ကရင္တစီး၊ ဗမာတစီး ခ်က္ျခင္းစီး (ေဇာ္မင္း)

ေဆာင္းပါးေတြေရးေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္ရတာေပါ့။ အတည္ေပါက္ေတြ ေရးရတာမို႔ တခါခါ ေဆာင္းပါး ဆိုတာေတြဟာ လူေတြကို ဆရာလုပ္ေနသလို ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ ဆရာလုပ္တာကို ေလာကႀကီးမွာ ဘယ္သူမွ မခံခ်င္ပါ။ မႀကိဳက္ၾကပါ။ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ကို ဆရာလာလုပ္ရင္ မႀကိဳက္တတ္သူတဦးပါ။ တျခားသူေတြလည္း ဘယ္ခံခ်င္ပါ့မလဲလို႔ စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူေတြကို ဆရာလုပ္ရတဲ့ ေဆာင္းပါးမ်ဳိးေတြကိုေရးဖို႔ တခါတခါ ၿငီးေငြ႔လာတယ္။ အေျပာင္အပ်က္ စာကေလးေတြ ေရးရရင္ အပ်င္းလည္းေျပသလို စိတ္မွာလည္း ေပါ့ပါးတာေပါ့။ ဟုတ္တယ္မို႔လား။ 

လက္နက္ကုိင္ တုိင္းရင္းသားအဖြဲ႔ေတြ အစုိးရနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားေျပာၾကေတာ့ အစိုးရဆီက အခြင့္အလမ္းေတြရခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ ေက်ာက္စိမ္းတူးခြင့္တို႔၊ မုိင္း႐ွဴးရတနာေျမတို႔၊ တျခားသတၳဳမုိင္းေတြ တူးေဖာ္ခြင့္တို႔၊ သစ္ခုတ္ခြင့္တို႔၊ ေရႊတူးခြင့္တို႔၊ ဘာကုမၸဏီ ညာကုမၸဏီေတြ ထူေထာင္လုပ္ကုိင္ခြင့္တို႔ရခဲ့တာကို မွတ္မိေနပါတယ္။ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္ အဖြဲ႔အစည္းေတြက ဆင္းရဲေလေတာ့ အစိုးရကျပန္ၾကည့္တဲ့ သေဘာမ်ဳိးလားေတာ့ မသိဘူး။ ဒါမွမဟုတ္ သြယ္ဝိုက္ၿပီး လာဘ္ထိုးတာ မ်ားလားေပါ့။ စဥ္းစားၾကည့္တာပါ။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အျပစ္တင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ 

တာဝန္သိမွ တရားရွင္သန္ (ေဇာ္မင္း)

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးရက္ေလာက္က ႏုိင္ငံျခားတုိင္းျပည္တစ္ခုက သတင္းတပုဒ္ကို ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီသတင္းကို ဖတ္လုိက္ရေတာ့ ဒီမိုကေရစီႏုိင္ငံေတြမွာ ဒီလိုမ်ဳိးလုပ္ရင္ ဒီလိုမ်ဳိး အက်ဳိးဆက္ရိွပါလားလို႔ မွတ္သားရပါတယ္။ သတင္းက ဘာကိစၥလဲဆိုေတာ့ အစိုးရဝန္ႀကီးတစ္ပါး ပုဂၢိဳလ္ေရး အသံုးစရိတ္မ်ားေနတဲ့အေပၚမွာ ေဝဖန္ခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို အေဝဖန္ခံရၿပီး ေနာက္ေတာ့ အဲဒီဝန္ႀကီးဟာ တာဝန္သိသိနဲ႔ သူ႔ရာထူးကေန ႏႈတ္ထြက္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဝန္ႀကီးရာထူးမွာ ရသေလာက္ေတာ့ ေနဦးမဟဲ့ဆိုၿပီး ကုတ္ကပ္ေနတာမ်ဳိး မလုပ္ပါဘူး။ 

အဲဒီ ဝန္ႀကီးကေတာ့ လက္ရိွအာဏာရ ၿဗိတိသွ်အစိုးရရဲ့ ဝန္ႀကီးတစ္ပါး ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔နာမည္ကေတာ့ မာရီယာ မီးလားလို႔ ေခၚပါတယ္။ အဆိုပါ အမ်ဳိးသမီးဝန္ႀကီးရဲ့ တာဝန္ကေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈ၊ သတင္း မီဒီယာနဲ႔ အားကစားေရးရာဝန္ႀကီးဌာန ျဖစ္ပါတယ္။ အခုလက္ရိွ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံမွာ အာဏာရယူထားတဲ့ ႏုိင္ငံေရး ပါတီက ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒးဗစ္ကင္မရြန္း ဦးေဆာင္တဲ့ ကြန္ဆာေဗးတစ္ပါတီပါ။ 

အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး (ေဇာ္မင္း)

ဘာသာစကားေတြဟာ အသံုးဝင္လွသလို လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအတြင္း အေရးႀကီးတဲ့က႑မွာ တည္ရိွေနပါတယ္။ လူတဦးတေယာက္ဟာ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ မိမိရဲ႕မိခင္ဘာသာစကားကို လည္လည္ပတ္ပတ္ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ ေရးသား ဖတ္မွတ္ႏုိင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အဲတာကေန တဆင့္တက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မိမိရဲ႕ မိခင္ဘာသာစကားမဟုတ္တဲ့ ေနာက္ထပ္ ဘာသာစကားတခုခုကို တတ္ကၽြမ္းရင္ ပိုၿပီးအက်ဳိးရိွတယ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ဘာသာစကားတခုလို႔ ေျပာလုိက္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုဘာသာစကားမ်ဳိးကို ေလ့လာသင္ယူဖို႔လိုမလဲဆိုတာကလည္း စဥ္းစားဖို႔ လိုလာျပန္ပါတယ္။ 

ေယဘုယ်တင္ျပရမယ္ဆိုရင္ ကေန႔ကမၻာႀကီးမွာ မိခင္ဘာသာစကားအျပင္ ေနာက္ထပ္ေလ့လာေနၾကတဲ့ သင္ယူေနၾကတဲ့ ဘာသာစကားကေတာ့ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ အဂၤလိပ္စကား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုလည္း အမ်ားသိထားၿပီးသားပါ။ တျခားေသာ ဘာသာစကားေတြကို သင္ယူေလ့လာတာမ်ဳိးရိွေပမယ့္ ရာခုိင္ႏႈန္းအမ်ားစုအေနနဲ႔ေျပာရရင္ အဂၤလိပ္ဘာသာစကားကို သင္ယူၾကတာက မ်ားတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာ အဂၤလိပ္စကားဟာ အခုဆိုရင္ ကမၻာသံုး ဘာသာစကားတရပ္လို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတုိင္းလိုလိုက ေက်ာင္းေတြမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာရပ္ကို မိခင္ဘာသာစကားၿပီးရင္ ဒုတိယဘာသာစကားအျဖစ္ သင္ၾကားေနၾကပါတယ္။ 

လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ (ေဇာ္မင္း)

အခုဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဖြဲ႔အစည္း အသင္းအပင္းေတြ တစထက္တစ တိုးတက္မ်ားျပားလာေနတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဘာသာေရး လူမႈေရးေဆာင္ရြက္တဲ့ အသင္းအပင္းေတြ၊ ပညာေရး က်န္းမာေရးကိစၥမ်ားအတြက္ ကူညီေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ၊ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္္းေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ စသျဖင့္ အမ်ဳိးအစား စံုလင္လွပါတယ္။ 

ဒါ့အျပင္ အလုပ္သမား လယ္သမား အခြင့္အေရးအတြက္ တုိက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားလည္း ရိွပါေသးတယ္။ အမ်ဳိးသမီးအခြင့္အေရး ကေလးသူငယ္အခြင့္အေရး စတာေတြအတြက္ လုပ္ကိုင္ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားလည္း အေတာ္ေလး မ်ားျပားလာတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလို အဖြဲ႔အစည္းေတြဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ အာဏာရယူဖို႔ ေရြးေကာက္ပြဲေအာင္ႏုိင္ဖို႔ စတာမ်ဳိးေတြကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီလို အဖြဲ႔အစည္းေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔ ဒီလိုအဖြဲ႔အစည္းမ်ဳိးေတြကို ႏုိင္ငံတကာမွာ လူထုအေျချပဳ လူမႈအဖြဲ႔အစည္း မ်ားဆိုၿပီး ေယဘုယ်အားျဖင့္ သတ္မွတ္ ေခၚဆိုၾကပါတယ္။

စားက်က္ေျမနဲ႔ သမၼတႀကီးေျပာတဲ့ ႏြားႏို႔ (ေဇာ္မင္း)

မွတ္မိေနတဲ့ကိစၥတခု ရိွပါတယ္။ အဲဒါက ဘာတုန္းဆိုေတာ့ ၂ဝ၁၂ ခုႏွစ္ ၾသဂုတ္လအတြင္းက လႊတ္ေတာ္မွာ စားက်က္ေျမကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အျပန္အလွန္ ျငင္းခံုေဆြးေႏြးတာေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဆိုတင္တဲ့ဘက္က ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ေနာင္မွာ စက္မႈႏုိင္ငံေတာ္အျဖစ္ တည္ေဆာက္ေတာ့မွာမို႔ စားက်က္ေျမဆိုတာ လိုအပ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စားက်က္ေျမေတြကို လယ္ယာေျမအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႔နဲ႔ စက္မႈဇံုေတြအျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ တင္ျပလာပါတယ္။ အဲသလို တင္ျပလာတဲ့အဆိုဟာ ေဆြးေႏြးဖို႔ေတာင္ မလိုအပ္ဘူးလို႔ ကန္႔ကြက္တဲ့သူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကန္႔ကြက္တဲ့ဘက္က ႐ံႈးနိမ့္သြားတဲ႔အတြက္ ဒီအဆိုဟာ လႊတ္ေတာ္အတြင္းမွာ မၿပီးျပတ္ေသးဘဲ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးဖို႔ ရိွလာပါတယ္။ 

စားက်က္ေျမေတြကို အသြင္ေျပာင္းဖို႔ တင္ျပလာတဲ့သူေတြကို ေမးခြန္းတခု ေမးလိုပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ ေနာင္မွာ စက္မႈႏုိင္ငံေတာ္အျဖစ္သြားေတာ့မယ္ဆိုတာ ဘယ္ကာလ ဘယ္ႏွစ္ အပုိင္းအျခားကိုဆိုလိုသလဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလေရာက္ရင္ ကၽြဲႏြားကို သံုးစရာမလိုေတာ့ဘူးလို႔ အတိအလင္း တင္ျပတာမ်ဳိးကိုေတာ့ မေတြ႔ရပါဘူး။ ပကတိအေျခအေနအတုိင္း ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏုိင္ငံဟာ အခုအထိ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးကိုအေျခခံတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းတခု ျဖစ္ေနတုန္းပါပဲ။ လယ္ယာစုိက္ပ်ဳိးေရးမွာလည္း ကၽြဲႏြားကို အေျချပဳၿပီး စုိက္ပ်ဳိးေနရဆဲ တုိင္းျပည္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြဲႏြားကို အေျချပဳထားရဆဲျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ္ခုိင္းစားရတဲ့ ကၽြဲႏြားေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေကၽြးေမြးဖို႔လည္း တဖက္မွာ လိုလာျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြဲႏြားေတြကို အစာေကၽြးဖို႔အတြက္ စားက်က္ေျမဆိုတာ မရိွမျဖစ္လိုအပ္ေနေသးတယ္ဆိုတာ မေမ့သင့္ပါဘူး။ 

ဝက္သားဟင္း၊ ခ်ဥ္ေပါင္၊ ကြန္ေဖာ့ဇံုနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားလိုသူမ်ား (ေဇာ္မင္း)

ေမြးျမဴေရးနဲ႔ ေက်းလက္ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးဝန္ႀကီး ဦးအုန္းျမင့္၏ ဟိုရက္တုန္းက ေျပာစကားသည္ မုိက္႐ုိင္းလြန္းသည္။ လူေတြကို လီးပဲဟု ပုဆိုးလွန္မျပယံု တမယ္သာ က်န္ေတာ့သည္။ သူ႔ကုိယ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အုန္းျမင့္ဆိုၿပီး ရည္ညႊန္းသည္။ အမွန္ဆိုရင္ သူဟာ အရပ္သား ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးသာ ျဖစ္သည္။ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မဟုတ္ေတာ့။ သို႔ေသာ္ စစ္သြးစစ္မာန္ကား မကုန္ေသး။ လူေတြကို စိန္ေခၚေနသည္။ ႏိုင္ငံသားေတြကို စိန္ေခၚေနသည္။ တုိင္းရင္းသားအေပါင္းကိုလည္း စိန္ေခၚေနျခင္းျဖစ္သည္။ စစ္ဗိုလ္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အရပ္သား ဝန္ထမ္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပည္သူ႔အေစခံသာ ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ ေျပာေနသည့္ေလေပါက္က မင္းတရားေလးတပါးအလားပင္ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူတို႔ ဝန္ႀကီးအရ ကံဆိုးေလစြ။ ဦးအုန္းျမင့္သည္ မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးမွ ဟုတ္ပါေလစ။ 

ဦးအုန္းျမင့္သည္ သတၱိေကာင္းလြန္းလို႔ အဲသလိုေျပာသည္ဟု မထင္။ ေနာက္ကြယ္မွာ ေထာက္ခံထားသူတို႔ အရိွန္အဝါနဲ႔ေျပာတာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘဝတုန္းက ေသနတ္ကိုင္ထားၿပီး လက္နက္မရိွသူေတြကို ပါးေတြ တျဖန္းျဖန္း႐ုိက္ခဲ့သလို လုပ္ခ်င္တာေတြလည္း လုပ္ခဲ့သည့္သူမ်ားျဖစ္သည္။ အခု အမွန္တကယ္ သတၱိရိွရင္ လက္နက္မပါဘဲ တေယာက္ထဲ လမ္းေပၚထြက္၍ စိန္ေခၚရဲသေလာ။ သူတို႔ေခတ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဆိုတာမ်ဳိးက လက္ထဲမွာ လက္နက္မရိွရင္ ရြာသိမ္ရြာမႊားက ရြာလူမုိက္ေလာက္ေတာင္ စြာရဲတာမွ မဟုတ္တာ။ 

ရာဇဝတ္မႈမ်ားမွသည္ မ်က္ေျဖေကာ္မရွင္သို႔ (ေဇာ္မင္း)

မၾကာေသးခင္ကပဲ ျမန္မာၿငိမ္းခ်မ္းေရးစင္တာရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္သူ ဝန္ႀကီးဦးေအာင္မင္း လူသိရွင္ၾကားေျပာလုိက္တဲ့ကိစၥတခု ရိွပါတယ္။ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္လို႔ ေခၚတဲ့ ABSDF ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းေတြ အပါအဝင္ လက္ရိွအဖြဲ႔ဝင္ေတြ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ကိစၥမ်ားနဲ႔ဆက္စပ္လို႔ တရားစြဲဆိုတာ အေရးယူတာမ်ဳိး ႏုိင္ငံေတာ္က မလုပ္ပါဘူးတဲ့။ သို႔ေသာ္လည္း အတိတ္က ရာဇဝတ္မႈက်ဴးလြန္ထားတာေတြရိွလို႔ က်ဴးလြန္ခံခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူေတြထဲက တစံုတဦးက တရားစြဲဆိုမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ႐ံုးေတာ္မွာရင္ဆုိင္ရလိမ့္မယ္လို႔ ေျပာၾကားလုိက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီစကားကို အစိုးရနဲ႔ ABSDF ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုးပြဲအၿပီးမွာ ေျပာလုိက္တာျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အေတာ္မ်ားမ်ားက မွတ္ခ်က္ခ်ပါတယ္။ ဘာတုန္းဆိုေတာ့ အစိုးရဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းစဥ္နဲ႔ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ အဆင့္ႏွစ္မ်ဳိးထား ႏွစ္ဖက္ခြၿပီး လုပ္ေနတာလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးတုန္းကလည္း တခါထဲ အၿပီးသတ္ လႊတ္ေပးလုိက္တာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ ပုဒ္မ ၄ဝ၁ နဲ႔ ေထာင္သက္ကို အေႂကြးခ်န္သလို ခ်န္ထားၿပီးမွ လႊတ္ေပးတာမ်ဳိး ျဖစ္ေနတာကို ၾကည့္ပါလားဆိုၿပီး ေထာက္ျပလာသူေတြလည္း ရိွပါတယ္။ မွန္ပါတယ္ ဒါဟာလည္း ႏွစ္ဖက္ခြထားတဲ့ ေပၚလစီမ်ဳိးလို႔ ဆိုႏုိင္ပါတယ္။ အစိုးရေခါင္းေဆာင္ေတြ မၾကည္မသာျဖစ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျပန္ဖမ္းလို႔ရတယ္၊ တရား႐ံုးပို႔လို႔ရတယ္၊ ေထာင္ခ်လို႔ရတယ္လို႔ ေျပာတာနဲ႔အတူတူပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တေနရာမွာ အဖုကေလး အထစ္ကေလး ခ်န္ထားတယ္လို႔လည္း ေျပာမယ္ဆိုရင္လည္း ရပါတယ္။