ေလၾကမ္းထဲက ရြက္ႏု (ခက္မာ)

လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ဆရာမတစ္ေယာက္ စာသင္ခန္းေရွ႕မွာ ဘြားခနဲ ေပၚလာၿပီး ဆရာမ ဧည့္သည္ ေရာက္ေနတယ္ ဟု ေျပာလာေတာ့ သင္ခန္းစာထဲ စိတ္ဝင္စားေနခ်ိန္မို႔ ဘယ္သူမွန္း မသိေသးေသာ ဧည့္သည္ဆုိသူအေပၚ ၿငိဳျငင္စိတ္ပင္ဝင္သြားမိသည္။ ကေလးေတြကို ျမန္မာစာ သဒၵါ ေလ့က်င့္ခန္းတခ်ဳိ႕ လုပ္ခိုင္းထားၿပီး ဧည့္သည္ ဆရာ ဆရာမမ်ား နားေနခန္းဆီ ထြက္ခဲ့သည္။ 

ဧည့္သည္ဆုိသူက ျမင့္ျမင့္စန္း အေမ ထင္ပါရဲ႕။ တျမန္ေန႔က ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရခ်ဳိးေနရင္း ျမင့္ျမင့္စန္းအေမ ေလွေလွာ္လာတာေတြ႔႔ေတာ့ အတန္းထဲမွာ ခဏခဏ မူးလဲေသာ ျမင့္ျမင့္စန္း၏ က်န္းမာေရးကိစၥ ေဆြးေႏြးရေအာင္ ကၽြန္မနဲ႔ လာေတြ႔႔ပါဦးဟု ေျပာမိသည္။ တကယ္ေတာ့ ျမင့္ျမင့္စန္း အေမက ေန႔လယ္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္လိုမ်ဳိး လာရမွာ။ အဲဒါဆုိ စာသင္ မပ်က္ေတာ့ဘူးေပါ့။ 

ဆရာ ဆရာမမ်ား နားေနခန္း ဝင္ေပါက္မေရာက္ခင္ေလးမွာ လွမ္းျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းတစြန္းတစေလးက ျဖဴျဖဴ႕ေျခလွမ္းေတြကို တုန္႔ခနဲ ရပ္သြားေစသည္။ 

နားထဲမွာပါ ဆူညံလာေအာင္ ရင္ခုန္သံေတြကို ျမန္လာေစသည္။ ပါးစပ္ကုိ လက္ဝါးႏွင့္အုပ္ရင္း ေျခစံုရပ္ေနမိေပမယ့္ ဒူးေတြ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။ နားေနခန္း ျပတင္းေပါက္ေဘးမွာရပ္၍ ေရေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနေသာ ေက်ာင္းေရွ႕ ျမင္ကြင္းကိုေငးၾကည့္ေန သူ၏ ေနာက္ေက်ာကိုသာ လွမ္းျမင္လုိက္ရေပမယ့္ အဲဒီ လူက ဖုိးသုိက္ ဆုိတာ သူမ သိလုိက္သည္။ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ျဖဴစိတ္ စြဲလို႔မ်ားလား။ ကမၻာတစ္ျခမ္းစာ ေဝးခဲ့ၿပီးသားသူက ဆုိင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ ေရာက္လာဖုိ႔ဆုိတာ ႐ုပ္ရွင္ဆန္လုိက္တာ။