ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (နိဂံုးပိုင္း)

အင္တာေနရွင္နယ္ (The Internationale)

ထေလာ့ … အငတ္ေဘး က်ေရာက္သူတို႔တေတြ
ထေလာ့ … ကမၻာ့တဝွမ္းက ေက်းကြၽန္ေတြ
ေတာ္လွန္ကာ ထစ္ခ်ဳန္းျမည္ ေႂကြးေၾကာ္လို႔ေန
ေနာက္ဆံုးပိတ္တိုက္ပြဲ ႏႊဲဆင္မေလ …။

ေရွး႐ိုးအစဥ္အလာ အယူအဆစြဲေတြ စြန္႔ေလ
ေက်းကြၽန္ေတြ … ထေလ ထၾကေလ …
အေျခအေနေတြ ဒို႔ေတာ္လွန္ကာသာ ေျပာင္းမေလ
ေအာင္ျမင္ဖို႔ရာ ရွင္းပစ္စို႔ေလ …။

(သံၿပိဳင္) - ရဲေဘာ္တို႔လာ စု႐ံုး ေန
အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲဆင္မေလ
အင္တာေနရွင္နယ္ ကမၻာမွာ အကုန္ညီေစ …။
ရဲေဘာ္တို႔လာ စု႐ံုးေန
အဆံုးစစ္ပြဲ ႏႊဲမယ္ေလ
အင္တာေနရွင္နယ္ စည္း႐ံုးစုစည္းကာေန …။

ကယ္တင္ရွင္ ဘယ္ေသာခါကမွ မရွိေပ
နတ္သိၾကားနဲ႔ မင္းဘုရား ဒို႔မယံုေပ
ေႏွာင္ႀကိဳးကို ဒို႔လက္႐ံုးျဖင့္ ခ်ဳိးဖ်က္မေလ
ေသာက ဗ်ာပါဒ ေလာဘကင္းစင္ေစ …။

လုုယက္ျခင္းမွ မွန္မလြဲပင္ ကင္းမေလ
မ်ားျပည္သူ တူညီေပ်ာ္ျမဴးၾကေစ
အားလံုးက တာဝန္ကိုယ္စီထမ္းမေလ
သံပူခိုက္ဝယ္ အားစိုက္ထုႏွက္ေဟ …။

(သံၿပိဳင္)
လယ္သမား လုပ္အားစိုက္ထုတ္သူ အေပါင္းေတြ
ပစၥည္းမဲ့မ်ားနဲ႔ ေပါင္းစည္းေဟ …
ညီရင္းအကိုပမာ သစၥာအဓိ႒ာန္ျပဳစို႔ေဟ
ေသြးစုပ္ေကာင္ေတြ ေမာင္းထုတ္ေဟ …။

ဒို႔ရဲ႕ေသြးသား သူတို႔ဝါးၿမိဳစားသေလ
ႏွစ္ကာလ ရွည္ၾကာခံခဲ့ရေပ …။
ေၾကာက္လန္႔စိတ္ အကုန္အစင္စြန္႔ေလ
အ႐ုဏ္က်င္းကာ အလင္းသို႔ေရာက္ၿပီေဟ …။

(သံၿပိဳင္)

ကိုကိုးကၽြန္းမွာ က်ဆံုးသူ၊ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သူမ်ား စာရင္း

* ရဲနီတင္ၿငိမ္း
အသားဝါေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္။
သူေသဆံုးမႈကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ရက္ ၄၀ တိုက္ပြဲေပၚရ။

* ဦးထြန္းရွိန္ (မႏၲေလး၊ ေက်ာင္းဆရာ)
ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာ ခ႐ု၊ ငါး ဟင္းစားရွာရင္း မုန္တိုင္းမိ၊ လႈိင္းထဲ နစ္ျမဳပ္ေသဆံုး။

* ရဲနီျမင့္သိန္း
အုန္းပင္ေပၚမွ လိမ့္က်ေသဆံုး။

* မန္းေအာင္ၾကည္ (ABKO)
ေလွနဲ႔ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္။ KNU ေရာက္ၿပီး ေရာဂါနဲ႔ေသဆံုး။

* မန္းၿငိမ္းေမာင္
ေလွနဲ႔ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္။ ယခု KNU ဗဟိုေကာ္မတီဝင္။

* ရဲေဘာ္ေအာင္ေဝ (ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ)
ေလွနဲ႔ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္။ ပဲခူး႐ိုးမမွာ က်ဆံုး။

* ရဲနီဗိုလ္ၾကဴ (မႏၲေလးတကၠသိုလ္၊ ပခုကၠဴ)
အလံနီေတြရဲ႕တိုက္ပြဲ ၄၆ ရက္ေျမာက္မွာ က်ဆံုး။

* ရဲနီေနလင္း (ေတာင္တြင္းႀကီး)
အလံနီေတြရဲ႕ ၄၆ ရက္တိုက္ပြဲအၿပီး က်န္းမာေရးဆိုးရြားလို႔ ျပည္မျပန္အပို႔ သေဘၤာေပၚမွာ ဆံုးသြား။

* ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္
၅၃ ရက္တိုက္ပြဲ၊ ၃၆ ရက္ေျမာက္မွာ က်ဆံုး။

* ရဲေဘာ္အုန္းေမာ္
၅၃ ရက္တိုက္ပြဲ၊ ၄၆ ရက္ေျမာက္မွာ က်ဆံုး။

* ရဲေဘာ္ခ်စ္ေဆြ (ျပည္ခ႐ိုင္က ဗကသ)
၅၃ ရက္တိုက္ပြဲ၊ ၄၈ ရက္ေျမာက္မွာ က်ဆံုး။

* ရဲေဘာ္ထြန္းျမင့္ (အစိုးရဝန္ထမ္း၊ ရန္ကုန္)
၅၃ ရက္တုိက္ပြဲ၊ ၄၃ ရက္ေျမာက္မွာ က်ဆံုး။

* ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္း (ပခုကၠဴ)
၅၃ ရက္တိုက္ပြဲ၊ ၄၃ ရက္ေျမာက္မွာ က်ဆံုး။

* ရဲေဘာ္ေမာင္ေမာင္စိုး (ခ) ကိုလတ္ (ေက်ာက္ဆည္သား၊ မႏၲေလးတကၠသိုလ္)
၅၃ ရက္တိုက္ပြဲ၊ ၅၃ ရက္ေျမာက္မွာ က်ဆံုး။

* ကိုေလးေမာင္ (ကဗ်ာဆရာ)
၅၃ ရက္တိုက္ပြဲ၊ ၅၃ ရက္ေျမာက္မွာ က်ဆံုး။

* ရဲေဘာ္ထြန္းဝင္း (ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚသား၊ အစိုးရ ေလတပ္က၊ ပဲခူး႐ိုးမ UG)
၅၃ ရက္တိုက္ပြဲ၊ ၅၃ ရက္ေျမာက္မွာ အ႒မေျမာက္၊ ေနာက္ဆံုး က်ဆံုး။

ၿပီးပါၿပီ။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၄၆)

က်ေနာ္တို႔ ေျခရင္းအေဆာင္မွာက ကြၽန္းျပန္ ဗကသ က ရဲေဘာ္ေတြ။ တေယာက္က မင္းလွက ကိုထြန္းၾကည္၊ ပဲခူး ဘုရားႀကီးဘက္က ကိုလွေရႊ။ သူတို႔အေဆာင္နဲ႔ က်ေနာ္အေဆာင္နဲ႔ဆိုလို႔ရွိရင္ မီတာ ၅ဝ ေလာက္ပဲ ေဝးမယ္ ထင္တယ္။

ဟိုဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာဆိုရင္ မီတာ ၇၀/၈ဝ ေလာက္မွာက ကိုနီေအာင္ေမသု၊ သူကတေယာက္တည္း။ သူနဲ႔ေတာ့ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ လက္ျပႏႈတ္ဆက္လို႔ ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ မျမင္ရတဲ့အေဆာင္မွာ ကိုဉာဏ္ဝင္းနဲ႔ ကိုတင္ေမာင္ဝင္း ရွိသလိုလို ၾကားတယ္။ ေသေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ အဲဒါပဲ။ အဲဒီ ေထာင္ႀကီးတခုလံုးမွာ။ အရင္တုန္းကေတာ့ အဲဒီေထာင္ထဲမွာ သူတို႔ အာဏာသိမ္းခါစက လူမ်ဳိးစုေခါင္းေဆာင္ေတြ အမ်ားႀကီးထားတာေပါ့။ စဝ္ေရႊသိုက္တို႔ ဘယ္သူတို႔ ထားတာ အဲ့ဒီမွာပဲ။

အဲဒီ တြဲဖက္ေထာင္မွာ ေထာင္သက္တမ္းအရင့္ဆံုးက လူထုကိုစိန္ဝင္းလို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ သူက သူ႔က်န္းမာေရးဆိုးတာနဲ႔ ကိုကိုးကြၽန္းကေန အေစာႀကီးျပန္ပို႔လိုက္ရတာ။ ျပန္ပို႔လိုက္ကတည္းက တေလွ်ာက္လံုး သူက အဲဒီ တြဲဖက္ေထာင္မွာပဲေနတာ။ အဲ့ဒီမွာ အားလံုး အေၾကာင္းသိေတြ၊ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေတြဆိုေတာ့ ေနရထိုင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ သူတို႔ကလည္း လႊတ္ရေတာ့မွာဆိုေတာ့ သိပ္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔အေပၚ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ မကိုင္ေတာ့ဘူး။ လူကလည္း နည္းတဲ့အခါက်ေတာ့ လႊတ္ထားလိုက္တာပဲ။ အေဆာင္ဝင္းႀကီးထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့ အေဆာင္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ပဲ ေနရတယ္။ သရက္ပင္ေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ ထမင္းေကြၽးတဲ့အခါ၊ တံခါးပိတ္တဲ့အခါက်မွ ေရာက္လာတာပဲ။ ႏို႔မို႔လို႔ရွိရင္ လာလည္းမလာဘူး။ ဘာမွ မေျပာဘူး။ က်ေနာ္တို႔ က်န္းမာေရး ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္၊ က်ားထိုး။ ဒါပဲ။ ဖတ္စရာ စာအုပ္ကေတာ့ မ်ားမ်ားစားစား ဘာမွမရွိဘူး။ အဲ့ဒီမွာ က်ေနာ္ ၄/၅ လေလာက္ ထင္တယ္။ ေနရတယ္။ ေနရၿပီးတဲ့ေနာက္ တေန႔မွာ …

တေန႔ဆိုတာက ၁၉၇၂ ခုႏွစ္၊ ေမလ ၄ ရက္ ထင္တယ္။ မနက္ ၁ဝ နာရီမွာ က်ေနာ့္ကို လာေခၚတယ္။ လာေခၚကတည္းက လႊတ္မယ္ဆိုတာ ေျဗာင္ေျပာေခၚတာပဲ။ အဲ့ေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြကို ႏႈတ္ဆက္ရတာေပါ့။ သူတို႔လည္း မွာစရာရွိတာ မွာၾကေပါ့။ ေခါင္းေပၚ ေစာင္အုပ္တာေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္လည္း က်ေနာ့္ ရွိသမွ်ပစၥည္းေလး ထုပ္ပိုးၿပီး လိုက္သြားတယ္။ ကြၽန္းကျပန္ပါလာတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဘာေတြလည္း မရွိေတာ့ဘူး။ ေထာင္အဝင္ကတည္းက သိမ္းထားတာ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ နည္းတဲ့စာအုပ္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ စာအုပ္ေကာင္းေတြ။

က်ေနာ္ကိုေခၚသြားေတာ့ ေထာင္ဗူးဝက ႐ံုးခန္းထဲမွာ ေခၚသြားတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်ေနာ္ကိုလာႀကိဳတဲ့ က်ေနာ့္ အေဖရယ္၊ က်ေနာ့္ အေမရယ္၊ က်ေနာ့္အေမရဲ႕ေမာင္ (က်ေနာ့္ ဦးေလး) ေဒါက္တာခင္ေမာင္ေအး၊ ရန္ကုန္မွာ အေဖတို႔ အေမတို႔တည္းတဲ့ (က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ေဆြရင္းမ်ဳိးရင္းလို ျဖစ္ေနတဲ့) ဦးထြန္းျမတ္လမ္းက ဦးေလး ဦးေအးၾကည္။ သူတို႔ေစာင့္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ က်ေနာ့္ကိုျမင္ေတာ့ အေမနဲ႔ ဦးေအးၾကည္က မ်က္ရည္က်တယ္။ အေဖက အိေႁႏၵရရပဲ။ ျပံဳးေနတယ္။ က်ေနာ့္ ဦးေလး ေဒါက္တာခင္ေမာင္ေအးကလည္း ျပံဳးေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦေလးမ်က္လံုးထဲမွာ မ်က္ရည္စေတြ ျမင္ေနရတယ္။

ေထာင္အျပင္ေရာက္တယ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔ကားကိုေမာင္းလာတဲ့ က်ေနာ့္ ဦးေလးက ...

“ဖိုးသံေရ … မင္း ဘာစားခ်င္လဲ”

လို႔ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ေမးတယ္။ သူလည္း ေထာင္ ၂ ခါက်ဖူးတာဆိုေတာ့ သိပ္ကိုယ္ခ်င္းစာတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ ေခါင္းထဲမွာ စားခ်င္တာလည္း မရွိဘူး။ ႐ႈတ္ေထြးေနတယ္။ အျပင္မွာက အေေရာင္အေသြးေတြက သိပ္ေတာက္ပေနတယ္။ အဲဒီေခတ္က ေဖာ့ခရစ္ေခတ္ကိုး။ က်ေနာ္တို႔ တေလွ်ာက္လံုး ျမင္ခဲ့ရတာက အေရာင္အေသြး မြဲေျခာက္ေနတဲ့ အဝတ္အစားေတြနဲ႔ လူေတြ၊ မဲမဲေျခာက္ေျခာက္၊ ဆံပင္ ရွည္ရွည္၊ ညႇင္းသိုးသိုး လူေတြခ်ည္း ျမင္ေတြ႔ခဲ့ရတာ။ ခုေတာ့ အကုန္လံုး ေတာက္ေျပာင္ေနၿပီးေတာ့ ေနေရာင္ကလည္း လြန္လြန္က်ဴးက်ဴးကို လင္းေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ ေနာက္ အင္းစိန္ေစ်းကလည္း လူေတြမ်ားလြန္းတယ္လုိ႔ ထင္ေနမိတယ္။

အဲဒီညက်ေတာ့ က်ေနာ္အိပ္တဲ့ အိပ္ရာေဘးမွာ က်ေနာ့္အေမကလာၿပီးေတာ့ စကားေျပာတာနဲ႔ က်ေနာ္ တညလံုးနီးပါး က်ေနာ့္ ကြၽန္းကအေၾကာင္းေတြ အေမ့ကို ေျပာျပေနမိတယ္။ ကိုစြမ္းရည္ရဲ႕ ‘အေမ့ေခၚသံ’ ကဗ်ာထဲကလိုပဲ ထင္တယ္။

တကယ္က က်ေနာ္ ေထာင္ထဲကိုေရာက္သြားတုန္းက ေက်ာင္းသားအသိ၊ ေက်ာင္းသားအသြင္နဲ႔ ဝင္သြားတဲ့ ေက်ာင္းသားတေယာက္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေထာင္က ထြက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္၊ ေတာ္လွန္ေရးသမားတေယာက္လို႔ သတ္မွတ္ထားလိုက္ၿပီ။

က်ေနာ့္ ေခါင္းေပၚမွာ တာဝန္ေတြ အမ်ားႀကီး ပါလာတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္။ ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၄၅)

ဦးတင္ၫြန္႔ကို သူတို႔ကေခၚေတြ႔ၿပီးတဲ့ ေနာက္တေန႔ ေန႔လည္မွာပဲ က်ေနာ္ကိုလည္း ေခၚေတြ႔တယ္။ ေထာင္ထဲကလို႔ပဲထင္ရတဲ့ ႐ံုးခန္းတခန္းဆီကို ေစာင္အုပ္ၿပီးေခၚသြားတာေပါ့။ အခန္းေလးက တခန္းတည္းပါ။ တထပ္အေဆာက္အဦေလးထဲက အခန္းေလးတခန္းလို႔ က်ေနာ္ ထင္တယ္။

အထဲေရာက္ေတာ့ အတြင္းဘက္ရွိတဲ့ အခန္းတခန္းထဲကို တြန္းပို႔လိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ စားပြဲတလံုး ခ်ထားတယ္။ စားပြဲက ေလးေထာင့္ရွည္ရွည္ေပါ့။ စားပြဲထိပ္မွာက ေထာက္လွမ္းေရးက ဗိုလ္မႉးတေယာက္ ထိုင္ေနတယ္။ (သူ႔နာမည္က ဗိုလ္မႉးစိုးျမင့္လို႔ ေနာက္မွ သူ႔ကိုယ္သူေျပာျပလို႔ သိရတယ္။)

တံခါးေပါက္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ အတြင္းဘက္မွာက ‘သခင္သန္းထြန္း ေနာက္ဆံုးေန႔မ်ား’ စတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ဝါဒျဖန္႔ စာအုပ္ေတြကို နာမည္ခံေရးထုတ္ေနတဲ့ ျမရာပင္စာေပဆိုတာက (သူတို႔ေခၚတဲ့) ရဲေဘာ္ျမ၊ ရဲေဘာ္ဘခက္၊ ရဲေဘာ္ တင္ရွိန္ဆိုတဲ့ လူ ၃ ေယာက္ ထိုင္ေနၾကတယ္။ ကြၽန္းကတည္းက က်ေနာ္တို႔က အင္မတန္ မုန္းတဲ့သူေတြေပါ့။ သူတို႔နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာ က်ေနာ္တေယာက္တည္း ကုလားထိုင္တလံုးမွာ ထိုင္ရတယ္။

ေထာက္လွမ္းေရးဗိုလ္မႉးက သူ႔ကိုယ္သူ ဘယ္္သူဆိုတာ ေျပာျပတယ္။ ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ရွိတဲ့သူေတြနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ သူတို႔ က်ေနာ္ကို စီးကရက္ တည္တယ္။ က်ေနာ္က (နဂိုကတည္းက ေဆးလိပ္မေသာက္တဲ့ သူဆိုေတာ့) ျငင္းလိုက္တယ္။

အဲ့ေတာ့ သူက အင္မတန္ေအးေဆးတဲ့ ေလသံနဲ႔ ...

“ခင္ဗ်ားတို႔က ေထာင္ထဲမွာေနတာ ၾကာသြားေတာ့ကာ အျပင္မွာကိစၥေတြ ဘာမွမသိဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဗကပ ဗဟိုမွာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ားက မသိဘူး။ ေဟာဒီ ခင္ဗ်ားေရွ႕က ထိုင္ေနတဲ့ လူ ၃ ေယာက္ကေတာ့ အဲ့ဒီက လာတဲ့လူေတြပဲ၊ သူတို႔က အသိဆံုးပဲ၊ သူတို႔ထက္ ပိုသိတဲ့သူ မရွိဘူး။ အဲေတာ့ သူတို႔ေျပာျပတဲ့ဟာေတြကို ခင္ဗ်ား နားေထာင္ၾကည့္စမ္းပါဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ား ေရးထားတဲ့ဟာေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ဖတ္ရပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ထင္ထားတဲ့ဟာေတြနဲ႔ တူလား မတူလားဆိုတာ သူတို႔ေျပာတာကို ခင္ဗ်ား နားေထာင္ၾကည့္စမ္းပါ”

အဲ့ဒီလို ေျပာတယ္။ (သူၫႊန္းတာ က်ေနာ္တို႔ကို စာေမးပြဲစစ္တုန္းက က်ေနာ္ေရးခဲ့တဲ့ဟာေတြကို ၫႊန္းတာ။)

သူက အဲလိုေျပာလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္က ...

“ဗိုလ္မႉးနဲ႔ကေတာ့ ေထာင္အာဏာပိုင္နဲ႔ဆိုေတာ့ က်ေနာ္က ေျပာစရာရွိတာ ေျပာရမွာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ဒီလူ ၃ ေယာက္ကေတာ့ သစၥာေဖာက္ေတြပဲ၊ လက္နက္ခ်ေတြပဲ။ က်ေနာ့္မွာ သူတို႔နဲ႔ ေျပာစရာ ဘာစကားမွ မရွိဘူး”

လို႔ က်ေနာ္ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒါဟာ ဦးတင္ၫြန္႔ေျပာျပတာကို က်ေနာ္ၾကားၿပီးကတည္းက စဥ္းစားထားတဲ့ စကားေတြ။

အိုး … အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဗိုလ္မႉးစုိးျမင့္ဆိုတဲ့သူက အႀကီးအက်ယ္ ေဒါပြသြားတယ္ဗ်ဳိ႕၊ မ်က္ႏွာ အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္သြားတယ္။ အိေႁႏၵကို မဆယ္ႏိုင္ဘူး။ စကားေျပာေတာ့လည္း အစကေတာ့ ‘ခင္ဗ်ားနဲ႔ က်ေနာ္’ကေန ခ်က္ခ်င္း ‘မင္းနဲ႔ ငါ’ ျဖစ္သြားတယ္။ ဟို ၃ ကေတာ့ သိပ္မပ်က္ဘူး။ သူတို႔ ၃ ေယာက္က ဒီဘက္မွာ ဗိုလ္မႉးစိုးျမင့္ထက္ ဝါရင့္တာ သိပ္ၿပီး ေသခ်ာတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲေျပာေျပာ သူတို႔နဂိုက စဥ္းစားထားတဲ့ က်ေနာ့္ကို က်ေနာ့္အကို ကိစၥေျပာျပၿပီးေတာ့ မိေခ်ာင္းမ်က္ ရည္က်ျပမယ္ဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ ပ်က္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုး သူတို႔အခ်င္းခ်င္းပဲ စကားေျပာၾကတယ္၊ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ႔။ “အင္း … ႐ုပ္ကေတာ့ သူ႔အကိုနဲ႔ ဆင္သားပဲ” ဒီေလာက္ပဲ ေျပာတယ္။ အျခားေတာ့့ သူတို႔ ဘာမွမေျပာၾကေတာ့ဘူး။ တခါတည္း ႏႈတ္ပိတ္ သြားတယ္။ က်ေနာ္ ထိပ္ကေန ပိတ္ေျပာလိုက္လို႔။

ဗိုလ္မႉးစိုးျမင့္ဆိုတဲ့လူကေတာ့ ေျပာရင္းေျပာရင္း ေဒါသထြက္ထြက္လာတယ္။ ထိန္းလို႔ မရဘူး။ သူကေျပာလည္း က်ေနာ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။ နားေထာင္ေနတာပဲ။ ေျပာရင္းေျပာရင္းနဲ႔ ေနာက္က်ေတာ့ စိန္ေခၚတဲ့သေဘာေတြ၊ ၿပိဳင္တဲ့သေဘာေတြ ပါလာတယ္။ တခါက်ေတာ့သူက

“မင္းက ဘာမွမသိဘဲ ေျပာေနတာ၊ မင္းတို႔ ဗဟုိရွိတဲ့ ႐ိုးမကိုသြားရင္ မင္းလည္းေသမွာ၊ မင္းသြားရဲသလား။ သြားမယ္ဆို ငါ အခုထုတ္သြားၿပီး မင္းကို ငါတို႔ကိုယ္တိုင္ လုိက္ပို႔ေပးမယ္”

လို႔ ေျပာတယ္။ ဟာ … ဒီအထိေျပာလာတာေတာ့ လြန္လာၿပီလို႔ က်ေနာ္ စဥ္းစားမိတယ္။ (ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ေျပာတဲ့အတိုင္း လုိက္သြားလို႔ရွိရင္လည္း လမ္းမွာ သတ္ပစ္လို္က္မွာ ေသခ်ာတယ္။) အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္က ခပ္ေအးေအးပဲ ...

“ဒါျဖင့္လည္း ခင္ဗ်ားတို႔ လႊတ္ၾကည့္ပါလား၊ လိုက္ပို႔ဖို႔ မလိုပါဘူး”

လို႔ တခြန္းပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

အဲ့ေတာ့ သူဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ႏႈတ္ပိတ္သြားတယ္။ အဲ့လို လႊတ္ေပးမယ္လို႔လည္း သူ အာမခံလို႔ မရဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ အႀကီးအက်ယ္ကို မ်က္ႏွာပ်က္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ ေျပာစရာကို မရွိေလာက္ေအာင္ ႏွစ္ဖက္ျဖစ္ သြားၾကတယ္။

ေနာင္ … က်ေနာ္ ေထာင္က လြတ္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ေထာက္လွမ္းေရးကေရာ၊ ခုနက ျမရာပင္အဖြဲ႔က လူေတြကပါ က်ေနာ့္ေဆြမ်ဳိးေတြ၊ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ သိတဲ့သူေတြကို ၾကံဳတိုင္းၾကံဳတိုင္း က်ေနာ္က ‘သိပ္ေခါင္းမာတာပဲ’ လို႔ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေျပာၾကတယ္။ အဓိပၸာယ္က မလြတ္တာလည္း မဆန္းဘူးလို႔ ဆိုခ်င္သလား မသိပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ က်ေနာ္တို႔စကားဝိုင္းဟာ အရည္ရရ အဖတ္ရရ ဘာမွမရွိဘဲနဲ႔ က်ေနာ္ကို တိုက္ခန္းထဲ ျပန္ပို႔လိုက္တယ္။ တိုက္ခန္းထဲ ျပန္ေရာက္ေတာ့ အင္မတန္ စိုးရိမ္တႀကီးနဲ႔ေစာင့္ေနတဲ့ ဦးတင္ၫြန္႔ကို ေတြ႔ရတယ္။ တပ္ထားတဲ့ မ်က္မွန္ၾကားထဲက မ်က္လံုးေလးေတြ ဝိုင္းလို႔ က်ေနာ့္ကိုေမွ်ာ္ေနတာ။ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္သား အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ျပန္ၿပီး ေျပာၾက၊ စားျမံဳ႕ၾကတာေပါ့။

ေနာက္ ဘာမွမၾကာဘူး။ ရက္ပိုင္းအတြင္းပဲျဖစ္မယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္ကို အင္းစိန္တြဲဖက္ေထာင္ကို ပို႔လိုက္တယ္။ တြဲဖက္ေထာင္ အေဆာင္ ၁ မွာ က်ေနာ္တို႔ ေနရတယ္။ (က်ေနာ္တို႔ ကြၽန္းမသြားခင္တုန္းကေတာ့ အေဆာင္ ၂ မွာ) အဲဒီတုန္းက အင္းစိန္တြဲဖက္ေထာင္ႀကီးထဲမွာ လူက နည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္။ လႊတ္ကုန္ၿပီကိုး။ အခုက လက္က်န္ေလးပဲ က်န္ေတာ့တာ။ အဲ့ေတာ့ ေထာင္ႀကီးတခုလံုး ထားတဲ့သူေတြက ေခ်ာင္ေနတယ္။ အေဆာင္ အားလံုးေပါင္း ၆ ခုလား၊ ၇ ခု လား ရွိတာ။

အဲ … လူက ၁ဝ ေယာက္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္ထင္တယ္။ ေနာက္ အားလံုးကလည္း ကြၽန္းက ျပန္လာၾကတဲ့ သူေတြခ်ည္းပဲ။ က်ေနာ္မွတ္မိသေလာက္ က်ေနာ္နဲ႔ အတူေနရတာက ခုနက ဦးတင္ၫြန္႔၊ လူထုကိုစိန္ဝင္း၊ (ျမန္မာႏိုင္ငံ အလုပ္သမား ညီၫြတ္ေရးပါတီျဖစ္လာတဲ့) ျပည္သူ႔ရဲေဘာ္က ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္မ်ဳိးထြဋ္၊ ေနာက္ၿပီးကေတာ့ ဗိုလ္ဟိႏၵက၊ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကို အကူအညီေပးလို႔ အဖမ္းခံရတဲ့ ဦးခ်စ္ေဆြ၊ အဲ့ဒီလူေတြေလာက္ပဲရွိတယ္။ ဒါ က်ေနာ္နဲ႔ အတူ ေနရတဲ့အေဆာင္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၄၄)

က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာပဲ။ တေနကုန္ လမ္းပဲ ေလွ်ာက္ေနတာပဲ။ ဦးတင္ၫြန္႔က နဂိုကတည္းက လမ္းေလွ်ာက္တာ ဝါသနာပါတယ္။ သူ အဖမ္းမခံရခင္ ရန္ကုန္မွာေနတုန္းကလည္း လမ္းေလွ်ာက္ ဝါသနာပါတယ္။ ကၽြန္းေပၚေရာက္ေတာ့လည္း လမ္းေလွ်ာက္ေနတာပဲ။ သူက အရပ္ပုတယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေလွ်ာက္ရင္ သုတ္သုတ္ သုတ္သုတ္နဲ႔ ေလွ်ာက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္ ေန႔တိုင္းပဲ တိုက္ခန္းထဲ လမ္းအတူေလွ်ာက္ရင္း စကားေတြေျပာၾကတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ က်ေနာ္က နားေထာင္သူ။ သူ႔ဆီက သိခ်င္စရာေတြ အမ်ားႀကီး။

ဒီလိုနဲ႔ တေန႔မွာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ပါးစပ္ထဲမွာေပၚလာတဲ့ အင္တာေနရွင္နယ္သီခ်င္းကို ဆိုမိတယ္။ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွရွိလို႔ မဟုတ္ဘူး။ တိုးတိုးေလးဆိုတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အသံေတာ့ထြက္တာေပါ့။ အသံ နည္းနည္းက်ယ္တာေပါ့။ က်ေနာ္ဆိုေတာ့ ဦးတင္ၫြန္႔လည္း လိုက္ဆိုတယ္။ သူလည္း သီခ်င္းဆိုေကာင္းတယ္။ ဘာမွလည္း မစဥ္းစားမိဘဲနဲ႔ လွမ္းေလွ်ာက္ရင္း ဆိုေနတယ္။

အဲဒီမွာ ျဗဳန္းဆို ဝါဒါ ၃/၄ ေယာက္ ေပါက္ခ်လာတယ္။ ဒီေကာင္ေတြက ဘာမေျပာ ညာမေျပာနဲ႔ သံတံခါးဖြင့္ၿပီး က်ေနာ့္ကို ဝိုင္း႐ိုက္ၾက၊ ကန္ၾကတာ။ ဦးတင္ၫြန္႔ကိုေတာ့ လူႀကီးမို႔ထင္ပါရဲ႕။ ဘာမွမလုပ္ဘူး။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဦးေလး ဦးတင္ၫြန္႔က …

“ဟာ … မလုပ္ၾကပါနဲ႔ဗ်ာ”

ဆိုၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို သူ႔ကိုယ္လံုးနဲ႔ ဝင္ၿပီးကာေပးရွာတယ္။ ဒါလည္း က်ေနာ္ တသက္လံုး မေမ့ႏိုင္တ့ဲ ခံစားခ်က္တရပ္ပဲ။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက က်ေနာ့္ကို ဝိုင္း႐ိုက္ေနတယ္။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ရဲေဘာ္က သူ႔ကိုယ္လံုးေလးနဲ႔ ဝင္ၿပီးကာေပးတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ႏိုင္တဲ့ကိစၥပဲ။

တကယ္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ဖမ္းၿပီးေထာင္ထဲက ထုတ္စစ္တဲ့အခါမွာ(ဖမ္းကာစကေပါ့ေလ) က်ေနာ့္ကို က်ဳံးအေနာက္ဘက္က MI ႐ံုးမွာ တညလံုး ႐ိုက္တယ္။ ဒါကိုေရွ႕မွာ က်ေနာ္ မေျပာခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္အေၾကာင္းမို႔လို႔ သိပ္မေျပာခ်င္တာ။ ခုမွ က်ေနာ္ေျပာတဲ့အေၾကာင္းက က်ေနာ့္အေတြးအေခၚကို ပံုသြန္းေလာင္းေပးသလိုျဖစ္တဲ့ ဒီကိစၥေတြကို တဆက္တည္း သိေစခ်င္လို႔ပဲ။ လူတေယာက္အေနနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရးသမားတေယာက္ ျဖစ္လာတယ္ဆိုတာဟာ သာမန္စာအုပ္ဖတ္ၿပီး ျဖစ္လာတာတင္မကဘူး။ နာစရာ က်ည္းစရာေတြ အမ်ားႀကီး ျဖစ္လာတဲ့အခါမွာ ပိုၿပီးေတာ့ စြဲဲျမဲတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ ေျပာျပခ်င္လို႔ပါ။

အဲဒီလိုနဲ႔ တေန႔လည္းက်ေတာ့ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက ဦးတင္ၫြန္႔ကို လာေခၚသြားတယ္။ ေစာင္အုပ္ၿပီး ေခၚသြားတာ။ ဘာမွလည္း မေျပာဘူး။ သူ႔ပစၥည္းေတြ ဘာေတြလည္း ယူမသြားဘူး။ က်ေနာ္တေယာက္တည္းပဲ က်န္ေနခဲ့တာ။ သူ႔ကို လႊတ္လိုက္တာလား။ အခန္းေျပာင္းလိုက္တာလား။ ဘာလုပ္တာလဲ စဥ္းစားေနတယ္။ ပစၥည္းေတြ ဘာေတြလည္း မယူခိုင္းေတာ့ လႊတ္တာတို႔၊ အခန္းေျပာင္းတာတို႔ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မယ္လို႔လည္း စဥ္းစားေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ လူတခ်ဳိ႕ကို လႊတ္ေနၿပီ။ လႊတ္တဲ့အထဲမွာ ကၽြန္းျပန္ေတြလည္း ပါေနတယ္။

က်ေနာ္တို႔ေနတဲ့တိုက္ရဲ့ ေနာက္ေက်ာမွာ ‘ရင္ကြဲတိုက္’ လို႔ေခၚတဲ့ ၆ တိုက္ ရွိတယ္။ အဲဒီမွာက သာမန္ အက်ဥ္းသမားေတြကို ထားတာ။ (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေပါ့ေလ။) ညဘက္ဆိုလို႔ရွိရင္ အဲဒီဘက္က သတင္းစာ ဖတ္သံေတြကို ၾကားရတယ္။ တခါတေလေပါ့ေလ။ ၾကားရတဲ့အခ်ိန္မွာ သတင္းစာထဲမွာပါတဲ့ ေထာင္ကလႊတ္တဲ့ သတင္းေတြကို အက်ယ္ႀကီး ေအာ္ဖတ္ ျပတာ ၾကားရတယ္။ ဒါ တမင္ က်ေနာ္တို႔ ၾကားေအာင္ လုပ္ေနတယ္လို႔ ထင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို စိတ္ဓာတ္စစ္ဆင္ေရး လုပ္ေနတာပဲ။ “ဘယ္သူေတြေတာ့ လြတ္ၿပီ၊ ဘယ္သူေတြေတာ့ လြတ္ၿပီ” ဆိုတာကို တမင္ဖတ္ျပေနတာ။

အဲဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ္ ဦးတင္ၫြန္႔ရဲ့ ကံၾကမၼာကို ေတြးေနတုန္း ၂ နာရီေလာက္ၾကာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူ႔ကို ျပန္ေခၚလာတယ္။ ေစာင္အုပ္ၿပီး ျပန္ေခၚလာတာ။ အခန္းထဲသြင္းၿပီး ေစာင္အုပ္ကို ဖယ္၊ တံခါးကို ဂ်ိမ္းခနဲ ပိတ္၊ ဝါဒါေတြ ျပန္သြားေတာ့ သူက တံေတြးကိုၿမိဳခ်ၿပီး ...

“အမယ္္ေလး … ကိုဖိုးသံေရ”

လို႔ စေျပာတယ္။ ဟာ … သူေတာ့ ဘာေျပာမလို႔လဲ၊ က်ေနာ္က သူ႔မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ရင္း မွန္းၾကည့္ေနတယ္။ သူက အင္မတန္ကို ထူးဆန္းတာတခုကို ေတြ႔ခဲ့တဲ့ပံုပဲ။

“ဟာ … ဘယ္လိုမွကို မထင္တဲ့ကိစၥမ်ဳိးဗ်ဳိ႕”

လို႔ ေျပာတာပဲ။ ျဖစ္ပံုကဒီလို … သူ႔ကို ပဲခူး႐ိုးမက လက္နက္ခ်လာတဲ့၊ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ အတူတြဲလုပ္ေနတဲ့ ဦးျမ၊ ရဲေဘာ္တင္ရွိန္၊ ရဲေဘာ္ဘခက္ဆိုတဲ့ လူေတြနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးက ေတြ႔ေပးတာ။ ေထာက္လွမ္းေရးက ဗိုလ္မွဴးတေယာက္ဆိုတာလည္း ပါတယ္။ သူတုိ႔ သိဖူးတဲ့သူေတြ အခ်င္းခ်င္းမို႔လို႔ နားခ်တဲ့သေဘာေပါ့ေလ။ ဗကပ အေၾကာင္း၊ သူတို႔ကိုယ္ေတြ႔ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မေကာင္းတာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာတာပဲ။

ၿပီးေတာ့ ဦးတင္ၫြန္႔ရဲ႕တုန္႔ျပန္မႈေတြကို အဲဒီေထာက္လွမ္းေရး ဗိုလ္မွဴးက ေစာင့္ၾကည့္အကဲခတ္၊ သူတို႔ခ်င္း ျပန္ညႇိၾကတဲ့ပံုစံပဲ။ ဦးတင္ၫြန္႔အေျပာအရဆိုရင္ တျခားသူေတြကို ေခၚေတြ႔ဦးမယ့္သေဘာရွိတယ္။ တခ်ဳိ႕ကိုလည္း ေခၚေတြ႔ ၿပီးၿပီ။ ထပ္လည္း ေတြ႔ဦးမယ္။ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့္ကိုလည္း ေခၚေတြ႔မယ္ထင္တယ္လို႔ သူက က်ေနာ့္ကို ေျပာတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၄၃)

ေနာက္ၿပီးေတာ့မွ ဒီဘက္က ဦးျမသန္းတင့္တို႔၊ ကိုေအာင္ေမသုတို႔နဲ႔ အဆက္အသြယ္ ရတယ္။ အဲဒီေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ဝါဒါအလစ္မွာ စကားေျပာ ျဖစ္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ထမင္းပို၊ ဟင္းပိုေတြ ေရွ႕ကို ပစ္လိုက္လို႔ရွိရင္ ဆက္ရက္ေတြက လာစားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ အနားမွာ ဆက္ရက္ေတြရွိတဲ့ အခါက်ေတာ့ ေကာင္းတယ္။ ဘာေကာင္းလည္းဆိုေတာ့ ဝါဒါလာရင္ ဆက္ရက္ေတြက ထျပန္တယ္။ ဝါဒါ လာ မလာ က်ေနာ္တို႔ သိႏိုင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ စကားအေျပာမ်ားတာကေတာ့ ညပိုင္း ပိုေျပာၾကတယ္။ ခုနက ကိုထြန္း ေအာင္ေက်ာ္နဲ႔ က်ေနာ္က ကိုးကိုးကြၽန္းေပၚတုန္းက ေလ့လာေရးအတူတူပဲ ဆိုေတာ့ ေျပာစရာေတြက အမ်ားႀကီး၊ ေနာက္ ဒီဘက္က ဦးျမသန္းတင့္တို႔ ကို ေအာင္ေမသုတို႔နဲ႔ကလည္း စကားကေျပာမယ္ဆိုရင္ ေျပာစရာေတြအမ်ားႀကီး …။

က်ေနာ္မွာ မွတ္မွတ္ရရေျပာခ်င္တာတခုက ဦးျမသန္းတင့္က က်ေနာ့္ကို သူေခါင္းထဲမွာ စဥ္းစားထားတဲ့ သူစာေရးမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေျပာျပတယ္။ ညတိုင္းမွာ တခုခ်င္း တခုခ်င္း ေျပာျပတယ္။ သိပ္စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းတယ္။ သူ ေထာင္ထြက္လာၿပီးတဲ့အခါမွာ သူ ပထမဆံုးေရးတဲ့၊ လူႀကိဳက္လည္းမ်ားတဲ့ ‘က်ေနာ္ဆက္ေရးခ်င္ေသာ ဝတၴဳမ်ား’ အေၾကာင္းကို သူ အဲဒီမွာ က်ေနာ့္ကို ေျပာျပတာ။ တျခား ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာျပေသးဖူးဘူး။ ဒါ က်ေနာ္ ခုမွ ျပန္ေျပာတာ ဂုဏ္လည္းယူတယ္။ သူေရးမယ့္သူေတြရဲ႕ တဦးခ်င္းရဲ႕ ဝတၴဳေတြကို သူက အေသးစိတ္ေျပာျပတာ။

ေနာက္ၿပီးေတာ့ သူ ဘယ္လိုလုပ္မယ္၊ အရင္စာေရးဆရာေတြထဲက ဘယ္အခ်က္ကို အားမရတာ၊ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဒီေခတ္အျမင္နဲ႔ ျပန္ေရးမယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုေရးမယ္ဆိုတာကို သူက အေသးစိတ္ေျပာျပတာ။ ဟာ … က်ေနာ္လည္း သေဘာက်လြန္းလို႔ “ ဦးရယ္… ထြက္ရင္ ေရးျဖစ္ေအာင္ေရးပါ” လို႔ တိုက္တြန္းတာ။

ဦးေလးဦးျမသန္းရဲ႕ ထူးျခားခ်က္တခုက စာေတြ အမ်ားႀကီးဖတ္တာတင္မကဘူး။ အမ်ားႀကီး မွတ္မိတာ။ ခုနက ေျပာတဲ့ သူေရးခ်င္တဲ့ ‘က်ေနာ္ဆက္၍ေရးခ်င္ေသာ ဝတၴဳမ်ား’ ဆိုတာ အရင္ အႏွစ္ ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္က ဟာေတြ၊ စစ္မျဖစ္ခင္ ကဟာေတြ။ အဲဒါေတြကို သူက အကုန္ အေသးစိတ္မွတ္မိေနတာ။ ဇာတ္ေကာင္ေတြ နာမည္ကအစ အေသးစိတ္ေတြ။ အေတာ့့္ကို အံၾသဖို႔ ေကာင္းတာ။ အဲဒါအျပင္ အျခားျပည္တြင္း ျပည္ပက စာေပေရးရာ အေၾကာင္းေတြလည္း အမ်ားႀကီး ေျပာၾကတယ္။ က်ေနာ္က နားေထာင္တာပါ။ က်ေနာ္က ေျပာစရာ သိပ္မရွိပါဘူး။

ကိုေအာင္ေမသုကေတာ့ က်ေနာ့္ကို အင္းစိန္ေထာင္ ဗဟုသုတေပါ့ေလ။ က်ေနာ္တို႔ကို တာဝန္ယူတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြ၊ ဝါဒါေတြအေၾကာင္း အကုန္လံုး မိတ္ဆက္ျပတယ္။ အင္းစိန္ေထာင္မွာ ေဆာင္ရန္ ေရွာင္ရန္ေတြလည္း ေျပာတယ္။ သူက က်ေနာ့္ထက္ ၄/၅ ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးမလား မသိဘူး။ သူက ရဲေဘာ္ေတြကို ေခၚရင္ ဘယ္ေတာ့မွ တံုးတိႀကီး မေခၚဘူး။ နာမည္ေရွ႕မွာ ‘ရဲေဘာ္’ တပ္ၿပီး ေခၚတယ္။ စကားေျပာရင္လည္း ဘယ္ေတာ့မဆို ‘ခင္းဗ်ား … က်ေနာ္’ ပဲေျပာတယ္။ က်ေနာ္တို႔အထဲမွာ အသက္အငယ္ဆံုးျဖစ္တဲ့ ကိုလွေ႒းကိုေတာင္မွ ‘မင္း … ငါ’ မေျပာဘူး။

က်ေနာ္တို႔ ရန္ကုန္ေထာင္ကိုေရာက္တဲ့အခါ ေဆာင္းဝင္စျပဳေနၿပီ။ ေနာက္ပိုင္း ေဆာင္းတြင္းကုိေရာက္တဲ့အခါ မနက္ပိုင္းနဲ႔ ညပိုင္းမွာ အေတာ္ေလးေအးတယ္။ ေရွ႕တံခါးက ပိတ္မထားေတာ့ အျမဲပဲ ေလဝင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ကို ေပးထားတာ ဘာဘူေစာင္အစုတ္ကေလး တထည္တည္း။

ညမွာဆိုရင္ ေအာက္က အခင္းမရွိတဲ့၊ ၄ လက္မေလာက္ျမင့္တဲ့ ပ်ဥ္ျပား ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ အဲဒီ ဘာဘူေစာင္ေလးနဲ႔ ေကြးရတာပဲ။ မနက္ အိပ္ယာအေစာႀကီး ထရတယ္။ ထၿပီး အဲဒီေစာင္ကို ေခါက္၊ အဲဒီကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ေရွ႕ကခင္း၊ အဲဒီေစာင္ေခါက္ရဲ႕ ေနာက္မွာ တင္ပလႅင္ေခြထိုင္ၿပီး လာစစ္မယ့္ ေထာင္မွဴးကို ေစာင့္ရတာ။ သူတို႔ ဘယ္အခ်ိန္မွလာမလဲ အတိအက် မေျပာဘူး။ အဲဒီလို တုပ္တုပ္မွမလႈပ္ဘဲနဲ႔ ထိုင္ၿပီးေတာ့ ေစာင့္ရတာ။ ေအးကလည္း ေအး၊ ခ်မ္းကလည္း ခ်မ္း၊ ေစာင္လည္း ျခံဳလို႔မရဘူး။ ေစာင္က ေရွ႕မွာ ေခါက္ၿပီးေတာ့ ထားရတာ။ တခါတေလ နာရီဝက္ေလာက္ကို အၾကာႀကီး ထိုင္ေစာင့္ရတာ။

တေန႔ေတာ့ က်ေနာ္က ေထာင္မွဴးလည္းမလာေသးေတာ့ ေစာင္ကိုယူၿပီး ကိုယ္မွာပတ္ထားတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ေထာင္မွဴးဆိုတဲ့ေကာင္က ဘာသံမေပး၊ ညာသံမေပးနဲ႔ ျဗဳန္းဆို ေပါက္ခ်လာေရာ။ ေရာက္လာေတာ့ က်ေနာ္က ေစာင္ကို ကမန္းကတန္း ျပန္ေခါက္တယ္။

ဒါေပမယ့္ မမီေတာ့ဘူး။ အဲဒီေကာင္က ေတြ႔သြားတယ္။ အဲဒီမွာ ဒီေကာင္က ႐ွဴး႐ွဴးရွားရွားနဲ႔ ပါလာတဲ့ ဝါဒါ ၂ ေယာက္ကို တံခါးဖြင့္ခိုင္း၊ ဝင္လာၿပီး က်ေနာ္ကို လက္ပိုက္ခိုင္းၿပီး သူစီးထားတဲ့ ဖိနပ္ကိုခၽြတ္ၿပီး က်ေနာ့္ပါးကို ႐ိုက္တာပဲ။ က်ေနာ့္ပါးကို ႐ိုက္တာ။ က်ေနာ့္တသက္မွာ ဒါမ်ဳိး က်ေနာ္ ဘယ္လိုေမ့လို႔မလဲ။ အခဲေရာ ဘယ္ေက်ႏိုင္မလဲ။ အဲဒီ ေထာင္မွဴးဆိုတဲ့အေကာင္ရဲ႕ နာမည္က ‘ေသာင္းေရႊ’ တဲ့။ အရင္က အင္မတန္ ဆိုးတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့သူ။ ႐ုပ္က ေသြးမရွိတဲ့႐ုပ္မ်ဳိး။ အင္မတန္ ရက္စက္တဲ့႐ုပ္မ်ဳိး။

အဲဒီလိုနဲ႔ တေန႔မွာက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို စာေမးပြဲ ေျဖခိုင္းတယ္။ သူတို႔ ေမးခြန္းေတြကို ေျဖရတာေပါ့။ အရင္တုန္းက လုပ္ေနက်အတိုင္း ေမးခြန္းေတြကလည္း အရင္ကအတိုင္းပဲ။ ကၽြန္းမပို႔ခင္ မႏၱေလးေထာင္မွာ ေမးတဲ့အတိုင္း။ ေနာက္ ကၽြန္းပို႔ခါနီး အင္းစိန္ တြဲဖက္ေထာင္ထဲမွာ ေမးတဲ့အတိုင္း ဘာမွမကြဲဘူး။ က်ေနာ္ကလည္း ေျဖေတာ့ အဲဒီအတုိင္းပဲ။ ဘာမွ မကြဲဘူး။ အဲဒီေနာက္ က်ေနာ္တို႔ကို အခန္းေျပာင္းတာေတြ လုပ္တယ္။ က်ေနာ့္ကို ၄ တိုက္ရဲ႕ ဒီဘက္အဆံုးကေန ဟိုဘက္အဆံုးကို ပို႔လိုက္တယ္။

က်ေနာ္နဲ႔အတူေနရတဲ့သူက က်ေနာ္တို႔ ကိုကိုးကၽြန္းက ျပန္လာတဲ့ ဦးတင္ၫြန္႔။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကပဲ။ ဝါရင့္ ေတာ္လွန္ေရးသမားတေယာက္။ က်ေနာ့္ထက္ အသက္အမ်ားႀကီး ႀကီးတယ္။ က်ေနာ့္အေပၚ အင္မတန္မွ ၾကင္နာတယ္။ စိတ္ရင္းေစတနာ သိပ္ေကာင္းတယ္။ ပါတီဗဟိုရဲ႕ ဆက္သားအျဖစ္ သူ႔လုပ္ကိုင္ခဲ့ပံုေတြကို ေျပာေျပာျပတယ္။ အင္မတန္ စိတ္ဝင္စရာေကာင္းတယ္။

၂ ေယာက္သား ကၽြန္းအေၾကာင္းေတြ၊ အာဇာနည္အေၾကာင္းေတြ ေျပာျဖစ္ ၾကတယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ သူ႔ဆီကေန ေလ့လာစရာေတြ အမ်ားႀကီးေပါ့ ေလ။ သူေျပာသမွ် မွတ္ထားရတာေပါ့။ က်ေနာ္တို႔တိုက္ထဲမွာ ေနရတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘာမွလုပ္စရာရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ က်န္းမာေရးေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ဖို႔ဆိုတာလည္း ၂ ေယာက္အတူေနရတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘာမွလုပ္လို႔မျဖစ္ဘူး။ အခန္းက က်ဥ္းက်ဥ္းေလး။

အထူးသျဖင့္ ကိုယ့္ထက္အသက္ႀကီးတဲ့ လူႀကီးတေယာက္နဲ႕ အတူေနရတာ ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ လႈပ္ရွားမႈက ပိုၿပီးေတာ့ သတိထားရတယ္။ ဦးတင္ၫြန္႔ကေတာ့ လူငယ္လိုပါပဲ။ က်ေနာ္တို႔ကို ဘာမွ အားနာေအာင္ မလုပ္ပါဘူး။ သူက အင္မတန္ နားလည္ခြင့္လႊတ္ႏိုင္တဲ့လူ။ သေဘာထား သိပ္ႀကီးတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၄၂)

အဲဒီမွာ အံ့ၾသစရာတခုေျပာခ်င္ေသးတယ္။ အဲဒါကဘာလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔တေတြ အဲဒီလုိ ထူးထူးျခားျခား အလုပ္႐ႈပ္ေနၾကတယ္၊ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ ေမြးထားတဲ့ ေခြးေတြကလည္း သတိထားမိၾကတယ္။ သူတို႔လည္း မ်က္ႏွာ မသာဘူး။ က်ေနာ္တို႔က အမဲသားေတြကို သူ႔တို႔လည္း ေကြၽးတယ္။ သူတုိ႔လည္း မစားေတာ့ဘူး။

အရင္ဆို က်ေနာ္တို႔ေခြးေတြက အသားဆို အငမ္းမရ၊ သူတုိ႔လည္း က်ေနာ္တို႔လိုပဲ ငတ္ျပတ္ေနတဲ့ဟာေတြ။ အဲေတာ့ ေခြးေတြကေတာင္ သတိထားမိတယ္။ က်ေနာ္တို႔ျပန္ရတာက ေအာက္တိုဘာလလား၊ ႏိုဝင္ဘာလလား က်ေနာ္ အေသအခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အခု က်ေနာ္ျပန္စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ကြၽန္းကိုလာတုန္းကကိစၥေတြကို ကြၽန္းကျပန္တဲ့ ကိစၥေတြထက္ ပိုၿပီးမွတ္မိေနတယ္။ ကြၽန္းကျပန္တဲ့ကိစၥကို ေခါင္းထဲမွာ သိပ္မရွိဘူး။

အဲဒါ ျပန္ၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ျပန္ၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ကို လာႀကိဳတာက အလာတုန္းက ‘ျပည္ေတာ္ၫြန္႔’ သေဘၤာပဲ။ ျပန္မယ့္ေန႔ မနက္အေစာႀကီးမွာ က်ေနာ္တို႔ မိုးေတာင္ မလင္းေသးဘူး။ အာဇာနည္ေတြကိုသြားၿပီး အသုတ္လိုက္ အေလးျပဳၾကတယ္။ ဘာနဲမွမတူတဲ့ ခံစားမႈပဲေလ၊ က်ေနာ္တဦးခ်င္းမွာေတာ့ အဲဒီနားမွာတင္ က်ေနာ့္ဘဝအတြက္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္က်သြားတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ငါေရွ႕မွာ ဘာဆက္လုပ္မယ္ဆိုတာ အဲဒီမွာ ဆံုးျဖတ္လိုက္တဲ့သေဘာပဲ။

အဲဒီလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ လာတဲ့ေနရာဘက္ကပဲ ျပည္ေတာ္ၫြန္႔ သေဘၤာေပၚ ျပန္တက္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔အလာတုန္းက သေဘၤာႀကီးက အျဖဴေရာင္ႀကီး၊ အခုေတာ့ သူတုိ႔ ေဆးေျပာင္းသုတ္ထားတယ္။ အနက္ေရာင္ႀကီး၊ ဒါပဲကြာတယ္။ သေဘၤာဝမ္းထဲမွာ က်ေနာ္တို႔အလာတုန္းက ဘာမွမရွိဘူး။ ဒီ ေအာက္ခံ ႐ိုး႐ိုးသံၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ဖင္ခ်ထိုင္ရတာ။ အခု အျပန္ၾက သေဘၤာဝမ္းထဲမွာ ႏွစ္ထပ္အိပ္စင္ အျပည့္လုပ္ထားတာ။ ၾကည့္ရတာသူတုိ႔ ခရီးသည္ေတြဆြဲတဲ့ သေဘာပဲ။ ေနာက္ၿပီး အိပ္စင္တိုင္းမွာလည္း အသက္ကယ္ေဘာ အက်ႌေလးေတြ ခ်ိတ္ထားတာ ေတြ႔ရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ကို သေဘၤာဆိပ္ကဆင္း ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းတက္ေတာ့ ညပိုင္း ၈ နာရီ၊ ၉ နာရီေလာက္ရွိၿပီ ထင္တယ္။ အလာတုန္းကလိုပဲ က်ေနာ္တို႔ကို ကားႀကီးေတြေပၚတင္ၿပီး အင္းစိန္ေထာင္ကို တန္းေမာင္းသြားတယ္။

မွန္ျပဴတင္းေပါက္မွာေတာ့ အလာတုန္းကလို စကၠဴအျဖဴေတြ ကပ္မထားေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကို အင္းစိန္ေထာင္မႀကီးထဲကို အကုန္လံုး သြင္းလိုက္တယ္။ ေထာင္ဘူးထဲေရာက္ေတာ့ နာမည္နဲ႔လူစစ္ၿပီး ေခါင္းေပၚေစာင္အုပ္ၿပီး ေခၚသြားတာပဲ။ အသုတ္လုိက္ အသုတ္လုိက္ ေခၚသြားတာ။

ဘူးခန္းထဲကေနၿပီး က်ေနာ္တို႔ ၾကက္တူေရြး ေလွာင္အိမ္ကိုျဖတ္၊ ဟိုဘက္ေရာက္တာနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကို ပံုစံထိုင္ခိုင္းတာပဲ။ က်ေနာ္တို႔က မထိုင္တက္ေတာ့ မထိုင္ၾကဘူး။ မထိုင္ေတာ့ အသင့္ေစာင့္ေနတဲ့ ေကာင္ေတြက ဝိုင္း႐ိုက္တာပဲ။ ေခါင္းကိုအုပ္ထားေတာ့ ဘာမွမျမင္ရဘူး။ လဲက်သြားၿပီးေနာက္က်ေတာ့ ထိုင္လိုက္ရတာပဲ။

အဲဒီေနာက္မွာ က်ေနာ့္ကိုက်ေတာ့ ၄ တိုက္ကို ေခၚသြားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ကြၽန္းျပန္ေတြအားလံုးကို တျခား ဘယ္အက်ဥ္းသားနဲ႔မွ မေရာဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ကြၽန္းျပန္ေတြခ်ည္းပဲ သပ္သပ္ထားတယ္။ က်ေနာ္ေနတဲ့ ၄ တိုက္မွာလည္း အားလံုး ကြၽန္းျပန္ေတြခ်ည္းပဲ။

က်ေနာ္နဲ႔ တခန္းထဲေနရတာက မႏၱေလးဘက္ကလာတဲ့လူ။ လူငယ့္တပ္ဦးက ကိုေအာင္ျမင့္ တဲ့၊ သူက ေရႊဘိုသား။ အရင္က မႏၱေလးပန္တ်ာေက်ာင္းက ပန္းခ်ီေက်ာင္းသား။ မႏၱေလးေထာင္မွာလည္း ေနဖူးတယ္။ က်ေနာ္ရဲ့ညာဘက္အခန္းမွာက စာေရးဆရာ ဦးေလး ဦးျမသန္းတင့္။ ဦးေလး ဦးျမသန္းတင့္နဲ႔ အတူေနတာက (တေလာက NLD က က်သြားတဲ့ အုတ္ဖိုက ကိုနီေအာင္ေမသုေပါ့။ မ်က္ႏွာက ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔၊ အင္းစိန္ေထာင္ အာဏာပိုင္ေတြၾကားမွာ အလြန္ေခါင္းမာတယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့လူ။)

က်ေနာ့္ဘယ္ဘက္အခန္းမွာက ရန္ကုန္ခ႐ိုင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢက ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္၊ က်ေနာ္တို႔က ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္(အျဖဴ) လို႔ ေခၚတယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ ၂ ေယာက္ရွိတာမိုလို႔ သူက ရန္ကုန္ ေရေက်ာ္က။ သူနဲ႔အတူေနရတာက ခုနက ကိုေအာင္ျမင့္နဲ႔ အမႈတြဲတခုတည္းျဖစ္တဲ့ လူငယ့္တပ္ဦးက ကိုခင္ေမာင္သန္း၊ သူလည္းပဲ ေရႊဘိုကပဲ။

ေထာင္ထဲသြင္းလိုက္ၿပီဆိုကတည္းက အားလံုးေစာင္အုပ္ၿပီး ေခၚသြင္းလာတာ။ ေဘးခန္းေတြနဲ႔ မဆက္သြယ္ရဘူး။ စကားမေျပာရဘူး။ ေျပာရင္အေသပဲ ဆိုတာမ်ဳိးေျပာၿပီး အထဲကို ကန္ထည့္လိုက္တာ။ က်ေနာ္တို႔လည္း ေရာက္ေရာက္ခ်င္းဆိုေတာ့ အရိပ္အေျခ ၾကည့္ေနရတာ။ ေနာက္က်မွ ေဘးခန္းနံရံကုိ ေခါက္ၿပီးဆက္သြယ္ရတယ္။ ‘ေဒါက္ေဒါက္ ေဒါက္ေဒါက္’ ေပါ့ေလ။

ပထမဆံုး အဲဒီဘက္အခန္းမွာ ဘယ္သူရွိလည္းဆိုတာပဲ ေမးၾကရတာ။ ဒါ အလြယ္ဆံုးနည္းပဲ။ အဲဒါကေတာ့ … A B C D စကားလံုးေတြကို A ဆိုရင္ ၁ ခ်က္၊ B ဆိုရင္ ၂ ခ်က္၊ C ဆိုရင္ ၃ ခ်က္၊ Z ဆိုရင္ ၂၆ ခ်က္။ အဲဒီလိုေခါက္ၿပီး ဆက္ၾကရတာ။ အေတာ္လက္ဝင္တဲ့ ကိစၥ။ ေထာင္ထဲမွာကေတာ့ အခ်ိန္ကလည္း ေပါတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ လက္ဝင္ေပမယ့္လည္း ၾကာၾကာႀကီး အလုပ္လုပ္လို႔ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ နားေထာင္တဲ့လူကလည္း နားဝင္တယ္။ သိပ္လြယ္တာ မဟုတ္ဘူး။

စ႐ိုက္တာကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း Who ဘယ္သူလဲေပါ့ ဗ်ာ။ ဒီေတာ့မွ တဖက္က နာမည္ကို ျပန္႐ိုက္ျပတယ္။ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကလည္း သူ႔နာမည္ က်ေနာ့္ကို အတုိ TAK လို႔ ႐ိုက္ျပတယ္။ ျပႆနာက က်ေနာ္တို႔အထဲမွာက ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ဆိုတာ ႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ဒီ ကိုထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကို က်ေနာ္တို႔က လိပ္ကေလးလို႔ ေခၚတယ္။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္က ‘လိပ္ကေလးလား’ လို႔ ေမးခ်င္တာနဲ႔ က်ေနာ္က အဂၤလိပ္စာလံုး လိပ္(tortoise) ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ႐ိုက္ျပတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီစာလံုးက t o r t o i s e ရွစ္လံုးေတာင္၊ ႐ိုက္ရတာ အရွည္ႀကီး။ အဲဒီေတာ့ သူက စိတ္မရွည္ဘူး၊ နံရံကုိ ဂ်စ္ဂ်စ္ ဂ်စ္ဂ်စ္ ဆိုၿပီး ဆြဲျခစ္ပစ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူက ႐ိုက္တယ္။ l a k e လိပ္ တဲ့။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ ပြဲက ျပတ္သြားေရာ။ ရယ္လည္း ရယ္ရတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၄၁)

ဒီလိုနဲ႔ ‘ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းမ်ားရဲ႕စ်ာပန’ ကို က်ေနာ္တို႔ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပတယ္။ ေခါင္းတလံုးကို လူ ၈ ေယာက္စီ ထမ္းၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြတင္မကဘူး။ မဟာမိတ္ ပါတီအဖြဲ႔ေတြက ရဲေဘာ္ေတြလည္း ဝင္ထမ္းၾကတယ္။ အဲ့ဒီေန႔က ရာသီဥတုဟာ သာယာေကာင္းမြန္ပါတယ္။ မုန္တိုင္းလည္း စဲသြားၿပီ။

အာဇာနည္ေတြကိုျမႇဳပ္ဖို႔ က်ေနာ္တို႔ေရြးလိုက္တဲ့ေနရာကေတာ့ ကင္းစခန္းရဲ႕အေရွ႕ဘက္ေထာင့္၊ ပင္လယ္ကမ္းကေန တက္လာမယ္ဆိုရင္ မီတာ ၇ဝ-၈ဝ ေလာက္ တက္ရမယ္ထင္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ အုန္းပင္ ၃ ပင္ ဖိုခေနာက္ဆိုင္ ေပါက္ေနတဲ့ေနရာရွိတယ္။ အဲဒီ အုန္းပင္ ၃ ပင္ရဲ႕အလယ္မွာပဲ ဆိုၾကပါစို႔။ အဲ့ဒီမွာပဲ က်ေနာ္တို႔ သူတို႔ကို ျမႇဳပ္ပါတယ္။

အဲ … ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာကေတာ့ အိုနာဆစ္သေဘၤာပ်က္ႀကီးကို လွမ္းျမင္ေနရတယ္။ သေဘၤာပ်က္ႀကီးကေတာ့ လႈိင္းေတြထဲမွာ ယိမ္းထိုးေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ေခါင္းေတြထမ္းသြားတဲ့အခါမွာ ေလေျပေလးက တသုန္သုန္ ျဖဴးေနတယ္။ အုန္းပင္ ၃ ပင္ရဲ႕အလယ္မွာ က်င္းအက်ယ္ႀကီး၊ အနက္ႀကီးတခု က်ေနာ္တို႔ တူးထားတယ္။ အာဇာနည္ေတြရဲ႕ေခါင္းေတြကိုမပိတ္မီမွာ သူတို႔ရဲ႕နာမည္ႏွင့္တကြ အသက္၊ သူတို႔ရဲ႕ေဆာင္ပုဒ္၊ စတာေတြကို ေရးထားတဲ့ ေၾကးျပားေလးေတြကို အထဲမွာထည့္ၿပီးမွ ေခါင္းပိတ္ပါတယ္။

အာဇာနည္ သုသာန္ေနရာမွာ ေခါင္း ၈ လံုးစံုၿပီဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕တူရိယာဝိုင္းကေနၿပီးေတာ့ ‘အင္တာေနရွင္နယ္’ လို႔ ေခၚတဲ့ ႏိုင္ငံတကာသီခ်င္းကို တေယာ ၈ လက္နဲ႔ အျခားတူရိယာအစံုနဲ႔ တီးမႈတ္ ဂုဏ္ျပဳၾကတယ္။

ၿပီးေတာ့ ရဲေဘာ္တေယာက္စီကို သူတို႔အတြက္ ဂုဏ္ျပဳတဲ့သီခ်င္းေတြသီဆိုၿပီး ေခါင္းတေခါင္းစီ ေျမခ်ပါတယ္။ သူတို႔ က်ဆံုးတဲ့အစဥ္အတိုင္း တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဂုဏ္ျပဳၿပီးေတာ့ ေျမခ်တာပါ။ ေခါင္း ၈ လံုး ေျမက်ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ သူတို႔ ၈ ေယာက္စလံုးအတြက္ ဂုဏ္ျပဳစပ္ထားတဲ့ ‘ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းမ်ားသို႔’ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ျပဳသီခ်င္းကို တီးမႈတ္သီဆိုပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ေျမဖို႔ၾကတာပါပဲ။

ေျမဖို႔ၿပီးၿပီဆိုတဲ့အခါမွာ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြေတြ ခ်ၾကပါတယ္။ ပထမဆံုးခ်တာက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ ပန္းေခြပါ။ ပန္းေခြခ်ၿပီးေတာ့ အဲ့ဒီအဖြဲ႔အစည္းရဲ႕ သက္ဆိုင္ရာရဲေဘာ္ေတြက ဦးၫြတ္အေလးျပဳၾကပါတယ္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက ပန္းေခြခ်ၿပီးတဲ့အခါမွာ က်န္ ပါတီအဖြဲ႔အစည္းေတြက ပန္းေခြေတြ အသီးသီးခ်ၾကပါတယ္။

ထူးထူးျခားျခားေျပာရမွာက မႏၱေလးက ႏိုင္ငံေရးသမားေဟာင္းႀကီး သခင္ ရန္ေခြၽ။ သူက သူ႔ပုဂၢိဳလ္တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ကို ပန္းေခြခ် သီးသန္႔အေလးျပဳပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူတိုက္ပြဲဝင္လာၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ခႏၶာကိုယ္မ်ားဟာ ပထဝီေျမႀကီးေအာက္ကို ေရာက္သြားပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕စိတ္ဓာတ္ဝိဉာဥ္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အခုအထိအတူ ဆက္ခ်ီတက္ေနပါတယ္။ က်ေနာ္ တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ဘဝရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့ အေကြ႔အခ်ဳိးတိုင္း၊ ဆံုးျဖတ္မႈတိုင္းမွာ သူတို႔ကို သတိရပါတယ္။ သူတို႔ကို ျပန္စဥ္းစားၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေမာင္းတင္ရ၊ သံပတ္တင္းရတာမ်ဳိးေတြလည္း မၾကာခဏ ၾကံဳရဖူးပါတယ္။

အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းေတြသာမရွိရင္ ေတာ္လွန္ေရးေအာင္ဖို႔ မေျပာနဲ႔။ ေတာ္လွန္ေရးတခုလံုးကုိ သယ္ေဆာင္ဖို႔ေတာင္မွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အခု ကိုကိုးကြၽန္းသမိုင္းဟာ အႏွစ္ ၃ဝ ေက်ာ္သြားပါၿပီ။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုပဲေျပာေနေန။ ကိုကိုးကြၽန္းသမိုင္းေၾကာင္း အာဇာနည္မ်ားရဲ႕စိတ္ဓာတ္နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕စြန္လႊတ္မႈ၊ သူတို႔ေၾကာင့္ရရွိတဲ့ ေအာင္ပြဲကိုေတာ့ အသိအမွတ္မျပဳလို႔ မေနႏိုင္ပါဘူး။

အေမ့ေခၚသံ

က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ကုိယ္ထူကိုယ္ထလုပ္ဖို႔ မလိုေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ အခ်ိန္ေတြက အမ်ားႀကီးရတယ္။ အခ်ိန္ေတြ ပိုလာတယ္။ စာဖတ္လို႔ရတာေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ အားကစားေတြ ဘာေတြ လုပ္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒီ ရဲေဘာ္ေတြမရွိေတာ့တဲ့အခါမွာ သူတို႔ကိုပဲ သတိရေနတယ္။

အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္တို႔လူစုမိတိုင္း သူတို႔အေၾကာင္းေတြကိုပဲ ေျပာၾကတယ္။ တခါတခါ သူတို႔ကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့ ေတးေတြ စုၿပီး သီခ်င္း ဆိုၾက၊ တီးၾက၊ မႈတ္ၾကတယ္။ ေရၾကည္ေသာက္တိုင္း ေရတြင္းတူးတဲ့သူေတြကို မေမ့ၾကတာေပါ့ေလ။ အဲ့လုိ စ်ာပနၿပီးတဲ့ေနာက္ တလအၾကာမွာ သူတို႔ကိုဂုဏ္ျပဳတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္တအုပ္ ထုတ္ခဲ့ၾကတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ မုတ္သုန္လြန္တဲ့အခါမွာ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက က်ေနာ္တို႔ကို ျပည္မ ျပန္ပို႔တယ္။ သူတို႔က လာႀကိဳတဲ့သေဘၤာ ေရာက္လာတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္တို႔ကိုလာၿပီးေတာ့ အေၾကာင္းၾကားတယ္။

“ေနာက္ ၂ ရက္ေနရင္ ထြက္ခြာရမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါ”

လို႔ လာၿပီးေျပာတယ္။

ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ ျပည္မ ျပန္ရမယ္ဆိုေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္လွတယ္လို႔ မရွိပါဘူး။ ျပည္မကေထာင္ေတြ (အထူးသျဖင့္ အင္းစိန္ေထာင္)အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္း သိထားေတာ့ ကြၽန္းကျပန္ရတယ္ဆိုတာဟာ ဒယ္အိုးထဲကေန မီးေတာက္ထဲကို ခုန္ခ်ရတာျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ တြက္ထားၾကတယ္။ ဟုိေရာက္ရင္ ကြၽန္းမွာလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ အားလံုးအတူတူ မေနရမွာကလည္း ေသခ်ာေနတယ္။ ဘာပဲေျပာေျပာ က်ေနာ္တို႔ ျပင္ၾကတယ္။

ျပင္ၾကတယ္ဆိုတာ ဘာျပင္လဲဆိုေတာ့ အဓိကအားျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ရွိတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ အကုန္လံုး ဖ်က္ဆီးၾက၊ ေျမျမႇဳပ္တန္တာ ျမႇဳပ္ၾကေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့မွ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေလးေတြ ထုပ္ၾကပိုးၾကတာ။ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းကေတာ့ မ်ားမ်ား မရွိပါဘူး။ က်ေနာ္လို လူသာ အိမ္ကပို႔တဲ့ စာအုပ္ေတြ မ်ားေနတာ။ (အဲဒီစာအုပ္ေတြလည္း အင္းစိန္ေထာင္ ေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္းကို မသိေတာ့ဘူး၊ ျပန္မေတြ႔ေတာ့ဘူး။)

ေနာက္တခုက က်ေနာ္တို႔မွာ စုထားတဲ့ စားစရာ၊ ေသာက္စရာေတြရွိတယ္။ ဥပမာ … အမဲသားဘူးတို႔၊ လိပ္သားေျခာက္တို႔၊ ႏို႔ဆီဗူး အပါအဝင္ေပါ့ေလ၊ က်ေနာ္တို႔ ရိကၡာေတြ ပိုေနတဲ့ဟာေတြ ရွိတယ္။ တမင္စုထားတာ၊ က်ေနာ္တို႔ အခမ္းအနားေတြ၊ ပြဲေတြလမ္းေတြၾကရင္ စားရ ေသာက္ရေအာင္ဆိုၿပီးေတာ့။ အခုေတာ့ အဲဒါေတြ က်ေနာ္တို႔ အျပတ္ရွင္းၾကတယ္။

က်ေနာ္တို႔ရိကၡာ႐ံုမွာရွိတဲ့ ႏို႔ဆီေတြ၊ လိပ္သား ေျခာက္ေတြ၊ အမဲဗူးေတြကို အနပ္တိုင္း စားၾကတာပဲ။ အမဲဗူးထဲက အမဲသားေတြဆိုရင္ အေျခာက္ေၾကာ္ၿပီး ဗန္းႀကီးေတြနဲ႔ စားပြဲေပၚမွာ တင္ထားတယ္။ စားလို႔လည္း မကုန္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔လည္း စားခ်င္ ေသာက္ခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၄၀)

အဲ့လို သီခ်င္းဆိုၿပီးလို႔ ကိုေဖေအာင္ကေန “သက္သာ” လုိ႔ အမိန္႔မေပးခင္ တိုက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္တေယာက္ ရပ္ေနရာကေန ယိုင္က်သြားတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ရဲေဘာ္ ထြန္းဝင္း။ သူအဲ့လို႔ ယိုင္က်သြားေတာ့ သူ႔ေဘးမွာရွိေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတဇက သူ႔ကို လက္ေမာင္းကေနေဖးၿပီးေတာ့ ထိန္းထားလိုက္တယ္။

ဒါေပမယ့္ … သူ က်ဆံုးသြားတယ္။ သူဟာ နံပါတ္ ၈၊ အဌမေျမာက္ ေနာက္ဆံုး အာဇာနည္ေပါ့။ အင္မတန္ ဝမ္းနည္းစရာ၊ အသည္းနာစရာ ေကာင္းပါတယ္။ တိုက္ပြဲေအာင္ပြဲရၿပီးမွ က်သြားရွာတယ္။ အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ခုနက ေထာင္မႉးႀကီးနဲ႔အဖြဲ႔ကုိ ျပန္ထြက္ခြင့္မေပးေသးဘဲနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ သူတို႔ကို ဝိုင္းလုိက္တယ္။ ဝိုင္းၿပီးေတာ့ …

“ရဲေဘာ္ထြန္းဝင္းကို သတ္တာ … စစ္အစိုးရ၊ စစ္အစိုးရ”

“ရဲေဘာ္ ၈ ေယာက္ကို သတ္တာ … စစ္အစိုးရ၊ စစ္အစိုးရ”

“ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ … အလိုမရွိ၊ အလိုမရွိ”

“ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ … ဖ်က္သိမ္းပစ္၊ ဖ်က္သိမ္းပစ္”

လို႔ ဝိုင္းေႂကြးေၾကာ္ၾကတယ္။ ဒါဟာ ကိုကုိးကြၽန္းေပၚမွာၾကားရတဲ့ ေနာက္ဆံုးေႂကြးေၾကာ္သံပဲ။

ရဲေဘာ္ ထြန္းဝင္းဆိုတာက ကြၽန္းေပၚမွာ က်ေနာ္နဲ႔ အေဆာင္တေဆာင္တည္းေနတာ။ သူဟာ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚသား၊ အစိုးရေလတပ္က။ ပဲခူး႐ိုးမ UG အျဖစ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ရင္း အဖမ္းခံရတာ။ (သူတို႔ေလတပ္က အဲဒီတုန္းကဖမ္းတာ လူေတြ အမ်ားႀကီးပဲ)

သူက ေလတပ္သားဆိုေပမယ့္ အင္မတန္ အႏုပညာဘက္မွာလည္း ထူးခြၽန္၊ အားကစားဘက္မွာလည္း ထူးခြၽန္၊ လက္မႈပညာမွာလည္း ထူးခြၽန္၊ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမွာလည္း ထူးခြၽန္တဲ့သူျဖစ္တယ္။ ဒံုမင္းေတြ၊ ဂစ္တာေတြ သူလုပ္တာ အမ်ားႀကီး။ တေယာလည္း သူ လုပ္တတ္တယ္။ ေဆးလည္း ထိုးတတ္တယ္။ အားကစားမွာ ေဘာလံုးကန္၊ ေဘာလီေဘာ ရတယ္။ အေျပး ရတယ္။ အေလးမ ရတယ္၊ ျခင္းခတ္ ရတယ္။ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ လူတေယာက္။

က်ေနာ္တို႔က လြတ္တဲ့ငါး ႀကီးတာမဟုတ္ဘူး။ ဒီအာဇာနည္ ၈ ေယာက္ဟာ တဦးခ်င္းအရေကာ အင္မတန္ တန္ဖိုးရွိတဲ့သူေတြ။ အာဇာနည္ျဖစ္မွ တန္ဖိုးရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ ရွင္ေနရင္လည္း အင္မတန္ တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြပဲလို႔ က်ေနာ္ အာမခံရဲတယ္။

က်ေနာ္တို႔ တိုက္ပြဲၿပီးသြားၿပီဆိုေတာ့ တိုက္ပြဲေနာက္ပိုင္းအလုပ္ေတြ ဆက္လုပ္ရေသးတယ္။ ဒီတိုက္ပြဲမွာ အရင္တိုက္ပြဲေတြနဲ႔ မတူတဲ့ကိစၥတခုက ဒီ အာဇာနည္ေတြရဲ႕ကိစၥပဲ။ အရင္တိုက္ပြဲေတြတုန္းက တိုက္ပြဲၿပီးတယ္ဆိုလိုရွိရင္ တိုက္ပြဲဝင္ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးျပန္ၿပီး နာလန္ထူေအာင္ လုပ္ရကိုင္ရတယ္။ အဲဒီအလုပ္ပဲ ရွိတယ္။ ခုက်ေတာ့ က်သြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းေတြ ရွိေသးတယ္။ သူတို႔ကို ဂုဏ္ျပဳဖို႔ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ အသိအမွတ္ျပဳဖို႔၊ သၿဂႋဳလ္ဖို႔ကိစၥေတြ ဆက္ၿပီး စဥ္းစားေျဖရွင္းၾကရတယ္။

ပထမဆံုးအေနနဲ႔ ကိုကုိးကြၽန္း ပါတီေကာ္မတီကေနၿပီးေတာ့ ဇူလိုင္ ၃၁ ရက္ေန႔ကို ‘ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းမ်ားေန႔’ လို႔ သတ္မွတ္လုိက္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ပထမဆံုးျပင္ဆင္ၾကတာကေတာ့ သူတို႔ကို ဂုဏ္ျပဳေရး၊ အမွတ္တရ ေက်ာက္တိုင္တတိုင္ စိုက္ထူေရးျဖစ္တယ္။

က်ဆံုးသြားတဲ့သူေတြကို တဦးခ်င္းကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့သီခ်င္းေတြ စပ္ၾကတယ္။ သီခ်င္းစပ္တဲ့ အဖြဲ႔ေတြဖြဲ႔ၿပီး အဖြဲ႔လိုက္၊ အဖြဲ႔လုိက္ စပ္ၾကတယ္။ တီးလံုးေတြလည္း တိုက္ၾကတယ္။ ေနာက္တခါ ၈ ေယာက္စလံုးကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ သီခ်င္းလည္း တပုဒ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးထဲမွာ (က်ေနာ့္ အထင္) အဓိကအက်ဆံုးကေတာ့ အထိမ္းအမွတ္ ေက်ာက္တိုင္စိုက္ထူေရးပဲလို႔ ထင္တယ္ေလ။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လုပ္ဖို႔မလိုေတာ့ဘူး။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက ဆန္တုိ႔၊ ထင္းတို႔၊ ဆီ၊ ဆား၊ ငါးပိ၊ င႐ုပ္သီး အဲဒါေတြကို က်ေနာ္တို႔ဆီကိုအေရာက္ သူတို႔က လာပို႔ေပးေနရၿပီ။ အရင္တုန္းကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ သြားၿပီးေတာ့ သယ္ရတယ္။ ထမ္းရတယ္။ ထင္းလည္း ရွာရတယ္။ ေရလည္း ထမ္းရတယ္။ အခုေတာ့ သူတို႔ကုန္လံုး လာပို႔ေပးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘာသာလုပ္တာဆိုလို႔ ထမင္း၊ ဟင္းခ်က္တာပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ခ်က္စားၾကတယ္။

ဒီေတာ့ အထိမ္းအမွတ္ေက်ာက္တိုင္ကို က်ေနာ္ဘာသာပဲ ဆြဲၾကေတာ့တယ္။ ေက်ာက္တိုင္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဘိလပ္ေျမ၊ အုတ္ စတာေတြကို ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဆီက ေတာင္းယူတယ္။ လုပ္တဲ့အခါၾကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြပဲ ကိုယ္ဟာကိုယ္ လုပ္ၾကတယ္။ ေက်ာက္တိုင္ရဲ႕တည္ေနရာဟာ အာဇာနည္ဗိမာန္ရဲ႕ အေရွ႔တည့္တည့္။ တိုက္ပြဲဝင္အဓိက အေဆာင္ျဖစ္တဲ့ အေဆာင္ ၉ ရဲ႕အေရွ႕တည့္တည့္။

တိုက္ပြဲဝင္အာဇာနည္ေတြရဲ႕ဗိမာန္နဲ႔ဆိုရင္ ၃/၄ ကိုက္ပဲ ကြာမယ္ ထင္တယ္။ သ႑ာန္က ၈ ေျမႇာင့္သ႑ာန္။ ေအာက္ေျခကေန ေက်ာက္တိုင္ထိပ္ ၾကယ္နီရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားကေနဆိုလို႔ရွိရင္ ၈ ေပ၊ ၈ လက္မ တိတိျမင့္တယ္။ အဲ့ဒီေက်ာက္တိုင္ရဲ႕အေျခမွာ အုတ္ခံုအေသးေလးေတြ ရွိတယ္။ အဲဒီ အုတ္ခံုေလးေတြရဲ႕ေပၚမွာ က်ဆံုးသူေတြရဲ႕ တဦးခ်င္းနာမည္။ အသက္ စတာေတြ ေရးထားတယ္။

သူ႔အထက္က ေက်ာက္တိုင္မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာၾကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ေဆာင္ပုဒ္ကို ေရးထားတယ္။ ဥပမာ … ရဲေဘာ္ ထြန္းဝင္းဆိုလို႔ရွိရင္ အုတ္ခံုေပၚမွာ ‘ရဲေဘာ္ ထြန္းဝင္း၊ အသက္ ၂၈ ႏွစ္’ ေက်ာက္တိုင္မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာက မ်က္ေတာင္အဖြင့္အပိတ္နဲ႔ ...

“ကြန္ျမဴနစ္တေယာက္ဟာ
ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေလထီးတပ္သားလိုသေဘာထားၿပီး
ေရာက္ရာအရပ္မွာ ေတာ္လွန္ေရးတာဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ရမယ္”

အဲဒါကို ဘိလပ္ေျမထဲမွာ ထြင္းၿပီး က်ေနာ္တို႔ ေရးထားတယ္။

အဲ့ေတာ့ အေရွ႕ဘက္ဆံုးမ်က္ႏွာ ပထမဆံုးက်ဆံုးသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ သိန္းၾကည္ကို အထိမ္းအမွတ္ျပဳတယ္။ က်န္တဲ့ရဲေဘာ္ေတြကို သူတို႔က်တဲ့ အစီအစဥ္အတိုင္း တေယာက္ၿပီးတေယာက္ မ်က္ႏွာစာ တခုစီ တခုစီ အထိမ္းအမွတ္ျပဳသြားတယ္။ အဲဒီေက်ာက္တိုင္ကို ‘ပါတီေန႔’ ျဖစ္တဲ့ ၁၉၇၁ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၁၅ ရက္ေန႔အထိ ၿပီးေအာင္လုပ္ၾကတယ္။ စ်ာပနအခမ္းအနားကို အဲ့ဒီေန႔မွာက်င္းပဖို႔ သတ္မွတ္ထားလုိက္တယ္။

က်ဆံုးသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ အေခါင္းေတြေရွ႕မွာ သူတို႔ရဲ႕႐ုပ္ပံုေတြကို ပံုတူပန္းခ်ီကားႀကီးေတြ ေထာင္ထားတယ္။ ခုနက က်ေနာ္ေျပာတဲ့ ရဲေဘာ္ျမေအာင္က ပန္းခ်ီဆြဲေကာင္းတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပံုတူဆြဲ ေကာင္းတယ္။ တိုက္ပြဲစလို႔ ရက္ အေတာ္ေလးရလာေတာ့ သူဆႏၵနဲ႔ သူပဲ တိုက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ပံုေတြကုိ Sketch ေခၚတဲ့ ပံုၾကမ္းေလးေတြ လိုက္ဆြဲတယ္။

ရဲေဘာ္ေတြက်ဆံုးသြားတဲ့အခါၾကေတာ့ သူက အဲဒီပံုၾကမ္းေလးေတြကို ပံုေခ်ာအျဖစ္ Sepia အေရာင္ ဆြဲတယ္။ ပန္းခ်ီကားေတြက အလ်ား ၁ ေပခြဲ၊ အျမင့္ ၂ ေပေလာက္ ရွိမယ္ထင္တယ္။ ေအာက္ခံက မ်က္ႏွာက်က္လုပ္တဲ့ ကြန္ကရစ္ျပား။ တခ်ဳိ႕ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ပံုက က်ဆံုးၿပီးမွ အေလာင္းကိုၾကည့္ဆြဲရတဲ့ ပံုေတြပါ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၉)

ကိုေလးေမာင္က က်ေနာ့္ထက္ အသက္ ၆ ႏွစ္ေလာက္ ႀကီးပါတယ္။ တကၠသိုလ္ေရာက္တာလည္း အမ်ားႀကီး ေစာတယ္။ က်ေနာ္ တကၠသိုလ္ေရာက္လို႔ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေတြထဲမွာ စၿပီးပါေတာ့ အေျခအေနေတြဟာ အရင္ကာလေတြနဲ႔ မတူေတာ့ဘူး။

အထူးအျဖင့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဇူလိုင ္၇ ရက္ေနာက္ပိုင္းမွာ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈ လႈပ္ရွားရတဲ့ပံုသ႑ာန္ဟာ လံုးဝေျပာင္းသြားၿပီ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သမဂၢကို အဓိက တာဝန္ယူေနတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အဖမ္းခံသူ ခံရ၊ တိမ္းေရွာင္သူ ေရွာင္ရ အဲဒီလိုျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္။

အဲ့ေတာ့ ေက်ာင္းထဲမွာရွိေနတဲ့ က်န္ရစ္တဲ့ အစိုးရက မဖမ္းေသးတဲ့အထဲက အားလံုးရွိသမွ် အင္အားစုၿပီးေတာ့ လုပ္ငန္းကို ျပန္ဆက္ထူေထာင္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္၊ အဲ့ဒီမတိုင္ခင္အခ်ိန္ ကိုေလးေမာင္ဟာ ကဗ်ာဆရာအျဖစ္နဲ႔ပဲ အဓိက ရပ္တည္ေနတာ။ သူဟာ နာမည္ႀကီးတဲ့ ကဗ်ာဆရာတေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီ။ အဲ့ေတာ့ အခုလို လူနည္းလာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူလည္း ျပန္ပါဝင္လာတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္ သမဂၢအေဆာက္အဦဟာ မႏၱေလးမွာ မရွိေတာ့ဘူး။ အဖ်က္ခံလိုက္ရၿပီ။ ေနာက္ က်ေနာ္တို႔စုေနၾက ေဗာဓိကုန္းက ‘သေျပ’ ဆိုတဲ့ အိမ္ေလးမွာ ကိုေအာင္သူတို႔က မရွိေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူမစုႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒီတုန္းက အမ်ားအားျဖင့္ လူစုၾကတယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ လဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ရင္ ေရနီေျမာင္းထိပ္က ကိုကံရဲ႕ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္။ စကားေျပာစရာရွိရင္ အဲ့ဒီေဗာဓိကုန္းထဲက ကိုေလးေမာင္တို႔အိမ္မွာ ေျပာတယ္။ သူေနတဲ့အိမ္က ထံုးျဖဴသုတ္ထားတဲ့ ဝါးကပ္တဲ။

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးက အဲ့ဒီ ဝါးကပ္တဲႀကီးကို ‘အိမ္ျဖဴေတာ္’လို႔ ရယ္စရာ ေမာစရာ ေျပာၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့က အိမ္တအိမ္လံုးမွ ဝါရွင္တန္က အိမ္ျဖဴေတာ္ရဲ႕ စားပြဲတလံုးေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုးရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အဲ့ဒီေနာက္ ၆၃ ခုႏွစ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲအပ်က္ ဖိႏွိပ္မႈေတြ ျပင္းျပင္းထန္ထန္လုပ္လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းသားသမဂၢလုပ္ရွားမႈကို ေျမေအာက္လုပ္ရတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကလည္း ကိုေလးေမာင္နဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ အတူတူ လႈပ္ရွားရတာပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူေနတာက မႏၱေလး၊ မလြန္ရပ္က ၈၅ လမ္းေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ စာေရးဆရာ ကိုေတာလူ (ကိုေစာလြင္)ရဲ႕ တိုက္ကေလးတလံုး ရွိတယ္။ ကိုေစာလြင္က မန္းတကၠသိုလ္သမဂၢမွာ ဥကၠ႒ လုပ္ဖူးတယ္။

အဲ့ဒီတိုက္ဝန္းေနာက္က တိုက္ခန္းထဲမွာ ကိုေလးေမာင္ ေနတယ္။ ကိုေလးေမာင္နဲ႔ ကိုသာႏိုးနဲ႔ အတူတူေနၾကတယ္။ အဲ့ဒီတုန္းက က်ေနာ္တို႔ရဲ႕လႈပ္ရွားမႈဟာ အဲ့ဒီေနရာမွာ အေတာ္မ်ားမ်ား အေျခခံတာ။ (ကိုသာႏိုးကေတာ့ မပါေတာ့ပါဘူး) ကိုေလးေမာင္ရွိတဲ့ဆီမွာပဲ က်ေနာ္တို႔က အေျခခံလုပ္ၾကတာမ်ားတယ္။

မေအးစန္း ေခၚ မစိမ္းပင္တို႔နဲ႔အတူ ခြပ္ေဒါင္းစာေစာင္ ထုတ္ၾကေတာ့လည္း အဲဒီေနရာမွာပဲ။ က်ေနာ္တုိ႔ အတူတူ စာအုပ္ထုတ္ၾက။ စာအုပ္အဖံုး ဖံုးၾက။ ေနာက္ ျဖန္႔ေဝၾက။ ကိုေလးေမာင္ေနတဲ့ေနရာမွာပဲ က်ေနာ္တို႔ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကိုေလးေမာင္တို႔ေနတဲ့ေနရာမွာပဲ က်ေနာ္တို႔လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲ့ဒီက ဆက္ၿပီးေတာ့ ၆၆ ခုႏွစ္မွာ အဖမ္းခံရေတာ့လည္း အတူတူ။ မႏၱေလးေထာင္ထဲမွာ ၁ တိုက္၊ ၄ တိုက္၊ ၂ တိုက္၊ စစ္ေထာင္ေတြကို သူနဲ႔က်ေနာ္နဲ႔ တေန႔တည္း အျမဲအတူေျပာင္းရတာခ်ည္းပဲ။

မႏၱေလးေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ လႈပ္ရွားမႈရဲ႕အဓိက တာဝန္ခံလို႔ဆိုရမယ့္ ကိုေဌးလွ က်ဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ က်ေနာ္အဖို႔ အစစအရာရာ ကိုေလးေမာင္ကိုပဲ အဓိက တိုင္ပင္ခဲ့ရတယ္။ လူဆိုတာ ေထာင္ထဲမွာ ျဖတ္သန္းတဲ့အခါမွာ (အထူးသျဖင့္ က်ေနာ္တို႔လို အဲ့ဒီတုန္းက အသက္ငယ္ငယ္နဲ႔ လူေတြအဖို႔မွာ ဆိုလို႔ရွိရင္) အေတြးအေခၚ အတက္အက်၊ ေခါင္းထဲမွာ ႐ႈပ္ေထြးမႈေတြအမ်ဳိးမ်ဳိး ၾကံဳေတြ႔ရတယ္။

အဲ့ေတာ့ ကိုယ့္တေယာက္တည္း ေျဖရွင္းလို႔မရဘူး။ တိုင္ပင္စရာ အျမဲလိုတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ကိုေလးေမာင္ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ အင္မတန္ အဖိုးတန္တဲ့ အကူအညီေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ေနာ့္ဘဝမွာ သာမန္ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈလုပ္ေနရာကေန ေတာ္လွန္ေရးသမား ျဖစ္လာေအာင္ အေတြးေခၚအရ၊ ႏိုင္ငံေရးအရ အေျပာင္းလဲႀကီးေျပာင္းလဲတဲ့ေနရာမွာ ကိုေလးေမာင္ရဲ႕ ၾသဇာေတြ အမ်ားႀကီးပါႏိုင္တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။

အဲေတာ့ သူနဲ႔က်ေနာ္နဲ႔ ခုနကေျပာသလို တိုက္ေတြမွာလည္း အတူတူ။ တေလွ်ာက္လံုး အတူတူေပါ့ေလ။ ကြၽန္းေရာက္လာေတာ့လည္း အတူတူေပါ့ေလ။ ကြၽန္းေရာက္ေတာ့ သူဟာ အမ်ားရဲ႕ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈလည္း ခံရတယ္။ လူက စကားနည္းတယ္။ ေျပာရင္ တိတိက်က်နဲ႔ စကားကိုတန္ဖိုးထားၿပီး ေျပာတယ္။ ေနာက္ ႐ိုးသားတယ္။ ပြင့္လင္းတယ္။ ႏွိမ့္ခ်တယ္။ အနစ္နာခံတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူခ်စ္လူခင္သိပ္မ်ားတယ္။

ခုေျပာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြေၾကာင့္ သူ က်ဆံုးတယ္ဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္ဟာ မ်က္ရည္က်႐ံုတင္ မကဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔ ကုတင္ခ်င္းကပ္လ်က္အိပ္တဲ့ ရဲေဘာ္ေအာင္ေဘာ္ရဲ႕ပုခံုးေပၚမွာ က်ေနာ္ ႐ိႈက္ႀကီးတငင္ ငိုခဲ့မိတယ္။ ဒါ က်ေနာ့္ဘဝမွာ ပထဆံုးအႀကိမ္ ဒီလိုငိုတာပဲ။

ဒီမွာစပ္မိလို႔ ကိုေအာင္ေဘာ္ဆိုတာက က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အမႈတြဲအတူတူ၊ တေလွ်ာက္လံုး မႏၱေလးေထာင္မွာလည္း အတူတူ၊ ေနာက္ ကြၽန္းမွာလည္း အတူတူ။ သူက ေက်ာက္ပန္းေတာင္းသား၊ မႏၱေလးတကၠသိုလ္က။ သူက ကြၽန္းကျပန္လာ၊ ေထာင္ကလြတ္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ေလာက္မွာ အျခားကြၽန္းျပန္ေတြျဖစ္တဲ့ ရန္ကုန္ခ႐ိုင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢေခါင္းေဆာင္ ကိုဉာဏ္ဝင္း၊ ကိုဉာဏ္ဝင္းရဲ႕ညီ ကိုတင္ေမာင္ဝင္းတို႔နဲ႔အတူတူ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဖို႔ ပဲခူး႐ိုးမကို ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ပဲခူး႐ိုးမမွာပဲ က်ဆံုးသြားခဲ့တယ္။

ကိုေလးေမာင္က်ဆံုးတာက ေန႔လည္ ၂ နာရီေလာက္ ထင္တယ္။ သူရဲ႕တိုက္ပြဲဝင္ေဆာင္ပုဒ္အျဖစ္ကေတာ့ သူ႔ကဗ်ာ တပုဒ္ထဲက သူလုပ္ခဲ့တဲ့ UG လုပ္ငန္းရဲ႕ နိမိတ္ပံုျဖစ္တဲ့ …

‘ရန္သူ႔ႏွလံုးအိမ္တြင္း စိုက္သြင္းထားတဲ့ ဓားေျမႇာင္နီ’

ဆိုတာကို ေရြးထားခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီလို သူက်ဆံုးၿပီးတဲ့ေနာက္ ၂ နာရီ ၃ နာရီေလာက္ၾကာေတာ့ ေထာင္မႉးႀကီးနဲ႔ ေထာင္မႉးေတြ စာရြက္ေလးတရြက္ကိုင္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ စခန္းထဲကို ေရာက္လာၾကတယ္။ သူတို႔က တိုက္ပြဲေဆာင္ေတြထဲဆီ ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ္တို႔ ေတာင္းဆိုတဲ့အတိုင္း ‘ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းပါၿပီ’ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ဝန္ခံကတိ လက္မွတ္ေရးထိုးေပးတယ္။

အဲ့ဒီေတာ့မွ က်ေနာ္တို႔လည္း ေအာင္ပြဲခံၿပီဆိုတဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ တိုက္ပြဲသိမ္းၿပီဆိုတဲ့ အထိမ္းအမွတ္နဲ႔ အင္တာေနရွင္နယ္ (ႏိုင္ငံတကာသီခ်င္း)ကို အားလံုးသံၿပိဳင္ဝိုင္းဆိုၾကတယ္။ သီခ်င္းဆိုရင္း က်ဆံုးသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို ျမင္ေယာင္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔ သီခ်င္းဆိုတဲ့ေနရာမွာ နာနာက်ည္းက်ည္းဆိုေနၾကတာ။ ရင္ပြင့္မတတ္ပဲ။ ဝမ္းသာတယ္ဆိုတဲ့ ခံစားမႈမရွိဘူးဆိုတာ အဲဒီတုန္းက အမွန္ပဲ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၈)

ကိုေဖေအာင္ဆိုတာကလည္း ၅၈ ခုႏွစ္ကတည္းက ကိုကိုးကြၽန္းကို တေခါက္ေရာက္ၿပီးသား။ ၂ ကြၽန္းျပန္။ သူတို႔အေၾကာင္း ေနာေက်ေနလွၿပီ။ ကိုေဖေေအာင္က တိုက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ျခင္ေထာင္ေတြကို လွပ္ၿပီး ...

“ေဟာဒီမွာ ၾကည့္ … ခင္ဗ်ားတို႔ ၾကည့္သြား၊ ေနာက္ထပ္ အေသခံဖို႔ တန္းစီေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ။ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္းထားတာမရရင္ အေသခံမယ္”

လို႔ မာမာျပတ္ျပတ္ ေျပာပစ္လိုက္တယ္။

အဲ့ဒီေတာ့မွ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဟာ သူတို႔မွာ ပါလာတဲ့ ဝွက္ဖဲကို ခ်ျပၾကတယ္။ ေသခ်ာျပန္ စဥ္းစားလုိက္ရင္ေတာ့ ဒီလူေတြဟာ အေတာ္ေတာ့ ယုတ္မာတာ။ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္အထိ၊ သူတို႔ အေလွ်ာ့ေပးရေတာ့မယ့္ အခိ်န္အထိ ေစ်းဆစ္ အက်ပ္ကိုင္ေနတာ။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ အသက္ကို သူတို႔ အက်ပ္ကိုင္ေနၾကတာ။ ဒါ … ရန္ကုန္က ခိုင္းလို႔လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဒီေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဟာ တုိက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို မၾကည့္ရဲဘူး။ စိတ္မလံုတဲ့သေဘာပဲ။

သူတုိ႔ ဒီတခါဝင္လာတာ ထူးျခားတဲ့အတြက္ တိုက္ပြဲေဆာင္ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ေနာ္ အပါအဝင္ သူတို႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲ့ဒီလို သူတို႔ကို ဝိုင္းၿပီး သတိထားေနၾကမွန္းသိတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတုိ႔လည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ ေရရွည္ အခ်ိန္မဆြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔သူတို႔လည္း မ်က္လႊာခ်ၿပီး

“ကဲ … သပိတ္လွန္လိုက္ၾကပါ ဗ်ာ၊ ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထစနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းေပးပါ့မယ္”

လို႔ ေျပာထြက္လာတယ္။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္က

“ဒါျဖင့္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ စာရြက္စာတမ္းနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးေပး”

အဲဒီလို ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဆိုတာက လက္ဝါးလွန္လိုက္ ေမွာက္လိုက္ဆိုတာမ်ဳိး၊ ခုတမ်ဳိး ခုတမ်ဳိးလုပ္တတ္တယ္ေလ။ အဲ့ဒီေတာ့ အပိုင္ခ်ည္မွ တုတ္မွျဖစ္မွာ။

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ က်ေနာ္တုိ႔က ဒီလုိခ်ည္တုတ္ၿပီးေျပာတဲ့အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔က ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္သလဲဆိုေတာ့ ...

“ဟာ … ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔မွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိဘူး” တဲ့။ “မနက္ဖန္မွ Navy စခန္းဘက္သြားၿပီး က်ေနာ္တို႔ ယူေပးမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ သပိတ္အရင္လွန္ႏွင့္ေပါ့”

လုိ႔ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေစ်းဆစ္ျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘက္က သံသယရွိတာ မလြန္ဘူးဗ်။ အေတာ္ကို မတရားတဲ့ လူေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္က ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ...

“ခင္ဗ်ားတို႔ဘက္က လက္မွတ္ထိုးေပးၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔ သပိတ္ကို လွန္မယ္။ အဲဒီဘက္က လက္မွတ္ထိုးၿပီးေတာ့ စာနဲ႔ေပနဲ႔ ကတိစကား မရမခ်င္း ဆက္တိုက္မယ္”

လုိ႔ မတုန္မလႈပ္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္တာ၊ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ အဲဒီေန႔က ပြဲပ်က္မသြားဘူး။ သူတုိ႔ ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။

အဲဒီေန႔ညနဲ႔ ေနာက္တေန႔ကျဖင့္ က်ေနာ့္တသက္မွာ အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္တာ အေႏွးဆံုး ေန႔နဲ႔ညလို႔ ေျပာခ်င္တာပဲ။ တဖက္မွာ ေသတြင္းႏႈတ္ခမ္းမွာ တိုက္ပြဲအလံကိုကိုင္ၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ တဖက္မွာက အထက္အမိန္႔ သြားၿပီးေတာ့ ခံယူပါမယ္ဆိုၿပီး ျပန္ထြက္သြားတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြ။

ဒီႏွစ္ဖက္ ျပန္ဆံုၾကမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရတဲ့ဟာက အင္မတန္ ရွည္ၾကာတာပဲ။ ေအာင္ပြဲနဲ႔ က်ဆံုးျခင္း အၾကားမွာ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာျခားဘူးဆိုတာလည္း တႏုတ္ႏုတ္ခံစားမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တေန႔ ေရာက္လာတယ္။ တိုက္ပြဲဝင္ ၅၃ ရက္ ေျမာက္ေန႔ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေန႔ပဲ။ မနက္ေစာေစာမွာ ေထာင္မွဴးႀကီးရယ္၊ ေနာက္ ေထာင္မွဴးတေယာက္ရယ္၊ ဝါဒါ ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ရယ္ ေမာ္ေတာ္ကားလမ္းအတုိင္း Navy စခန္းဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သြားၾကတယ္။ မိုးက မျပတ္ေအာင္ ရြာထားတာမို႔လို႔ မူလက ထြန္စက္သြားေနၾက ေမာ္ေတာ္ကားလမ္းဟာ သြားမရေတာ့ဘူး။

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ သူတို႔ဟာ ကားလမ္းေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ပဲ သြားၾကရတယ္။ ရႊံ႕ေတြကလည္း မ်ားပါဘိ၊ တခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ေရေတာင္ေက်ာ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက ကုန္းေၾကာင္းသြားၾကတာ။ ျမန္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ဒီလုိျဖစ္ေနရတယ္။

လမ္းခရီးက ၇ မိုင္ ၈မိုင္ေလာက္ ရွိမယ္ထင္တယ္။ အဲဒါကို သူတို႔ ေျခလွ်င္သြားၾက၊ ဟိုကေန ျပန္လာရဦးမွာ။ ဘယ္ေလာက္ေစာင့္ရဦးမလဲဆိုတာကို စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့။ အဲဒီလုိ က်ေနာ္တို႔က စိတ္ေလာေန၊ စိတ္ထဲမွာ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ တိုက္ပြဲေဆာင္ထဲက ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ဘာမွ ထူးျခားမႈ မျပဘူး။ သူတို႔က ခါတိုင္းလို ပံုမွန္ပဲ။ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ နားနားေနေနပဲ သူတို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ အမွန္အတိုင္ေျပာရရင္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ လာမယ့္ဘက္ကို လည္ပင္းတေမွ်ာ္ေမွ်ာ္၊ နားတစြင့္စြင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနတာ။ အဲဒီလို ေစာင့္ဆိုင္းေနတုန္းမွာပဲ မနက္ ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ တိုက္ပြဲဝင္ အေဆာင္တေဆာင္မွာ (က်ေနာ္က ၁၀ ေဆာင္မွာ၊ ၉ ေဆာင္ဘက္ကေန) ကိုလတ္ က်ဆံုးသြားၿပီဆိုတဲ့ သတင္းကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း အဲဒီအေဆာင္ထဲကို ကမန္းကတန္း စဝင္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ သီခ်င္းကို စဆိုေနၾကၿပီ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လည္း ကိုလတ္ရဲ႕ေျခရင္းမွာပဲ ညာလက္႐ုန္းကို ေကြးေျမႇာက္ၿပီး အဲ့ဒီ အင္တာနယ္ ‘ႏိုင္ငံတကာသီခ်င္း’ကို လိုက္ဆိုမိတယ္။ ဆိုရင္း မ်က္ရည္ေတြလည္း က်ေနတယ္။

ကိုလတ္ဟာ က်ေနာ္နဲ႔အတူတူ မႏၱေလးေထာင္က လာၾကတာ။ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ၂ တုိက္မွာ ေနခဲ့ၾကတာ။ သူ႔နာမည္ရင္းက ေမာင္ေမာင္စိုး၊ သူ႔အသက္က က်ေနာ့္ထက္လတခ်ဳိ႕ေတာင္ ငယ္ေသးတယ္။ လူေကာင္ ထြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူက ႐ိုးလြန္းလို႔ လူခ်စ္လူခင္ သိပ္မ်ားတယ္။ ေက်ာက္ဆည္သား၊ မႏၱေလးတကၠသိုလ္က၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ အဖမ္းခံရတာ။ သူက စာေပအႏုပညာလည္း သိပ္ဝါသနာပါတယ္။ ဒီတုိက္္ပြဲအတုိင္ခင္ ၄-၅-၆ လကပဲ က်ေနာ္နဲ႔အတူ သီခ်င္းတပုဒ္ စပ္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အ့ံမခန္းစိတ္ဓာတ္ကို မွတ္တမ္းတင္ ေျပာစမွတ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ သူဟာ ခ်န္ထားႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒါက ဒီလို။

သူက ဒီေနာက္ပိုင္း ေရာက္လာတဲ့အခါ အက်အဆံုးေတြ မ်ားလာတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူဟာသူ႔ေဘးမွာရွိတဲ့ သူ႔ကိုျပဳစုတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို ...

“တကယ္လို႔မ်ား က်ေနာ့္ ေျခေတြလက္ေတြ ေအးလာရင္ က်ေနာ့္ကို သတိေပးစမ္းပါဗ်ာ”

လုိ႔ မွာထားတယ္။ သူ ဘာလို႔ ဒီလုိမွာတယ္ဆိုတာ အဲဒီ ရဲေဘာ္ေတြက နားမလည္ဘူး။ သိပ္လည္း အေလးထား မစဥ္းစားတတ္ၾကဘူး။ သာမန္လိုပဲ သေဘာထားခဲ့ၾကတာ။

ကိုလတ္ကေတာ့ သူ႔အေျခအေန သူ အျမဲ သတိထားေနတာ။ သူ႔ ေျခေတြ လက္ေတြ ေအးလာၿပီဆိုတာဟာ သူေသေတာ့မယ့္ လကၡဏာဆိုတာကို သူက သူ႔အရင္ အာဇာနည္ေတြက်ဆံုးတုန္းက အေတြ႔အၾကံဳအရ သိထားတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အခု သူ မက်ဆံုးခင္ေလးမွာပဲ သူ႔ ေျခေတြလက္ေတြ ေအးလာၿပီဆိုတာနဲ႔ သူဟာ အားယူမာန္တင္းလိုက္ၿပီး အံႀကိတ္ၿပီး ညာလက္႐ံုးကို ေျမႇာက္တယ္။ အေလးနီျပဳတယ္။ အဲဒီလို အေလးနီျပဳေနတုန္းမွာပဲ သူ႔မ်က္ႏွာလည္း တျဖည္းျဖည္း ေျပေလ်ာ့သြား၊ လက္ေတြလည္း ေျပေလ်ာ့သြား၊ က်ဆံုးသြားတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဒီသတင္းဟာ ခ်က္ျခင္းပဲ အက်ဥ္းစခန္းတခုလံုးကို ျပန္႔သြားၿပီး ၾကားရသူ အားလံုးဟာ စုတ္တသပ္သပ္နဲ႔ ဝမ္းပမ္းတနည္း ျဖစ္ၾကရတယ္။

ကိုလတ္ဟာ သူတိုက္ပြဲဝင္တဲ့ ေန႔မွာပဲ သူအိပ္မယ့္ ကြပ္ပစ္ေျခရင္းမွာ (ေျခရင္းက ခါးပန္းမွာေပါ့ေလ) ကားမတ္စ္ ငယ္စဥ္က ေဆာင္ပုဒ္တခုျဖစ္တဲ့ …

‘ငါ့ဘဝမွာ တိုက္ပြဲေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်မ္းေနပါေစ’

ဆိုတဲ့ စာတန္းကို ေျမျဖဴနဲ႔ေရးခဲ့တယ္။ သူ႔ဆႏၵကေတာ့ ျပည့္စံုသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ သူ႔ေနာက္မွာ က်ဆံုးတာက ကိုေလးေမာင္ (ကဗ်ာဆရာ ကိုေလးေမာင္)။ က်ေနာ္ တဦးခ်င္းအရေျပာရရင္ စိတ္အထိခိုက္ဆံုး က်ဆံုးမႈပဲ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၇)

ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းမ်ားရဲ႕ စ်ာပန

က်ေနာ္တို႔တေတြ တိုက္ပြဲတိုက္ၾကေတာ့မယ္ဆိုကတည္းက က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ အက်အဆံုးေတာ့ ရွိမွာပဲ။ စြန္႔လႊတ္ရတာေတြရွိမွာပဲဆိုတာ တြက္ၿပီးသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ တန္ဖိုးဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားေပးရမလဲ ဆိုတာက်ေတာ့ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ တြက္ခ်က္မႈေတြ နည္းနည္းကြဲျပားတာေပါ့ဗ်ာ။

တခ်ဳိ႕ကလည္း ၂ ေယာက္၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း ၃ ေယာက္၊ ၄ ေယာက္လား၊ ၅ ေယာက္လား။ အဲ့လိုတြက္ၾကတာ၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ေရွ႕က အလံနီေတြတိုက္တုန္းက တေယာက္က်ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ တေယာက္ထက္ေတာ့ မနည္းဘူးဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ တိုက္ပြဲက ၅ ေယာက္ က်ဆံုးသြားၿပီ။ အေရအတြက္ဟာ အေတာ္မ်ားတယ္။ ေထာင္သမိုင္းမွာ အမ်ားဆံုးပဲလို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြထဲမွာ ဒီကိစၥ အေတာ္ေလး အေလးအနက္မထားလို႔မျဖစ္၊ မစဥ္းစားလို႔မျဖစ္ အေျခအေန။

ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ကိုးကိုးကြၽန္းမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ေတြေနၾကတဲ့ အေဆာင္ ၅ ေဆာင္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အခုက်ဆံုးတဲ့ အေရအတြက္နဲ႔ တြက္လိုက္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ဟာ … တေဆာင္ကို တေယာက္ႏႈန္းေလာက္ ရွိေနၿပီ။

ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစားၾကတာေတြ ရွိတယ္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဘက္ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အခုအခ်ိန္ဟာ ျပင္းထန္ၿပီးေတာ့ တေယာက္ကိုတေယာက္ အကဲစမ္းၾကတဲ့အခ်ိန္။ တိုက္ပြဲရဲ႕ အထြဋ္အထိပ္လို႔ေျပာရင္လည္း ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲက တခ်ဳိ႕က တိုက္ပြဲအရွိန္ျမႇင့္ဖို႔၊ ေနာက္အာဏာပိုင္ေတြကို ဖိအားေပးဖို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစားၾကတယ္။

တခ်ဳိ႕က ေနာက္ထပ္ အသုတ္လိုက္ ထပ္ဝင္မလား။ တခ်ဳိ႕က ေရျဖတ္ၾကမလား။ ဒါမွမဟုတ္ အျခားတိုက္ပြဲသ႑ာန္ေတြ ေဖာ္ၾကမလား။ အမ်ဳိးမ်ဳိး စဥ္းစားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို သြားၿပီး တင္ျပၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြက တိုက္ပြဲကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ဆက္ၿပီး သယ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ေခါင္းေဆာင္မႈရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို စမ္းသပ္တာလို႔ က်ေနာ္တို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

ဒါနဲ႔တဆက္တည္းမွာ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာတခုက က်ေနာ္တို႔တိုက္ပြဲ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ဒီေထာင္စခန္းအတြင္းမွာရွိတဲ့ အျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တဦးခ်င္းေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ကို ဘာမွ ေဝဖန္ေျပာဆိုတာ မရွိဘူး။ အားေပးစကားပဲ ေျပာၾကတယ္။ ေထာက္ခံၾကတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မွတ္တမ္းတင္၊ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ကိစၥပဲ။

က်ေနာ္တို႔သိရတဲ့ သတင္းအရဆိုလို႔ရွိရင္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဘက္ကလည္း သူတို႔တေတြ သိတ္အေနရခက္ေနတယ္။ သူတို႔လည္း ေျခာက္ျခားေနၾကတယ္။ ဘယ္ဗ်ာ … အက်ဥ္းစခန္း အလယ္တည့္တည့္မွာ ယာယီစခန္းထိုးၿပီး ေခါင္းတလားႀကီး ၅ ခု တင္ထားတာ။ အဲ့ဒီလိုတုိက္ပြဲမ်ဳိးဟာ ဘယ္သူ မတုန္လႈပ္ပဲရွိပါ့မလဲ။ က်ေနာ္လို႔ ေလ့လာလို႔သိရတဲ့ သတင္းအရဆိုလို႔ရွိရင္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြၾကားမွာ ဒီလိုတိုက္ပြဲမ်ဳိး တခါမွမၾကံဳဘူးလို႔ အံ့ၾသတုန္လႈပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာကို။

တိုက္ပြဲၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဲ့ဒီေထာင္ဝါဒါေတြနဲ႔ စကားစပ္မိလို႔ ေျပာၾကတဲ့အခါမွာ သူတို႔က ...

“ဟာ … ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လိုေနလဲ မသိဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႐ူးကုန္မလားေတာင္ ေအာက္ေမ့တယ္။ စားမဝင္ အိပ္မေပ်ာ္ပဲ။ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းသံၾကားၿပီဆိုရင္ ထိတ္သြားတာပဲ။ ကိုယ့္နားကိုယ္ေတာင္ အတင္းပိတ္ထားတယ္”

လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အမွန္ပဲ။

က်ေနာ္တို႔ အဲ့ဒီကိုကိုးကြၽန္းစခန္းေပၚမွာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ဆိုရင္ ႏွစ္စဥ္ပဲ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးစံနဲ႔အညီ က်ေနာ္တုိ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ ကပြဲ ခုန္ပြဲေတြလုပ္တယ္။ စင္တင္တဲ့ ကပြဲလုပ္တယ္။ အိုးစည္ ဒိုးပတ္ေတြနဲ႔ အေကြၽးအေမြးေတြ လုပ္ၾကတယ္။ အားကစားပြဲေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္မွာက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အက်ဥ္းစခန္းတခုလံုးမွာ သႀကၤန္ေတးဆိုလို႔ ဘာသံမွ် မရွိဘူး။ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြပဲ ရွိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေမလေရာက္လာတယ္။ ေမလဆိုေတာ့လည္း မုတ္သုန္ေရာက္ၿပီ။ မုန္တိုင္းနဲ႔ မုတ္သုန္ဟာ ျပတ္တယ္ မရွိေတာ့ဘူး။ ပင္လယ္ျပင္ဘက္ လွမ္းၿပီးၾကည့္လိုက္ရင္လည္း လႈိင္းေတြက တဝုန္းဝုန္းနဲ႔။ အိုနာဆစ္ သေဘၤာႀကီးက လႈိင္းေတြေပၚမွာ ယိမ္းထိုးေနတယ္။ လႈိင္းေတြက ဖြားခနဲ ဖြားခနဲ သေဘၤာ ေခါင္းတိုင္ေပၚေတာင္ ေက်ာ္ၿပီးေတာ့ တက္လာတယ္။

အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ တိုက္ပြဲစလို႔ ၅၂ ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔။ မၿပီးခင္ တရက္ေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီေန႔မနက္မွာ ေထာင္တာဝန္ခံေတြ အက်ဥ္းစခန္းထဲဝင္လာၿပီး တိုက္ပြဲေဆာင္ထဲအထိ ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔ ဒီတခါ လာတာဟာ ခါတိုင္းလို တိုက္ပြဲကို ဂ႐ုမစိုက္တဲ့ ပံုသ႑ာန္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ပံုကို ၾကည့္ရတာ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ဘူး။ တကယ္က်ေတာ့ သူတို႔လည္း စိတ္ေခ်ာက္ျခားေနၿပီ။ စိတ္ေတြလည္း ပင္ပန္းလွၿပီကိုး။

အမွန္က ဒီတိုက္ပြဲေတြကို အဆံုးအျဖတ္ေပးႏိုင္တာက ဒီေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ ရန္ကုန္ကေန အဆံုးအျဖတ္ေပးေနတာ။ ဒီမွာရွိတဲ့ ေထာင္တာဝန္ခံေတြ၊ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဆိုတာက ဟိုက ေျပာခိုင္းတာပဲ လာၿပီးေျပာေနရတာ။ အဲ့ဒီေတာ့ သူတို႔လည္း စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ ဒါ ေသခ်ာတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေထာင္တာဝန္ခံေတြထဲမွာလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သေဘာထားခ်င္းေတာ့ တူခ်င္မွတူၾကတာေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ သခင္အားရ ကြၽန္ပါးဝ ဒါမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဒီတခါဝင္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔မ်က္ႏွာေပးေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ပဲ သူတို႔မွာ ေျပာစရာ တခုတခု ပါလာတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ သူတို႔က တိုက္ပြဲေဆာင္ထဲကို ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လုပ္ထားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လႈပ္ရွားမႈကို ေဘးကအကဲခတ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ အေျခအေနကို မွန္းဆလုိ႔ ရေနတယ္။

အဲ့ဒီမွာ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက တာဝန္ရွိတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုေဖေအာင္ (ကြယ္လြန္သူ ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး သခင္ထင္ေအာင္ရဲ႕ တူေတာ္တယ္။ ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီကပဲ)ကို သူတုိ႔က ...

“သပိတ္မလွန္ေသးဘူးလား”

လို႔ ေမးတယ္။

ဒီေမးခြန္းမ်ဳိးက တိုက္ပြဲစကတည္းက သူတို႔တခါမွ မေမးဖူးဘူး။ ဒါ ပထမဆံုး ေမးတာ။ အရင္တုန္းကဆိုရင္ သူတို႔ေမးလည္း မေမးရဲဘူး။ ေမးလုိက္လို႔ရွိရင္ တခါတည္း ေနရာတင္ အ႐ိုက္ခံရမွာ။ ကိုေဖေအာင္ကေတာ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ။

“က်ဳပ္တို႔ ေတာင္းဆိုတာ ေပးေလ။ မေပးရင္ မလွန္ဘူး”

လို႔ ေျပာလုိက္တယ္။

တိုတိုျပတ္ျပတ္ ေျပာလိုက္ေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြက ...

“ဟာ … အခု ၅ ေယာက္ရွိသြားၿပီ။ ထပ္ေသကုန္ပါဦးမယ္ဗ်ာ”

လို႔ စာနာသလိုလို၊ ေျခာက္လွန္႔သလိုလို ေျပာတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၆)

တတိယက်ဆုံးတဲ့ ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္း က်ဆုံးတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔က ေထာင္ဘူးဝနားမွာ ကင္းေစာင့္ေနတာ၊ ကင္းက်ေနတာ။ ေန႔ခင္းႀကီးပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက တုိက္ပဲြဝင္အေဆာင္ ၂ ထဲမွာ ရဲေဘာ္ထြန္းျမင့္နဲ႔ ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္းတုိ႔ဟာ ေမ်ာေနၾကၿပီ။ အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ သိပ္မခံေတာ့ဘူးလို႔ အားလုံးက တြက္ထားၾကၿပီ၊ က်ေနာ္လည္း သိေနတာ။

အဲဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္ ကင္းေစာင့္ေနတုန္းမွာပဲ ‘အင္တာေနရွင္နယ္’ သီခ်င္းသံ သံၿပိဳင္ဆုိလိုက္တဲ့အသံကို ၾကားရတာ။ က်ေနာ္လည္း ရဲေဘာ္တေယာက္ေတာ့ က်ျပန္ၿပီဆုိၿပီးေတာ့ ကင္းေစာင့္ေနရာကေန မတ္တပ္ရပ္ တုိက္ပဲြေဆာင္ရွိရာဘက္ မ်က္ႏွာမူ သတိဆဲြ ရပ္ေနလိုက္တယ္။ သီခ်င္းသံၿပီးဆုံးသြားေတာ့ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ ခုနက ရဲေဘာ္ထြန္းျမင့္နဲ႔ ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္းတုိ႔အထဲက ဘယ္သူအရင္က်ပါလိမ့္လို႔ က်ေနာ္တို႔ ထင္ေန၊ ေတြးေနတာ။

ၿပီးတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္ စုံစမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါၾကေတာ့ ...

“ဟာ … မဟုတ္ဘူး က်သြားတာ ရဲေဘာ္ခ်စ္ေဆြ” လို႔ ေျပာျပန္ေရာ။ ဟာ … က်ေနာ္ ကိုယ့္နားကိုယ္ မယုံႏုိင္ေလာက္ေအာင္ကို အံ့ၾသသြားတယ္။

ရဲေဘာ္ခ်စ္ေဆြဆုိတာ ျပည္ခ႐ုိင္က ဗကသေက်ာင္းသား။ က်ဆုံးခ်ိန္က သူ႔အသက္က ၂၄/၂၅ ေလာက္ရွိမယ္။ က်ေနာ္ထက္ ႀကီးလွ ၃/၄ ႏွစ္ပဲျဖစ္မယ္ မကြာဘူး။ က်န္းမာေရး အင္မတန္ေကာင္းတာ၊ အၾကမ္းပတမ္းလည္း အင္မတန္မွကို ခံႏုိင္တာ။ လူက ထြားလည္း ထြားတယ္၊ မဲမဲႀကီး။ လူခ်စ္လူခင္ အင္မတန္မ်ား၊ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္လည္း ရွိတယ္။

သူတုိက္ပဲြဝင္ ဒုတိယအသုတ္က။ သူက်ဆုံးတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ တုိက္ပဲြတုိက္တာ ၄၈ ရက္ ရွိသြားၿပီ။ သူ တဦးခ်င္းတုိက္တာေတာ့ ၄၁ ရက္ေပါ့။ ရဲေဘာ္အုန္းေမာ္က်ၿပီးေနာက္ တရက္ျခားပဲ။ ဒီ တုိက္ပဲြမွာက်တဲ့ ပထမဆုံး ေက်ာင္းသားေပါ့။ သူ႔ရဲ႕ေဆာင္ပုဒ္အေနနဲ႔ သူ႔မွတ္တမ္းေတြထဲက က်ေနာ္တုိ႔ ေရြးထုတ္လိုက္တယ္။ ေရြးထုတ္ၿပီး သူ႔ရဲ႕အေခါင္းေရွ႕မွာပဲ ေရးၿပီးထားလိုက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ …

‘ခုိင္မာတဲ့သံႏၷိ႒ာန္သာရွိရင္ မုိးေအာက္ေျမျပင္မွာ မလုပ္ႏုိင္တာမရွိဘူး’

သူက်ၿပီး ေနာက္တေန႔မွာပဲ ေစာေစာကတည္းက အေျခအေနဆုိးေနၿပီျဖစ္တဲ့ ရဲေဘာ္ထြန္းျမင့္ က်ဆုံးသြားတယ္။ ရဲေဘာ္ထြန္းျမင့္က ရန္ကုန္က အစိုးရဝန္ထမ္း၊ ကေလး ၂ ေယာက္ ဖခင္။ အင္မတန္မွ စကားနည္းၿပီး အင္မတန္ သိမ္ေမြ႔တဲ့လူ။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္က ေသးေသးေလး။ ဒါေပမယ့္ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာက အျမဲတမ္း အင္မတန္ ခ်စ္ခင္စရာေကာင္းတဲ့ အျပံဳးေလး အျမဲရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ထက္ အသက္ႀကီးပါတယ္။ အသက္ႀကီးသလို ပုိလည္း ရင့္က်က္၊ ပိုလည္း တည္ၿငိမ္တယ္လို႔ က်ေနာ့္ေခါင္းထဲမွာ စဲြေနတယ္။

သူ႔အေျခအေန မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ေျခေတြ လက္ေတြ ေအးလာၿပီဆုိေတာ့ ေဘးကရဲေဘာ္ေတြက ဝုိင္းၿပီး ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပၾဳကတယ္။ သူ႔လက္ကေလးေတြ ဖ်စ္ညႇစ္ေပး၊ သူ႔ေျခသလုံးေလးေတြ ဖ်စ္ညႇစ္ေပး။ အဲလို ဝုိင္းလုပ္ၾကတယ္ေပါ့။

အဲဒီမွာ က်ေနာ္တုိ႔ေခါင္းေဆာင္ ဆရာ ရာဂ်မ္လည္း ပါတယ္။ အဲဒါ သူက ဆရာရာဂ်မ္ကို သိပ္အားနာတာကို လူႀကီးျဖစ္ေနေတာ့၊ အားနာေတာ့ ေလသံသဲ့သဲ့ေလးနဲ႔ သူက ...

“ဆရာရယ္ … က်ေနာ့္ ေျခေတြလက္ေတြ ေအးေနေပမယ့္ က်ေနာ့္ရဲ႕ႏွလုံးသားဟာ ေမာ္စီတုန္းအေတြးအေခၚနဲ႔ ေႏြးေထြးေနပါတယ္”

လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဆရာ့ကို ဒီလို ျပဳစုတဲ့အလုပ္မ်ဳိးမလုပ္ဖုိ႔ သူက ေတာင္းပန္တာပါ။ သူ က်တဲ့အခ်ိန္မွာ မုိးေတြေလေတြ အင္မတန္ သဲသဲမဲမဲ ရြာေန၊ ထန္ေနတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔က အဲဒီ မုိးေတြေလေတြၾကားထဲမွာပဲ ‘အင္တာေနရွင္နယ္’သီခ်င္းကိုဆုိၿပီး ေထာင္ဘူးဝကို သြားၾကတယ္။ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ တုိင္ၾကတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ အဲလိုသြားၿပီးေတာ့ ေႂကြးေၾကာ္သံတုိင္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို လက္ညိႇဳး ေငါက္ေငါက္ထုိးခဲ့တာ ၄ ႀကိမ္ရွိသြားၿပီ။ အဲလို ၄ ႀကိမ္ေျမာက္ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြတုိင္ၿပီး ျပန္အလွည့္ေနာက္ကို ျပန္အလွည့္ဆုိရင္ပဲ တုိက္ပဲြေဆာင္ေရွ႕က ‘အင္တာေနရွင္နယ္’သီခ်င္းသံ ထပ္ထြက္လာတယ္။

အသံဟာ မက်ယ္ေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔ဆုိေတာ့ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီ ဘူးဝကိုေရာက္ေနၾကတာ။ ျပဳစုတဲ့ ရဲေဘာ္ေလာက္ပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ေနာက္ၿပီးက်ေတာ့ အေျခအေနမေကာင္းတာက ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ေဆးတာဝန္ခံ ရဲေဘာ္ ေအးျမင့္တုိ႔တေတြပဲ ရွိေတာ့တယ္။

အဲ … သူတို႔ဆိုလိုက္တဲ့ အသံ။ ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္းလည္း က်သြားၿပီဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ တိုက္ပြဲေဆာင္ထဲမွာလည္း အိပ္ယာခ်င္းကပ္ရက္ အိပ္ၾကတဲ့လူ။ သူတို႔အေျခအေန ဆိုးေနၿပီဆိုေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ယွဥ္ရက္ မိန္းေမာေနတာ။

ေနာက္ သူတို႔ ၂ ေယာက္ က်ဆံုးသြားတာ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္၊ နာရီဝက္ေလာက္ပဲ ျခားတယ္။ သူတို႔ က်ဆံုးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔တိုက္ပြဲဝင္တဲ့ရက္ဟာ ၄၃ ရက္ ရွိသြားၿပီ။ တရက္တည္း ၂ ဦးဆက္တိုက္ က်ဆံုးတာပဲ။

ဒီမွာ ေျပာစရာရွိတာက သူတို႔ မက်ဆံုးခင္ တရက္ေလာက္မွာပဲ ဒုတိယအသုတ္ထဲ တိုက္ပြဲဝင္သူေတြက တေယာက္က လက္ေျမာက္အ႐ႈံးေပးသြားတာ ေပၚခဲ့တယ္။ သူက မနက္တိုင္း ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ လာၿပီးေတာ့ ေဆးစစ္တဲ့အခါမွာ သူက သူတိုက္ပြဲဆက္ မတိုက္ေတာ့ဘူး။ သူအ႐ႈံးေပးပါၿပီလို႔ သူ ေၾကညာလိုက္တယ္။

က်ေနာ္တို႔လည္း ဘာမွမလုပ္ပါဘူး။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက သူ႔ကို လက္ခံလိုက္တယ္။ လက္ခံလိုက္ၿပီး အျပင္ကိုေခၚထုတ္သြားတယ္။ ဒီထဲမွာ ဆက္ထားရင္ မျဖစ္ဘူးဆိုတာ သူတို႔လည္း သိတယ္။ သူ႔ကိုကပ္နဲ႔ ထမ္းၿပီးထုတ္သြားတာ။ ေစာင္အုပ္ၿပီး ေခၚသြားတယ္။ သူကလည္း ရွက္ေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာကို သူ႔ဟာသူ ေစာင္နဲ႔ ဆြဲအုပ္ထားတယ္။

ဒီလို တိုက္ပြဲအျပင္းအထန္ သည္းသန္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက လက္နက္ခ်သြားတယ္ဆိုေတာ့ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဘက္က အေတာ္ကို အားတက္သြားတာ။ က်န္တဲ့လူေတြကလည္း က်န္းမာေရး သိပ္က်ဆင္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီလိုျဖစ္ေတာ့ အမွန္ပဲ အားလံုး ေဒါပြၾကတယ္။ ဒါကို တိုက္ပြဲဝင္ ရဲေဘာ္ေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ အသိေပးတယ္။

သူတို႔လည္း သူတို႔ေဘးတင္ ျဖစ္ေနေတာ့ သိတာပဲ။ တျခားအေဆာင္ တိုက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ေတြကုိလည္း အသိေပးတယ္။ အခုတေယာက္က အခုေနာက္ဆံုးက်သြားတဲ့ ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္းက ...

‘က်ေနာ္ကေတာ့ အလုပ္သမား လူတန္းစားရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကို
ဘယ္ေတာ့မွ ညႇိဳးႏြမ္းေအာင္ မလုပ္ဘူး’

လို႔ တင္းတင္းမာမာနဲ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား သူ ေျပာခဲ့တယ္။ တကယ္ပဲသူက သူ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကို သူ တကယ္ ထိန္းသိမ္းသြားတာ။ ေနာက္ သူ႔ အေခါင္းရဲ႕ေရွ႕မွာ သူ႔ေဆာင္ပုဒ္ေရးတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီစကားကိုပဲ က်ေနာ္တို႔ ေရးထားခဲ့တယ္။ အလုပ္သမား လူတန္းစားရဲ႕ဂုဏ္သိကၡာကို ဘယ္ေတာ့မွ ညႇိဳးႏြမ္းေအာင္ မလုပ္ဘူးဆိုတဲ့ သူ႔ စကား။

ရဲေဘာ္စိန္ခ်င္းက ပခုကၠဴဘက္က အိမ္ေထာင္သည္။ အသက္ဟာ ၄၀ ေလာက္ရွိေနၿပီ ၄၀ တဝိုက္ပဲ။ သားသမီးေတြနဲ႔။ သူ႔ဘဝတေလွ်ာက္လံုး အင္မတန္ ၾကမ္းတမ္းတဲ့ခရီးရွည္ႀကီး ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာ။ က်ဘမ္း အလုပ္သမား၊ အလုပ္ၾကမ္း အလုပ္သမား အကုန္လုပ္ဖူးရွာတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာ သူ႔ေျခလက္ အားလံုးဟာ အလုပ္ၾကမ္းဒဏ္ေတြကို အတိုင္းသား ျမင္ေနရတဲ့ လူမ်ဳိး။ အဲ … ထူးျခားတာတခုကေတာ့ တေယာထိုး အင္မတန္ ညက္တယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၅)

ဒီလိုနဲ႔ သူတုိ႔ တေဆာင္ၿပီးတေဆာင္ ဝင္တာ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြေနတဲ့ အေဆာင္ကိုေရာက္ေတာ့ အဲဒီေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြက ...

“က်ေနာ္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ရွိတယ္။ ဒီ တုိက္ပဲြကို ေခါင္းေဆာင္ေနၾကတာ သူတုိ႔ပဲ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သူတုိ႔နဲ႔ ေျပာ၊ က်ဳပ္တုိ႔ကို လာမေျပာနဲ႔”

လို႔ ေျပာလႊတ္လိုက္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ တျဖည္းတျဖည္း သူတုိ႔ ဝင္ရင္း ဝင္းရင္းနဲ႔ ခုန က်ေနာ္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြျဖစ္တဲ့ ဗုိလ္အုန္းေမာင္၊ ဆရာ ရာဂ်မ္တို႔နဲ႔ ေတြ႔ၾကရေတာ့တယ္။ အမွန္ကေတာ့ သူတုိ႔လည္း ဒါနဲ႔ေတြ႔ဖုိ႔ လာတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ဟန္ကိုယ့္ဖုိ႔ လုပ္ၾကရတာ။ က်ေနာ္တုိ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြက ထုိင္ေစာင့္ေနတာ သူတုိ႔လာမယ္ဆုိတာသိလို႔။ အဲဒါ ေရာက္လာတာပဲ။

ေရာက္ေတာ့မွ သူတုိ႔က သူတုိ႔ေျပာစရာရွိတဲ့ဟာကို ေျပာတယ္။ ခုနကေျပာတဲ့အတုိင္း ကြၽန္းစခန္းကို ဖ်က္သိမ္းေပးမယ္။ ဒါေပမယ့္ ယာယီအားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဆက္လုပ္ေပးပါလို႔ ေျပာတယ္။ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ အဓိပၸာယ္က ဒီတုိက္ပဲြကို အသိအမွတ္ မျပဳဘူးဆုိတဲ့ဟာပဲ။

ဒါေပမယ့္ လိုက္ေတာ့ လိုက္ေလ်ာတယ္။ ႏုိင္ငံေရး နာမည္မပ်က္ေအာင္ ဂုဏ္သိကၡာ ထိန္းခ်င္တဲ့သေဘာပဲ။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္က ဒါကို လက္မခံဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ အဓိက တုိက္ပဲြေတာင္းဆုိခ်က္ ျဖစ္တဲ့ ‘ကိုယ္ထူကိုယ္ထ အရင္ဖ်က္သိမ္း’ ဒါပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာလိုက္တယ္။

အဲဒီေတာ့ ဗုိလ္မႉးဟန္သြဲ႔ဆုိတဲ့လူကလည္း သူကလည္း အထက္ၫႊန္ၾကားခ်က္ကို လုိက္လုပ္ေနရတဲ့လူ။ သူမွာ ဘာမွ အေပးအယူလုပ္ဖုိ႔၊ ညႇိႏႈိင္းဖုိ႔ ဘာအာဏာမွရွိတာ မဟုတ္ဘူး။ သူလည္း ဘာမွမတတ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ႏွစ္ဖက္ ဘာသေဘာတူညီခ်က္မွမရဘဲ သူတုိ႔ တပ္ေခါက္ျပန္သြားတယ္။

အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔ေျပာႏုိင္တာတခုက ရဲေဘာ္တေယာက္ က်ဆုံးၿပီးၿပီဆုိရင္ အာဏာပိုင္ေတြဘက္မွာလည္း ဂယက္႐ုိက္မႈ ရွိတာပဲ။ သူတုိ႔အထဲမွာလည္းပဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး စဥ္းစားေတြးေခၚလာတာပဲလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ တဖက္ကၾကည့္ရင္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ တုိက္ပဲြဝင္ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးဟာလည္း ပိုပိုၿပီး ခ်ိလာေနၿပီ။

ဒုတိယ က်ဆုံးသြားတဲ့ ရဲေဘာ္ကေတာ့ ရဲေဘာ္အုန္းေမာ္ လို႔ ေခၚတယ္။ သူ က်ဆုံးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔အသက္ ၂၄/၂၅ ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ သူက အစိုးရရဲ႕ မရိန္းတပ္လို႔ေခၚတဲ့ ကမ္းတက္တပ္ရဲ႕ ရဲေဘာ္ျဖစ္တယ္။ နဂုိကတည္းက ဆက္သြယ္ေရးလုပ္ငန္း လုပ္တယ္။

သူနဲ႔ အမႈတြဲတတဲြတည္း အဖမ္းခံရတဲ့ ရဲေဘာ္ေအာင္ထီဆုိတာ ရွိေသးတယ္။ ရဲေဘာ္ေအာင္ထီကေတာ့ သူနဲ႔ မတူဘူး။ သူက ထြားထြားႀကီး၊ ရဲေဘာ္ ေအာင္ထီက ခပ္ပုပု။ ဒါေပမယ့္ ၂ ေယာက္စလုံး ေတာင့္တယ္။ အဲဒီ ရဲေဘာ္ ေအာင္ထီလည္း ကိုကိုးကြၽန္းကို ပါလာတယ္။

ကိုကိုးကြၽန္းျပန္လြတ္တဲ့အခါမွာ ရဲေဘာ္ေအာင္ထီက ေထာင္ကလြတ္တယ္ဆုိတာနဲ႔ ရခုိင္ျပည္နယ္ဘက္ သြားၿပီးေတာ့ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးထဲ ဝင္ပါတယ္။ လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ရင္း က်ဆုံးသြားတယ္။

အဲဒါ သူတုိ႔ ၂ ေယာက္ကို သူတုိ႔တပ္ထဲမွာ ဗကပယူဂ်ီအျဖစ္ ဖမ္းမိတယ္ဆုိေတာ့ အုိး … သူတုိ႔စစ္တပ္ဟာ အင္မတန္မွ အံ့ၾသတုန္လႈပ္ၿပီး အႀကီးအက်ယ္ ေဒါပြတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔ ၂ ေယာက္ကို ႏွိပ္စက္လုိက္၊ ႐ုိက္လိုက္တယ္ဆုိတာ ေျပာစရာကိုမရွိဘူး။ သူ႔ခႏၶာကုိယ္ႀကီးကလည္း ႀကီးတဲ့အခါက်ေတာ့ ေထာင္တေလွ်ာက္လုံးမွာ အာဏာပိုင္ေတြက သူ႔ကိုပဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးႏွိပ္စက္ ႐ုိက္ႏွက္ေနၾကတာ။

လက္တည့္စမ္းေနတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာလို႔ရေသးတယ္။ အဲဒါ သူ႔ကလည္း အစိုးရအေပၚမွာ (ရန္သူ႔အေပၚမွာ) အင္မတန္ နာၾကည္းတယ္။ အင္မတန္ ျပတ္သားတယ္။ ကိုကိုးကြၽန္းမွာေပါ့၊ သူ တခါ အဖမ္းခံရတာ ျဖစ္ၿပီးၿပီပဲ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ သူ႔ေခါင္းထဲမွာ တုိက္ပဲြစဝင္ကတည္းက တုိက္ပဲြမွာ က်စရာရွိရင္၊ အေသခံ စရာရွိရင္ ငါ အရင္ေသမယ္၊ ငါ အရင္အက်ခံမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္ၾကတာ။

ဒါ က်ေနာ္က ပါးစပ္နဲ႔ အလြတ္ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ က်ဆုံးသြားတဲ့အခါ (တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ လူတုိင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းေလးေတြ ေရးၾကတယ္။ သူလည္း ေရးထားတယ္။) အဲဒီ သူေရးထားတဲ့ မွတ္တမ္းထဲကေနၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ေတြ႔တာ။

အဲဒီေတာ့ သူဟာ အခုလို သူ႔အရင္ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ က်ဆုံးသြားတယ္ဆုိေတာ့ အေတာ့္ကို ခံစားရတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ အသိမေပးဘူး၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာဘဲ သူ႔တေယာက္တည္း တိတ္တိတ္ကေလး အဲဒါ ေရျဖတ္လိုက္တယ္။ ေရပါ မေသာက္ဘဲေနလိုက္တာ။

ေရအသက္ တမနက္လို႔ေတာင္ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာၾကေသးတာပဲ။ သူ႔ရဲ႕ ဒီ ၅ ေပ ၁ဝ လကၼေလာက္ အရပ္ႀကီး၊ ေနာက္ အေလးမထားတဲ့ အားကစားသမားဆုိ ရင္အုပ္က အင္မတန္ ကားေနတယ္။ ဝလည္း ဝေသးတယ္။ လက္ေမာင္းႀကီးေတြမွ နည္းတဲ့လက္ေမာင္းႀကီးေတြ မဟုတ္ဘူး။ ဧရာမ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး။ အဲဒီ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးက တခါတည္း ပုံက်သြားတာ။

က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕အေတြ႔အၾကံဳအရဆုိလို႔ရွိရင္ ဒီလို ခႏၶာကိုယ္ႀကီးမ်ဳိးကို၊ ဒီလို က်န္းမာေရးမ်ဳိးဟာ အစာငတ္ခံ တုိက္ပဲြမွာ အမ်ားႀကီး ခံႏုိင္တယ္။ က်ေနာ္ မုခ် ေျပာႏုိင္တယ္။ သူသာ ေရကို မျဖတ္ဘူးဆုိလို႔ရွိရင္ ၅၃ ရက္ တုိက္ပဲြမွာ က်မွာမဟုတ္ဘူး။

အဲဒီေတာ့ သူ႔ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ေရာ၊ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ အေျခအေနေရာ ဒလေဟာ က်ဆင္းလာတာ။ အဲဒီေတာ့ သူ ဒီလို ယုိယြင္းလာတာကို သူ႔ကိုျပဳစုေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြက သတိထားမိတယ္။ ရိပ္မိသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြဆီကို သတင္းပို႔တယ္။ အဲဒီေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း သူ႔ကို ...

“ဟာ … ခင္ဗ်ား ေရေတာ့ ပုံမွန္ေသာက္ရမွာေပါ့”

လုိ႔ သေဘာထားေပးတယ္။ အဲဒီေတာ့ အထက္ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ အမိန္႔ဆုိေတာ့ သူလည္း ဘာမွမတတ္ႏုိင္ဘူး။ လိုက္နာၿပီး “ေရျပန္ေသာက္ပါ့မယ္” လို႔ ေျပာၿပီး ျပန္ေသာက္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားၿပီ။ သူ ေရေသာက္ေပမယ့္ မရေတာ့ဘူး။ သူ႔က်န္းမာေရးဟာ ဒီလိုနဲ႔ တုိက္ပဲြဝင္ ၄၆ ရက္မွာပဲ က်ဆုံးသြားတယ္။ သူ႔ဆႏၵေတာ့ ျပည့္သြားတာေပါ့ဗ်ာ။

ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔အဖို႔ေတာ့ ဝမ္းနည္းပက္လက္နဲ႔ပဲ သူ႔ကို ခုနက ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ အေလာင္းေဘး အေလာင္းစင္ေပၚမွာပဲ တင္လိုက္ရတယ္။

အဲဒီေတာ့ အဲဒီ အာဇာနည္ဗိမာန္ထဲက သူ႔ေခါင္းေရွ႕မွာ ေထာင္ထားတဲ့ ပို႔စတာမွာေတာ့ သူ႔ေန႔စဥ္ မွတ္တမ္းထဲက စာေၾကာင္းတေၾကာင္းကို က်ေနာ္တုိ႔က ကူးၿပီးေရးထားလိုက္တယ္။ အဲဒီ စာေၾကာင္းက …

‘လယ္သမားဟာ ထယ္ထုိးတဲ့အခါ အငုတ္အျမစ္ပါမက်န္ေအာင္ ထုိးရသလို ရန္သူကို တုိက္ရာမွာလည္း အငုတ္အျမစ္မက်န္ေအာင္ တုိက္ရမယ္’

ဒါ သူ႔ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ပဲ။ ရဲေဘာ္အုန္းေမာ္ဟာ လယ္သမားသားသမီးကိုးဗ်။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၄)

ရဲေဘာ္တေယာက္ က်တယ္ဆုိေတာ့ သူ႔အေလာင္းကိစၥ ရွိလာတယ္။ ဒီအေလာင္းကို က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဆုိတာေပါ့။ ေနာက္မွာလည္း က်ခ်င္ က်ဆုံးဦးမယ္ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေသခ်ာစဥ္းစားရပါတယ္။

ေနာက္ အရင္တခါ ရဲနီတင္ၿငိမ္း အေလာင္းကိစၥတုိ႔ ျဖစ္ခဲ့တာကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ သတိထားေနၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဘက္ဘက္ စဥ္းစားၿပီးတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္တုိ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြက သူ႔အေလာင္းကို တုိက္ပဲြၿပီးမွ တုိက္ပဲြေအာင္မွ ေျဖရွင္းမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။

အဲဒါ ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီတုိက္ပဲြေဆာင္ေတြနဲ႔ မလွမ္းမကမ္း ကိုကိုးကြၽန္းစခန္းရဲ႕ အလယ္အူေၾကာင္းထဲမွာ အာဇာနည္ဗိမာန္တခု ေဆာက္ၾကတာ။ အဲဒီေတာ့ အာဇာနည္ဗိမာန္စခန္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ပ်ဥ္ေတြ၊ သြပ္ေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ေဘးမွာရွိတဲ့ အေဆာင္ဝင္း (ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ အေဆာင္ဝင္း) အဲဒီက သြားၿပီး ခြာျဖဳတ္လာၾကတာ။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြလည္း ဘာမွမေျပာရဲၾကဘူး။

ကိုယ့္ဟာကိုယ္သြားၿပီး ခြာျဖဳတ္ယူလိုက္ၾကတာ။ ၿပီးေတာ့က်မွ ခုနကေျပာတဲ့ အဲဒီ အလယ္အူေခ်ာင္းထဲမွာ ဇရပ္ဆန္ဆန္ အာဇာနည္ဗိမာန္ေလးတခု က်ေနာ္တုိ႔ ေဆာက္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ တူ တံစဥ္ အလံရွိတယ္။ က်သြားတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ႕ ပုံတူ႐ုပ္ပုံကား (က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာ ရဲေဘာ္ျမေအာင္ဆုိတဲ့ ပန္းခ်ီဆဲြေကာင္းတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ ရွိတယ္။ သူက တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြကို အကုန္လုံးလိုက္ၿပီး ႐ုပ္ပုံေတြ ဆဲြထားတာ။) အဲဒီပုံ ရွိတယ္။

ေနာက္ၿပီးက်ေတာ့ အလယ္မွာ အေလာင္းစင္ျမင့္တခု ေဆာက္ထားတယ္။ အဲဒီ စင္ျမင့္ေပၚမွာ ခုနက ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ရဲ႕အေလာင္းကို က်ေနာ္တုိ႔ ထားတယ္။

သူ႔အေလာင္းကို ပထမဆုံး သြပ္နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ သြပ္ေခါင္းထဲမွာ ထည့္ထားတယ္။ ထည့္ၿပီးေတာ့ ျပာေတြ ျဖည့္တယ္၊ ပိတ္။ တခါ အဲဒီသြပ္ေခါင္းကိုမွ ပ်ဥ္ေခါင္းထဲမွာ တခါ ျပန္ထည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ခုနက အေလာင္းစင္ေပၚမွာ တင္။ တင္ၿပီးေတာ့ သူ႔ေရွ႕မွာ ဒီတုိက္ပဲြကာလအတြင္း သူေျပာခဲ့တဲ့စကား ဒါမွမဟုတ္ရင္ သူေရးထားခဲ့တဲ့ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းရွိရင္ အဲဒီမွတ္တမ္းထဲကစာ အဲဒါ တခုကိုသူ႔ေဆာင္ပုဒ္အေနနဲ႔ က်န္တဲ့လူေတြ အားျဖစ္ေအာင္၊ က်န္တဲ့လူေတြ အတုယူ ေလ့လာရေအာင္ ပိုစတာတခုလို ေရးၿပီးေတာ့ ေထာင္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒါ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ေရွ႕မွာ ေထာင္ထားတဲ့ သူ႔စကားကေတာ့ တုိက္ပဲြတြင္းတုန္းက သူ ေျပာခဲ့တဲ့ …

‘ဆံျခည္တမွ်င္ေတာင္မွ ေနာက္မဆုတ္နဲ႔။ ဆက္တုိက္’

အဲဒါကို က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားစာလုံးလို႔ ေခၚေလ့ရွိတဲ့ လက္ေရးေစာင္းနဲ႔ ေရးထားတယ္။

အဲဒီေတာ့ အစာငတ္ခံတုိက္ပဲြမွာလည္း စစ္ေရးတုိက္ပဲြလိုပဲ။ ရဲေဘာ္တေယာက္ က်သြားတယ္ဆုိလို႔ရွိရင္ ေသြးထြက္တယ္ဆုိလို႔ရွိရင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးဂယက္႐ုိက္တာပဲ။ ကိုယ့္ဘက္မွာလည္း ႐ုိက္တယ္၊ သူ႔ဘက္မွာလည္း ႐ုိက္တယ္။ ေနာက္ ကိုယ့္ဘက္မွာ စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္လိုသူေတြ၊ ရမ္းလိုသူေတြတခ်ဳိ႕ ေပၚလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အာမခံေျပာရဲတာတခုကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ထဲမွာ စိတ္ဓာတ္က် အေလွ်ာ့ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ကေတာ့ လုံးဝ မေပၚဘူး။ တုိက္ပဲြတေလွ်ာက္လုံး အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာႏုိင္တယ္။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ဆက္ၿပီး ခ်ီတက္ႏုိင္တဲ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းတခုက က်ေနာ္တုိ႔ကို ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ေလထီးဗုိလ္အုန္းေမာင္၊ ေနာက္ ဆရာရာဂ်မ္ဆုိတဲ့ တပ္မႉးေကာင္းႀကီး ၂ ဦး ရွိတာလည္း ပါတယ္။ သူတုိ႔က အင္မတန္ ေခါင္းေအးတယ္၊ တည္ၿငိမ္တယ္၊ အေတြ႔အၾကံဳရွိတယ္။

အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈကို က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးပဲ အသိအမွတ္ျပဳၿပီးေတာ့ လိုက္နာခဲ့ၾကတာ။ အခုလို အသက္နဲ႔ရင္းၿပီးေတာ့ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႏုိင္ငံေရးစကားေတြ မီး႐ႉးမီးပန္းေဖာက္သလို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေျပာေနဖုိ႔လည္း မလိုဘူး။ တေယာက္တေယာက္ လက္ညိႇဳးထုိးေနဖုိ႔လည္း မလိုဘူး။ ‘ငါကြ ငါကြ’ လို႔ ဆုိၿပီး လက္မေထာင္ေနဖုိ႔လည္း မလိုဘူး။ ခုနကေျပာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈရဲ႕ေနာက္မွာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ အမိန္႔နာခံတတ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးဆုံးပဲလို႔ က်ေနာ္တုိ႔ ထင္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ က်ဆုံးၿပီးတဲ့ေနာက္က်ေတာ့ ေနာက္တေန႔ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ကိုကုိးကြၽန္း အာဏာပိုင္အဖဲြ႔က ေရာက္လာတယ္။ သူတုိ႔က လက္ကိုင္အသံခ်ဲ႕စက္ေလးတလုံးကိုင္ၿပီးေတာ့ (ဘက္ထရီ အသံခ်က္စက္ကေလးနဲ႔) က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းထဲ ဝင္လာတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကိုကိုးကြၽန္းဟာ မဟာရန္ကုန္ရဲ႕ အမွတ္ ၁၃ ၿမိဳ႕နယ္ကိုး။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ၿမိဳ႕နယ္တာဝန္ခံ မယက ဥကၠ႒ဆုိတာက အဲဒီ ကိုကိုးကြၽန္းေရတပ္စခန္းက တာဝန္ခံ ဗုိလ္မႉးဟန္သြဲ႔။ (သူက ေနာက္ေတာ့ မဆလ ပါတီ ဗဟုိေကာ္မတီေတာင္ျဖစ္တယ္ ထင္တယ္။) သူက ခုနက သူယူလာတဲ့ အသံခပ္အက္အက္ထြက္တဲ့ စပီကာ တလုံးနဲ႔ …

“အထိန္းသိမ္းခံအားလုံး ေထာင္ဗူးဝမွာ လာၿပီး စုေပးၾကပါ။ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ေျပာစရာရွိပါတယ္”

ဆုိၿပီး ေခၚတယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေအာ္တယ္။ ေနာက္ ေထာင္ဝါဒေတြကလည္း ျမင္တဲ့လူကို လွမ္းၿပီးေတာ့ လက္ယပ္ေခၚတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚ က်ေနာ္တုိ႔အဖဲြ႔အစည္းကေရာ၊ က်န္တဲ့ အဖဲြ႔အစည္းကေရာ ဘယ္သူကမွ သူတုိ႔ဟာကို မတုံ႔ျပန္ဘူး။ ဘယ္သူမွ အဲဒီကို မသြားၾကဘူး။

အေၾကာင္းကေတာ့ ရွင္းတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဒီလို တုိက္ပဲြဝင္တဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အာဏာပိုင္ဟာ စကားေျပာစရာရွိတယ္ဆုိရင္ တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ လူေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့လူေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ တုိက္႐ုိက္ေျပာရမွာ။

ဒါကို သူတုိ႔လည္း သိတယ္။ သူတုိ႔ တမင္ အဲဒါကိုေရွာင္ၿပီးေတာ့ တုိက္ပဲြကို အသိအမွတ္ မျပဳသလိုလို၊ မထီမဲ့ျမင္ထားသလိုလို အဲလိုနည္းနဲ႔ တုံ႔ျပန္တဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကလည္း ဘယ္သူကမွ လက္မခံဘူး။ က်န္တဲ့အဖဲြ႔အစည္းေတြကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ အဖဲြ႔အစည္း၊ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈကို ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို သြားမေတြ႔ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတုိ႔ ေအာ္လို႔ေညာင္းသြားေတာ့ အခ်ိန္အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ သူတုိ႔ဟာသူတုိ႔ ေထာင္တံခါးတြန္းၿပီး ဝင္လာၾကတာ။ ခုန ဗုိလ္မႉးဟန္သြဲ႔၊ ေထာင္မႉးႀကီး၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့ ေရတပ္သား ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္၊ ဝါဒါလည္း အနည္းငယ္ပါတယ္။ တေဆာင္ဝင္ တေဆာင္ထြက္ လိုက္ေျပာၾကတယ္။ တကယ့္ကို ေၾကာင္စီစီႀကီးပဲ။

ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ကေတာ့ အင္မတန္ကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားေတာင္ ေခၚခ်င္သလိုပဲ။ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ပုံက ေသခ်ာကို အေရာဝင္၊ အတင္းကို အေရာဝင္ၿပီး လိုက္ေျပာေနတာ။ က်ေနာ္တုိ႔ထဲမွာရွိတဲ့ မၾကာခင္ကမွ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ သခင္ ခင္ေအာင္ (က်ေနာ္တုိ႔က အန္ကယ္ႀကီးလို႔ ေခၚတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ထဲမွာ အသက္ အင္မတန္ ႀကီးျမင့္တယ္။ ေနာက္ ႏုိင္ငံေရးအစဥ္လာလည္း ႀကီးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီး။)

အဲဒီ သခင္ ခင္ေအာင္နဲ႔ ဗုိလ္မႉး ဟန္သြဲ႔က အင္မတန္ကို ရင္းတယ္ အရင္တုန္းက။ အဲဒါ သူက သခင္ ခင္ေအာင္ကို သြားၿပီးေတာ့ ေရာတယ္။ သခင္ ခင္ေအာင္ကေတာ့ ဝတ္ေက်တမ္းေက် အျပံဳးေလးေလာက္နဲ႔ပဲ တံု႔ျပန္တာ။

အဲဒါ သူကေျပာတာက ဗုိလ္မႉးဟန္သြဲ႔ေျပာတာက တုိက္ပဲြတုိက္ဖုိ႔ မလိုေတာ့ဘူး။ မၾကာခင္မွာ ဒီ ကိုကိုးကြၽန္း အက်ဥ္းစခန္း ဖ်က္သိမ္းေတာ့မယ္။ တခုပဲ မဖ်က္သိမ္းခင္ကာလအတြင္းမွာေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဆက္လုပ္ေပးၾကပါ။

သူက တေဆာင္ဝင္ တေဆာင္ထြက္ ေလာ္စပီကာနဲ႔ အေဆာင္ထိပ္ကေန ေျပာ၊ အေဆာင္အလယ္ေခါင္ကေန ေျပာ အဲလိုေျပာတာပဲ။ အဲဒီလိုေျပာတဲ့ဟာကို ဘယ္ အထိန္းသိမ္းခံ အက်ဥ္းသားကမွ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မတုံ႔ျပန္ဘူး။ စိတ္ဝင္စားဟန္လည္း မျပဘူး။ မသိက်ဳိးႏြံဘဲ ေနၾကတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၃)

ဒီလိုနဲ႔ဗ်ာ … တုိက္ပဲြက တရက္ၿပီးတရက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့တယ္။ တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးဟာလည္း အခ်ိန္ေရြ႕တာနဲ႔အမွ် တျဖည္းျဖည္း က်ဆင္းလာတယ္။ ကိုကိုးကြၽန္းမွာ အစာငတ္ခံတယ္ ဆုိတာက တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြမွာလို စတိသေဘာ အစာငတ္ခံတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေရကလဲြၿပီး ဘာဆုိဘာမွ ပါးစပ္ထဲကို မသြင္းဘူး။ အစာကို အျပတ္ကို ျဖတ္တာ။ ေနာက္ၿပီး ေဆးဝါးလည္း ဘာမွမသြင္းရဘူး။ ဖ်ားတယ္ဆုိလွ်င္ ေပခံပဲ။

အဲဒါေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔က ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို ေန႔တုိင္းလာၿပီးေတာ့ စစ္ဖုိ႔၊ ဆရာဝန္ကိုေခၚလာဖုိ႔ အျမဲတမ္း က်ေနာ္တို႔က ေတာင္းဆုိတယ္။ အဲဒါ သူတုိ႔ဘက္ကလည္း လာပါတယ္။ ေန႔တုိင္း ဝင္လာတယ္။ ဝင္လာၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကို စစ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ ဒီလူေတြရဲ႕ အသက္နဲ႔ကိုင္ၿပီး အက်ပ္ကိုင္ေနရတယ္ ဆုိတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီအသက္ရဲ႕ အေျခအေနကို ဒီအာဏာပိုင္ေတြကို အျမဲသိေနေစခ်င္တယ္ဗ်။

အဲဒါနဲ႔ သူတုိ႔ကလည္း ေန႔စဥ္ မနက္ပိုင္းမွာ လာၿပီးေတာ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ တိုင္းတယ္၊ ေသြးတုိးႏႈန္းတုိင္းတယ္၊ အပူခ်ိန္တုိင္းတယ္၊ လာစစ္ေဆးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကလည္း သူတုိ႔ရဲ႕က်န္းမာေရး က်ဆင္းလာေနၿပီ ဆိုတာပဲ ျပတယ္။ တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြဟာ ဘာဆုိဘာမွ မစားဘူးဆုိတာကို ျပတယ္။ တကယ္လို႔ ေဆးစားမိတယ္၊ အစားတခုခု စားမိတယ္ဆုိရင္ ကုိယ္အေလးခ်ိန္က တန္႔ခံေနတာ။ တခါတေလ ျပန္ေတာင္ တက္လာေသးတယ္။ ဆားေလးေလာက္ စားလိုက္ရင္ကိုပဲ သိသာတယ္။

အဲလိုနဲ႔ပဲ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း ေန႔တုိင္းလာၾကည့္၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း မနက္တခါ ညေနတခါ ေထာင္ဗူးဝသြားၿပီးေတာ့ တေန႔ ၂ ခါ ေႂကြးေၾကာ္ ဆႏၵျပေနၾကတယ္။ ကြၽန္းေပၚမွာ ဆႏၵျပတယ္ဆုိတာက အစာငတ္ခံ တုိက္ပဲြဝင္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့လူေတြက တုိက္ပဲြဝင္တဲ့ အေဆာင္ေတြထဲမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လွဲေနၾကတာေပါ့ေလ။ လွဲလိုက္ ထုိင္လိုက္ေပါ့။

အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြအတြင္းမွာ မပါတဲ့လူေတြက အဲဒီလူေတြကို ျပဳစုရတယ္။ ေနာက္ ကင္းေစာင့္ရတယ္။ လုံျခံဳေရးကင္း အျမဲေစာင့္ရတယ္။ အလွည့္နဲ႔ ၂၄ နာရီ က်ေနာ္တို႔ ကင္းေစာင့္တာလည္း လုပ္ရတယ္၊ ျပဳစုတာလည္း လုပ္ရတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူအဖမ္းခံရတဲ့ အမႈတြဲလည္း အတူတူ၊ မႏၱေလးေထာင္ကပါလာတဲ့ မႏၱေလး ေဆးတကၠသုိလ္ ေနာက္ဆုံးႏွစ္က ကိုေအးျမင့္။ သူကေတာ့ အပင္ပန္းဆုံးေပါ့ဗ်ာ။ သူက လူနာေတြ ျပဳစုရတယ္။ သူကေတာ့ အလွည့္မရွိဘူး၊ သူ႔တေယာက္တည္းပဲ ၂၄ နာရီ ေစာင့္ၿပီးေတာ့ အိပ္ေတာ့လည္း အဲဒီ တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြ အနားမွာပဲ အိပ္ၿပီးေတာ့ သူက ေစာင့္ေနရတာပဲ။

အဲဒီေတာ့ ဒီလိုကာလအတြင္းမွာ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔က ေန႔တုိင္းကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေတြ႔ေနရတာ။ သူတုိ႔လည္း ဝင္လာတယ္၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ဝင္လာရင္ ေနာက္ကေနၿပီးေတာ့ လိုက္သြားတာ။ သူတုိ႔ကို လႊတ္မထားဘူး။ အဲဒီေတာ့ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္က ေန႔တုိင္းေတြ႔ေနၾကတာ။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ စကား မေျပာဘူး။ သူတုိ႔ေျပာခ်င္ရင္ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ဣေႁႏၵအပ်က္ခံၿပီး ခင္ဗ်ားတုိ႔အထက္က ဘာမွအေၾကာင္းမျပန္ေသးဘူးလား ဆုိတာမ်ဳိး မေမးဘူး။ တခြန္းမွ မေမးဘူး။ အဲဒါ သူတုိ႔ဘက္ကလည္း အေလွ်ာ့ေပးခ်င္တယ္၊ ေစ့စပ္ခ်င္တယ္လို႔ ထင္သြားေစမယ့္ အေျပာအဆုိ အမူအယာမ်ဳိး ဘာမွမျပဘူး။ အဲလိုနဲ႔ေနလာတာ တလေတာင္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။

ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ အတြင္းေရး သတင္းေတြရေအာင္ ေမးတာမ်ဳိးဆုိ ႀကိဳးစားတယ္။ သူတုိ႔လည္း ႀကိဳးစားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔မွာလည္း က်ေနာ္တို႔နည္းေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ရတဲ့သတင္းေတြကိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က ထိပ္တန္းလွ်ဳိ႕ဝွက္ထားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ထိပ္ဆုံးေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ သိတယ္။ တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြလည္း မသိဘူး။ သူတို႔အတြင္းေရး အေတာ္ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္းကို က်ေနာ္တုိ႔က သိေနရတယ္။

အဲလိုနဲ႔ မုိးေတြကလည္း တဖဲြဖဲြ၊ မုန္တုိင္းကလည္း မစဲ၊ တသဲသဲနဲ႔ တုိက္ပဲြဝင္လာလိုက္ၾကတာ တလလည္းေက်ာ္သြားေရာ ရာသီဥတုဆုိးဝါးတဲ့ဒဏ္ကို စၿပီး ခံစားၾကရေတာ့တာပဲ။ အဲဒါ ဘာလဲဆုိေတာ့ တုိက္ပဲြဝင္အေဆာင္ေတြရဲ႕ အဝင္အထြက္မွာက တံခါးက ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္ လုပ္ၾကရတာကိုး။

အဲလို ဖြင့္လိုက္ပိတ္ လိုက္လုပ္ရေတာ့ ခုနက မုန္တုိင္းေတြက ေဝါခနဲ ေဝါခနဲ ေလက ဝင္ဝင္လာတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဝင္အထြက္ အေပါက္နားရွိတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ မသက္သာဘူး။ က်ေနာ္တို႔က အဲဒီအေျခအေနကို သတိရမိေတာ့ အဲဒီတံခါးေပါက္ေတြမွာ က်ေနာ္တို႔ ဂုန္နီအိတ္ေတြနဲ႔ ကာၿပီးေတာ့ ကန္႔လန္႔ကာလို ကာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားၿပီ။

အဲဒီ ပထမ အဓိကအေဆာင္၊ တံခါးေပါက္နားမွာအိပ္တဲ့ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ဟာ အေအးမိၿပီးဖ်ားေရာ။ ဖ်ားတယ္ဆုိေတာ့ ကိုသိန္းၾကည္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ခ်က္ခ်င္းယုိင္က်လာတာ။ နဂိုက လူက ခပ္ဝဝပဲ။ တုိက္ပဲြထဲမွာလည္း အင္မတန္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ဣေႁႏၵရရနဲ႔ ေနတာ။

ဒါေပမယ့္ ဖ်ားတယ္ဆုိတာနဲ႔ တခါတည္း ယုိင္က်လာတာ။ နဂုိကမွ ဘာမွမစားဘဲ တလေက်ာ္ေနလာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ဒီေရာဂါကို ဘယ္လိုမွ ခုခံႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ နဂုိကတည္းကိုကလည္း အစာငတ္ခံတုိက္ပဲြတိုက္တယ္ဆုိကတည္းက ဘာေဆးမွ မစားဘူး၊ ဘာေဆးကုသမႈမ်ဳိးမွ မခံဘူးဆုိတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကလည္းရွိေနေတာ့ အေတာ္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနပဲ။

သူကေတာ့ ဣေႁႏၵ မပ်က္ဘူး။ တခ်က္မွ ဣေႁႏၵ မပ်က္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အျပင္က သူ႔အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔တေတြကေတာ့ ဟာ … အင္မတန္ နာၾကည္း၊ အင္မတန္ ဝမ္းနည္း၊ သိပ္ကို ခံစားရခက္တဲ့ဟာမ်ဳိးတမ်ဳိးပဲ။

တကယ္က သူက စတာက သာမန္ အေအးမိတာေလးပဲ။ ကိုယ္လည္း မပူေသးဘူး။ အဲလိုအခ်ိန္မွာ သာမန္ ေဆးေလး APC လိုဟာမ်ဳိးေလး ေပးလိုက္ရင္ကိုပဲ ေပ်ာက္သြားမယ့္ဟာမ်ဳိး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔က ဒီအတုိင္းပစ္ထားရတဲ့အခါက်ေတာ့ နဂုိကတည္းကမွလည္း ကိုယ္ခံဓာတ္က မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလိုလိုပဲ ကုိယ္ကပူလာၿပီးေတာ့ အေျခအေနဆုိးေတာ့တာပဲ။

သူ႔အေျခအေနက တျဖည္းတျဖည္း ဆုိးလာလိုက္တာ သတိမရွိေတာ့ဘူး။ သူ႔ဟာသူလည္း ေရမေသာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ပါးစပ္ထဲကို ဂြမ္းစေလးနဲ႔ ေရစက္ေလးေတြ ခ်ေပးေနရတာ။ အဲဒီေတာ့ သူ႔အေျခအေနက မဟန္ေတာ့ဘူးဆုိတာ ရွင္းသြားတယ္။ အသက္႐ွဴလည္း တခါတခါ ေဖာက္လာတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဒီအေျခအေနကို က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းတခုလုံးက သိေနၾက။ အားလုံးပဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ေနၾကတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္တဲ့ သတင္းဆုိးတခုကို ေစာင့္ေနတဲ့သေဘာပဲ။

ဒီမွာ ေျပာစရာတခုက ကိုကိုးကြၽန္းတုိက္ပဲြေတြမွာ၊ စခန္းထဲမွာ တုိက္ပဲြတပဲြ တုိက္တယ္ဆုိလို႔ရွိရင္ အားလုံးက လုိက္နာၾကတဲ့ အခ်က္တခ်က္ ရွိတယ္။ အဲဒါ စည္းကမ္းလိုေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒါဘာလဲဆုိေတာ့ ဘယ္အဖဲြ႔အစည္းကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္သူကို တုိက္ပဲြဝင္တယ္ဆုိရင္ က်န္တဲ့လူေတြက အဲဒီတုိက္ပဲြကို ေလးစား အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ စခန္းအျပင္ကို မထြက္ၾကဘူး။ ထင္းေခြ၊ ေရခပ္ မလုပ္ၾကဘူး။ အျပင္မွာသြားၿပီး ေရခ်ဳိးတာလည္း မလုပ္ၾကဘူး။ ကိုယ့္ ေတာင္ယာေတြ ဘာေတြရွိလည္း ေတာင္ယာကို မသြားေတာ့ဘူး။ ေတာင္ယာက အသီးေတြ ဘယ္သူ ဆြတ္စားစား၊ ၾကက္တူေရြးေတြပဲ စားစား ဒီတုိင္းပဲ ပစ္ထားလိုက္တာ။

ဒီစခန္းထဲမွာလည္း တူရိယာပစၥည္း မတီးဘူး။ ေဘာ္လီေဘာ၊ ျခင္းလုံးစတဲ့ အားကစားလည္း ဘာမွမလုပ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္အေျခအေနကို သိေနေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အေဆာင္ပတ္ဝန္းက်င္မွာပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ေစာင့္ေနၾကတာ။

သူ က်ဆံုးမယ့္ေန႔မွာ မနက္အေစာႀကီးကတည္းက က်ေနာ္တို႔ အဲဒီနား ပတ္ဝန္းက်င္မွာပဲ နားတစြင့္စြင့္နဲ႔ ေစာင့္ေနၾကတာပဲ။ ကင္းေစာင့္ဖုိ႔ တာဝန္က်တဲ့လူကေတာ့ အဲဒီ သူ ကင္းေစာင့္ရမယ့္ေနရာမွာ သြားေစာင့္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ ဒီအနီးအနားတဝုိက္ တဝဲလည္လည္နဲ႔ပဲ ေစာင့္ေနၾကတာ။

အဲလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔ခင္း ၂ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ တုိက္ပဲြဝင္ရက္ ၃၈ ရက္ေပါ့ေလ။ (က်ေနာ္ကလည္း အျပင္မွာ)။ သူ႔ ကုတင္ေလာက္ဆီကေနၿပီးမွ “သတိ” ဆုိတဲ့ စစ္မိန္႔ေပးသံႀကီး ၾကားလာတာ။ သူ႔ကုတင္ ေျခရင္းဘက္ဆီက ဆုိတာ သိတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ … “စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပန္းမႈကို ရဲရင့္ဂုဏ္ေျပာင္စြာ တုိက္ပဲြဝင္ရင္း က်ဆုံးသြားတဲ့ အာဇာနည္ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ကို အေလးျပဳ” ဆုိတဲ့ အမိန္႔ေပးသံ ဆက္တုိက္ေပၚလာတာ။

က်ေနာ္တုိ႔လည္း ေနရာကေန အေလးျပဳလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒါၿပီးတဲ့ေနာက္ နဂုိကတည္းက စီစဥ္တုိင္ပင္ထားတဲ့အတုိင္း “အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္း … စ … ဆုိ” ဆုိတဲ့ စစ္မိန္႔ေပးသံတခု ေပၚလာတယ္။

အဲလို အမိန္႔ေပးသံလည္းေပၚၿပီးေရာ ႏုိင္ငံတကာသီခ်င္းကို ျဖည္းျဖည္းညင္းညင္း ေလးေလးနက္နက္ ညီညီညာညာနဲ႔ ဝုိင္းဆုိၾကတယ္။ အျပင္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔လည္း လိုက္ဆုိၾကတယ္။ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြလည္းပဲ ကိုယ့္အိပ္ယာကေနကိုယ္ အသံေလးမွ်ဥ္းမွ်ဥ္းနဲ႔ လိုက္ၿပီးဆုိၾကတာ။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

အဲလိုဆုိၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ေထာင္ဗူးဝကို သြားၾကတာ။ ေထာင္ဗူးဝမွာ စု႐ုံးၿပီးေတာ့ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို လွမ္းေခၚတယ္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ လာတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္တို႔က ရဲေဘာ္ သိန္းၾကည္ က်ဆုံးသြားၿပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သူတုိ႔ကို ေျပာျပတယ္။

ေျပာျပၿပီးေတာ့မွ သူတို႔ဘက္ကို လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီးေတာ့ “ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ကို သတ္တာ၊ စစ္အစိုးရ စစ္အစိုးရ။ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ၊ အလိုမရွိ အလိုမရွိ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ ဖ်က္သိမ္းပစ္ ဖ်က္သိမ္းပစ္” ဆုိၿပီးေတာ့ နာနာၾကည္းၾကည္းနဲ႔ အသံကုန္ေအာ္ၾကတာ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၂)

တကယ္လည္း ဟုတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ အေရးႀကီးတဲ့ အစည္းအေဝးေတြ၊ အခမ္းအနားေတြ၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္လုပ္ခ်င္တာေတြ မွန္သမွ် ဒီအေဆာင္မွာပဲ လုပ္တယ္။ ေနာက္ တုိက္ပဲြေဖာ္တယ္ဆုိလို႔ရွိရင္လည္း ဒီအေဆာင္ဟာ ပထမအသုတ္ တုိက္ပဲြဝင္သူေတြအေနနဲ႔ အဓိကအေဆာင္ပဲ။ အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြထဲမွာ မပါတဲ့လူေတြက တျခား အေဆာင္မွာေျပာင္းၿပီး ေနေပးရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ၅၃ ရက္ အဓိက တုိက္ပဲြႀကီးမွာလည္း ဒီအေဆာင္ ၉ ဟာ အဓိကအေဆာင္ ျဖစ္လာတယ္။

ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အဲဒီ အေဆာင္ ၉ ရဲ႕အေရွ႕အဝင္ေပါက္ ထိပ္တည့္တည့္မွာ နဖူးစည္းစာတမ္းႀကီးတခုကို တုိက္ပဲြစတာနဲ႔ ေရးတင္လိုက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ …

‘ရန္သူတကာ ေၾကာက္ဒူးတုန္ၾကပါေစ။
ျပည္သူလူထုအေပါင္း ရႊင္လန္းအားတက္ၾကပါေစ’

အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြစတဲ့ ဇူလိုင္လ ၉ ရက္ေန႔ မနက္ ၇ နာရီမွာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ေထာင္ဗူးဝကိုသြားၿပီး စုေဝးၾကတယ္။ ေထာင္ဗူးဝကိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အဲဒီမွာ တာဝန္က်တဲ့ ဝါဒါကို ေျပာတယ္ …။

“ခင္ဗ်ားတို႔ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြထဲက တာဝန္ရွိတဲ့သူကို ေျပာစရာရွိတယ္ အျမန္ေခၚေပးပါ” လို႔ ေျပာတယ္။

တာဝန္ရွိတဲ့လူ (အဲဒီမွာ တာဝန္ယူေနတဲ့ ဝါဒါ)ကလည္း ခ်က္ခ်င္းသြားၿပီး အစီရင္ခံတယ္။ ဟုိဘက္က ေထာင္မႉးႀကီးတုိ႔၊ ေထာင္ပိုင္တုိ႔ ခ်က္ခ်င္း ထြက္လာတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔က က်ေနာ္တုိ႔ဆီက တာဝန္ရွိတဲ့ လူကလည္း ပထမဆုံး ဒီ စစ္အစိုးရရဲ႕ အက်ဥ္းစခန္း ေပၚလစီနဲ႔တကြ သူတုိ႔ရဲ႕ ဖိႏွိပ္ေရး ေပၚလစီအားလုံး၊ သူတုိ႔ရဲ႕လုပ္ရပ္အားလုံး ႐ႈတ္ခ်တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႔ ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ ဖ်က္သိမ္းေပးဖုိ႔နဲ႔ ျပည္မအခြင့္အေရးေတြ အျမန္ဆုံးေပးဖုိ႔ အေလးအနက္ ေတာင္းဆုိတဲ့အေၾကာင္း သူတုိ႔ကိုေျပာျပတယ္။ ေထာင္တာဝန္ခံေတြကလည္း သူတုိ႔ထုံးစံအတုိင္း … “က်ေနာ္တုိ႔ အထက္ကို တင္ျပေပးပါ့မယ္” ဒီလိုပဲေျပာတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဒီေတာင္းဆုိခ်က္ ၂ ခ်က္ကို က်ေနာ္တုိ႔ မရမခ်င္း အေသခံ၊ အစာငတ္ခံ တုိက္ေတာ့မယ္ဆုိၿပီး တုိက္ပဲြစတဲ့အေၾကာင္း အသိေပးေၾကညာလိုက္တာ။ အဲဒါၿပီးေတာ့မွ …

ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထစနစ္ … ဖ်က္သိမ္းပစ္ ဖ်က္သိမ္းပစ္၊
ျပည္မေထာင္ အခြင့္အေရး … ခ်က္ခ်င္းေပး ခ်က္ခ်င္းေပး၊
ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ … အလိုမရွိ အလိုမရွိ

ဆုိတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလုံး အားရပါးရ ေႂကြးေၾကာ္ၾကတာ။ အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔ ၅၃ ရက္လုံးလုံး မနက္တခါ ညေနတခါ နိစၥဓူဝသြားၿပီးေတာ့ ေအာ္ေနၾကတဲ့၊ ေႂကြးေၾကာ္သံ တုိင္ေနၾကတဲ့ လုပ္ငန္းတခုပဲ။

အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြဝင္ဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ရိကၡာ႐ုံကေနၿပီး လူ ၃ဝ ေရြးလိုက္တယ္။ လူ ၃ဝ ဆုိတဲ့အထဲမွာ ၁ဝ ဦးစီ ၃ သုတ္ ျဖစ္တယ္။ အဲလို ၁ဝ ဦးစီ ၃ သုတ္ တုိက္ပဲြဝင္၊ တတိယအသုတ္ဝင္ၿပီးလို႔ ေနာက္တပတ္အၾကာမွာ အလံနီအဖဲြ႔၊ မလညပ ျမန္မာႏုိင္ငံ အလုပ္သမားညီၫြတ္ေရးပါတီက၊ ေနာက္ ေတာ္လွန္တဲ့မဟာမိတ္မ်ား ဆုိတဲ့အထဲက တဖဲြ႔တဦးစီ က်ေနာ္တုိ႔တုိက္ပဲြကို ေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ သူတုိ႔ကလည္း အစာငတ္ခံ ဝင္ပါၾကတယ္။

အဲဒီေတာ့ ဒီတခါတုိက္ပဲြမွာလည္း က်ေနာ္ ကိုယ္တုိင္က ပါခြင့္မရဘူး။ က်ေနာ္က သူ႔အရင္ ရက္ ၄ဝ တုိက္ပဲြတုန္းက ဒုတိယအသုတ္မွာ ၃၃ ရက္ အစာငတ္ခံၿပီး ပါခဲ့တယ္။ ဒီတုိက္ပဲြမွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကေဘးက ကင္းေစာင့္တာတုိ႔၊ အဲဒီ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့လူေတြကို ျပဳစုတာတုိ႔၊ ထမင္းခ်က္ ေရခပ္ကအစေပါ့ေလ။ အဲဒီလို တာဝန္ေတြပဲ လုပ္ရတယ္။

ဒီတုိက္ပဲြကို ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း အင္မတန္ အေလးထားတယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ သတိထားမိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ကင္းေထာက္တယ္ ဆုိတဲ့ဟာ၊ သတင္းစုံစမ္းတယ္ ဆုိတာ မျပတ္လုပ္ေနတာ။

အဲဒီေတာ့ ၾကားေန သိေနရတာေတြ ရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ၾကားသေလာက္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီတုန္းက ေထာက္လွမ္းေရး တာဝန္ခံ မ်က္မွန္တင္ဦး (ေခၚ) လန္ဘားတင္ဦးလို႔ေခၚတဲ့ ဗုိလ္မႉးခ်ဳပ္တင္ဦး ကိုယ္တုိင္ ကိုကိုးကြၽန္းကို ေရာက္လာတယ္။ ေရတပ္စခန္းမွာေနၿပီးေတာ့ လာ႐ုံးထုိင္တယ္လို႔ေတာင္ သတင္းၾကားတယ္။

တုိက္ပဲြက ဇြန္လႀကီး စတုိက္တာဗ်။ ဇြန္လဆုိေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့အတုိင္းပဲ ဗမာျပည္မွာ မုတ္သုံေလ အားအေကာင္းဆုံး အခ်ိန္။ အိႏၵိယသမုဒၵရာထဲမွာ မုတ္သုံေလ အင္မတန္ အားေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။

ဒါေၾကာင့္မုိ႔လို႔ က်ေနာ္တုိ႔တုိက္ပဲြတေလွ်ာက္လုံး မုန္တုိင္းနဲ႔ မုိးနဲ႔ အဆက္ျပတ္တယ္ကို မရွိဘူး။ တေလွ်ာက္လုံး က်ေနာ္တုိ႔ကို ဒုကၡေပးတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဒီတုိက္ပဲြမွာ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ သဘာဝရန္သူေရာ၊ ဖိႏွိပ္သူရန္သူကိုပါ တၿပိဳင္နက္တည္း ရင္ဆုိင္တုိက္ရတဲ့တုိက္ပဲြလို႔ သတ္မွတ္ထားတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၁)

သႏၷိ႒ာန္

၅၃ ရက္တိုက္ပြဲ

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ နဂုိေခါင္းထဲမွာရွိေနတဲ့ တုိက္ပဲြဆီကိုပဲ က်ေနာ္တုိ႔ အာ႐ုံေတြျပန္ေရာက္လာတာ။ အဲဒီကေန က်ေနာ္တုိ႔ ကိုကိုးကြၽန္းမွာ တုိက္ပဲြတကာတုိ႔ရဲ႕မိခင္ (Mother of all demonstration and strikes) လို႔ ေျပာရမယ့္ ၅၃ ရက္ တုိက္ပဲြႀကီးကို ၁၉၇၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၉ ရက္ေန႔က ေနၿပီးေတာ့ ဇူလိုင္လ ၃၁ ရက္ေန႔အထိ တုိက္ပဲြကို စလိုက္ခဲ့ၾကတယ္။

အဲဒီေတာ့ ဒီတုိက္ပဲြ စတဲ့အေၾကာင္းမေျပာခင္ ဒီတုိက္ပဲြမတုိင္ခင္မွာ က်ေနာ္တုိ႔ ေစာေစာကေျပာခဲ့သလိုပဲ အင္မတန္ႀကီးမားတဲ့ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ၾကံဳရတာကို ထပ္ေျပာျပပါမယ္။

ျပႆနာေတြက က်ေနာ္တို႔ အက်ဥ္းစခန္းထဲမွာ၊ အဖဲြ႔အစည္းေတြအတြင္းမွာ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးက သိပ္ မေကာင္းဘူး။ အဖဲြ႔အစည္းတခုနဲ႔ တခုအၾကားမွာ၊ အဖဲြ႔စည္းတခုခ်င္းရဲ႕အတြင္းမွာ ျပႆနာေလးေတြ ရွိ ရွိေနတယ္။ ေျပာေျပာ ဆုိဆို၊ သြားသြား လာလာ အဲဒီလိုကေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ တကယ္ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈတခုလုပ္ဖုိ႔ ႏုိင္ငံေရး စကားေျပာၾကၿပီဆုိလို႔ရွိရင္ေတာ့ ကဲြလဲြမႈေလးေတြ ရွိေနၾကတယ္။

ေနာက္ၿပီး မၾကာခင္ကမွၿပီးသြားတဲ့ ရဲနီေတြရဲ႕ တုိက္ပဲြကလည္း ႐ႈံးသလိုျဖစ္ထားတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ရန္သူက အင္မတန္ အားတက္ေနၿပီးေတာ့ ဘာမဆုိ အထက္စီးကခ်ည္း ေျပာေနလုပ္ေနတဲ့ အေနအထားနဲ႔။ ဒါေပမယ့္ ဒီတုိက္ပဲြ ခက္ခဲရတဲ့ အဓိကအက်ဆုံးအခ်က္က က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ေတာင္းဆုိခ်က္ပဲ။ ဒီတုိက္ပဲြအတြက္ ေတာင္းဆုိတဲ့ အခ်က္ သိပ္ကို အခရာက်လြန္းတယ္။ ေတာင္းတာ ၂ ခ်က္တည္း။

ပထမတခ်က္က … ကုိယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ ဖ်က္သိမ္းေပး။

ဒုတိယအခ်က္က … ျပည္မေထာင္ အခြင့္အေရးေတြ က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာလည္း ရရွိေရး။

ဒါကို က်ေနာ္ နည္းနည္း ထပ္ၿပီး ရွင္းျပမယ္။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ဆုိတာ က်ေနာ္ေျပာခဲ့သလိုပဲ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ထင္းေခြ၊ ေရခပ္၊ ေတာင္ယာစိုက္၊ ထမင္းခ်က္အလုပ္ေတြ လုပ္ခုိင္းတဲ့အျပင္ ဗမာျပည္ေထာင္သမုိင္းမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မရွိဘူးတဲ့ ဖိႏွိပ္ေရးစနစ္တခု ျဖစ္တယ္။ ဒီအလုပ္ေတြလုပ္ေပးဖုိ႔ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႔ ဝန္ထမ္းရွာတာ (ဒါမွမဟုတ္) ေနာက္ထပ္ သာမန္ ရာဇဝတ္သား အက်ဥ္းသားေတြ ေခၚလာတာ စတဲ့ စရိတ္ေတြကို ကာမိေအာင္ခုိင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ သူတုိ႔ အဲဒီေငြ အကုန္မခံႏုိင္လုိ႔ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အလုပ္ လုပ္ခုိင္းေနတာ မဟုတ္ဘူး။

အဓိကဟာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကို နံႏွိမ္တာ။ ႏုိင္ငံေရးဂုဏ္သိကၡာကို ခ်ပစ္တာ၊ ေစာ္ကားတာ။ အဲဒါအျပင္ ေနာက္ထပ္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ ထပ္ေခၚလာၿပီးေတာ့ ဒီကြၽန္းေပၚမွာ တသက္လုံး ပို႔ထားဖို႔ဆုိတဲ့ အစီအစဥ္နဲ႔ အကုန္လုံးက ဆက္ေနတဲ့ဟာေတြ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဖ်က္သိမ္းေရး ဆုိတာဟာ ဒီေထာင္ရဲ႕ အခရာအက်ဆုံး ေပၚလစီကို တုိက္တာျဖစ္တယ္။

ေနာက္တခုက ျပည္မေထာင္ အခြင့္အေရး ရရွိေရး။ ဆုိလိုတာ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီမွာက ဆက္သြယ္ေရး ခက္တယ္၊ မုိးတြင္းဆုိလို႔ရွိရင္ သေဘၤာ သြားလို႔ လာလို႔ မရဘူး၊ အစရွိတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးခံေနရတာ။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေတာင္းတဲ့ဟာက ရိကၡာကအစ ေထာင္ဝန္ထမ္း အပါအဝင္ အိမ္ကပစၥည္းပို႔တာအဆုံး တျခား ပုံမွန္ေထာင္ေတြမွာ ရခြင့္ရွိတဲ့ အခြင့္အေရးေတြအားလုံးရရွိေရး။ ဒါက ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ႀကိဳက္သေလာက္ ခ်ဲ႕လို႔ရတယ္ဗ်ာ။ ေနာက္ဆုံးေျပာလို႔ရွိရင္ သာေရး နာေရးမွာ သက္ဆုိင္ရာ ဘာသာအေလွ်ာက္ ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ အဲဒါမ်ဳိးေတြ က်ေနာ္တုိ႔ ခ်ဲ႕လို႔ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒါကလည္း သိပ္ကို အခရာက်တာ။

ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြအဖို႔က ေငြေရးေၾကးေရး၊ အခ်ိန္၊ လုပ္အား အဲဒီဘက္က ၾကည့္လိုက္လို႔ရွိရင္ ျပည္မေထာင္ေတြအတုိင္း အခြင့္အေရးေတြေပးဖုိ႔ဆုိတာ လုံးလုံးကို မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ အဲလို လုိက္ေလ်ာလိုက္လို႔ရွိရင္ အစစအရာရာ က်ေနာ္တုိ႔ကို အေလ်ာ့ေပးရၿပီ။ သူတုိ႔မွာ သြားၿပီး သူတုိ႔ ဦးက်ဳိးၿပီ။ သူတုိ႔ ေခါင္းေဖာ္ႏုိင္စရာ မရွိေတာ့ဘူး၊ ေနာင္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ေနာ္တုိ႔ေတာင္းသမွ် သူတုိ႔ လိုက္ေလ်ာရမယ့္ အေျခအေနျဖစ္ေတာ့မွာ။ အဲဒီေတာ့ ဒီဟာက အသည္းခ်င္းေပါက္ၾကတယ္ဆုိတဲ့ တုိက္ပဲြမ်ဳိး ျဖစ္ရတယ္။

အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြတုိက္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ဒီေတာင္းဆုိခ်က္ ၂ ခ်က္ဟာ ဘယ္သူမွျငင္းမရတဲ့ အခ်က္ေတြ၊ ဒါ တေထာင္လုံးနဲ႔လည္း ဆုိင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ဘယ္သူကမွ မဆန္႔က်င္ၾကဘူး။ ဒီတုိက္ပဲြကို အားလုံးက ေထာက္ခံၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေထာက္ခံတယ္ဆုိတာေတာ့ ဟုတ္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ တကယ္ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့အခါက်ေတာ့ သက္ဆုိင္ရာ က်ေနာ္တုိ႔အဖဲြ႔အစည္း (က်ေနာ္တို႔ရိကၡာ႐ုံ) အဲဒီကလူေတြကပဲ သီးျခား တုိက္ရသလိုျဖစ္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြက စာနာတဲ့အဓိပၸာယ္ပဲ ေဖာ္ျပၾကတယ္။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီ ကိုကိုးကြၽန္းအက်ဥ္းစခန္းမွာ တုိက္ပဲြရဲ႕အဓိကအေဆာင္ဟာ က်ေနာ္ေနတဲ့ နံပါတ္ ၉ အေဆာင္ပဲ။ အဲဒီေတာ့ ျပန္ေျပာျပပါဦးမယ္။ ဒီ အက်ဥ္းစခန္းမွာက စခန္းေပါင္း ၃ ခု ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔က စခန္းတခု။ အဲဒီ စခန္းထဲမွာဆုိလုိ႔ရွိရင္ အေဆာင္ ၁၂ ေဆာင္ ရွိတယ္။ အဲဒီ အေဆာင္၁၂ ေဆာင္ကို ဟိုဘက္ ၆ ေဆာင္၊ ဒီဘက္ ၆ ေဆာင္ ၾကားမွာသံဆူးႀကိဳး ၂ ထပ္နဲ႔ ခဲြထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သြားလုိ႔ လာလို႔ရတဲ့ အေပါက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။

ေနာင္က်ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔တေတြ ခ်ဳိးေဖာက္လိုက္ေတာ့လည္း သံဆူးႀကိဳးေတြက ဘာမွကို အဓိပၸာယ္ မရွိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီ အေဆာင္ ၁၂ ေဆာင္မွာ တေဆာင္ကို လူ ၂ဝ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ ေနရတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေဆာင္ ၁ က ဆန္ဂုိေဒါင္၊ အေဆာင္ ၂ က ေဆးခန္း၊ အဲဒီ က်န္တဲ့ တေဆာင္က လူေနေဆာင္ေတြ။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ရိကၡာ႐ုံက လူမ်ားတဲ့အခါက်ေတာ့ က်န္တဲ့ အေဆာင္ ၁ဝ ေဆာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔ ရိကၡာ႐ုံကခ်ည္း အေဆာင္ ၄၊ အေဆာင္ ၈၊ အေဆာင္ ၉၊ အေဆာင္ ၁ဝ၊ အေဆာင္ ၁၁ ဆုိၿပီးေတာ့ အေဆာင္ ၅ ေဆာင္ ယူထားတယ္။ အဲဒီမွာ မွ်ေနတယ္။

အဲဒီေတာ့ အဲဒီ အေဆာင္ ၅ ေဆာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တုိ႔အေဆာင္ ၉ ဟာ တဘက္က အေဆာင္ ၁ဝ ရယ္၊ အေဆာင္ ၈ ရယ္ကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ရဲေဘာ္ေတြပဲ ေနၾကတာ။ အဲဒီၾကားထဲမွာဆုိေတာ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္ေရးအရ၊ လုံျခံဳေရးအရ ေကာင္းတဲ့အေဆာင္လို႔ က်ေနာ္တုိ႔ သတ္မွတ္တယ္ေလ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။