က်ေနာ္ေလးစားတဲ့ ေက်ာင္းသားၾကယ္ပြင့္မ်ား (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

သူငယ္ခ်င္း ရဲေဘာ္ေဒါင္းနီ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

သူငယ္ခ်င္း ရဲေဘာ္ေဒါင္းနီအတြက္ အမွတ္တရပါ...  

(မင္းေက်ာ္ခိုင္)

 

က်ေနာ္နဲ႔ ဂီတသူရဲေကာင္းမ်ား (၁၅) - မင္းေက်ာ္ခိုင္

ကိုအုန္းျမင့္ဆိုတာ က်ေနာ္နဲ႔ တရပ္ကြက္ထဲသား။ သူက ကိုရဲ (ရဲလြင္) တို႔၊ ကိုတိုး (ခင္ေမာင္တိုး) တို႔နဲ႔ အရြယ္မကြာဘူး။ ကိုအုန္းျမင့္ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့လို႔သာ က်ေနာ္နဲ႔ မဇ်ၥိမလႈိင္းျဖစ္လာမယ့္ လိစၦဝီ (ျပႆနာေကာင္မ်ား) နဲ႔ ရင္းႏွီးခဲ့ရတာ။ 

ကိုအုန္းျမင့္က က်ေနာ္တို႔ ၆ မိုင္ခြဲအုပ္စုရဲ႕ ညဘက္ အေဆာင္ေတြသြားၿပီး သီခ်င္းဆိုၾကတဲ့အဖြဲ႔ထဲမွာ သူ႔အသံက အေကာင္းဆံုး၊ သူတေယာက္ထဲဆိုၿပီဆိုရင္ အားလံုးက ၿငိမ္ၿပီးနားေထာင္ၾကတာ။ ကိုအုန္းျမင့္ရဲ႕ ညီအငယ္ဆံုး ကိုထြန္းလင္းက ဂစ္တာအတီးေကာင္းတယ္။ စိုင္းထီးဆိုင္၊ စိုင္းဆိုင္ေမာဝ္တို႔ သီခ်င္းေတြဆိုၿပီဆိုရင္ သူ႔အသံနဲ႔လိုက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက (၁၉၇၉-ေမလ) သူနဲ႔ ခိုင္ထူးရဲ႕ ေတးျမံဳငွက္ အေခြထြက္ၿပီးခဲ့ၿပီ။ 

ေဇာ္မ်ဳိးထြဋ္ အတြက္ ဆုေတာင္း (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

မဇ်ၥိမလႈိင္းအဖြဲ႔က လိဒ္ဂစ္တာသမား ကိုေဇာ္ႀကီး (ေဇာ္မ်ဳိးထြဋ္) ႏွလုံးေရာဂါနဲ႔ ဒီည ၉း၃ဝ နာရီမွာ ကြယ္လြန္သြားတယ္ၾကားရလို႔ သူ႔မိသားစုနဲ႔ထပ္တူ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲရပါတယ္။ 

ကိုေဇာ္ႀကီး ေကာင္းရာမြန္ရာဘံုဘဝကို ေရာက္ပါေစဗ်ာ... 

ခင္တဲ့ 
မင္းေက်ာ္ခိုင္ 
ဇန္နဝါရီလ ၅ ရက္၊ ၂ဝ၁၄ ခုႏွစ္

 

က်ေနာ္သိတဲ့ ေဘာလံုးခ်န္ပီယံ (ဦး) ဗဟာဒူး (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

ဦးဗဟာဒူးက ျမန္မာျပည္ဖြား ေဂၚရခါးပါ။ သူ႔ကို ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ ၾကည္းတပ္ကေန ရန္ကုန္ ပထမတန္းအမွတ္ေပးၿပိဳင္ပြဲေတြမွာ ၾကည္းတပ္ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီးကစားေပးဖို႔ တပ္ၾကပ္ႀကီးရာထူးေပးၿပီး ခန္႔ခဲ့တာပါ။ သူ ေရွ႕တန္းထြက္ စစ္တိုက္ခဲ့ရတာမဟုတ္။ ေနာက္တန္းမွာပဲေနၿပီး ျမန္မာ့ေဘာလံုး တိုက္စစ္မွဴးအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံတာဝန္ထမ္းခဲ့တာ။ 

က်ေနာ္အသက္ ကေလးဘဝအရြယ္ ၁၉၆၂-၆၃ ေလာက္မွာ ဦးဗဟာဒူးတို႔ မာေဒးကား ဖလားပိုက္ျပန္လာေတာ့ ျမန္မာျပည္သူေတြက လမ္းေဘး ဝဲယာကေန ေသာင္းေသာင္းဖ်ဖ် ႀကိဳၾကတယ္။ က်ေနာ့္အေဖကလည္း ရန္ကုန္ ၆ မိုင္ခြဲ ျပည္လမ္းမႀကီးေဘးက ကုကၠိဳပင္ႀကီးေအာက္ကေန (ခုေတာ့ အဲဒီကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး) ျမန္မာေအာင္ပြဲရေဘာလံုးသမားေတြကို ႀကိဳတယ္။ ဦးဗဟာဒူးတို႔က အမိုးဖြင့္ဂ်စ္ကားေတြနဲ႔ လာၾကတာ၊ ျပည္သူေတြက သူတို႔ကို ပန္းကုံးေတြစြပ္ၾက ေျပာရရင္ အခု အေမစု (ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) ကို ျပည္သူေတြ ႀကိဳၾကသလိုေပါ့။ ဦးဗဟာဒူးက ကားေပၚကေန က်ေနာ့္အေဖကိုျမင္ေတာ့ ကားကိုခဏရပ္ခိုင္းၿပီး အေဖ့ကိုႏႈတ္ဆက္တယ္။ ေနာက္ သူ အေဖ့အတြက္ အမွတ္တရဝယ္လာတဲ့ လက္ေဆာင္ ေခါက္ထိုင္ခံုေလး လွမ္းေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီခံုေလး အေဖက အမွတ္တရ ခုထိ သိမ္းထားဆဲပါ။ သူ ႏိုင္ငံျခားခရီးကျပန္လာတိုင္း က်ေနာ္တို႔မိသားစုအတြက္ လက္ေဆာင္ေတြကေတာ့ ပါေနက်ပါ။ 

Nelson Mandela (Min Kyaw Khine)

"It Always Seems Impossible Until It's Done" 

Nelson Mandela 

(1918 - 2013)

 

က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးၾကမ္းလမ္း - ၈ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

က်ေနာ္ ကံေကာင္းတယ္ပဲေျပာၾကပါစို႔။ နယ္စပ္ကအထြက္ ရဲဂိတ္မွာ ကားေပၚက တျခားခရီးသည္ေတြကို စစ္ၾကေပမယ့္ က်ေနာ္ အစစ္မခံရဘူး၊ လြတ္လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ပဲ ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ဘန္ေကာက္ေရာက္ေတာ့ အေဝးေျပးကားဂိတ္ေတြက မတူၾကဘူး၊ ထိုင္းႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္းဆိုရင္ တေနရာမွာ၊ ထိုင္းႏိုင္ငံေျမာက္ပိုင္းဆိုရင္ တေနရာ။ ဘယ္သူ႔မွလည္း မေမးရဲဘူး၊ မဲေဆာက္ကားဂိတ္ဘယ္မွာလဲဆိုတာ။ ရဲေတြ အဖမ္းၾကမ္းတယ္ဆိုတာ စမ္ခက သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာတာ သတိရၿပီး လန္႔တာလည္း ပါတာေပါ့။ 

အဖမ္းခံရမွာမေၾကာက္ေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ဘာတခုမွ အဆက္အသြယ္မရေသးခင္ လုပ္ငန္းကိစၥမၿပီးေသးခင္ အဖမ္းခံလို႔မျဖစ္ေသးဘူးေလ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ထိုင္းစကားမတတ္တဲ့ က်ေနာ္၊ ဘာလက္မွတ္၊ ဘာပတ္စ္ပို႔မွမရွိတဲ့ က်ေနာ္ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ေတြ႔ရာဘတ္စ္ကားစီးၿပီး အလြန္က်ယ္တဲ့ ကြင္းႀကီးတခုကို ေရာက္သြားတယ္။ ကြင္းႀကီးနားမွာ က်ေနာ္တို႔ဆီက ေရႊေရာင္ေစတီေတြလိုမ်ဳိးေတြ (ထီးေတာ္မပါတာကလြဲလို႔) အုတ္တံတိုင္းအျမင့္ႀကီးတခုေနာက္ကြယ္မွာေတြ႔ရေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလား၊ ဘာလားေပါ့။ ေနာက္မွ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ နာမည္ႀကီး ျမဘုရားေနရာဆိုတာ သိရတယ္၊ 

အဲဒီျမဘုရားရဲ႕အနီးမွာက ေတာ္ေတာ္က်ယ္ၿပီး သန္႔ျပန္႔တဲ့ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတခု ေတြ႔တယ္၊ ေက်ာင္းနာမည္က ဝပ္ဖို (WAT PO)၊ ဒါေတြက ေနာက္မွသိရတာပါ။ မနက္ပိုင္း ဘန္ေကာက္ကိုေရာက္ၿပီး ဘတ္စ္ကားစီးလာခဲ့တာဆိုေတာ့ ဒီကြင္းႀကီးထဲေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေက်ာ္ေနၿပီ။

က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးၾကမ္းလမ္း - ၇ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

သူတို႔စာဖတ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ မေျပာင္းၾကပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ အုပ္စုထဲက ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အကသ ေက်ာင္းသားညီငယ္ေတြကို ျပတ္ျပတ္သားသားေမးရတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ျပန္မယ္ဆိုရင္ျပန္ႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေရွ႕မွာ ဘယ္လိုဒုကၡေတြကိုရင္ဆိုင္ရမယ္ဆိုတာ ဘာမွေျပာလို႔မရေသးတဲ့အေၾကာင္းေတြ ရွင္းျပတယ္။ သူတို႔ကလည္း မျပန္ဘူး၊ အကိုတို႔နဲ႔ပဲ တိုက္ပြဲဝင္ဖို႔ဆံုးျဖတ္ၿပီးသားဆိုၿပီး က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ေရွ႕ခရီးဆက္ဖို႔လိုက္မယ္လို႔ အားလံုးကေျပာေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေရွ႕ခရီးဆက္ျဖစ္ၾကတယ္။ 

(အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက က်ေနာ္တို႔အားလံုးရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္က ျမန္မာျပည္မွာ စစ္အာဏာရွင္စံနစ္ဆိုးႀကီးကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ ဂ်ပန္ျပည္မွာ စစ္ပညာသြားသင္ၾကၿပီး ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ဖြဲ႔၊ ၿပီးေတာ့ ဖက္ဆစ္ဂ်ပန္နဲ႔ ၿဗိတိသွ်နယ္ခ်ဲ႕တို႔ကိုေတာ္လွန္ၾကသလို က်ေနာ္တို႔လည္း နယ္စပ္မွာ စစ္ပညာသင္၊ ၿပီးရင္ ျပည္တြင္းျပန္ဝင္ၿပီး ျပည္သူထူထုနဲ႔အတူ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲဝင္ၾကမယ္၊ စစ္အာဏာရွင္ကို အျမစ္ျပတ္ေခ်မႈန္းၾကမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ကို ထြက္လာၾကတာပါ။) 

က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးၾကမ္းလမ္း - ၆ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

က်ေနာ္တို႔ မြန္ဗဟိုစခန္းမွာ သိပ္မၾကာခဲ့ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္က စထြက္ခဲ့ၾကတဲ့ရက္တြက္လိုက္ရင္ ရက္ ၂၀ ေက်ာ္ၿပီ။ ေနာက္ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုတာ မသိၾကဘူး။ ဗဟိုစခန္းကေနထြက္ေတာ့လည္း တေတာင္တက္ တေတာင္ဆင္းနဲ႔ပါပဲ။ ဒီတေခါက္ လမ္းျပေတြကေတာ့ မြန္ျပည္သစ္ရဲ႕ တျခားတပ္စိတ္တစိတ္ပါ။ အားလံုး က်ေနာ္တို႔အေပၚ ဂ႐ုစိုက္ၾကပါတယ္၊ လမ္းသြားရင္းနားၾကတဲ့အခါ က်ေနာ္ေမးၾကည့္တယ္ မြန္ရဲေဘာ္ေလးကို။ ေနာက္ဘယ္ႏွစ္ေတာင္တက္ရဦးမလဲလို႔။ ဟာ... အကိုရာ ဟိုမွာျမင္ေနရတဲ့ေတာင္ကို ေက်ာ္လိုက္ရင္ေရာက္ၿပီ ဘုရားသံုးဆူကို တဲ့။ ဒါနဲ႔ ေတာင္ႀကီးဖဝါးေအာက္ေပါ့ကြာဆိုၿပီး စိတ္တင္းထားရတာေပါ့။

အမွန္ေျပာရရင္အားလံုးဟာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ပန္းေနၾကၿပီ။ ေမွာင္ရီပ်ဳိးပ် ေနဝင္ရီတေရာမွာ ေတာင္ေျခတခုက ရြာတရြာကို ေရာက္ၾကတယ္။ ေတာင္ယာလုပ္ကိုင္စားေသာက္ၾကတဲ့သူေတြ ေနၾကတာ၊ ရြာနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ေတာင္ယာဆိုတာ ေတာင္ေတြေပၚမွာ စပါးတို႔ ပဲတို႔ စိုက္ၾကတာ။ တခ်ဳိ႕ေတာင္ေစာင္းေတြမွာ ေလွခါးထစ္စိုက္ခင္းေတြလုပ္ထားၿပီး စိုက္ၾကတာ လမ္းမွာေတြ႔ခဲ့ေသးတယ္။ 

ရြာထဲဝင္ၾကေတာ့ ရြာသူရြာသားတေယာက္မွ မေတြ႔ရဘူး။ အိမ္ေတြအားလံုးကေတာ့ တဲႀကီးတဲငယ္ေတြပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔လည္း ထူးျခားလွေခ်လားေပါ့၊ ေန႔လည္ေန႔ခင္းလည္းမဟုတ္ဘဲ ညဘက္အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ခါနီးမွာမွ ရြာသားတေယာက္မွ မရွိတဲ့အိမ္ေတြေတြ႔ရလို႔ပါ။ ဒါနဲ႔ပဲ ၾကံဳရာအိမ္ေတြေပၚ ကိုယ့္အုပ္စုနဲ႔ကိုယ္တက္ၿပီး ညစခန္းခ်ဖို႔ ျပင္ၾကတာေပါ့။ အိမ္ေတြအားလံုးမွာ အိမ္ေရွ႕တံခါးေပါက္ရယ္လို႔ မရွိၾကဘူး၊ အခန္းရယ္လို႔လည္း မရွိဘူး၊ အိမ္ေရွ႕နဲ႔ အိမ္ေနာက္ ဒိုးယိုေပါက္ခ်ည္းပါပဲ။ 

က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးၾကမ္းလမ္း - ၅ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

ခရီးဆက္ၾကရင္း ေတာထဲမွာ ရြာလည္ေနတဲ့ လူ ၃ဝဝ ေက်ာ္အုပ္စုႀကီးနဲ႔ သြားဆံုၾကတယ္၊ အဲဒီေနရာက ရြာနဲ႔ သိပ္မေဝးဘူး သူတို႔နဲ႔ပါလာတဲ့လမ္းျပက လမ္းမွားၿပီး လည္ေနတာေလ။ ဒါနဲ႔ အုပ္စုႀကီး ၂ စု ေပါင္းလိုက္ၾကၿပီး အနီးဆံုးရြာကို ဆက္အတူသြားၾကတယ္။ ရြာေရာက္ေတာ့မွ အဲဒီ လမ္းမွာလည္ေနတဲ့အုပ္စုထဲက က်ေနာ္နဲ႔မေတြ႔တာ အေတာ္ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ (သူ အဆိုေတာ္ျဖစ္ကတည္းက ဆိုပါေတာ့) ေက်ာ္ျမင့္လြင္ (ခ) ထူးအိမ္သင္ပါ။ သူနဲ႔ ျပန္ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း သူက ေဟ့ေရာင္ ဒါပဲ ... ဒါပဲလိုတယ္ လို႔ေျပာရင္း သူ႔လက္ညႇိဳးကို ေကြးျပတယ္။ 

ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း သူ႔ၾကည့္ၿပီး ဟုတ္ပါၿပီ ငါ သိပါတယ္ အားလံုးက ဒါပဲလိုတယ္ဆိုၿပီးထြက္လာၾကတာ မင္းကိုယ္မင္းလည္း ျပန္ၾကည့္ဦး... အဆိုေတာ္ မေျပာရဘူး ဝတ္လာတာက အက်ႌျဖဴ ေဘာင္းဘီျဖဴ နဲ႔၊ ဒို႔ အခုသြားေနၾကတာ သီခ်င္းသြားဆိုဖို႔မဟုတ္ဘူးလို႔ေျပာေတာ့ သူက ရွက္ကိုးရွက္ကန္းနဲ႔ မင္းကလည္းကြာ ငါလည္း ၾကံဳသလိုၾကံဖန္ၿပီး ထြက္လာရတာေလ လို႔ေျပာတယ္။ အမွန္က သူ႔ကို အားလံုးကသိေနေတာ့ သီခ်င္းဆိုဖို႔ဆိုၿပီး မလိမ့္တပတ္နဲ႔ စစ္ေထာက္လွမ္းေရးကေနလြတ္ေအာင္ ၾကံဖန္ထြက္လာခဲ့တာလို႔ သူေျပာပါတယ္။ 

ရြာထဲမွာ ၂ ရက္ေနရတယ္၊ ရြာနာမည္ေတာ့ က်ေနာ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ ရြာကေနဆက္ထြက္ၾကေတာ့ လမ္းခုလတ္မွာ အသားလတ္လတ္ အသက္ ၂ဝ ေက်ာ္လူငယ္တေယာက္က က်ေနာ္တို႔ကို ဆီးႀကိဳတယ္။ သူက ရြာအဝင္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို က်ေနာ္တို႔ကိုေခၚသြားၿပီး သူဟာ CRDB ဦးတင္ေမာင္ဝင္းရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ က်ေနာ္တို႔အားလံုးကို ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွာ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီအားလံုးေပးဖို႔ အဆင္သင့္ရွိေနပါေၾကာင္း ေျပာပါေတာ့တယ္။ 

က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးၾကမ္းလမ္း - ၄ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

တကယ္တမ္း က်ေနာ္တို႔အုပ္စုႀကီး ဓနိေတာရြာကေန ခရီးဆက္ၾကတုန္းက ေျခလွ်င္ခရီး မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး၊ ကုန္တင္စက္ေလွေတြနဲ႔ပါ။ မြန္ျပည္သစ္တပ္ဖြဲ႔က ပင္လယ္ျပင္ ကုန္သည္ေတြဆီကေန ေခ်ာဆြဲလာတဲ့ ကုန္တင္စက္ေလွ ၆ စီးနဲ႔ပါ။ စက္ေလွေတြက ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ က်ေနာ္က သေဘၤာစီးဖူးတယ္ဆိုတာ ရန္ကုန္နဲ႔ ဓႏုျဖဴ သေဘၤာပဲ စီးခဲ့ဖူးတာ။ ခုဟာက ကုန္တင္တဲ့စက္ေလွေတြဆိုေတာ့ သေဘၤာဝမ္းဗိုက္ထဲ ကုန္ေတြထားတဲ့ေနရာမွာ က်ေနာ္တို႔လူေတြထိုင္ၿပီး လိုက္ခဲ့ရတာဆိုေတာ့ သက္ေတာင့္သက္သာရွိလွတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကုန္ပစၥည္းေတြဆိုရင္ေတာ့ ကုန္ေတြ အထပ္ထပ္ဆင့္တင္ၿပီး အေလးခ်ိန္စီးေပမယ့္ ခု လူေတြဆိုေတာ့ အေလးခ်ိန္ေတြက ကုန္ေတြေလာက္ မမ်ားေတာ့ဘူးေလ၊ အဲဒီေတာ့ စက္ေလွက ပင္လယ္ျပင္လိႈင္းလံုးေတြၾကားမွာ အနည္းနဲ႔အမ်ားေတာ့ လူးၿပီေပါ့။ ဒါေတာင္ ရာသီဥတုေကာင္းမယ့္အခ်ိန္ေစာင့္ၿပီး ထြက္ၾကတာပါ။ 

က်ေနာ္တို႔ လိႈင္းမူးၿပီးအန္လိုက္ၾကတာ ေျပာရရင္ တခ်ဳိ႕မ်ား မစင္(ခ်ီး) ပါအန္ထြက္တဲ့အထိပါပဲ။ တသက္နဲ႔တကိုယ္ အဲေလာက္အထိ ပင္လယ္လိႈင္းမူးၿပီးအန္ခဲ့တာ တသက္မေမ့ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ စက္ေလွ ၆ စီးမွာ တစီးကို လူ ၅ဝ စီတင္ၿပီး သြားခဲ့ရတဲ့ ပင္လယ္ခရီးၾကမ္းပါပဲ။ ဓနိေတာရြာကေန ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ေက်ာ္မွာ စထြက္ခဲ့ၾကတာ ၇ နာရီေလာက္ ပင္လယ္လိႈင္းမူးၿပီး စီးခဲ့ၾကၿပီးမွ ဒူးယားရြာကိုသြားလို႔ရမယ့္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကိုေရာက္ၾကတယ္၊။ က်ေနာ္တို႔အားလံုးက သေဘၤာဝမ္းဗိုက္ထဲကေန မူးလိုက္ အန္လိုက္နဲ႔လိုက္ခဲ့ရတာဆိုေတာ့ ျဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ပင္လယ္လမ္းခရီးတေလွ်ာက္ ႐ႈခင္းေတြၾကည့္ဖို႔ဆိုတာေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့...။ ဘယ္ေနရာေတြကေနျဖတ္ၿပီး ဘယ္ေနရာကိုေရာက္တယ္ဆိုတာလဲ မသိခဲ့ရတဲ့ မေမ့ႏိုင္တဲ့ ပင္လယ္ခရီးၾကမ္းပါပဲ။ 

က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးၾကမ္းလမ္း - ၃ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

က်ေနာ္တို႔လည္း ေက်ာင္းသူႏွစ္ေယာက္ကို သူတို႔ထမီ ေယာက်ၤားေလးေတြပုဆိုး ကေတာင္းက်ဳိက္သလို က်ဳိက္ခိုင္းၿပီး ေရွ႕က သူမ်ားေတြျဖတ္သလိုသာ ျဖတ္ေတာ့ဆိုၿပီးေျပာေတာ့ သူတို႔လည္း ကိြကြိကြကြ အိအိအအ ေအာ္သံေတြနဲ႔ ေမွ်ာ့ေတာႀကီး ျဖတ္ၾကတာေပါ့။ ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္မွ က်ေနာ္တို႔က ပါလာတဲ့ မီးျခစ္နဲ႔ ေမွ်ာ့ႀကီးေတြကို အပူၿမိဳက္ၿပီး ခြာခ်ေပးၾကရတယ္။ 

အားလံုး အိုေကၿပီ။ ေမွ်ာ့ကြင္းႀကီးေက်ာ္ခဲ့ၿပီးမွ ကားလမ္းျဖတ္ဖို႔ တဖက္လမ္းကေန လမ္းေၾကာင္းရွင္း အခ်က္ျပမယ့္ မြန္ျပည္သစ္ကရဲေဘာ္ရဲ႕ အခ်က္ေပးသံကို ေမွ်ာ္ရတယ္။ နာရီဝက္ေလာက္အၾကာ ရဲေဘာ္ရဲ႕ အခ်က္ေပး လက္ေခါက္မႈတ္သံၾကားေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရန္ကုန္အုပ္စုက ေရွ႕ဆံုးကေန ေျပးကူးၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေနာက္က က်န္အုပ္စုေတြကလည္း တန္းစီၿပီး လိုက္ကူးၾကတာေပါ့။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ လူအုပ္ႀကီး ၃ ပံု ၁ ပံု ကူးၿပီးေတာ့မွ ရဲေဘာ္ေလးရဲ႕ဟာ လမ္းမွားသြားၿပီ၊ ဒီလမ္းက ရြာအဝင္လမ္း မဟုတ္ဘူး၊ ေတာထဲဝင္တဲ့လမ္းဆိုလို႔ ေနာက္ထပ္ ကိုက္တရာသာသာေလာက္ေဝးတဲ့ လမ္းအမွန္ေရာက္ေအာင္ ဝ႐ုန္းသံုးကား ေျပးၾကရျပန္တယ္။ 

က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးၾကမ္းလမ္း - ၂ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

မြန္ျပည္သစ္ရဲ႕ ဗိုလ္မွဴးဆိုသူက က်ေနာ္တို႔တေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို သူ႔လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးနဲ႔ထိုးၾကည့္ရင္း က်ေနာ့္ေဘးမွာထိုင္ေနတဲ့ ရဲလြင္ရဲ႕မ်က္ႏွာကိုလည္း ျမင္လိုက္ေရာ ဟာ... ဆရာပါလား၊ ဆရာ က်ေနာ့္ကို မမွတ္မိဘူးလား... က်ေနာ္ ထြန္းေအာင္ေလ ဆရာ... ဆိုၿပီး အံ့ၾသဝမ္းသာသြားတဲ့အသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ က်ေနာ္လည္း ရဲလြင္ကို တံေတာင္နဲ႔တြတ္ၿပီး မင္း ၾကည့္ရွင္းလိုက္ဆိုတဲ့အထာေပးလိုက္တယ္။ 

ရဲလြင္က ဟာဗ်ာ... ခင္ဗ်ားမ်က္ႏွာ က်ေနာ္ျမင္မွမျမင္ရတာ ဘယ္လိုလုပ္မွတ္မိမွာလဲလို႔ ျပန္ေမးလိုက္တယ္။ အဲဒီမွာတင္ ဗိုလ္မွဴးထြန္းေအာင္ဆိုတဲ့သူက သူ႔မ်က္ႏွာသူ သူ႔ဓာတ္မီးနဲ႔ျပန္ထိုးၿပီး ဆရာ က်ေနာ္ ဆရာ့ဆီမွာ တနဂၤေႏြအပါတ္တိုင္း စာလာလာေမးခဲ့တာေလ၊ အဲဒီတုန္းက က်ေနာ္က ဘုန္းႀကီးဝတ္ႀကီးနဲ႔ပါဆရာ... ဆရာ ဒါ ဆရာ့သူငယ္ခ်င္းေတြ မဟုတ္လား၊ ဘာမွမပူနဲ႔ဆရာ၊ က်ေနာ္ အားလံုးတာဝန္ယူတယ္ဆိုၿပီး သူ႔တပည့္ရဲေဘာ္ေတြကို ေဟ့ ဒါ ငါ့ဆရာကြ၊ ငါ တကၠသိုလ္မွာ စာေပးစာယူေက်ာင္းတက္တုန္းက ငါ့ကို စာအျမဲျပေပးတဲ့ ငါ့ဆရာပဲ...လို႔ ေျပာၿပီးသကာလ က်ေနာ္တို႔အုပ္စု ဓနိေတာရြာထဲ ရင္ေကာ့ဝင္ႏိုင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ 

က်ေနာ္နဲ႔ ခရီးၾကမ္းလမ္း - ၁ (မင္းေက်ာ္ခိုင္)

က်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္ကေန ထိုင္းႏိုင္ငံနယ္စပ္ကိုထြက္ခဲ့ၾကတာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔မွာ စစ္တပ္ကအာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္ ၄ ရက္အၾကာ စက္တင္ဘာလ ၂၂ ရက္ေန႔ပါ။ က်ေနာ္ အပါအဝင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဒႆနိကဌာနက က်ဴတာ ရဲလြင္၊ ေနာက္ ေမာင္တူး၊ တျခားဌာနေတြက က်ဴတာ ၄ ေယာက္အပါအဝင္ ေပါင္း ၇ ေယာက္။ 

ရန္ကုန္က မထြက္ခြာခင္ညက က်ေနာ့္အိမ္ေနာက္ဘက္က အမ်ဳိးသားေဘာ္ဒါေဆာင္မွာ လူခြဲအိပ္ၾကၿပီး မနက္လင္းအားႀကီး ၄ နာရီခြဲမွာထ၊ က်ေနာ့္ အေဖနဲ႔အေမကို အားလံုးကန္ေတာ့ၾကၿပီး အေမထုတ္ေပးတဲ့ က်ပ္ေငြ ငါးေထာင္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔အိမ္ရွိတဲ့ ၆ မိုင္ခြဲကေန ေအာင္ဆန္းကြင္းမွာရွိတဲ့ ေမာ္လၿမိဳင္-မုဒံု ကားဂိတ္ကိုထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ 

ရန္ကုန္-မုဒံု ဟိုင္းလပ္ကားစီးၿပီး မုဒံုေရာက္တဲ့အထိဘာမွ ျပႆနာမရွိဘဲ ေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ ဟိုင္းလပ္ကားေပၚမွာ သူငယ္ခ်င္း အဆိုေတာ္မြန္းေအာင္နဲ႔ ဆံုၾကေသးတယ္။ သူက သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူသြားမွာဆိုေတာ့ မုဒံုမွာပဲ သူနဲ႔က်ေနာ္ လမ္းခြဲၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔က မြန္ျပည္သစ္ပါတီနဲ႔႔ ခ်ိတ္ထားၿပီးမို႔ပါ။

က်ေနာ္နဲ႔ ဂီတသူရဲေကာင္းမ်ား (၁၄) - မင္းေက်ာ္ခိုင္

ဘိုတင့္(ရာျပည့္) သီခ်င္းသြင္းေတာ့ က်ေနာ္က မိုးေက်ာ္နဲ႔ ခဏခဏလိုက္သြားျဖစ္တယ္၊ ေမ စတူဒီယိုမွာ၊ Aces နဲ႔သြင္းတဲ့ သူ႔စီးရီးေတြ၊ သူဆိုတဲ့အထဲ က်ေနာ္ႀကိဳက္တဲ့သီခ်င္းေတြက ညဘက္အေဆာင္ေတြမွာ အျမဲ တရင္းတႏွီးၾကားၿပီးသား ေတးေရး ကိုေမာင္ေမာင္တို႔ ကိုရဲတို႔ သီခ်င္းေတြ၊ ကိုယ္မငိုတတ္ေတာ့ဘူး၊ ပန္းခရမ္းျပာ၊ ပန္းဇာတ္သိမ္း၊ ညီမေလးေရ စဥ္းစားစမ္း၊ နာမည္ပ်က္လူဆိုး၊ နဒီမဂၤလာ၊ မပံုလို႔လဲပံုခဲ့တယ္... အေဆာင္ညေတြမွာ ကိုရဲ၊ ကိုေမာင္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ ေရးၿပီးဆိုခဲ့ၾကတဲ့သီခ်င္းေတြေပါ့၊ 

အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက သူတို႔ေရးၿပီး ဘယ္သူ႔မွမေရာင္းေသးခင္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ဆိုၾကေတာ့ နားေထာင္ရတဲ့အရသာက အေခြထြက္ၿပီးမွ နားေထာင္ရတာနဲ႔ ကြာတယ္၊ မတူဘူး၊ ေနာက္တခုက အေဆာင္ေနာက္ဖက္ညဥ့္နက္ပိုင္းေတြမွာ လေရာင္နဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဆိုၾကတီးၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြလဲျဖစ္ခဲ့တာကိုး... တကယ္လြမ္းစရာေကာင္းတဲ့ သီခ်င္းေတြပါ။ 

က်ေနာ္နဲ႔ ဂီတသူရဲေကာင္းမ်ား (၁၃) - မင္းေက်ာ္ခိုင္

ဘိုတင့္ (ရာျပည့္)က က်ေနာ့္ထက္ အသက္ႀကီးတယ္ ၆ ႏွစ္။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းလို ေနၾက ဆက္ဆံၾကတာ။ ဘိုတင့္ လို႔လည္းေခၚတာ ႏႈတ္က်ဳိးေနၿပီ။ ဘိုတင့္က သူ႔ပါဝါမ်က္မွန္ အဝိုင္းရယ္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီကို မႏၱေလးဖိနပ္နဲ႔ တြဲစီးတာ၊ လြယ္အိတ္က အျမဲလြယ္လ်က္ပဲ။ တခါတခါေတာ့ အင္းေလးပုဆိုးနဲ႔ေပါ့၊ သူေနတာက ကန္ေတာ္ကေလးမွာ (ေအာင္ဆန္းကြင္းနား)။ အရင္ သူက သေဘၤာသား ပိုက္ဆံစုၿပီး အေခြထုတ္တာ၊ သီခ်င္းေရးတာအျပင္ သီခ်င္းဆိုခ်င္တဲ့ ပိုးကလည္း အျပည့္ေလ။

၁၉၈ဝ ေလာက္ကစၿပီး သူ အျမဲတမ္း ခရမ္းျပာမွာ က်င္လည္ေတာ့တာ။ သူနဲ႔အတူ ရစ္ခ်က္ (သက္ႏိုင္ဦး)လည္း မၾကာမၾကာ လာတယ္။ ကိုရဲနဲ႔ ကိုေအာင္ဝင္းတို႔ရဲ႕ ပန္းခရမ္းျပာ သီခ်င္းေရးၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အင္ၾကင္းေဆာင္ေနာက္မွာ ဆိုၾကတဲ့အခ်ိန္ကတည္းက သူ အဲဒီသီခ်င္းကိုဆိုၿပီး စီးရီးထုတ္ခ်င္ေနတာ။ အဲဒီတုန္းက ကိုရဲ ပန္းခရမ္းျပာသီခ်င္းတီးရင္ က်ေနာ္က ကိုရဲတီးကြက္ေတြက ကိုရဲေျပာေတာ့ လြယ္တယ္၊ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ ခက္ေနတယ္လို႔ ေျပာရတယ္။ ကိုရဲကေတာ့ သူ႔ထံုးစံအတိုင္းျပံဳးၿပီး ေနာက္က် ပန္းခရမ္းျပာသီခ်င္းကို ညတိုင္းဆုိျဖစ္တာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ ဘိုတင့္နဲ႔ မိုးေက်ာ္ သိပ္မတြဲျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။ မိုးေက်ာ္က The Aces ဝိုင္းမွာတီးေနၿပီမို႔ မေတြ႔ျဖစ္ၾကတာ။

က်ေနာ္နဲ႔ ဂီတသူရဲေကာင္းမ်ား (၁၂) - မင္းေက်ာ္ခိုင္

ဘာလိုလိုနဲ႔ ကိုတင့္ေအာင္ဆံုးတာ တႏွစ္လည္ခဲ့ၿပီ။ ကိုတင့္ေအာင္ကိုသိတာက ကိုရဲနဲ႔။ ကိုရဲတို႔အုပ္စုအတြက္ လိုတာအကုန္ သူ ဖန္တီးေပးခဲ့တယ္၊ အားလံုးနဲ႔အတူ မေကာင္းလည္းအတူ ေကာင္းလည္းအတူေပါ့။ ကိုတင့္ေအာင္က ပဲခူးမွာ ေနတယ္။ ၁၉၈၂ ထင္တယ္၊ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုရဲ ကိုတင့္ေအာင္ဆီ သြားၾကတယ္။ သြားမွာက ပဲခူး သနပၸင္က ဝင္းဦး ဆိုတဲ့ လူငယ္ေလးတေယာက္ဆီကို။ ဝင္းဦးရဲ႕မိဘေတြက ေဆးလိပ္ခံုပိုင္ရွင္ေတြ၊ ဝင္းဦးက အဆိုေတာ္အရမ္းျဖစ္ခ်င္တာဆိုေတာ့ ကိုရဲတို႔ဆီက သီခ်င္းေတြဝယ္ထားၿပီး အသံသြင္း စီးရီးထုတ္ဖို႔ လံုးပန္းေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။

က်ေနာ္နဲ႔ ကိုရဲ သားေထြးတို႔အိမ္ (ကီလီလမ္း) ကေန ပဲခူးကို ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ သားေထြးတို႔အိမ္က က်ဳိက္ထီး႐ိုးကားဂိတ္၊ သားေထြးတို႔ကားဂိတ္ကေန ႏွစ္ေယာက္သား ဘတ္စ္ကားနဲ႔ ပဲခူးကို ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ေလာက္ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ပဲခူးေရာက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေစာေနတယ္၊ ကိုတင့္ေအာင္အိမ္သြားၿပီး တံခါးေခါက္တာ မႏိုးၾကဘူး။ ဒါနဲ႔ ပဲခူး ေရႊေမာေဓာ ဘုရားေပၚတက္ၾကေတာ့ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ သံတံခါးက မနက္ ၅ နာရီမွဖြင့္မယ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား သံဘာဂ်ာတံခါးေရွ႕မွာပဲ ထိုင္ေနလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ျမစ္ဟိုဘက္ကမ္းက အသံမစဲ ပဌာန္းပြဲက တရားသံေတြ ၾကားေနရတယ္။ မနက္အလင္းေရာင္ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္က်မွ ကိုရဲနဲ႔က်ေနာ္ ဘုရားဝတ္ျပဳၿပီး ေရႊေမာေဓာကေန ကိုတင့္ေအာင္ဆီ ျပန္သြားၾကေတာ့ သူ ႏိုးေနပါၿပီ။

က်ေနာ္နဲ႔ ဂီတသူရဲေကာင္းမ်ား (၁၁) - မင္းေက်ာ္ခိုင္

ကိုရဲ တယ္မီနဲ႔အိမ္ေထာင္က်ၿပီးတဲ့ေနာက္ ကိုရဲ ရတနာၿမိဳင္အေဆာင္က ေျပာင္းရၿပီေလ။ ရတနာၿမိဳင္အေဆာင္မွာက ကိုရဲ အိမ္ေထာင္မက်မခ်င္း ေနခြင့္ေပးထားတာ။ ေနာက္ အဲဒီ ရတနာၿမိဳင္အေဆာင္အိမ္ရွင္ အန္တီေဒၚခင္ေအးၿမိဳင္က ကိုရဲရဲ႕ ပန္းခရမ္းျပာသီခ်င္းေၾကာင့္ သူ႔အေဆာင္ကို ေက်ာင္းသားေတြၾကားမွာ ခရမ္းျပာအေဆာင္လို႔ နာမည္တြင္တာကိုလည္း အရမ္းသေဘာက်ခဲ့တာ၊ သီခ်င္းကိုလည္း သူ အရမ္းႀကိဳက္တယ္။ (ကိုရဲသာ အိမ္ေထာင္မျပဳဘူးဆိုရင္ အိမ္အလယ္ထပ္ကို ကိုရဲကိုေပးမယ္လို႔ေတာင္ေျပာခဲ့ဖူးတယ္) အဲေလာက္ထိ ကိုရဲကို ေလးစားတာ။ 

က်ေနာ္တို႔ ညဘက္ဆို ခရမ္းျပာအေဆာင္ေရွ႕က အင္းလ်ားကန္ေဘာင္ေပၚမွာ အင္းလ်ားေရျပင္ကိုျဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလညႇင္းနဲ႕ ကိုရဲ ဂစ္တာတီးၿပီးဆိုျပတဲ့ ပန္းခရမ္းျပာသီခ်င္းကို ျပန္တမ္းတမိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ၈၈ အေရးအခင္းမျဖစ္ခင္ ကိုရဲက သူေရးသမွ်သီခ်င္းေတြဆိုရင္ ဘယ္သူမဆို တီးႏိုင္ေအာင္ တီးကြက္ေတြကို လြယ္လြယ္နဲ႔ သူ ဖန္တီးတယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ ခက္တဲ့အကြက္ေတြ မထည့္ဘူး၊ သူ႔ရဲ ဂီတဝါသနာရွင္ေတြအေပၚထားတဲ့ ေစတနာပါ။ 

က်ေနာ္နဲ႔ ဂီတသူရဲေကာင္းမ်ား (၁ဝ) - မင္းေက်ာ္ခိုင္

ကိုရဲ က်ေနာ္ရွိတဲ့ ၃၂ လမ္းကို ေန႔လည္ ၁ နာရီေလာက္ ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ပံုစံအတိုင္း ေကာင္းဘိြဳင္ဦးထုပ္နဲ႔ပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ၃၂ လမ္းထဲက မီးသတ္ကဖြင့္ထားတဲ့ သက္သာ လၻက္ရည္ဆိုင္မွာထိုင္ၾကရင္း ကိုရဲက မိုင္ေက်ာ္ခင္းေရ... ကိုယ္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီဆိုေတာ့ ပိုက္ဆံရွာဖို႔ စဥ္းစားတယ္၊ သီခ်င္းလည္း ခုတေလာ မေရးျဖစ္ဘူး၊ အဲေတာ့ ကိုယ္ေရးခဲ့တဲ့သီခ်င္းေတြ အားလံုးေပါင္းၿပီး ရဲလြင္ သီခ်င္းေပါင္းခ်ဳပ္ဆိုၿပီး စာအုပ္ထုတ္ရင္ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားမိတယ္၊ အဲဒါ မိုင္ေက်ာ္ခင္းကို တိုင္ပင္တာ တဲ့။ ေကာင္းတယ္ ကိုရဲ... ကိုရဲ သီခ်င္းေတြ စုလိုက္ေလ၊ လုပ္ၾကတာေပါ့၊ လိုတဲ့အကူအညီရွိရင္လည္း ဘိုစိန္႔ဆီမွာ သြားေတာင္းတာေပါ့ဗ်ာလို႔ က်ေနာ္ ျပန္ေျပာလိုက္ရင္း သူ႔သီခ်င္းေပါင္းခ်ဳပ္စာအုပ္အတြက္ ေခါင္းထဲထည့္ထားလိုက္ပါတယ္။ 

ကိုရဲျပန္သြားၿပီး ေနာက္ ၂ နာရီေလာက္ၾကာေတာ့ ကိုရဲအမ်ဳိးသမီး တယ္မီ (Tammy) ေရာက္လာတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္လည္း တယ္မီနဲ႔တခါ မီးသတ္သက္သာ လၻက္ရည္ဆိုင္မွာပဲ စကားေျပာရျပန္တယ္။ မင္းေက်ာ္ခိုင္ ကိုရဲကို သီခ်င္းေရးဖို႔ နင္တိုက္တြန္းစမ္းပါဟာ... ငါကေတာ့ သူ႔ကို ေန႔တိုင္း သီခ်င္းေရးဖို႔ ေျပာေျပာေနရတာ ေမာလွၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ နင့္ကိုလာၿပီး ဝိုင္းေျပာေပးဖို႔ ငါ လာေျပာတာတဲ့။ 

က်ေနာ္နဲ႔ ဂီတသူရဲေကာင္းမ်ား (၉) - မင္းေက်ာ္ခိုင္

က်ေနာ္ သူတို႔နဲ႔တြဲေနတဲ့အခ်ိန္တုန္းက သူတို႔အသက္ေတြက ၃၅ ဝန္းက်င္၊ ကိုရဲက အားလံုးထဲမွာ အႀကီးဆံုး။ အားလံုးက ကိုရဲကို ေလးစားၾကတယ္ အကိုႀကီးတေယာက္လိုမ်ဳိး။ ကိုတိုးရဲ႕ပံုစံက စကားနည္းတယ္၊ သူခင္တဲ့သူဆို အတည္ေပါက္နဲ႔ ေနာက္တတ္တယ္၊ အျမဲတမ္း Ray Ban ေနကာမ်က္မွန္နဲ႔။ သူ႔ဘယ္ဘက္လက္မွာလို႔ ထင္တယ္။ လက္သူႂကြယ္မွာ အနက္ေရာင္ စိတ္ပုတီးအေသးစားေလးကို ၄ ပတ္ေလာက္ ပတ္ထားတာ။ သူ က်ေနာ့္ေျပာျပတာတခုရွိတယ္။ သူ ေက်ာင္းသားဘဝက မိန္းကေလးအေဆာင္ေတြမွာ သီခ်င္းသြားဆိုရင္ အဆိုေတာ္ ညိဳညိဳရိမ္ (အဲဒီတုန္းက ညိဳညိဳရိမ္က အဆိုေတာ္ မျဖစ္ေသးဘူး) တို႔ အျမဲတန္း သူ႔အခန္းကေန နားေထာင္ေနက်တဲ့။ ကိုတိုးက ႐ူပါလည္း ရွိတယ္ေလ။ သူ႔ပံုစံက ဆရာမင္းသိခၤရဲ႕ဇာတ္ေကာင္ စေနေမာင္ေမာင္ စတိုင္မ်ဳိး။

ဒါေၾကာင့္ ကိုအုန္းျမင့္ (ရီေဇာ္) ကို အိုင္ပီလို႔ ေခၚတာေလ။ ကိုေမာင္က်ေတာ့ သူ႔မ်က္မွန္ႀကီးပင့္ပင့္ၿပီး စကားေျပာတတ္တယ္။ အရပ္လည္း ရွည္တယ္ (သူတို႔အားလံုး အရပ္ရွည္ၾကပါတယ္) အရပ္ ၅ ေပ ၈ ေလာက္ကေတာ့ ရွိၾကတယ္။ ကိုေနဝင္းက်ေတာ့ အျမဲတမ္း က်ေနာ့္ကိုႂကြားေလ့ရွိတာ သူ႔မွာ ပါးမႊာရွိတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ သူမ်ားေတြ ေမးႏွစ္ထပ္ရွိတယ္ပဲ ၾကားဖူးေတြ႔ဖူးတယ္၊ သူ႔က်မွ ပါးႏွစ္ထပ္ရွိတဲ့အေၾကာင္း။ သူတို႔ လိစၦဝီ လို႔ စဖြဲ႔ခဲ့ၾကတယ္၊ ကိုတိုးရဲ႕ အဥၨလီအတြက္ ဂီတဥၨလီ မွာ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ (Medium Wave) မဇိ်ၥမလိႈင္း လို႔ နာမည္ေျပာင္းလိုက္ၾကတယ္။