သူငယ္ခ်င္း ‘ဂု႐ု’ သို႔မဟုတ္ ‘ေနလ’ သို႔မဟုတ္
ရာစုႏွစ္ကို အားေကာင္းေမာင္းသန္ ဆန္တက္ခဲ့တဲ့ …
အလံတလက္
သစ္ေကာင္းအိမ္ (ေဇာ္ႀကီး)
သူရဲေဘာေၾကာင္တဲ့ ေသျခင္းတရားက
ေကာက္ျမည္းသြားတာ အခံရခက္ဆံုးပဲ …။
ေကာင္းရာသုဂတိဆိုတာ
သူရဲေကာင္း၀ိညာဥ္ေတြနဲ႔သာ
ဌာပနာတည္တဲ့ ေစတီ …။
ထုိ႔အတူ
သူရဲေကာင္းေတြသာ
ျမႇဳပ္ႏွံရာ ရင္ျပင္နီ
သူငယ္ခ်င္းေရ … ဂြတ္ဘိုင္ ။ ။
ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြဘေလာ့ဂ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
ေက်ာေပၚက ေတာင္ယာမ်ား
ခ်ဳိစိမ့္
သစ္ေျခာက္ပင္ေပ်ာက္
တေတာလုံး မီးခုိးလႊမ္းခဲ့ရ
သူဟာ အမာဆုံး သစ္သား
ၿပီးေတာ့
သူ႔ အႏွစ္အသားေတြကုိ
ခ်စ္လြန္းလို႔ ေပးဆပ္ေနသူ
သူရင္ နဲ႔ ထုဆစ္ခဲ့တာ
ေဖြရွာမရႏုိင္ေသးတဲ့
လူေတြ, ဥစၥာေတြ ကေတာ့
အၿပိဳအပ်က္
ဒီလုိပဲ
တိမ္ဝွက္ ကစားၾကတဲ့အခါ
အံႀကိတ္ သက္မခ်
သခၤါရ ဆုိတာလည္း
ေနေသးသပေပါ့
မီး႐ိႈ႕ ေတာင္ယာေတြ ေက်ာေပၚတင္
ယာခင္ တခြင္ လွည့္ၾကည့္ ဖုိ႔
ဟုိမွာ ရဲေဘာ္ေတြ ေစာင့္ေနၾကေလရဲ႕။
ရဲေဘာ္ တုိ္က္ေမာင္း၊ ရဲေဘာ္ ထက္မုိး၊ ရဲေဘာ္ ဂု႐ု နဲ႔ အျခား ရဲေဘာ္မ်ားသုိ႔
၂ဝ- ၁၁- ၂ဝဝ၈
ခ်ဳိစိမ့္
အိပ္မက္ေတြ
က်ဆံုးရစ္ခဲ့တာ
ဒီလို တုိးရင္း တုိက္ရင္း
ကညင္ဆီေတာင္ မထြန္းပႏုိင္တဲ့
ညေန႐ုိင္းမွာ
သူ ကဆုန္စိုင္းသြားၿပီ ….။
အရစ္ရစ္ အပတ္ပတ္
သံေယာဇဥ္ အထပ္ထပ္ေတြကို
ပင္စည္က ႐ိုက္ခ်ဳိးခံလိုက္ရ
ဝါးပိုးမွ်စ္နဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေတြ ဝဲပ်ံလာၾက
ခု … ည ႏွင္းဆီ႐ိုင္းေတြကို လႈိင္းခတ္တယ္။ ။
ခ်ဳိစိမ့္
(ရဲေဘာ္ ဂု႐ု သို႔…)
၂၀-၁၁-၂၀၀၈)
သူ႔ကိုစေတြ႔ေတာ့ မ်က္မွန္တပ္ထားသူမို႔ ဒီလူကေတာ့ စာဂ်ပုိးျဖစ္မွာပဲလို႔ ထင္မိပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ထင္တဲ့ အတုိင္းပါပဲ သူက ကဗ်ာဆရာဆိုတာ သိရပါတယ္။ ၁၉၉၁ ႏွစ္ဆန္းပုိင္းမွာ မာနယ္ပေလာမွာ စေတြ႔ခဲ့ၾကပါတယ္။ သူတို႔တဖြဲ႔လံုးက ဘုရားသံုးဆူဘက္ကေန ေျပာင္းလာၾကတာ။ ABSDF လို႔ေခၚတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ တပ္ရင္း ၁ဝ၁ တပ္ခြဲ ၂ က။ အားလံုးက သူ႔ကို ဂု႐ုလို႔ ေခၚၾကေတာ့ အစမွာ နာမည္အရင္းက ဘယ္သင္းမွန္း အမွတ္မထားႏုိင္ခဲ့ပါဖူး။ ပြင့္သစ္ (ကရိန္ကန္) ဆိုတဲ့ ကေလာင္အမည္နဲ႔ ကဗ်ာေတြ စာေတြေရးမွန္း သိလာခဲ့ပါတယ္။
၁၉၉၁ တႏွစ္လံုးနီးပါး က်ေနာ္တို႔အားလံုး ေညာင္ေလးပင္ခ႐ိုင္မွာ ေဒသခံ ေကအန္ယူတပ္မ်ား၊ ရြာခံေျပာာက္က်ားမ်ားနဲ႔အတူ လႈပ္ရွားခဲ့ၾကပါတယ္။ သူနဲ႔က်ေနာ္ တူတာတခု ရိွပါတယ္။ ကဗ်ာနဲ႔စာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ မဟုတ္ပါ။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ေခၽြးထြက္သန္တာ တူလြန္းလို႔ ေဘးလူေတြက စစ္ေၾကာင္းသြားရင္ ေရႏွစ္ဗူး ေဆာင္ထားပါ့လားလို႔ စၾကပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့ တပ္ရင္းဖြဲ႔စည္းပံု အသစ္အရ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ တပ္ရင္း ၂၁၂ ရဲ့ အဖြဲ႔ဝင္ ရဲေဘာ္မ်ား ျဖစ္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔တပ္ရင္းမွာ ဂု႐ုလိုပဲ ကဗ်ာဆရာ စာေရးဆရာေတြ အေတာ္ ေလး ရိွပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာ ေယာဟန္ေအာင္တို႔၊ ေမာင္လြမ္းဏီတို႔၊ ေအာင္ႏုိင္ဦး (႐ုပ္ၾကမ္း) ေခၚ ေအာင္ေမာ္ဦးတို႔၊ ထြန္းခင္ (သို႔) ေမႊးႀကိဳင္တို႔၊ ကိုေဌးေအာင္တို႔ စသျဖင့္ ရိွၾကပါတယ္။ ေနာက္ အျခားရဲေဘာ္မ်ားလည္း သူတို႔ သန္ရာ သန္ရာ ေရးသားၾကတာေတြလည္း ရိွပါေသးတယ္။
ေနာက္ပုိင္းႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ တာဝန္ၾကတဲ့ေနရာေတြက ကြဲျပားသြားတဲ့အတြက္ ဂု႐ုနဲ႔ ႏွစ္အတန္ၾကာ မေတြ႔ဆံု ျဖစ္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ထပ္ ဖြဲစည္းပံုအသစ္အရ ဂု႐ုဟာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ တပ္ရင္း ၈ မွာ ကြယ္လြန္သည္အထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ လူခ်င္းမေတြ႔ျဖစ္ေပမယ့္ သူေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြ စာေတြကိုေတာ့ ဖတ္ေနရတုန္းပါပဲ။ သူနဲ႔ လူခ်င္းေနာက္ဆံုး ေတြ႔ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္က ၂ဝဝ၆ ႏိုဝင္ဘာလမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဘေလာ့ေတြ ေရးၾကသားၾကတဲ့ ဒီဖက္ႏွစ္မ်ားမွာေတာ့ ဂု႐ုကလည္း ဖိုးေဇဆိုတဲ့ ဘေလာ့ကို ဖန္တီးထားတဲ့ အတြက္ သူ႔လက္ရာ ကဗ်ာမ်ားကို မၾကာမၾကာ ဖတ္ရပါတယ္။
သူဆုံးၿပီလို႔ ၾကားရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ႏွေျမာမိသလို ဘဝသံသရာ ရထားႀကီးလို တေယာက္ဆင္း တေယာက္တက္ ပါလားလို႔ ဝမ္းနည္းစိတ္လည္း ဝင္မိပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ တည္ေထာင္တာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေျမာက္တဲ့ႏွစ္မွာ ဆံုးပါးတာျဖစ္လို႔ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေလျခင္းလို႔ ခံစားခ်က္ေပၚမိပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာလည္း သည္ခရီးရွည္ႀကီးအတြင္း က်ေနာ္တို႔ တပ္ရင္း ၂၁၂ က က်ဆံုးခဲ့တဲ့ လက္တြဲေဖာ္ ရဲေဘာ္မ်ားရဲ႕ မ်က္ႏွာေတြလည္း အစီအရီ ျပန္ျမင္မိပါေသးတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ လအနည္းငယ္ကမွ ဘဝလက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ဂု႐ုရဲ႕အိမ္သူနဲ႔ထပ္တူ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ ရပါတယ္။
ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ တည္ေထာင္တာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ျပည့္တဲ့ႏွစ္မွာ ဂု႐ုုနဲ႔တကြ က်ဆံုးသြားခဲ့ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ရဲေဘာ္မ်ားအတြက္ က်ေနာ္တို႔ သူတို႔ကို အျမဲသတိရေအာက္ေမ့ေနမယ္ ဆိုတာေျပာ လိုပါတယ္။ ဂု႐ု အပါအဝင္ က်ဆံုးေလၿပီးေသာ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္က ရဲေဘာ္အာဇာနည္မ်ားကို အေလးျပဳပါတယ္။
We Will Always Remember You.
ေဇာ္မင္း (လူ႔ေဘာင္သစ္)
၂၁ ရက္ ႏုိဝင္ဘာလ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္
ဂု႐ုုေရ
အိပ္မက္ေတြပိုက္ၿပီး ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတဲ့
ေတာ္လွန္စစ္အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ကာလမွာ
ဌာနေတြ မတူခဲ့ၾကေပမယ့္
ဝါဒေတြ တူခဲ့ၾကတယ္။
ဂု႐ုုေရ
ေဆးလိပ္တို လက္ၾကားညႇပ္ၿပီး
အဆိပ္ေငြ႔ေတြ႐ွွဴ႐ိႈက္ရင္း
အသက္ျပင္းျပင္းေရးခဲ့ၾကတဲ့ကဗ်ာေတြထဲမွာ
ပါဒေတြ တူခဲ့ၾကတယ္။
ဂု႐ုုေရ
မဲေဆာက္က ဆရာလြမ္းရဲ႕ ကဗ်ာစခန္းမွာ
သူရာနဲ႔ ဝ႐ုုဏကို ဂုဏ္ျပဳၾကတုန္းကလဲ
စရဏေတြ တူခဲ့ၾကတယ္။
အခုေတာ့
ရဲေဘာ္ေရ လို႔ ေအာ္ေခၚလိုက္တဲ့အခါမွာ
ခြၽန္ျမေနတဲ့ကေလာင္တေခ်ာင္းက
ျမင့္ေဇဘေလာက္ထဲက ထြက္လာတယ္
အဲဒါ ဂု႐ုု ျဖစ္တယ္
အဲဒါ ပြင့္သစ္(ကရိန္ကန္) ျဖစ္တယ္
အဲဒါ ရဲေဘာ္ျမင့္ေအာင္ ျဖစ္တယ္
အဲဒါ ကိုေနလ ျဖစ္တယ္
အဲဒါ ၈၈ ရဲ႕ ရင္ေသြးတေယာက္ျဖစ္တယ္
အဲဒါ စစ္အုပ္စုႏွလံုးသားမွာ စိုက္နင္ခဲ့တဲ့ က်ည္ဆန္တေတာင့္ျဖစ္တယ္။
ရဲေဘာ္ဂု႐ုေရ
စိတ္ခ်လက္ခ်သြားေပေတာ့
ခင္ဗ်ားခ်စ္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရွိေနသမွ်
ခင္ဗ်ားပြင့္ေစခ်င္တဲ့ပန္းေတြ ေဝဆာလာလိမ့္မယ္။ ။
(၂ဝဝ၈ ႏိုဝင္ဘာ ၂ဝ မွာဘဝကူးသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲေဘာ္သို႔)
ပန္းေႂကြတိုင္း
မုန္တိုင္းေၾကာင့္ခ်ည္း မဟုတ္ေပမဲ့ -
မုန္တိုင္းေအာက္မွာ
ပန္းေႂကြတာ
မုန္တိုင္းကိုပါ ျမင္ရမယ္ …
ပြင့္ဦးေတြ …
ေႂကြသြားၾက
ရင္နာခဲ့ရသလို -
ပြင့္သစ္ေရ …
မင္းေႂကြ ရ
ႏွေမ်ာ တသ မိပါတယ္ ။ ။
(ဝင္းတင့္ထြန္း)
၂၀-၁၁-၂၀၀၈
(၁၉-၁၁-၀၈ ေန႔က ဆုံးပါးသြားရရွာတဲ့ ပြင့္သစ္(ကရိန္ကန္) သို႔ …)
ဝမ္းနည္းမွတ္တမ္း
အလုပ္က ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ထံုးစံအတိုင္း ကြန္ျပဴတာကို ဖြင့္၊ ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ ဘေလာ့ေလးေတြဆီ ဝင္ၾကည့္လိုက္စဥ္မွာ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ဝမ္းနည္းမွတ္တမ္းတခုကို ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ လင့္ကိုဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မထင္မွတ္ထားတဲ့သူတဦးပါ။
ဂု႐ု … တဲ့။ ဘာမွ ဆက္မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။
ဒါနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း မခင္မင္းေဇာ္ရဲ႕ ဝမ္းနည္းမွတ္တမ္းကူးတင္းရင္း သူရဲ႕ဓာတ္ပံုေတြ ျပန္ရွာေတာ့ ဒီတပံုေတြ႔တာနဲ႕ တင္လိုက္တယ္။
ေကအန္ယူ တပ္မဟာ ၃ က စခန္းတခုမွာ ႐ိုက္ထားတဲ့ပံုပါ။ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားကေပါ့။
ဂု႐ု ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။
