ေဟာ ဟိုးမွာ ေတာင္တန္း အလႊာေတြလား၊ သစ္ပင္ ေတာအုပ္ အဆင့္ဆင့္ေတြလား။ အစိမ္းရင့္၊ အစိမ္းႏု၊ အညိဳရင့္၊ အညိဳႏု၊ မီးခိုးရင့္၊ မီးခိုးႏု။ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ လိေမၼာ္ေတြ၊ အနီေတြ က်န္ေနေသးတယ္။ Fall တုန္းက လက္က်န္ေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔ရဲ႕ ရြက္သစ္လဲတဲ့ ရာသီကုိက Spring လား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သဘာဝကဖန္ဆင္းတဲ့ ႐ႈခင္းပန္းခ်ီထဲ အေရာင္စံုေအာင္ ထည့္ေပးထားသလို။ ဒီေန႔က်ကာမွ နည္းနည္း အေအးပုိေပမယ့္ ေကာင္းကင္ကေတာ့ ၾကည္စင္လုိ႔။ တိမ္ေတြကလည္း အ႐ုပ္ေတြထင္ေလာက္ေအာင္ အထူသားနဲ႔။ ငယ္ငယ္က ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပုိင္း ေက်ာက္မဲၿမိဳ႕နားမွာရိွတဲ့ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ နမ့္ဟူးေတာင္းရြာမွာ ေမာ့ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ တိမ္ေတြလုိပါပဲ။ ေဟာ ကၽြန္မ နမ့္ဟူးေတာင္းလည္း ေရာက္သြားျပန္ၿပီ။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာ ကားက ေတာင္ျမင့္ျမင့္ေတြေပၚတက္ရင္း ေဘးမွာ ေခ်ာက္ေတြနဲ႔။ ေခ်ာက္ေတြေအာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေခ်ာင္းေတြ၊ ျမစ္ေတြ ပတ္စီးေနတာကို လွမ္းေတြ႔ပါတယ္။ ေဟာ အဲဒါ လား႐ႈိးသြားရင္ျဖတ္ရတဲ့ ဂုတ္တြင္းေပါ့။ ဂုတ္ထိပ္တံတားကို ေတြ႔ခ်င္ရင္ေတာ့ Shenandoah River ေပၚက တံတားႀကီးကို ေတြ႔မွာ။ ဂုတ္ထိပ္တံတားနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ေပါ့။
