ခုခ်ိန္ဆို ကာဝိုင္း ဟာ ႏွင္းခါးသင္တိုင္းနဲ႔ ျပာမႈိင္းေနေရာ့မယ္ ႏိုင္ဝင္းေဆြေရ … (၄)
ေမာင္လွ၀င္း (ျမင္းျခံ)
‘မိုးေသာက္ၾကယ္နီ’ က ဇာတ္ထဲက ‘သမုသယဘုမၼာ’ ဆိုတဲ့ဇာတ္ထဲမွာ သူက ‘ဟတၱိဗလ’အျဖစ္ သ႐ုုပ္ေဆာင္ခဲ့ သလို ဒီဇာတ္စင္ေပၚမွာ သူ ကဗ်ာရြတ္ဖူးပါတယ္။ ဒီဇာတ္ခံုေပၚမွာပဲ သူနဲ႔ကိုရန္လင္းတို႔ ႀကိဳးစားပမ္းစား သ႐ုုပ္ေဖာ္ တင္ဆက္တဲ့ျပဇာတ္ေတြ တင္ဆက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူနဲ႔ ကိုရန္လင္းတို႔ ဘယ္ေလာက္ အႏုပညာေျမာက္ေအာင္ ႀကိဳးစား ႀကိဳးစား၊ သီခ်င္းေတြ အသံေတြ လွ်ပ္စစ္မီးဆလိုက္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေအာင္လုပ္လုပ္ သူတို႔ ျပဇာတ္ေတြက ဘယ္ေလာက္ အႏုပညာေျမာက္ေျမာက္ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ မေျပာႏိုင္ပါ။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပရိတ္သတ္ဟာ ဝ၊ ရွမ္း၊ လားဟူ စတဲ့ အမ်ဳိးသားမ်ား၊ လူထုမ်ား၊ တပ္မေတာ္သား မ်ားျဖစ္ၾကၿပီး ဒီပရိတ္သတ္မ်ားက နားမလည္ၾကလို႔ပါပဲ။ ဗမာရဲေဘာ္ပရိတ္သတ္ ၁ဝဝ ေလာက္သာ နားလည္ ခံစားၿပီး ေကာင္းတယ္ေျပာၾကေပမယ့္ အမ်ားစုက နားမလည္လို႔ မေအာင္ျမင္ဘူးလို႔ ေျပာရတာပါ။
ဒီျပႆနာကို က်ေနာ္တို႔ ဝိုင္းဝန္းစဥ္းစားခဲ့ၾကပါတယ္။ အဓိကအားျဖင့္ ဘာသာစကားမေပါက္လို႔ လူထု နားမလည္တာလို႔အေျဖထုတ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ရွမ္းဘာသာစကားေျပာ ျပဇာတ္ တပုဒ္ ႏွစ္ပုဒ္ေလာက္ ကိုေက်ာ္ဆိုင္ ႀကိဳးစားတင္ျပခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။
အသံလႊင့္ျပဇာတ္အတြက္ ႀကိဳးပမ္းရင္း၊ စင္တင္ျပဇာတ္ေတြ လံုးပမ္းရင္း၊ သီခ်င္းဂီတေတြ ဖန္တီးရင္း သူနဲ႔ ကိုရန္လင္းတို႔ ငယ္ေပါင္းႀကီးဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလို ရင္းႏွီးသြားခဲ့ၾကပါတယ္။ အႏုပညာလုပ္ရင္း၊ အတူေသာက္ရင္း၊ အတူခံစားခ်က္ဖလွယ္ၾကရင္းနဲ႔ ပိုမိုရင္းႏွီးသြားတာလို႔ ေျပာလို႔ရပါလိမ့္မယ္။
အစပိုင္း က်ေနာ္နဲ႔ ကာဝိုင္းမွာ ႀကိတ္ဆံုလုပ္စဥ္က ကိုေက်ာ္ဆိုင္ အရက္ ဒါေလာက္မေသာက္ေသးပါ။ ပါတီစည္းကမ္းကို ေလးစားလို႔ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုေက်ာ္ဆိုင္နဲ႔ ကိုရန္လင္းတို႔ အရက္မူးၿပီး မိုးရြာထဲ ကိုရန္လင္းက တေယာထိုး၊ ကိုေက်ာ္ဆိုင္က ခ်စ္ျပံဳးႏွင္းဆီ သီခ်င္းေအာ္ဆုိေနတဲ့သတင္းကို က်ေနာ္ အေဝးကေန ၾကားသိခဲ့ရ ပါတယ္။
ကိုေက်ာ္ဆိုင္ဟာ ခ်စ္ျပံဳးႏွင္းဆီ သီခ်င္း၊ ခ်စ္မိုးႀကီးသီခ်င္းနဲ႔ မိုးသက္ေလႏွင္သီခ်င္းတို႔ကို အသဲစြဲႀကိဳက္ႏွစ္သက္ တတ္တာ က်ေနာ္ သိပါတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုေက်ာ္ဆိုင္တို႔ ကိုရန္လင္းတို႔ အၿမဲတေစ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္မႈရွိၾကပါတယ္။ အႏုပညာကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးမႈလည္း တူညီၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သေဘာထားခ်င္းေတာ့ မတူညီပါ။ ႏိုင္ငံေရးသေဘာထားခ်င္းလည္း မတူညီသလို အႏုပညာသေဘာထားခ်င္းလည္း မတူညီပါ။ က်ေနာ္တို႔ အျပင္းအထန္ ျငင္းခံုခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခင္မင္ပ်က္မသြားၾကပါ။
ကိုေက်ာ္ဆိုင္ဟာ သူ႔စာမူ သူ႔အႏုပညာကို မသံုးရင္ မသံုးနဲ႔၊ ျပင္တာကိုေတာ့ လက္မခံႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ သေဘာထား ရွိပါတယ္။ သူတို႔စီစဥ္တဲ့ စင္တင္ျပဇာတ္တပုဒ္တေလဟာ ပါတီအက်ဳိးစီးပြားထိခိုက္တာမ်ဳိး ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါကို သက္ဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းက ေဝဖန္ေထာက္ျပတာမ်ဳိးရွိရင္ သူေရာ ကိုရန္လင္းတို႔ကပါ သိပ္လက္မခံၾကပါ။ သက္ဆိုင္ရာအဖြဲ႔အစည္းက ဒီျပဇာတ္ရဲ႕ ဒီအခန္းကို ျဖဳတ္ေပးပါလို႔ ပိတ္ပင္တားျမစ္ရင္ သူတို႔က စိတ္ဆိုးၿပီး ျပဇာတ္တခုလံုးကို မကေတာ့ဘဲ ရပ္ပစ္လိုက္တာမ်ဳိး ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး လာလုပ္တဲ့ စာေရးဆရာတဦးအျဖစ္ က်ေနာ္ သူ႔အေပၚ နားလည္ခြင့္လြတ္ခဲ့ပါတယ္။ ပါတီကလည္း သူ႔အေပၚ တတ္ႏိုင္သမွ် အေပ်ာ့ေပ်ာင္းဆံုး သေဘာထားခဲ့ပါတယ္။
သူနဲ႔ မက်ဳံတို႔ေနထိုင္ရာ အိမ္ကေလးကို က်ေနာ္ မၾကာခဏ ဝင္ထြက္စားေသာက္ခဲ့ပါတယ္။ အသားဟင္းလ်ာ ရွားပါးခ်ိန္မွာ ကိုေက်ာ္ဆိုင္ဟာ လားသား၊ ျမင္းသားေတြကို လားေသတဲ့အခါ သြားေရာက္ဖ်က္ယူၿပီး ေရရွည္ခံေအာင္ ငပိသိပ္ပါတယ္။ ‘လားသားငပိ’ ဟင္းနဲ႔ သူဧည့္ခံတာကို က်ေနာ္ ဟားခဲ့ဖူးပါတယ္။
ကိုေက်ာ္ဆိုင္ကို ပါတီကေထာက္ပံ့ထားတဲ့ေငြဟာ ကိုေက်ာ္ဆိုင္တဦးတည္းအတြက္ ေနထိုင္စားေသာက္ လို႔ရေပမယ့္ မက်ံဳပါတိုးလာတဲ့အခါ သူတို႔ေနထိုင္ေရးစားေသာက္ေရး အနည္းငယ္ အခက္အခဲေတြ႔ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မက်ဳံဟာဘဝကို ေဒါင္က်က်၊ ျပားက်က် ရင္ဆုိင္ႏုိင္သူပါ။ မႈန္႔ပဲသားေရစာ တိုလီမိုလီပစၥည္းေတြ ေရာင္းတာ၊ အရက္ေရာင္းတာ စသျဖင့္ သူ တတ္ႏုိင္တာေလးေတြေရာင္းၿပီး အိမ္ရဲ႕စားေသာက္စရိတ္ကို ဖာေထးပါတယ္။
သူတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံဟာလည္း ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျပႆနာက ကေလးမရျခင္းပါ။
“မက်ဳံက ကေလးသိပ္လိုခ်င္ေနတာ၊ ခု ကေလး ရွိမလာေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ ကေလးမရႏိုင္ေတာ့ဘူး ထင္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုကေလး ဒီကေလးေတြ႔ရင္ သူက ေမြးစားခ်င္ေနတယ္။ ျပႆနာက သူ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကိုယ္ပါ၊ ကိုယ္ဟာ ၿမိဳ႕ေပၚမွာတုန္းကလည္း ဘယ္တုန္းကမွ ကေလးရွိခဲ့ဖူးတာ မဟုတ္ဘူး”
“ဒါဘာျဖစ္သလဲဗ်၊ ခင္ဗ်ား ဒီကိစၥအက်ဳိးအေၾကာင္း မက်ဳံကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ေပါ့”
“သူ႔ဘဝတေလွ်ာက္လံုး စိတ္ထိခိုက္သြားမွာစိုးလို႔ ကိုယ္ မေျပာရက္ဘူးကြာ”
လို႔ ကိုေက်ာ္ဆုိင္ ဖြင့္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကေလးမရွိတာကလြဲလို႔ သူတို႔အိမ္ေထာင္ေရး သာသာယာယာ၊ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ အျပန္အလွန္ ခ်စ္ခင္စံုမက္ၾကတာမို႔ ဘာျပႆနာမွ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ပါတီနဲ႔ ေတာ္လွန္ေရး ဘဝအတြင္းမွာပဲ ကိုေက်ာ္ဆိုင္ဟာ ဘာျပႆနာမွ ႀကီးႀကီးမားမားမရွိခဲ့။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေနထိုင္လာခဲ့ပါတယ္။ သည့္ေနာက္ပိုင္း ဆက္ေရးရမယ့္အေၾကာင္းေတြကေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္စရာမေကာင္းလွပါ။ ကိုေက်ာ္ဆိုင္ဟာ သူ႔စာ၊ သူ႔ျပဇာတ္၊ သူ႔အႏုပညာတို႔အေပၚ တည္းျဖတ္တာမခံႏိုင္ေၾကာင္းကို ေျပာၿပီးပါၿပီ။
ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူဟာ ဒီမိုကေရစီမူႀကီး ငါးရပ္ဆိုတာကို တင္လာပါတယ္။ ပါတီက ဒီမိုကေရစီ ၄ ရပ္ကို လက္ခံထားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက စင္ၿပိဳင္တင္လာတာပါ။ အျပင္မွာလည္း သူ႔အယူအဆကို ဝါဒျဖန္႔တာ ေျပာတာ ဆိုတာ လုပ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔လုပ္ရပ္ေတြ ဟာ ပါတီစည္းမ်ဥ္းနဲ႔ မကိုက္ညီပါ။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြမွာ သက္ဆိုင္ရာက ေဝဖန္ေဆြးေႏြးလုပ္တာမွအပ သူ႔အေပၚဘာမွ ႀကီးႀကီးမားမား ဖိအားေပးခဲ့တာမ်ဳိး မရွိပါ။
အဲဒီအခ်ိန္က ပါတီအေပၚမေက်နပ္တဲ့ ပညာတတ္ (ဗမာစာေပပညာတတ္နဲ႔ တ႐ုတ္စာေပပညာတတ္) တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ေဝဖန္တိုက္ခိုက္မႈေတြရဲ႕ဂယက္နဲ႔ အႏုပညာအယူအဆ ဂယက္ေတြလည္း သူ႔ကုိ ႐ိုက္ခတ္ခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဝတၳဳတပုဒ္ကို ဂ်ပန္လိုဘာသာျပန္ဆို ထုတ္လုိက္တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းလည္း သူ ၾကားသိပါတယ္။ ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းဆိုေတာ့ သူ႔ရဲ႕ဘာဝတၳဳကိုမွ ထုတ္ေဝေပးႏိုင္ျခင္းမရွိတဲ့ ဘဝအေျခအေနနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး သူ ဆက္ႏြယ္စဥ္းစားတာေတြလည္း ရွိပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္ပိုင္းကာလတခုမွာတုန္းက လူထုဘဝနဲ႔ ေက်းလက္အေျခ အေန၊ လူတန္းစားတိုက္ပြဲအေၾကာင္းတို႔ကို သူေလ့လာခ်င္တယ္ဆိုလို႔ က်ေနာ္ အကူအညီေပးခဲ့ရပါတယ္။
ေက်းလက္သြားေနဖို႔ သူ႔အတြက္ ရိကၡာ၊ ေထာက္ပံ့ေၾကးေငြ၊ ဘာသာျပန္ ရဲေဘာ္စသျဖင့္ အကူအညီေပးရပါ တယ္။ ေက်းရြာဒိုင္နယ္ ေကဒါေတြလိုလည္း သူ႔ကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေစာင့္ေလွ်ာက္ဖို႔မွာထား ရပါတယ္။ ဒါ က်ေနာ္တဦးခ်င္းအေနနဲ႔ လုပ္တာမဟုတ္ပါ။ သက္ဆုိင္ရာအထက္အဖြဲ႔အစည္းသို႔ တင္ျပၿပီးခြင့္ျပဳခ်က္အရ စီစဥ္ေပးရတာပါ။
ဒီမိုကေရစီ ငါးရပ္အေတြးအေခၚကုိကိုင္ၿပီး ပါတီရဲ႕လူတန္းစားေပၚလစီနဲ႔ မကိုက္ညီတာ ေတြေဖာ္ထုတ္ဖို႔ သူႀကိဳးပမ္းေန မွန္း မသိမဟုတ္ပါဘူး။ သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ယံုၾကည္မႈဆိုင္ရာျပႆနာလည္း ျဖစ္ေနျပန္ သူ႔ကိစၥကလည္း ပါတီနဲ႔ေတာ္လွန္ေရးအက်ဳိး ထိခိုက္လာေစမယ့္ အႏၱရာယ္လည္း မရွိေသးပါ။ ခ်ဳပ္လုိက္ရင္ေတာ့ သူ႔ကိုခြင့္လြတ္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ထားတာပါ။ ပန္ဆန္းမွာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ေရာက္တဲ့အထိ အဲဒီသေဘာအတိုင္း သာ ရွိခဲ့ပါတယ္။
သူ ေက်းလက္ဆင္းရာကျပန္အလာ က်ေနာ္နဲ႔တခါေတြ႔ေတာ့ သူ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္။ လားဟူစကားလည္း မေတာက္တေခါက္ တတ္လာတယ္။ ရြာလူထုနဲ႔လည္း ကိုေက်ာ္ဆိုင္ဟာ ခ်စ္ကြၽမ္းတဝင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိေၾကာင္း ၾကားရတယ္။ ကိုေက်ာ္ဆိုင္ဟာ လူထုနဲ႔တသားတည္းက်ေအာင္ ေက်းရြာေနထိုင္တတ္တာကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ယံုတယ္။
ပန္ဆန္းမွာ ပါတီအေနနဲ႔ ‘၈၉ ဆံုး႐ံံႈးနစ္နာမႈ အေရးအခင္း’ နဲ႔ၾကံဳေတာ့ သူ အေတာ္တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားသြား တယ္လို႔ ၾကားသိရပါတယ္။ က်ေနာ္က အက်ဥ္းခန္းထဲမွာဆိုေတာ့ အေသးစိတ္ေတာ့ မသိပါ။ သူ႔ဇနီးက ‘ဝ’ အမ်ိဳးသားေပမယ့္ သူက‘ဗမာ’ ဆိုေတာ့ သူ႔အေပၚ အာဏာသိမ္းတပ္ဖြဲ႔တခ်ဳိ႕ရဲ႕ ဆက္ဆံျပဳမူပံုေၾကာင့္ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခား ျဖစ္သြားပံုရပါတယ္။
က်ေနာ္ ပန္ဆန္းကို ေက်ာခိုင္းထြက္ခြါခ်ိန္ လမ္းမွာ သူနဲ႔ေတြ႔ပါတယ္။ ဟင္းရြက္ရွာက ျပန္လာတာပါ။ က်ေနာ္ ထြက္သြားၿပီဆိုတာ သူ သိပါတယ္။ သူကမ်ား အာဏာသိမ္းတပ္ဖြဲ႔ကိုသြားၿပီး လက္တို႔ေလမလားဆိုၿပီး က်ေနာ္ စိုးရိမ္စိတ္ဝင္တာ အမွန္ပါ။ ဒါေပမယ့္ သူ မလုပ္ပါဘူး။ တကယ္က သူလည္း ပန္ဆန္းကို စြန္႔ခြာခဲ့ၿပီးသားပါ။ မက်ဳံက ပါတီေနာက္ကို လုိက္ခ်င္တယ္။ သူက မလိုက္လိုေတာ့ပါ။ သူနဲ႔ တျခားသူ ၂ ဦးေပါင္းၿပီး သံုးဦးသား ပါတီသစ္တခု တခဏေလာက္ ဖြဲ႔လိုက္ပါေသးတယ္။ ခဏဆိုမွ တခဏေလာက္ပါပဲ။ ဒီေနာက္ ပန္ဆန္းကို သူ ျပန္ဝင္သြားတယ္။
သူ စာတေစာင္ေရးၿပီး ပါတီကိုႏႈတ္ဆက္သြားေသးတယ္လို႔ ၾကားသိရပါတယ္။ စာထဲမွာ သူ႔အျမင္ သူ႔ခံစားခ်က္ ေတြကို ေဖာ္ျပထားတယ္လို႔ ၾကားသိရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ သူဟာ ပင္္ကုိယ္႐ိုးသားသူ၊ စစ္အစိုးရကို ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္တဲ့ စာေရးဆရာတေယာက္ပါ။ ေတာ္ေတာ္ေစာတဲ့ကာလကတည္းက မာ့က္စ္ဝါဒကို သက္ဝင္ ယံုၾကည္စြာနဲ႔ လြတ္ေျမာက္ေဒသကို ထြက္လာခဲ့သူပါ။ အယူအဆေတြေျပာင္းလဲခဲ့ေပမယ့္ ရန္သူအေပၚ လက္နက္ခ် အညံ့မခံဘဲ ေတာ္လွန္ေရးအတြင္းမွာပဲ သူ႔ဘဝကို နိဂံုးခ်ဳပ္ အဆံုးသတ္ခဲ့ရသူပါ။
ရွစ္ေလးလံုးကာလတုန္းကလည္း ၿမိဳ႕ေတြမွာ သူ႔စာအုပ္ေတြကို ေစ်းႀကီးေပးၿပီး လိုက္လံရွာေဖြ ဝယ္ယူၾက၊ ေလ့လာဖတ္ရႈၾကတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြလည္း ၾကားသိရပါတယ္။ ဒါလည္း သူ႔တန္ဖိုးေဖာ္ျပခ်က္တခုပါပဲ။
ေနာက္ပိုင္းကာလ သူ႔သတင္းကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔အေဝးကပဲ ၾကားရပါတယ္။ အေသးစိတ္ အျပည့္အစံု မသိပါ။ ဘယ္သတင္းက အမွန္ဆိုတာကိုလည္း မသိေတာ့ပါ။
တခ်ိန္မွာ သူ႔အေၾကာင္းအမွတ္တရ စာအုပ္တအုပ္ထုတ္ျဖစ္တဲ့အခါ ေရးၾကသားၾကရင္ေတာ့ သိၾကရမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔အထဲကလည္း သူ႔အေၾကာင္းေျပာျပႏိုင္၊ ေရးသားႏိုင္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားရွိပါေသးတယ္။ အခြင့္သင့္ရင္ ေရးၾကပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္အေနနဲ႔ကေတာ့ သူ႔အေၾကာင္းစဥ္းစားတိုင္း ကာဝိုင္းမွာ လတခ်ဳိ႕ သူန႔ဲအတူေနခဲ့ရတာ ကို သတိမရဘဲ မေနႏိုင္ပါ။
ခုခ်ိန္ဆို ကာဝိုင္းဟာ ႏွင္းခါး သင္တုိင္းျပာမႈိင္းေနေရာ့မယ္ ‘ႏိုင္ဝင္းေဆြ’ေရ႕ …။
ေရစီးသံဂ်ာနယ္
၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဧၿပီ၊ ေမ၊ ဇြန္၊ ဇူလိုင္၊ ၾသဂုတ္လ
