ထီြ ... ထြမ္ ... (ကာတြန္း ေစာငို)

စစ္အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဆင္ေျခ (ကိုညိဳ)

မတ္လ ၂ ရက္ေန႔ဟာ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံသမိုင္းမွာ ေမ့ရက္စရာမရိွသလို ဆင္ျခင္သံေဝဂယူစရာ ေန႔တေန႔အျဖစ္ သမိုင္းတေလွ်ာက္သတိေပးေနမယ့္ ေန႔ျဖစ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြနဲ႔ တိုင္းျပည္အတြက္ ဝမ္းေျမာက္စရာ၊ ဂုဏ္ယူစရာမရိွတဲ့ ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္တဲ့ေန႔လည္းျဖစ္တယ္။

ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔ကစလို႔ လက္နက္နဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာသိမ္းခဲ့ၿပီး အာဏာရွင္စနစ္နဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ၊ အက်ဳိးဆက္ေတြနဲ႔ အနိဌာ႐ံုေတြအားလံုးဟာ ၅၂ ႏွစ္တိတိၾကာျမင့္လာတဲ့ ဒီကေန႔၊ ဒီအခ်ိန္ကာလအထိ အဆံုးမသပ္ႏိုင္ေသးလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ထူးျခားတာက သမိုင္းျဖစ္စဥ္ေတြဟာ တထပ္တည္းမက်ေပမယ့္ ဆင္တူ႐ိုးမွားသ႑န္ ျပန္လည္ပတ္တတ္တယ္ဆိုတဲ့ အဆိုအတိုင္း ဒီကေန႔ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနတခ်ဳိ႕ဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၆၂ စစ္အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ပိုင္း အေနအထားေတြနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။

အကယ္၍မ်ား မတ္လ ၂ ရက္ေန႔မွာ စစ္အာဏာမသိမ္းခဲ့သလို ၁၉၆၂ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၂၄ ရက္ကေန မတ္လ ၁ ရက္ေန႔အထိ ဖယ္ဒရယ္မူနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပဲြႀကီးကို အေျဖရွာ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့အထိ က်င္းပႏိုင္ခဲ့ရင္ မိမိတို႔ႏိုင္ငံဟာ တခ်ိန္ကလို အေရွ႕ေတာင္အာရွရဲ႕ ခြန္အားအႀကီးဆံုး၊ ၾသဇာအေကာင္းဆံုး ႏိုင္ငံႀကီးအျဖစ္ ပိုေနျမဲ က်ားေနျမဲရိွေနမယ္ဆိုတာကို လက္ရိွအေနအထားမ်ားက ႏိႈင္းယွဥ္သက္ေသျပေနပါတယ္။

ေျပာတာပဲ (ေဇာ္သက္ေထြး)

ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ႀကီး က ေျမသိမ္းယာသိမ္းကိစၥေတြမွာ ျပည္သူေတြ နစ္နာဆံုး႐ံႈးမႈမရွိေအာင္ လုပ္ရမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတႀကီးကလည္း မိဘျပည္သူမ်ား ခင္ဗ်ားဆိုၿပီး ႐ိုေသက်ဳိးႏြံစြာနဲ႔ တိုင္းျပည္ကို မိန္႔ခြန္းေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကလည္း ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔အတြက္ တပ္မေတာ္ဟာ အတတ္ႏိုင္ဆံုး စိတ္ရွည္သည္းခံၿပီး ေဆာင္ရြက္ေနတယ္လို႔ ႏိုင္ငံတကာကို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ 

ဒါေပမယ့္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြထဲက ၁၆၀ ေက်ာ္ဟာ လႊတ္ေတာ္ သက္တမ္း ၃ ႏွစ္အတြင္း ဘာေမးခြန္းမွ မေမးခဲ့ပါဘူး။ အစိုးရအဖြဲ႔အတြင္းမွာလည္း အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈေၾကာင့္ အေရးယူခံရတဲ့ ဝန္ႀကီး မရွိပါဘူး။ လက္ရွိ အာဏာရထားတဲ့ပါတီထဲက ပုဂၢိဳလ္တခ်ဳိ႕ဟာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြကို ခုခံဖို႔အတြက္ အရင္အစိုးရရဲ႕လက္ရာအတိုင္း ေျဗာင္က်က် လႈပ္ရွားေနဆဲပါပဲ။ 

ရာသီဥတုက ပူတယ္။ ျပည္သူေတြက ဆင္းရဲတယ္။ ဘတ္စ္ကားႀကီးေတြက ႏိုင္ငံေတာ္ပိုင္လမ္းေပၚမွာ စိတ္ထင္သလို ေမာင္းေနၾကတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ေတြကလည္း မေကာင္းဘူး။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြက အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ စုရပ္ၿပီး စကားေတြပဲ ေျပာေနၾကတယ္။ ျပဇာတ္သာသာပဲ။ ဟာသကားေတြပဲမ်ားေနၿပီး အေတြးအေခၚေတြက ျမင့္မားမလာေတာ့ဘူး။ 

လိပ္ျပာမသန္႔တဲ့ အရပ္ (ေဆာင္းလူ)

လုိခ်င္တာမရႏုိင္သည့္ အေျခအေနကိစၥတုိ႔ေၾကာင့္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တခုႏွင့္အတူ ကုိယ့္ေျမ ကုိယ့္ေရ ကုိယ္ေလကုိ စြန္႔ခြာထြက္ခဲ့သည္မွာ အေတာ္ၾကာခဲ့ေခ်ၿပီ ...။ ခုေတာ့လည္း ... အေတာ္က်င္လည္ က်က္စားမိသည္ႏွင့္အညီ .. ကုိယ့္ေျမ ကုိယ့္ေရ ကုိယ့္ေလကုိ လြမ္းမိ၏။ 

ထုိအရပ္၏ ယခုေႏြတြင္ ပုရစ္ဖူးတုိ႔ ဖူးေနေပေရာ့မည္ ...။ 
ထုိအရပ္၏ ယခုေႏြတြင္ ေလ႐ူးတုိ႔ ျမဴးေနေပေရာ့မည္ ...။ 
ထုိအရပ္၏ ျမင္ကြင္းတုိ႔သည္ ... 
ထုိအရပ္၏ ႐ႈခင္းတုိ႔သည္ ... 

ထုိအေတာအတြင္း ... ဤအရပ္တြင္ ... ကြၽႏု္ပ္သည္ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္း မကုိက္ညီ၊ အနစ္နာမခံခဲ့ပါဘဲႏွင့္ အက်ဳိးအျမတ္ႀကီးႀကီး ရလုိမႈျဖင့္ ဒုကၡသည္အျဖစ္ ဟန္ေဆာင္ခဲ့ရသည္ ...။ အမွန္တကယ္ စစ္မွန္သည့္ဒုကၡသည္မ်ားကုိျဖင့္ မ်က္ႏွာပူ အားနာခဲ့ရသည္။ အမွန္တကယ္ ဒုကၡခံရင္းႏွီးခဲ့ရသူတုိ႔အတြက္ မ်က္ႏွာပူ အားနာခဲ့ရသည္။ 

ျပတင္းတံခါးအပိတ္ (သစ္ေကာင္းအိမ္)

တံခါးတခ်ပ္ၿပီး တံခါးတခ်ပ္ 
အခန္းတခန္းၿပီး အခန္းတခန္း 
သံု႔ပန္းတေယာက္ၿပီး သံု႔ပန္းတေယာက္ 
ဧကရာဇ္တပါးၿပီး ဧကရာဇ္တပါး 
စစ္ပြဲတပြဲၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတဆူ 
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတဆူၿပီး စစ္ပြဲတပြဲ 

ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ ... (ကာတြန္း ေအာင္ေမာ္)

သူ႔ကို ခလုတ္တုိက္သြားသူေတြအားလံုးကို သတိရေနတဲ့ “ဘိုး ပိန္” (ခန္႔ေအာင္)

မေန႔က က်ေနာ္ နဲ႔ ကိုလြမ္းဏီ၊ အဘကို သြားႀကိဳတယ္။ တလမ္းလံုး သူနဲ႔ ကိုလြမ္းဏီ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္ စကားေတြ ေျပာလာၾကတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ စကားမေျပာျဖစ္ဘူး။ ကိုလြမ္းဏီအိမ္ေရာက္ေတာ့မွ အဘ က်ေနာ့္ကို မွတ္မိလား ေမးလုိက္ေတာ့မွ အဘ က ျမင္ေတာ့ ျမင္ဖူးသလိုပဲကြ ဒါနဲ႔ မင္းက ဘယ္သူတုန္းတဲ့၊ နာမည္ေျပာလုိက္ေတာ့မွ “မသာရဲ႕ ငါလုပ္လုိက္ရ ေသေတာ့မယ္၊ ေစာေစာက ဘာလို႔မေျပာတုန္း” တဲ့ ဘပိန္တို႔က ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ အဲလိုမ်ဳိး။

သူ သတိတရနဲ႔ စေမးတာက လူ႔ေဘာင္သစ္က အရွည္ႀကီး ထြန္းထြန္း အဲဒီေကာင္ ဘယ္ေရာက္ေနလဲတဲ့ US မွာေလလို႔ ေျဖလုိက္တယ္။ ေဟ့ စိုးၿငိမ္းႀကီး အေမရိကားေရာက္ၿပီး ဘာမွ မၾကားရပါလားတဲ့၊ ဒါနဲ႔ ေအာင္ေလးတေကာင္ ေရာတဲ့၊ သူက အေမရိကား VOA မွာ မင္းသားလုပ္ေနတယ္လို႔ ေျပာလုိက္ေတာ့ ျဖစ္မယ္ ျဖစ္မယ္ ဒီေကာင္က တဲ့၊ ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေျပာတယ္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ဘပိန္က ေျပာေနတဲ့စကားဝုိင္းနဲ႔ ဘာမွမဆုိင္ေတာ့သလို တေနရာကို ေငးၿပီး ေတြးေနတယ္။

စားက်က္ေျမနဲ႔ သမၼတႀကီးေျပာတဲ့ ႏြားႏို႔ (ေဇာ္မင္း)

မွတ္မိေနတဲ့ကိစၥတခု ရိွပါတယ္။ အဲဒါက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လအတြင္းက လႊတ္ေတာ္မွာ စားက်က္ေျမကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အျပန္အလွန္ ျငင္းခံုေဆြးေႏြးတာေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဆိုတင္တဲ့ဘက္က ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ေနာင္မွာ စက္မႈႏုိင္ငံေတာ္အျဖစ္ တည္ေဆာက္ေတာ့မွာမို႔ စားက်က္ေျမဆိုတာ လိုအပ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စားက်က္ေျမေတြကို လယ္ယာေျမအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႔နဲ႔ စက္မႈဇံုေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ တင္ျပလာပါတယ္။ အဲသလို တင္ျပလာတဲ့အဆိုဟာ ေဆြးေႏြးဖို႔ေတာင္ မလိုအပ္ဘူးလို႔ ကန္႔ကြက္တဲ့သူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကန္႔ကြက္တဲ့ဘက္က ႐ံႈးနိမ့္သြားတဲ႔အတြက္ ဒီအဆိုဟာ လႊတ္ေတာ္အတြင္းမွာ မၿပီးျပတ္ေသးဘဲ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးဖို႔ ရိွလာပါတယ္။ 

စားက်က္ေျမေတြကို အသြင္ေျပာင္းဖို႔ တင္ျပလာတဲ့သူေတြကို ေမးခြန္းတခု ေမးလိုပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ေနာင္မွာ စက္မႈႏုိင္ငံေတာ္အျဖစ္သြားေတာ့မယ္ဆိုတာ ဘယ္ကာလ ဘယ္ႏွစ္ အပုိင္းအျခားကိုဆိုလိုသလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလေရာက္ရင္ ကၽြဲႏြားကို သံုးစရာမလိုေတာ့ဘူးလို႔ အတိအလင္း တင္ျပတာမ်ဳိးကိုေတာ့ မေတြ႔ရပါဘူး။ ပကတိအေျခအေနအတုိင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အခုအထိ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးကိုအေျခခံတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခု ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးမွာလည္း ကၽြဲႏြားကို အေျချပဳၿပီး စုိက္ပ်ဳိးေနရဆဲ တုိင္းျပည္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြဲႏြားကို အေျချပဳထားရဆဲျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ္ခုိင္းစားရတဲ့ ကၽြဲႏြားေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေကၽြးေမြးဖို႔လည္း တဖက္မွာ လိုလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြဲႏြားေတြကို အစာေကၽြးဖို႔အတြက္ စားက်က္ေျမဆိုတာ မရိွမျဖစ္လိုအပ္ေနေသးတယ္ဆိုတာ မေမ့သင့္ပါဘူး။ 

ဟယ္ရီလင္းရဲ႕ ေမးခြန္းမ်ား (သစ္ေကာင္းအိမ္)

လက္ႏွစ္ဖက္ဟာ 
လူသတ္လက္နက္ေတြကုိ 
ကုိင္ေဆာင္ခြင့္မရွိ... 
လက္နက္ကုိင္တဲ့လက္ေတြကုိ 
ျဖတ္ပစ္ဖုိ႔ 
ဓားစက္ႀကီးတခု ရွိသင့္လား... 

စာေရာင္းသမားေတြ အလုိမရွိ 
ခုိဖမ္းသူေတြ အလုိမရွိ 
ငါးဖမ္းသူေတြ အလုိမရွိ 
သက္ေစ့လႊတ္သူေတြ အလုိမရွိ 
သတၱဝါခ်င္း ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတဲ့ 
အဲဒီရာဇဝတ္ေကာင္ေတြကုိ 
သုိေလွာင္ထားဖုိ႔ 
အက်ဥ္းေထာင္ေတြ ရွိသင့္သလား 

အိမ္ထဲမွာ ေႁမြဝင္ေနတယ္ (ကိုညိဳ)

အယုဒၵၵယ၊ ဘံုေဘနဲ႔ ေဂၚဒရာ အဓိက႐ုဏ္းသင္ခန္းစာ 

အခ်ိန္-၁၉၉၂၊ ဒီဇင္ဘာလ ၆ ရက္ ညေန။

ေနရာ-အိႏိၵယႏိုင္ငံ၊ အူတာပရာဒါခ်္ျပည္နယ္၊ ဖိုင္ဇာဘတ္ၿမိဳ႕နယ္၊ အယုဒၵယၿမိဳ႕။ 

ေထာင္နဲ႔ခ်ီတဲ့လူထုႀကီးဟာ မြတ္စလင္ဆန္႔က်င္ေရး ေႂကြးေၾကာ္သံေတြဟစ္ေအာ္ၿပီး ေအဒီ-၁၆ ရာစု (၁၅၂၈ ခုႏွစ္) မဂိုအင္ပါယာေခတ္ကတည္းက ခိုင္ခိုင္ခန္႔ခန္႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ဘာဘရီဗလီေက်ာင္းေတာ္ရာဝင္းႀကီးကို ဝန္းရံထားတယ္။ တုတ္၊ ဓားနဲ႔ ေပါက္ခၽြန္း၊ ပုဆိန္၊ ရဲဒင္း ကိုယ္စီကိုင္ထားတဲ့ ဟိႏၵဴအစြန္းေရာက္အဖ႔ဲြေတြက ဗလီႀကီးနဲ႔ အုတ္နံရံေတြကို စိတ္ရိွလက္ရိွ ထုေထာင္းၿဖိဳဖ်က္ေနၾကတယ္။ အယုဒၵယမွာေနထိုင္တဲ့ မြတ္စလင္ေတြကလည္း ရရာလက္နက္ကိုင္ဆဲြၿပီး ဟိႏၵဴအစြန္းေရာက္ေတြကို တန္ျပန္တိုက္ခိုက္ပါတယ္။ တရံတခါတုန္းက ရာမမင္းဆက္ အုပ္စိုးခဲ့ရာ အယုဒၵယၿမိဳ႕ ရာမရဏ တိုင္းဌာနီမွာ အမုန္းတရားေတြနဲ႔ ဘာသာေရးပဋိပကၡမီးႀကီး အရိွန္တညီးညီးနဲ႔ ေတာက္ေလာင္ေနပါတယ္။