Showing posts with label
ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း).
Show all posts
Showing posts with label
ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း).
Show all posts
အခန္း - ၁၇
ေျမႀကီးထဲမွာ
ထိပ္တုံးခတ္ခံထားရတဲ့၊
သစ္ေစ့ေလးေတြကို
လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာေပးလိုက္စမ္းပါ
မိုးစက္ကေလးတို႔ရယ္။
(ရာဘင္ျဒာ နတ္သ္ တဂို္း)
ဦးမ်ဳိးသိန္းသည္ ေရွ႕ေနျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ႐ိုး႐ိုးေရွ႕ေန မဟုတ္။ မီးခဲႏွင့္တူေသာ ေရွ႕ေနျဖစ္သည္။ ေႁမြေဟာက္ႏွင့္တူေသာ ေရွ႕ေနျဖစ္သည္။ သူ႔ကို သြားထိလွ်င္ ပူတတ္သည္။ သူ႔ကို သြားစလွ်င္ ေပါက္တတ္သည္။ သူသည္ သာမန္အခ်ိန္တြင္ ေအးေဆးသည္။ ေပ်ာ့ည့ံသည္။ သို႔ေသာ္ သူဆုံးျဖတ္ထားေသာကိစၥတခုတြင္ သြားထိမိလွ်င္ ေႁမြေဟာက္လို အဆိပ္ျပင္းသူပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူသည္ ေစာင့္ၾကည့္ခံရသူတေယာက္ ျဖစ္လာေလသည္။
သူသည္ ဥပေဒဘာသာရပ္ကို အထူးျပဳ သင္ၾကားခဲ့ရေသာ ေရွ႕ေနေက်ာင္းသားလည္းမဟုတ္ခဲ့။ သူသည္ စင္စစ္ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတေယာက္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဖုန္းေမာ္ အေရးအခင္းတြင္ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရၿပီးေနာက္တြင္မွ အထက္တန္းေရွ႕ေန စာေမးပြဲကို ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ၿပီး ေရွ႕ေနျဖစ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
အခန္း - ၁၆
ျပည္သူ႔ေခၽြးႏွဲစာ အခြန္ဘ႑ာေတာ္ကို
အလြဲသုံးစားလုပ္ေနသူေတြက
နည္းနည္းနဲ႔ ေရာင့္ရဲၾကပါလုိ႔
ဆုံးမေနပါလားေဟ့။
ဗိုက္အျပည့္စားေသာက္ေနရတဲ့လူေတြက
လူငတ္ေတြကို
အနစ္နာခံၾကစမ္းပါတဲ့။
(ဘားေတာ့ဗရက္၊ စည္းစိမ္ယစ္သူမ်ား)
ရန္ကုန္သည္ ၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္မွ ရာထူးခ်ခံခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စည္ကားျမဲ၊ သိုက္ၿမိဳက္ျမဲ။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတို႔၏ ဗဟိုအခ်က္အခ်ာျဖစ္ျမဲ။ အခြင့္လမ္းသစ္၊ စိန္ေခၚမႈအသစ္တို႔ကို ရွာေဖြလိုသူတို႔အတြက္ အဓိကဆုံခ်က္ ျဖစ္ျမဲျဖစ္ေနဆဲသာ။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ အထပ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၂၅ ထပ္ရွိေသာ ဆာကူရာ တာဝါလို၊ ထရိတ္ဒါးဟိုတယ္လို အဆင့္ျမင့္ အေဆာက္အဦႀကီးေတြ ေပၚထြက္ခဲ့ေပၿပီ။ သို႔ေသာ္ ထမင္းတနပ္အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲ ႐ုန္းကန္ရေသာသူေတြမွာလည္း တေန႔တျခား ပိုမိုမ်ားျပားလာေလသည္။ လႈိင္သာယာတြင္ ထမင္းရည္ကို ပုလင္းႏွင့္ထည့္ၿပီး ေရာင္းခ်ေသာ ေစ်းကြက္အသစ္ ေပၚထြန္းလာေလသည္။ တေန႔ကို ထမင္းတနပ္သာစားၿပီး အသက္ရွင္သန္ေနၾကသူမ်ား အမ်ားအျပား ရွိလာသည္။
အခန္း - ၁၅
တားျမစ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေသာ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္သာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္သည္။
ဂ်ယ္လို ဘီယာဖရာ (အေမရိကန္ အစိမ္းေရာင္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္တဦး)
မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာပင္ ကပ္လြတ္သြားသည္ကို ဗိုလ္ႀကီးျမင့္ထူး နည္းနည္းမွ မေက်နပ္။ မႏၱေလးကတည္းက သူ႔ကို ေျခရာခံလိုက္ခဲ့သည္။ ေရႊကိုင္းမ်က္မွန္ႏွင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးႀကီးသည္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေျမေအာက္ ကြန္ယက္၏ အေရးအႀကီးဆုံးဆက္သားျဖစ္ရမည္ဟု သူ ယုံၾကည္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အင္အား အကုန္သုံးၿပီး ေနရာအႏွံ႔ပိုက္စိပ္တိုက္ လိုက္ရွာခဲ့သည္။
မႏၱေလးဘူတာတြင္ သုံးနာရီေက်ာ္သည့္အထိ သူေရာက္မလာေသာေၾကာင့္ ရထားကိုပင္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး အခ်ိန္ဆြဲထားခဲ့သည္။ သုံးနာရီခြဲေတာ့မွ ရထားကို ထြက္ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္္ ပစ္မွတ္သည္ ရထားေပၚတြင္ ဘယ္လိုပါသြားမွန္းမသိလိုက္။ ပါျဖစ္ေအာင္ ပါသြားေလသည္။ ရထားေပၚတြင္ ပစ္မွတ္ပါသြားေၾကာင္း အတိအက်သိလိုက္ရခ်ိန္တြင္ သူကိုယ္တိုင္ သာစည္ဘူတာအထိ ကားႏွင့္ ေရွ႕ကႀကိဳေစာင့္ၿပီး အပီအျပင္ေစာင့္ဖမ္းဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ျပန္သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ သီသီကေလး ကပ္လြတ္သြားခဲ့ျပန္သည္။ ရထားေပၚတြင္ ပစ္မွတ္ႏွင့္အတူထိုင္ေနခဲ့ေသာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ဟု သူ သတ္မွတ္ထားခဲ့သည့္ေကာင္ေလး၏ ေျပာစကားကို လြယ္လြယ္ႏွင့္ယုံလိုက္မိသည္။
အခန္း - ၁၄
ဆြမ္းအုပ္နီနီ အေမရြက္ေတာ့
နက္ျဖန္မနက္ ေက်ာင္းတက္မယ္၊
ေက်ာင္းႀကီးေပၚမွာ ေမာင္ငယ္ေဆာ့ေတာ့
ဘုန္းႀကီးေအာ္လို႔ ႐ိုက္လိမ့္မယ္။
ေမာင္မေဆာ့ပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလို
စိတ္ပုတီးနဲ႔ ေနပါ့မယ္။
လိုက္မယ္၊ လိုက္မယ္။
(မင္းသုဝဏ္၊ ဥပုသ္ေစာင့္)
ေက်ာင္းကို မျမင္ရေသးခင္ သစ္ပင္ဝါးပင္တို႔ကို ျမင္ရသည္။ ပိႏၷဲပင္ႏွင့္ သရက္ပင္တို႔က အမ်ားစုျဖစ္သည္။ ခေရပင္ႀကီးတပင္ႏွင့္ ေညာင္ပင္ႀကီးတပင္လည္း ရွိသည္။ ေညာင္ပင္ႀကီးခြဆုံတြင္ နတ္စင္တစင္ ရွိသည္။ ခေရပင္ႀကီးေအာက္တြင္ အုတ္ခုံတခုံရွိသည္။ ဥသ်ွစ္ပင္တပင္လည္း ရွိသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ မသိသည့္ အပင္တခ်ဳိ႕လည္း ရွိေသးသည္။
ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးအမိုးစြန္းက ကႏုတ္လက္ရာတို႔က ဆန္းျပား၊ ကြန္႔ညြန္႔ေနသည္။ အခၽြန္အတက္ အခက္အလက္တို႔သည္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ တန္ဆာဆင္ထားေသာေၾကာင့္ ထီးဟန္နန္းဟန္ျဖင့္ ခန္႔ညားလွပေနသည္။ ေခါင္မိုးကို ဘုံဆင့္ျပႆဒ္တို႔ျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားသည္။ ေက်ာင္းနံရံ ပ်ဥ္ေထာင္သစ္သားတို႔မွာ ေရနံေခ်းဝဝသုတ္ထားေသာေၾကာင့္ ညိဳေမွာင္ ရႊန္းစိုေနသည္။ ေက်ာင္းသည္ ေျခတံရွည္ေက်ာင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းေအာက္ထပ္မွာ ဆယ္ေပေလာက္ျမင့္ၿပီး ဆြမ္းစားေဆာင္တခုသာ ေခါင္းရင္းခန္း သုံးခန္းတြင္ ဖြဲ႔ထားသည္။ က်န္ေနရာတို႔မွာ ေျမျပင္သက္သက္သာျဖစ္သည္။ ကၽြန္းတိုင္လုံးႀကီးမ်ားမွာ ရွားရွားပါးပါး ဧရာမ တိုင္လုံးႀကီးမ်ားျဖစ္သည္။ လုံးပတ္မွာ လူႀကီးလက္ႏွင့္ အႏိုင္ႏိုင္ လက္ခ်င္းဆက္ေအာင္ ဖက္ယူရသည္။ ေက်ာင္းအေပၚထပ္သို႔တက္ေသာ ေလွကားလက္ရန္းတြင္ ကၽြန္းသား ပြတ္လုံးတုိင္မ်ားစိုက္ထူထားၿပီး ေပၚလစ္ဆီ ေျပာင္ေအာင္သုတ္ထားသည္။
တိုက္အုပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေကာသလႅသည္ သက္ေတာ္ ၆၀ ေလာက္ရွိေပၿပီ။ သို႔ေသာ္ အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ ႏုပ်ဳိသြက္လက္ေနသည္။
အခန္း - ၁၃
ငါတုိ႔ေခတ္ဟာ
အေမွာင္ေခတ္ႀကီးပါ
႐ိုး႐ိုးမွန္မွန္ေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူး။
မ်က္ေမွာင္မၾကဳတ္တတ္တဲ့လူဟာ
ေခတ္ရဲ႕ဒုကၡေတြကို မခံစားတတ္လို႔ပဲ။
ရယ္ေမာေနတဲ့လူဟာလည္း
ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့
ေခတ္ေရစီးရဲ႕ ဝါးမ်ဳိဖုိ႔တက္လာတဲ့အသံကို
မၾကားေသးသူသာျဖစ္လိမ့္မယ္။
(ဘားေတာ့ဗရက္၊ အနာဂတ္အတြက္ကဗ်ာ)
သာစည္ဘူတာထဲသို႔ ရထားဝင္လာခ်ိန္သည္ ေနဝင္မိုးခ်ဳပ္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ မ်ားစြာေသာ မီးရထားသံလမ္းေတြၾကားတြင္ ဝါက်င့္က်င့္ နီယြန္မီးလုံးႀကီးမ်ားကို ထြန္းညႇိထားေလသည္။ ထိုအေရာင္ကို သူ မႀကိဳက္။ ထိုအေရာင္မွာ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားခ်င္စရာျဖစ္သည္။
ဘူတာနားနီးလာသည္ႏွင့္ အသံေတြကလည္း တဝုန္းဝုန္းေျပးလာၾကသည္။ ရထားက ဘူတာထဲဝင္ဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္႐ုံသာရွိေသးသည္။ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ မေရာက္ေသး။ ေစ်းသည္ေတြ၏ အလုအယက္ ေအာ္ဟစ္သံေတြကို ၾကားေနရသည္။ ခရီးမ်ားမ်ား မထြက္ဖူးေသာ နီမင္းထြန္းအတြက္ ျမင္ကြင္းသည္ ဆန္းသစ္ေနသည္။ ဘူတာထဲတြင္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေသာ ရဲေတြ အမ်ားအျပားရွိေနသည္မွာလည္း သူ႔အျမင္မွာ ထူးျခားေနသည္။ မႏၱေလးဘူတာထဲမွာပင္ ရဲေတြ ဒီေလာက္မ်ားမ်ား မျမင္ခဲ့ရ။ သာစည္ဘူတာသည္ လမ္းဆုံဘူတာႀကီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေစာင့္အၾကပ္ ပိုမ်ားေလသလားဟု သူ အေတြးပြားမိသည္။
အပိုင္း (၂)
ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္။
အခန္း - ၁၂
ငါရပ္ဖို႔ တေနရာသာ ေပးစမ္းပါ။
ကမၻာႀကီးကို ေရႊ႕ျပမယ္။
(အာခိမိဒိ)
ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၀၇ ဇြန္လ။
သုံးနာရီ ခြဲေတာ့မည္။ ညေန သုံးနာရီထြက္ရမည့္ရထားသည္ အခုထက္တိုင္ မထြက္ေသး။ ဘာေၾကာင့္ မထြက္ေသးသည္ကို မသိရ။ ဘယ္သူကမွလည္း အေရးတယူ ေၾကညာျခင္းမျပဳ။ ခရီးသည္ေတြကလည္း ေနာက္က်ေနက်မို႔သာ ေနာက္က်သည္ဟု မွတ္ယူထားၾကေလသလား မသိ။ ဘယ္အာဏာပိုင္ ဘယ္တာဝန္ရွိသူကိုမွ သြားေရာက္ေစာဒက တက္သူမရွိၾက။ ဗမာလူမ်ဳိးတို႔သည္ သည္းခံတတ္လြန္းၾကသည္။ မိမိအခြင့္အေရးကို ဆူဆူပူပူလုပ္ၿပီး အေရးဆိုတတ္ေသာ အေလ့အထ သိပ္မရွိၾက။
သို႔ေသာ္ ညည္းေတာ့ ညည္းညဴၾကသည္။ မညည္းညဴပဲလည္း ေနႏိုင္စရာမရွိ။ လူဆိုတာ ေသြးနဲ႔ကိုယ္ သားနဲ႔ကိုယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဒီေလာက္ျပင္းသည့္ အပူဒဏ္ကို မညည္းမညဴခံႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ ပါရမီမ်ဳိးႏွင့္ေတာ့ လြယ္အံ့မထင္။
သံမဏိျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ရထားတြဲဝါဝါႀကီးသည္ မီးလို ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေလာင္ေသာ ေနေရာင္ က်ဲေတာက္ေတာက္ေအာက္တြင္ ကိုယ္လုံးတီး စင္းစင္းႀကီး ရပ္ေနေလသည္။ သည္ရထားတြဲထဲမွာ နာရီဝက္ၾကာေအာင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ဆိုင္းေနရေသာ ခရီးသည္တို႔အျဖစ္မွာ ေရေႏြးအိုးထဲ ထည့္ျပဳတ္ခံထားရသည့္ပမာ ရွိေလသည္။
အခန္း - ၁၁
တျခားသူတို႔၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ျငင္းပယ္ေသာသူမ်ားသည္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ မထိုက္တန္ေသာသူမ်ား ျဖစ္သည္။
ေအဘရာဟင္ လင္ကင္း
၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္လ။ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေဘးရွိ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕။
စိုးေအာင္ႏွင့္ ယဥ္ပါးေနေသာ လူထုလႈပ္ရွားမႈမွာ သူ႔ေနာက္သို႔ လိုက္လာျပန္ေလသည္။
ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ သူတို႔နယ္ၿမိဳ႕ကေလးသည္ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူက စမည္ကို မသိေသး။ သူ႔အရိပ္အေျခအေန ကိုယ္ကၾကည့္၊ ကိုယ့္အရိပ္အေျခအေန သူကၾကည့္ႏွင့္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔မွာ ဘာမွျဖစ္မလာဘဲ ကုန္လြန္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ၿမိဳ႕တခ်ဳိ႕တြင္မေတာ့ အေရးအခင္းေတြ စတင္ေပၚေပါက္လာေပၿပီ။ သည္နယ္ၿမိဳ႕ကေလးတြင္ လႈပ္ရွားဆႏၵျပမႈ ျဖစ္မလာေသးသည့္အတြက္ သူ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနမိသည္။ ေပၚလာႏိုး၊ ေပၚလာႏိုးႏွင့္လည္း ရင္ခုန္လႈပ္ရွားေနမိသည္။ သူကိုယ္တိုင္ပင္ အစပ်ဳိးလႈပ္ရွားလုိက္ခ်င္စိတ္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚမိသည္။ သို႔ေသာ္ သည္ၿမိဳ႕မွာ သူသည္ သူစိမ္းျဖစ္သည္။ သည္ၿမိဳ႕က ေခါင္းေဆာင္ေတြကို သူ အကၽြမ္းမဝင္။ သည္ၿမိဳ႕က လူထုသေဘာကို သူ နားမလည္။ သို႔ႏွင့္ အရိပ္အေျခကိုသာ ၾကည့္ေနရသည္။
တကယ္တန္း စမည့္စေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြက စတင္ေဖာက္ခြဲလိုက္ၾကသည္။ ေက်ာင္းသား အနည္းငယ္ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပရာကေန ၿမိဳ႕ေနလူထုအားလုံး ေနာက္ကေန စု႐ုံးလုိက္ပါလာၾကေလသည္။ ဘယ္အာဏာပိုင္မွ တားဆီးကန္႔ကြက္ မလုပ္ရဲၾကေခ်။
ေနာက္ေန႔ေတြတြင္ ရြာကလူေတြပါ အိုးစည္ဗုံေမာင္းေတြႏွင့္ ၿမိဳ႕ေပၚသို႔ခ်ီတက္လာၾကသည္။
အခန္း - ၁၀
ျမင္းခြာတခ်က္ေပါက္ရင္
ဗမာတျပည္လုံး မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေစရမယ္။
ဗကသ ေခါင္းေဆာင္ ကိုဗဟိန္း
၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္လ၊ ႏိုင္ငံတဝန္း အေျခအေန။
ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္တြင္ တႏိုင္ငံလုံးရွိ ၿမိဳ႕ႀကီး ၄၀ ေက်ာ္တြင္ ဆႏၵျပမႈေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ တုိးပြားလာသည္။
ပဲခူး၊ သနပၸင္၊ ေရနံေခ်ာင္းတို႔တြင္ အေရးအခင္းအစပိုင္း၌ ပစ္ခတ္မႈ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕၊ ဘိတ္ၿမိဳ႕၊ အထက္မင္းလွၿမိဳ႕တို႔တြင္လည္း ဆႏၵျပသူေတြကို ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္။ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕တြင္ေတာ့ ၾသဂုတ္လ တတိယပတ္ေလာက္က်မွ ပစ္ခတ္မႈျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဆုံး႐ႈံးမႈက ႀကီးသည္။ လူအမ်ားအျပား ေသဆုံးခဲ့သည္။
မႏၱေလးတြင္လည္း ဆႏၵျပပြဲအေစာပိုင္း၌ ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ လူႏွစ္ေယာက္ ေသဆုံးခဲ့သည္။ ေနရာအႏွ႔ံ၊ ၿမိဳ႕အႏွံ႔တြင္ ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းခဲ့ေသာ္လည္း ဘယ္ေနရာတြင္မွ ပစ္ခတ္ၿဖိဳခြင္းေသာေၾကာင့္ ၿငိမ္သက္မသြား။ ဆႏၵျပပြဲေတြ ဆက္လက္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေလသည္။ မႏၱေလးတြင္လည္း ဆႏၵျပပြဲသည္ တန္႔မသြား။ တန္႔မသြားသည့္အျပင္ သမဂၢေတြ အစုံအလင္ ထြက္ေပၚလာသည္။
ျမင္းလွည္းအစီးေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ေမာင္းႏွင္ဆႏၵျပေသာ ျမင္းလွည္းသမဂၢ ဆႏၵျပပြဲမွာ မႏၱေလး တၿမိဳ႕တည္းတြင္သာျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္းျဖစ္သည္။ ျမင္းလွည္းသမဂၢ ဆႏၵျပပြဲႀကီးမွာ လွပင္လွေနေသးေတာ့သည္။ ရွင္ျပဳ အလွဴပြဲႀကီး က်င္းပေနသလားဟု ထင္မွတ္မွားရသည္။
အခန္း - ၈
အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ ခ်စ္သူအားကို
ဘာမ်ားမွာခဲ့လိုသနည္း၊
ငယ္ကၾကင္ျမတ္၊ မိသက္မွတ္ကို
ခြင့္လႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ။
(မင္းသုဝဏ္၊ သူ႔မွာတမ္း)
စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ေပၚမွ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ ထိုသုိ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသူေတြထဲတြင္ မိႈင္းရာျပည့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ေဇာ္ျမင့္လည္း ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ျပံဳးလဲ့ယဥ္လည္း ပါေလသည္။ ျပံဳးလဲ့ယဥ္သည္ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ သူဘယ္ေရာက္သြားသည္ကို ဘယ္သူမွ မသိၾကေတာ့။
********
အခန္း - ၉
ညစ္ဆိုးအျဖစ္သနစ္
လွစ္ခါျပရရင္ေတာ့
တစ္ကိုးရွစ္ရွစ္ ေခတ္အခါသမယမွာျဖင့္
ေမတၱာအလွတို႔ ေပ်ာက္ပ်က္မွိန္
ေအာ္.... သစၥာဓမၼတို႔ ေဖာက္ဖ်က္ခ်ိန္။
(အသင့္ျပင္ၾကေလာ့၊ ၈ ေလးလုံးကာလအတြင္းထြက္ေပၚခဲ့ေသာ ကဗ်ာ။ ေရးသူ - အမည္မသိ)
၁၉၈၈ ဇူလိုင္လ - ၾသဂုတ္လ၊ ရန္ကုန္။
ဖြဲမီးသည္ တေငြ႔ေငြ႔ေတာက္ေလာင္ေနသည္။ မီးအမ်ားဆုံးႏွင့္ ေလာင္စာ အမ်ားဆုံးေနရာမွာ ရန္ကုန္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္သြားၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မ်ဳိးသိန္းလည္း အေဆာင္မွ ထြက္ေပးလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ရန္ကုန္မွ မထြက္ခြာေသး။ တိုက္ပြဲကို သူ မစြန္႔ခြာႏိုင္ေသး။ ေတာင္ဥကၠလာရွိ အေဒၚ့အိမ္တြင္ ဆက္လက္တည္းခိုရင္း လႈပ္ရွားမႈအားလုံးႏွင့္ အဆက္မျပတ္ ထိေတြ႔ေနသည္။
ဇြန္လ ေျမနီကုန္းလႈပ္ရွားမႈတြင္လည္း သူ ပါဝင္ခဲ့ေသးသည္။ ဇြန္လကုန္ပိုင္းတြင္ ပဲခူးၿမိဳ႕၌ လူထုလႈပ္ရွားမႈ ေပၚေပါက္လာေသာအခါတြင္လည္း သူသြားဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အစိုးရက ပုဒ္မ ၁၄၄ ထုတ္ျပန္လိုက္ေသာအခါ သူ မသြားျဖစ္ေတာ့။ ေရႊတိဂုံဘုရားေပၚက တရားပြဲေတြဆီကိုေတာ့ သူ မွန္မွန္ေရာက္ေလသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေရႊတိဂုံဘုရားေပၚတြင္ သပိတ္စခန္း ဖြင့္လွစ္လိုက္ေလၿပီ။
အခန္း - ၇
ၾကည္ႏူးမႈရဲ႕ အရိပ္ဝယ္၊
ႏွစ္သိမ့္စရာစကားေတြနဲ႔ ေဖာင္ဖြဲ႔ကာပဲ
အလြမ္းေတြ မေျပပါဘူးကြယ္၊
ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးဝယ္။
(ေတးေရး ကိုလွမိုး။ ကမ္းေျခေဇယ်ာဦး)
၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္လဆန္း၊ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕။
ေအးစိမ့္ေသာ ေက်ာက္စက္ေရေတြ မၾကာခင္ကပင္ ထည့္ထားခဲ့သည့္ ဖလ္ခြက္တခြက္ထဲသို႔ က်ဳိက္က်ိဳက္ဆူ ေလာင္ၿမိဳက္ေသာ ေရေႏြးပူေတြ ေလာင္းခ်လိုက္ေသာအခါ ပို၍ ျပင္းထန္စြာ ေပါက္ကြဲဖို႔ ျဖစ္လာေလသည္။ ျပံဳးလဲ့ယဥ္၏အျဖစ္မွာ ထိုသို႔ႏွင္ႏွင္သာတည္း။
********
ထိုေန႔သည္ သူ႔ဘဝတေလွ်ာက္လုံးတြင္ အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ျပင္ဆင္ခဲ့ရေသာ ေန႔တေန႔ျဖစ္သည္။ သူ႔ဘဝ၏ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ထိုေန႔အတြက္သာ ရည္စူးျပင္ဆင္ခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔ကို အေကာင္းဆုံးျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ အတြက္ ရည္မွန္းႀကိဳးစားခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔သည္ ျပံဳးလဲ့ယဥ္ႏွင့္ ေဇာ္ျမင့္တို႔၏ မဂၤလာဦးေန႔ျဖစ္သည္။
အခန္း - ၆
အရိပ္ေတြ တရိပ္ရိပ္ ေဝးက်န္ရစ္ေပမဲ့
လမင္းကိုယ္နဲ႔ အတူပါလာတယ္၊
ေမ့မရႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။
(ေစာကြန္႔ျမဴး။ ညအဆန္)
၁၉၈၈ ခု၊ ဇြန္လ
အညာၿမိဳ႕ေလး တၿမိဳ႕။
သူသည္ အထက္ျမန္မာျပည္ အညာေဒသရွိ ၿမိဳ႕တၿမိဳ႕တြင္ ပုန္းေအာင္းေနရသည္။ သူပုန္းေအာင္းရာ ၿမိဳ႕ကေလးသည္ မႏၱေလး၊ စစ္ကိုင္းတို႔ေအာက္ဘက္ အရပ္တြင္ရွိေသာ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေဘး ၿမိဳ႕ကေလးတၿမိဳ႕ျဖစ္သည္။ ရဲႏွင့္ေထာက္လွမ္းေရးတို႔သည္ ရန္ကုန္တဖက္ကမ္း သံလ်င္ရွိ သူ႔အိမ္တြင္ အခါခါ လာေရာက္ရွာေဖြၾကသည္။ ေက်ာင္းေတြပိတ္လိုက္ၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေဆာင္တြင္လည္း ဆက္ေနခြင့္မျပဳေတာ့။
အေဖႏွင့္ အေမက သူ႔ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ နယ္က အေဒၚ့အိမ္ ပို႔ထားၾကသည္။ စင္စစ္ စိုးေအာင္ကိုယ္တိုင္ကလည္း ႏိုင္ငံေရးတြင္ ေျခစုံပစ္ျမႇဳပ္ႏွံလုပ္ကိုင္မည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်မထားေသး။ ထို႔ေၾကာင့္ အေဖတို႔ အေမတို႔ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ခဏတျဖဳတ္ေနေပးလိုက္သည္။ ရန္ကုန္တြင္ရွိေနၿပီး မတရားမႈေတြကို တခုၿပီးတခု ေတြ႔ျမင္ေနရလွ်င္ သူ ေအးေအး မေနႏိုင္သည္ကိုလည္း သူ႔ဖာသာ အသိဆုံးျဖစ္သည္။
အခန္း - ၅
ရဲရင့္ ေက်ာက္ခက္တို႔ ၿပိဳေနဆဲ…
ငါ့အတြက္ အေျဖရွာေနတုန္းေပါ့
တခ်ဳိ႕ေတြ ေနႏိုင္လြန္းတယ္။
(ေတးေရး ကိုေနဝင္း၊ ေနာက္ဆုံးအိပ္မက္)
သူတို႔ရင္ခုန္သံကို သူတို႔ျပန္ၾကားေနရသည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ သူတို႔ကံၾကမၼာကိုဆုံးျဖတ္မည့္ တခဏျဖစ္သည္။ လုံထိန္းေတြ စစ္သားေတြသည္ ေရခ်ဳိးခန္းကို ေစ့ေစ့စပ္ရွာေဖြလွ်င္ သူတို႔ကို မိေတာ့မည္။ အကယ္၍ တံခါးကို ဝတ္ေက်တန္းေက်သာ ဖြင့္ၾကည့္ၿပီး လွည့္ျပန္သြားလွ်င္ သူတို႔ လြတ္ႏိုင္ေသးသည္။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္နံရံေပၚတြင္ မွန္ရွိသည္။ မွန္ထဲကေန လွမ္းၾကည့္လွ်င္ ေရခ်ဳိးခန္းဝင္ေပါက္ကို ျမင္ရသည္။ ဝင္ေပါက္ကေန ထိုမွန္ကိုၾကည့္လွ်င္လည္း သူတို႔ကို ျမင္ရမည္သာ။ သူတို႔ စိတ္မလုံ။ ကိုယ္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် က်ဳံ႕ထားၾကသည္။ မလႈပ္ရဲၾက။ လႈပ္လွ်င္ မ်က္လုံးေထာင့္ကျမင္ရေစဦးေတာ့ သတိျပဳမိသြားႏိုင္သည္။ သည္ေတာ့ တတ္ႏိုင္သမွ် ၿငိမ္ၿငိမ္ေနၾကရသည္။ အကယ္၍ ဝင္လာသူသည္ မွန္ကိုမၾကည့္ဘဲ အခန္းထဲကိုသာေဝ့ၾကည့္ၿပီး လွည့္ျပန္သြားလွ်င္ သူတို႔ကို ျမင္မည္မဟုတ္။ သူတို႔ လြတ္ႏိုင္ေသးသည္။
ေရခ်ဳိးခန္းတံခါးသည္ ကၽြီခနဲ ပြင့္သြားသည္။ က်ယ္ေလာင္လွဘိတကား။
အခန္း - ၄
ငါ့ေသြးတစက္၊ ငါ့သက္တေခ်ာင္း
ငါ့အေလာင္းမွ၊ ေထာင္ေသာင္းဆမ်ား၊
ေသြးသစ္ပြားေသာ္၊
ငါကား ဘယ္မွာေသအံ့နည္း။
(ျမင္းျခံ ေလးေမာင္၊ ေတာ္လွန္ေရးသမား)
၁၉၈၈ ခု၊ မတ္လ ၁၇ ရက္
စာၾကည့္တိုက္ေရွ႕က ကံ့ေကာ္ေတာတြင္ စိုးေအာင္ ထိုင္ေနသည္။ ေက်ာင္းသားေတြ စုေဝးမိၾကျပန္ေလၿပီ။ မေန႔က ေသေျပးရွင္ေျပး ေျပးခဲ့ရေသာ ေက်ာင္းသားေတြသည္ သည္ေန႔လည္း ေနာက္မဆုတ္ေသး။ အမွန္တရားကို ေဖာ္ထုတ္မေပးမခ်င္း ေနာက္မဆုတ္ဟု ျမဲျမဲျမံျမံ သႏၷိဌာန္ခ်၊ တိုင္ပင္ထားၾကသကဲ့သို႔ပင္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရွိ အပန္းေျဖခန္းမ Recreation Centre ၏ အဝင္လမ္းစႀကၤန္အမိုးကို ေဟာေျပာပြဲ စင္ျမင့္အျဖစ္သူတို႔ အသုံးျပဳၾကသည္။ စင္ျမင့္သည္ အေနေတာ္ျဖစ္သည္။ စင္ျမင့္ေရွ႕ကြက္လပ္ကလည္း အဆင္သင့္ပင္ျဖစ္သည္။
(ေနာင္တြင္ ထိုစႀကၤန္လမ္းအမိုးကို လူတက္၍ အဆင္မေျပေစရန္ သံဆူးခၽြန္ေတြ စိုက္ပစ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ စႀကၤန္လမ္းအမိုးအျပားကို လုံးဝ ဖ်က္ပစ္ၿပီး အမိုးအခုံးအျဖစ္ ေျပာင္းပစ္လုိက္သည္။)
ဒီေန႔ေတာ့ စိုးေအာင္သည္ တျခားသူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အတူထိုင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔ေဘးတြင္ ႐ူပေဗဒေက်ာင္းသား ေမာင္ေအး ရွိသည္။ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ဝင္းစိန္ႏွင့္ လင္းေအာင္ရွိသည္။ ဥပေဒေက်ာင္းသား ေဇာ္လင္းလည္း ထိုင္ေနသည္။
စံရိပ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ထဲတြင္ ေက်ာင္းသားေတြ ထမင္းထုပ္ အလွဴခံၾကသည္။ ျပည္သူေတြက အားတက္သေရာ လွဴဒါန္းၾကသည္။ စံရိပ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္ျပည္သူေတြ ေကၽြးေမြးေသာထမင္းကို ထိုမနက္ခင္းက သူတို႔ စားခဲ့ၾကသည္။ အလွဴခံ၍ရေသာ ထမင္းထုပ္ေတြကို လုိက္ေဝေသာ ေက်ာင္းသားေတြထဲတြင္ ျမန္မာစာေက်ာင္းသား ညိဳထြန္းကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။
အခန္း - ၃
မ်က္ရည္စိုစို၊ တကၠသိုလ္သည္
အငိုဇာတ္လမ္း၊ ရင္နင့္ခန္းကို
ဆင့္ကမ္း ေျပာျပပါလိမ့္မည္။
(အႏွစ္ (မန္းတကၠသိုလ္)၊ မ်က္ရည္စိုစို တကၠသိုလ္)
၁၉၈၈ ခု၊ မတ္လ ၁၆ ရက္
ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ခန္းမေရွ႕သို႔ စိုးေအာင္ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ သူ႔မွာ ေယာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ေနသည္။ ခ်ိန္းဆိုထားေသာ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ေရွ႕တြင္ လူသိပ္မမ်ားေသး။ စစ္တပ္က ေက်ာင္းဝန္းကို ဝိုင္းထားၿပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားေတြ ခ်င့္ခ်ိန္ေနၾကပုံရသည္။ စိုးေအာင္ကိုယ္တိုင္လည္း စစ္သားေတြေစာင့္ေနေသာ တံခါးေပါက္မွ ဝင္လာခဲ့ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္နယ္ေျမကို လက္နက္ကိုင္ေတြ ေစာင့္ၾကပ္ေနျခင္းမွာ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္လွသည္။
စက္မႈတကၠသိုလ္သို႔ ခ်ီတက္ဆႏၵျပမည့္အစီအစဥ္ ျဖစ္မွျဖစ္ပါေတာ့မလားဟု စိုးေအာင္ စိုးရိမ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ခ်ိန္းဆိုထားခ်ိန္ထက္ေနာက္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ၾကာေသာအခါ ႐ုတ္တရက္ဟု ဆိုရေလာက္ေအာင္ပင္ လူေတြက ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ မ်ားျပားလာသည္။ ခဏအတြင္းမွာပင္ လူအုပ္ႀကီးျဖစ္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္လမ္းမအတိုင္း စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ေရွ႕မွ သူတို႔ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကသည္။ သူတို႔ဦးတည္ရာ ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ လႈိင္တကၠသိုလ္ႏွင့္ သမိုင္ဝင္း အေဆာင္ေတြဆီ။ ထိုမွတဆင့္ စက္မႈတကၠသိုလ္သို႔ ျဖစ္သည္။
အခန္း - ၂
ၾကယ္တစ္ပြင့္ေႂကြ
ေျမသို႔မက်
ငါ့မ်က္ရည္ပါးျပင္ဆင္း
မင္းမျမင္ရ။
(ေမာင္လူမွိန္၊ ဆိုက္ကို အလြမ္းေဟာင္း)
အခုေတာ့ ပစ္ခတ္သံေတြ ၿငိမ္သက္သြားခဲ့ေခ်ၿပီ။
ပစ္ေသာသူတို႔က အားရေအာင္ ပစ္ခတ္ၿပီးေနာက္ ေက်ာ့ေက်ာ့ေမာ့ေမာ့ႏွင့္ ထြက္ခြာသြားၾကသည္။ သူတို႔အဖို႔မွာ အေညာင္းညာေျပ ေလ့က်င့္ခန္းတခု လုပ္လိုက္ရသလို လြယ္လြန္းလွသည္။
က်န္ရစ္သူတို႔မွာကား ေသြးအလိမ္းလိမ္း မ်က္ရည္အလူးလူး။ လက္နက္အင္အား အျပည့္အစုံ တပ္ဆင္ထားသူေတြက အင္အားအလုံးအရင္းႏွင့္ တဖက္သတ္ ဝင္ေရာက္ပစ္ခတ္သြားေသာ အျဖစ္အပ်က္ကို အားလုံး ဒီအတိုင္းၾကည့္ေနလိုက္ၾကရသည္။ တ႐ုတ္ကပ္မွန္ေတြ ကြဲေၾကၿပီး သမံတလင္းေပၚ ျပန္႔ၾကဲေနၾကသည္။ အုတ္တိုင္ေတြႏွင့္ နံရံတို႔တြင္ က်ည္ဆံဒဏ္ရာေၾကာင့္ ပဲ့ၿပီးဖြာလန္ထြက္ေနၾကသည္ကို အထင္းသား ျမင္ရသည္။ ေက်ာင္းသားတေယာက္က က်ည္ဆံထိမွန္ထားေသာေနရာေတြကို ေဆာ့ပင္အနီႏွင့္ လိုက္ဝိုင္းၿပီး အမွတ္အသားျပဳေနသည္။
အပိုင္း (၁)
ခရစ္ႏွစ္ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္။
အခန္း - ၁
အဓိက႐ုဏ္းဆိုတာ နားမပါတဲ့လူေတြကို နားၾကားလာေအာင္ စကားေျပာတဲ့နည္းျဖစ္တယ္။
မာတင္လူသာကင္း ဂ်ဴနီယာ
၁၉၈၈ ခု မတ္လ ၁၃ ရက္။
ေျခသံေတြကို သူ ၾကားေနသည္။ ေျပးလႊားေနေသာ ေျခသံေတြ။ အေရးတႀကီး ေျပးလႊားေနေသာ ေျခသံေတြ။ လူတစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္၏ ေျခသံမဟုတ္။ လူေတြ အမ်ားႀကီး၏ ေျခသံေတြ။
ဘာေတြျဖစ္ေနၾကသနည္း။ မီးေလာင္ေနသလား။ ကမၻာႀကီးပ်က္စီးေလၿပီလား။ လူေတြ ဘာေၾကာင့္မ်ား အေရးတႀကီး ေျပးလႊားေနၾကပါလိမ့္။
“ထြက္ၾကေဟ့။ အားလုံးထြက္ၾက။ အားလုံးထြက္ၾက”
ေျခသံေတြသာမက ေအာ္သံဟစ္သံေတြကိုပါ သူ ၾကားရသည္။ သူ႔မ်က္လုံးေတြကို ႀကိဳးစားအားယူၿပီး ဖြင့္ၾကည့္သည္။ မ်က္လုံးေတြ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ဖြင့္မရ။ အိပ္မက္မ်ား မက္ေနသလား။ သူ႔ဖာသာ မေသခ်ာ။ သို႔ေသာ္ သူ႔စိတ္တြင္ စိုးရိမ္ေနသည္။ တစုံတခုက သူ႔ကို လႈပ္ႏိႈးေနသည္။ တစုံတခုက သူ႔ကိုု ေစ့ေဆာ္ေနသည္။ အႏၱရာယ္တခုခုေတာ့ က်ေရာက္ေနၿပီ။ သူထမွ ျဖစ္မည္။ မထလို႔ မျဖစ္။ မထမျဖစ္ေသာ အေၾကာင္းတခုခုေတာ့ ျဖစ္ကိုျဖစ္ေနၿပီ။ ထစမ္း… စိုးေအာင္… ထစမ္း။
သူ႔ကိုယ္သူ ႏိႈးေနသည္။ သူ႔… မ်က္လုံးေတြကို အားယူဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ စူးရွေသာ မီးေရာင္သည္ မ်က္လုံးထဲသို႔ တန္းတန္းမတ္မတ္ ဝင္လာေသာေၾကာင့္ ႐ုတ္တရက္ ျပန္မွိတ္လိုက္ရသည္။
