဲ့ 
ေနျပည္ေတာ္ဆိုတာႀကီး ျဖစ္သြားၿပီ။ 

မန္းရွာ (သို႔မဟုတ္) မေႂကြတဲ့ ၾကယ္ (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၄ ရက္ 
ေသြးနဲ႔ေရးတဲ့ အကၡရာ 
 ‘မန္းရွာ’ တဲ့။ 

တပြင့္ထဲထက္ တခင္းလံုးကို ပြင့္ေစခ်င္တာ ‘မန္းရွာ’ 
တျမစ္ထဲထက္ ျမစ္တိုင္းကို စီးေစခ်င္တာ ‘မန္းရွာ’ 
တျပည္ထဲထက္ ျပည္ေထာင္စုကို ၿငိမ္းေစခ်င္တာ ‘မန္းရွာ’ 
‘အမ်ဳိးသားေရး’ ‘တန္းတူေရး’ ‘ၿငိမ္းခ်မ္းေရး’ ကို 
ရင္ဝက ေသြးနဲ ့ေရးခဲ့တာ ‘မန္းရွာ’ 

ေရဆန္လမ္းမွာ အလြမ္းေတြေဝ (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

အတီးမန္းရွာေရ အတီးက အတီးရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ အတီးရဲ႕အခ်စ္ေတြကို က်မတို႔ ကရင္အမ်ဳိးသားထုအတြက္သာမက တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးေပါင္းစံုကိုပါ ေဝငွထားခဲ့ၿပီး ေဟာဒီ ကမၻာႀကီးထဲကေန သူရဲေကာင္းပီသစြာနဲ႔ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေပမယ့္ က်မတို႔ကေတာ့ အတီးရဲ႕အေၾကာင္းေတြကို သတိတရနဲ႔ မေမာႏိုင္မပမ္းႏိုင္ ေျပာၾကရဦးမွာပါ။ အတီးေသြးနဲ႔ ခင္းခဲ့တဲ့၊ အတီးယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ခရီးဆံုးပန္းတိုင္ဆီကို ဆက္လက္ ခ်ီတက္ရဦးမွာပါ။ 

အတီးက်ဆံုးခဲ့တဲ့ ညက ေကာ္သူးေလေကာင္းကင္ယံမွာ ၾကယ္ႀကီးတလံုး လင္းလက္ခဲ့တယ္ အတီးေရ။ အဲဒီၾကယ္ႀကီးကို ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚကပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ပဲခူး႐ိုးမေပၚကပဲ ၾကည့္ၾကည့္၊ ေဒါနေတာင္စဥ္ ေတာင္တန္းေပၚက ၾကည့္ၾကည့္၊ သံလြင္ ေသာင္းရင္းနဲ႔ ယြန္စလင္းကမ္းနံေဘးကပဲ ၾကည့္ၾကည့္ ရႊန္းျမလင္းလက္ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီၾကယ္ႀကီးရဲ႕ လင္းလက္မႈမွာ တည္ၾကည္တဲ့ သစၥာတရားေတြ၊ ျမင့္ျမတ္မႈ၊ စြန္႔လႊတ္မႈ၊ အနစ္နာခံမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈေတြပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီၾကယ္ႀကီးဟာ က်မတို႔အားလံုးကို ခြန္အားမ်ားစြာေပးခဲ့တဲ့ ပဒိုမန္းရွာလားဖန္း ဆိုတဲ့ ၾကယ္ႀကီးပါပဲ အတီးရယ္။ 

ထာဝရ ႐ုပ္ရွင္ (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

ဇိမ္ခံကားႀကီးေတြနားက မခြာ 
တိုက္ႀကီးေတြေပၚက မဆင္း 
ကုမၸဏီၿပီး ကုမၸဏီထပ္ေနတဲ့ ဇာတ္႐ုပ္ေတြ 
ေကာက္႐ိုးမီးေတြလိုပဲ။ 

သူမွ တကယ့္ ႐ုပ္ရွင္
ျပည္သူ႔အသည္းျပင္မွာ 
ထာဝရရွင္သန္ေနမယ့္ ႐ုပ္။

ပလိုင္းအိမ္နဲ ့ က်ဳိးေၾကေနေသာ ဘဝမ်ား (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

က်မ စာေရးဖို႔ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ထိုင္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာေဘးမွာ က်မရဲ႕ ပလိုင္းအိမ္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ အတူေနတဲ့ အခန္းေဖာ္မိန္းကေလး ဖတ္လက္စတန္းလန္းနဲ႔ ထားသြားဟန္ တူပါတယ္။ စာအုပ္မွာ မွတ္ရာေလး လုပ္ထားတာကို က်မ ေတြ႔ရတယ္။ စာအုပ္ေလးကို ေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့ ပလိုင္းႀကီးထဲက ဖိုးမူေလးရဲ႕ ငိုမဲ့မဲ့အၾကည့္နဲ႔ က်မ ထပ္ၿပီး ဆံုရျပန္တယ္။ 

က်မ ရင္ဘတ္တခုလံုး ေအာင့္တက္လာတယ္။ မ်က္လံုးအိမ္ထဲလည္း မ်က္ရည္ေတြ အိုင္ထြန္းလာၿပီး မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးေတြက က်မ မ်က္ႏွာျပင္တခုလံုးကို ဖံုးလြမ္းသြားပါေတာ့တယ္။ 

ဖိုးမူေလးရဲ႕ ငိုသံသဲ့သဲ့ေလးကို က်မ အတိုင္းသား ၾကားေနရတယ္။ 

ေကာင္းခါး မွတ္တမ္း (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

စစ္ဘီလူးရဲ႕ 
အဆိပ္လူးျမား 
ေကာင္းခါးကို အက်ည္းတန္သြားတယ္။ 

မျမင္ရက္စရာ 
ရင္ထက္မွာ အကၡရာေပ်ာက္ 
မေနာေျမလန္း 
ေတာပန္းျဖဴျဖဴေလးေတြ 
အစိမ္းေႂကြ ေႂကြ။ 

ငါတို႔ေက်ာင္းေလး ျပန္ေပးပါ (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

ေက်ာက္တံုးႀကီးေရ 
ရြာမွာဆို မင္းက ဆင္ႀကီး 
ငါတို႔က ဆင္ဦးစီးေပါ့၊ 

တို႔ေက်ာင္းေပၚမွာ 
‘ကဒို’ ‘ခကေဝၚ’ 
တစာစာေအာ္ေတာ့ 
မင္းကတုိ႔ကို တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔။ 

မင္းေက်ာေပၚကို တို႔တက္စီး 
ဟဲ့ ဆင္ႀကီးလို႔ ငါတို႔ေအာ္ 
ငါတို႔လည္းေပ်ာ္ 
မင္းလည္းေပ်ာ္ေပါ့။ 

သူပုန္ေလး တေယာက္အေၾကာင္း (ခုိင္မာေက်ာ္ေဇာ)

ျမဴေတြဆိုင္းၿပီး 
လွခ်င္တိုင္း လွေနတဲ့
ေဒါနေတာင္ေျခ ရြာငယ္ေလးက 
ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ ့သူပုန္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ က်ေနာ္ 
ဘဝေပးအသိနဲ႔ 
ေတာ္လွန္သူေတြကို ခ်စ္တယ္ 
ေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို ခ်စ္ခဲ့တယ္။ 

မသိစိတ္မွာေၾကာက္စိတ္ေတြသာ ႀကီးစိုးေပမယ့္ 
သိစိတ္မွာ တစစီေၾကမြသြားေအာင္…။ 

မိုးတည 
ေတာင္ယာတဲဝမွာ 
အရိပ္မည္းေတြ ထိုးက်ခဲ့တယ္ 
အပါးကို ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္က် အသားေတြ အထပ္ထပ္မြန္း 
အမိုးကို ဘက္နက္ျပၿပီး အလွည့္က် စနစ္နဲ႔ 
က်ေနာ္ကေတာ့ 
ရွင္လ်က္နဲ႔ ေသခဲ့ရေပါ့၊ 

ငါတို႔ဘုရားသခင္ကိုပဲ ငါတို႔ ယံုၾကည္တယ္ (ခိုင္မာေက်ာ္ေဇာ)

ႏွစ္တႏွစ္ေတာ့ ေျပာင္းသြားၿပီ
ႏွစ္ဟာင္းဝတ္စံု သူတို႔ျခံဳလို႔ ေကာင္းေနၾကတုန္း 
သြားၾကျပန္ၿပီ 
စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ကန္ေတာ့ပြဲတဲ့ 
တို႔ျပည္သူေတြကို သတ္ခဲ့တဲ့ 
ၾကည္းတပ္ ေရတပ္ ေလတပ္ေတြကို 
သူတို႔ သူတို႔ေတြ ... 
လက္အုပ္ခ်ီ ကန္ေတာ့ေနၾကေတာ့မယ္ 
ကရင္ျပည္သူေတြ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ 
သိကၡာေတြ တေလွႀကီးေပးလိုက္ရၿပီ အတီးေရ ...