အစစ္
(ေမာင္ေတာက္)
ေသာမတ္အက္ဒီဆင္ကို အားတုန္႔အားနာ ျဖစ္ေနတာမ်ဳိးေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္ႏိုင္။ သို႔ေပမင့္ မီးေရာင္ေတြက ခပ္မွိန္မွိန္ … ။
နည္းပညာေခတ္က စီဒီဓာတ္သားကို တို႔ထိနမ္း႐ိိႈက္ေနသျဖင့္ “စိမ္းျမဖန္သားျပင္” (ဒဂုန္တာရာ၏ စကားလံုး) ေပၚ၌ အ႐ုုပ္ႏွင့္ အသံတို႔သာ မဟုတ္။ စာလံုးေတြကိုပါ ဖတ္႐ႈလာႏိုင္ျပန္သည္။
သို႔ေသာ္လည္း … ထိုင္းဘာသာျဖင့္ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္၏။
မိုးမြန္ေနေသာ ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႕မ်ားဟု သံုးႏႈန္းရန္ မသင့္ေသာ္လည္း အခန္းမြန္ေနေသာ ေဆးလိပ္မီးခိုးေငြ႔မ်ားဟု ဆိုႏိုင္ေကာင္းေပသည္။ ထိုေဆးလိပ္ မီးခိုးေငြ႔မ်ားသည္လည္း တခါတရံ ပြက္ထ ခုန္တက္လာေသာ ရယ္သံမ်ားေၾကာင့္ ေလထဲမွာပင္ ၿပိဳကြဲ ယိမ္းယိုင္ေနၾကျပန္၏။
ျမန္မာသံ မကင္းစင္ေသာ ထိုင္းလိုစကား ေျပာသံက တခါတရံ သဲ့သဲ့။ ၿပီးေတာ့ … ႏြဲ႔ႏြဲ႔ …။ တခါတရံက်ေတာ့လည္း လွ်ပ္စစ္ မီးေရာင္ေတြႏွင့္အၿပိဳင္ ခပ္လဲ့လဲ့ …။
------ ------ ------
ထိုကဲ့သို႔ ညီအကို မသိတသိအခ်ိန္မ်ဳိးျဖစ္ေစရန္ လွ်ပ္စစ္မီးခပ္မွိန္မွိန္တို႔ျဖင့္ ဖန္တီးထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ခန္းမတခုလံုးသည္ ထိုင္းလား … ျမန္မာလား … မသိတသိဟု ေျပာစရာမလိုေသာ ျမင္ကြင္းကို အစီအစဥ္ရွိရွိ ဖန္းတီးထားသည့္ႏွယ္။
တဖက္ႏိုင္ငံ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ကေလး၏ ခန္းမတခုက ထြန္းညႇိိေပးထားေသာ မီးေရာင္သည္ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာမကေလးမ်ားပါးျပင္ႏွင့္ သူတို႔ဝတ္ဆင္ထားေသာ အဝတ္အထည္မ်ားကို ပံုမွား႐ိိုက္ေပးေနေပေတာ့၏။
ထိုင္းလား … ျမန္မာလား …
ဘာကလို … တိုတို …။
----- ----- -----
“ခ်ဴး … အလိုင္ …”
ထိုင္းဘာသာျဖင့္ “နာမည္ ဘယ္လိုေခၚသလဲ”ဟု ေမးလိုက္ေသာ အသံထဲတြင္ ေငြစကၠဴေတြ၏ ေတာင္ပံခတ္သံက က်ယ္ေလာင္ေနသည္။
“အငယ္ ပါ … … အကို …”
‘အငယ္’ ႏွင့္ ‘ပါ’ ၾကားတြင္ တစကၠန္႔ျခားၿပီး ‘ပါ’ ႏွင့္ ‘အကို’ ၾကားတြင္ ေလးစကၠန္႔ေလာက္ ျခားသြားျပန္သည္။ ‘အကို’ ဆိုေသာ စကားလံုး ေနာက္၌ စကၠန္႔တို႔ ဘယ္ေလာက္ စီးေမွ်ာ စီးဆင္းသြားၾကသည္ မသိေတာ့။
“အငယ္ ပါ … အကို … ”
မွိန္ေသာ မီးေရာင္ေအာက္ႏွင့္ ရယ္သံမ်ားၾကားမွ လူေနမႈဘဝႏွင့္ ထမင္းလုတ္မ်ားဖြဲ႔စည္းထားေသာ ျမန္မာသံစစ္စစ္ကေလး ႐ုုန္းၾကြပ်ံသန္းလာျခင္းဟု က်ေနာ္ ခံစားေနရသည္။
----- ----- -----
အသံ … ။
ျဒပ္သားၾကားခံနယ္ရွိေသာေၾကာင့္ အသံေတြကို က်ေနာ္တို႔ၾကားေနရျခင္းဟု ႐ူူပေဗဒက ႁမြက္ျပသည္။
ဟုတ္ကဲ့ … အျငင္းအခံုေတာ့ျဖင့္ က်ေနာ္ မလုပ္ခ်င္ပါ။ က်ေနာ္က ျဒပ္သား ၾကားခံနယ္ေၾကာင့္ ၾကားလိုက္ရေသာ အသံႏွင့္ စကားလံုးတို႔၏ မူလဇာတိကို လွန္ေလွာ ရွာေဖြေနမိျခင္း ျဖစ္သည္။
မီးေရာင္မွိိန္မွိန္ … နည္းပညာေခတ္ စိမ္းျမဖန္သားျပင္ႏွင့္ ေညာင္းညာေနေသာ ဘီယာခြက္မ်ား။ အျမႇဳတ္ထေနေသာ ရယ္သံမ်ားၾကားက “အငယ္”ဟု ျပန္ေျဖလိုက္ေသာ … တဖန္ ထိုကဲ့သို႔ ျပန္ေျဖလိုက္ေသာ စာလံုးတို႔က က်ေနာ့္ အေတြးစိတ္ကို အမွတ္မထင္ စြန္းထင္းသြားေစခဲ့ေသာ ျမန္မာသံစစ္စစ္ကေလး။
တကယ္ေတာ့ … သူမအမည္သည္ ‘အငယ္’မဟုတ္။ လွီးလႊဲသံုးစြဲထားေသာ စာလံုး။ သို႔ေပမင့္ ယခုလို လွီးလႊဲသံုးစြဲရမည့္ေနရာတြင္ ဘာ့ေၾကာင့္ ‘အငယ္’ဟူသည့္ စာလံုးကိုမွ ေရြးခ်ယ္ခဲ့မိရသနည္း။
ဘဝ … ဒါမွမဟုတ္ … ေလာေလာလတ္လတ္ စားေသာက္ေနရေသာ ထမင္းလုတ္မ်ားေၾကာင့္လား … ။ သို႔တည္းမဟုတ္ … လိပ္ျပာလား … ။
----- ----- -----
ဆိုပါေတာ့ … ။
မီးေရာင္မွိန္မွိန္ႏွင့္ “အငယ္ ပါ … အကို …”ဟူေသာ ခပ္တိမ္တိမ္ အသံမ်ားၾကား က်ေနာ္တေယာက္ တည္း ေမးခြန္းေတြ တခုၿပီးတခု စိတ္အေတြးျဖင့္ လွည့္ထုတ္ေနမိသည္။
ဟိုး … အေဝးမွာေတာ့ က်ေနာ့္ဇာတိႏိုင္ငံ၏ နယ္ျခားမ်ဥ္းႏွင့္ ထိစပ္ေနေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကို ျပဴတင္းတံခါးမွ အတိုင္းသား လွမ္းျမင္ေနရ၏။
ေအာ္ … လင္းထိန္ေနေသးသည့္ ျပည္တြင္းစစ္မီးေရာင္ေအာက္မွ ႐ုုန္းကန္ လြတ္ေျမာက္လိုသူတခ်ဳိ႕ အတြက္ တပါးႏိုင္ငံရွိ ခပ္မွိန္မွိန္ မီးေရာင္ေအာက္သို႔ ေျပးဝင္ခိုလႈံေနျခင္းကေရာ အဘယ္မွ်ေလာက္ လံုျခံဳလြတ္ေျမာက္မႈတို႔ ရရွိေနပါသလဲ …။
ေမာင္ေတာက္
ေရစီးသံ ဂ်ာနယ္
အတြဲ ၄ အမွတ္ ၁၅
ႏို၀င္ဘာလ ၁ ရက္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္
No comments:
Post a Comment