မိဂသမၸဒါ ျမစ္ကမ္းပါးမွာ (ေမာင္ေအာင္ပြင့္)

လူဟာ 
ႀကိဳးစင္ေပၚအတက္ 
ဗြက္အိုင္ေလးကို ေရွာင္သြားရဲ႕ 
လူဟာ 
သူ႔မိသားစုဝင္တိုင္းရဲ႕ ေျခသံဘယ္သူဆိုတာ 
အိပ္ရာထဲက အတိုင္းသားသိရဲ႕ 
ဘဝခံုမင္စိတ္ဟာ တိတ္တိတ္တြယ္ကုပ္တယ္ 
သစ္ျမစ္မွာ ကာလသံုးပါး အမွ်င္တန္းတန္း။

ျမားက 
လက္ယာနံပါးကေန လက္ဝဲနံပါးကို ထုတ္ခ်င္းေပါက္တာေတာင္ သုဝဏၰသွ်မ္ရယ္ ေသြးပြက္ပြက္အန္တဲ့ၾကားက 
ငါ့မွာ ရန္သူမရွိ၊ အမိအဖတို႔မွာလည္း ရန္သူမရွိတဲ့ 
ရန္သူမရွိ မိတ္ေဆြသာရွိတယ္ 
မုန္းသူမရွိ ခ်စ္သူသာရွိတယ္တဲ့။ 

ဒံုးေဝးတဲ့ေကာင္ (ေမာင္ေအာင္ပြင့္)

ေတြးေခၚတယ္၊ ယူဆတယ္၊ ယံုၾကည္တယ္
အဲဒီ ေလွကားထစ္ေတြ ေက်ာ္နင္းၿပီးရင္
ၾကည္လင္ခုိင္ျမဲတဲ့ ကိုယ္ပုိင္အဘိဓမၼာရၿပီ။

စစ္ပြဲမွာ အစြမ္းထက္ဖို႔ ဒံုးကိုထြင္တယ္
အဲဒီဒံုးကိုခြင္းဖို႔ ဒံုးခြင္းဒံုးကို ထြင္တယ္
အဲဒီ ဒံုးခြင္းဒံုးကို ခြင္းဖို႔ ဒံုးခြင္းဒံုးခြင္းဒံုးခြင္း
တခြင္းခြင္း တဒံုးဒံုး မဆံုးေတာ့ဘူး။

ေရႊစည္းခံု အ႐ုဏ္ပြဲ (ေမာင္ေအာင္ပြင့္)

အလို ... အညာသူ အပ်ဳိေပါက္မေလးပါလား
ျခေသၤ့ႀကီး လက္ႏွစ္ဖက္ၾကား
ေခြေခြေလး အိပ္ေနလိုက္တာ။

သမီး လံုမၿငိမ္းခ်မ္းေရ
ဒီမွာ သမီးအရြယ္ မိန္းမသားေလး တေယာက္
ဒုကၡဆိုက္ပံုေတာ့
ေတာ႐ိုင္း သံမဏိ လက္သီးခ်က္
ဒရစပ္ ဖြပ္ဖြပ္ေခ်
အဝတ္ႏြမ္းတစ ပံုခ်ထားတဲ့အတိုင္း။

ျမစ္မ်ား စီးဆင္းတဲ့အေၾကာင္း (ေမာင္ေအာင္ပြင့္)

“စိန္ေလာရင့္ျမစ္ဟာ ေရပဲ
ၿပီးေတာ့
မစၥစၥပီျမစ္ဟာ ရႊံ႕ေနာက္ရည္ေတြ
ဒါေပမယ့္
သိမ္းျမစ္မွာေတာ့ သမုိင္းအရည္ေတြဗ်ဳိ႕”။
၁၉ ရာစု ႏုိင္ငံေရးပညာရွင္ ဂၽြန္ဘန္း 

သူ႔ျမစ္ဝွမ္းကေန ႂကြားဝင့္လုိက္တာ
ငါ သေဘာတူတယ္
ကုိယ့္ျပည္ ကုိယ့္ျမစ္ကုိ ကုိယ္ခ်စ္လုိ႔
ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ေျပာထည့္ဝံ့တာ
ငါ သေဘာတူတယ္
ဂၽြန္ဘန္း ေျပာခြင့္ရွိတာ
ငါ သေဘာတူတယ္
ငါဟာ
ဒုိ႔ေတြခ်စ္တဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ဝွမ္းက
ဆရာႀကီးသခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္းရဲ႕ ေယာင္ထုံးမွာ
ဂဂၤါျမစ္ဝွမ္းသား မဟတၱမဂႏၵီဂ်ီးရဲ႕
နံ႐ုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္းေတြၾကားမွာ
ယုတ္စြဆုံး
မယ္နံေခ်ာင္းဖရား ျမစ္ဝွမ္းသား
ဘုရင္ ဘူမိေဘာရဲ႕ ႏွာေခါင္းဖ်ားက
က်လုဆဲ ေခၽြးတစ္စက္မွာ
သူတုိ႔ရဲ႕ တုိင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ဳိးအေပၚ အခ်စ္စိတ္ေတြ
တဖိတ္ဖိတ္ ၿပိဳးျပက္လင္းလက္ေနတာ
ငါ အခါခါ ပူေဇာ္မိပါရဲ႕
ဂၽြန္ဘန္း ခင္ဗ်ား
ျမစ္တုိင္းဟာ သမုိင္းအရည္ေတြပါဗ်။