ကမ္းေဝးႀကိဳးၾကာ ဂ်ာနယ္

ခြပ္ေဒါင္းႏွင့္အတူ (၂) - ကိုစိုးသိမ္း (ပဲခူး)

ခြပ္ေဒါင္းစံုညီ ေရွ႕သို႔ခ်ီၿပီ 

ေက်ာင္းသားထု၏ ေသြးစည္းညီညႊတ္မႈေရခ်ိန္သည္ အရွိန္ျမင့္မားစြာ တက္ႂကြလ်က္ရွိေနေပသည္။ စစ္ဗုိလ္အစိုးရသည္ ၾကက္ေသ ေသ၍ေနရေလသည္။ ေဇာေခၽြးမ်ားပင္ ျပန္ေနပါေသး၏။ သတင္းစာမ်ားႏွင့္တကြ မိဘျပည္သူတရပ္လံုးကလည္း ေက်ာင္းသားထု၏ မွန္ကန္၍ တရားနည္းလမ္းက်ေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို အားေပးေထာက္ခံ၍ ေနေလသည္။

ေက်ာင္းသားထုသည္ အစိုးရကို အျပဳတ္တိုက္ရန္လည္း မၾကံစည္၊ အေၾကာ္ေကၽြးရန္လည္း မစီစဥ္သည္မွာေတာ့ ထင္ရွားလွေပသည္။ ေက်ာင္းသားထုသည္ မိမိတို႔၏ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ပညာသင္ၾကားေရး ဒီမိုကေရစီအခြင့္အေရး ကာကြယ္ေရး၊ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ တြန္းလွန္ေရးတို႔အတြက္ ေက်ာင္းသားအျမင္ ေက်ာင္းသားအသိတို႔ျဖင့္ ေတာင္းဆို တိုက္ပြဲဝင္ေနသည္မွာလည္း ရွင္းလွေပသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ စစ္ဗိုလ္အစိုးရ၏ တာဝန္ရွိသူမ်ားသည္ ေက်ာင္းသားထု၏ မွန္ကန္ေသာ ေတာင္းဆိုခ်က္မ်ားကို လံုးဝ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားသည္သာမက “ဗူးဆုိ ဖ႐ံုမသီးဘူးေဟ့” ဟူ၍ပင္ တင္းခံေနလိုက္ေခ်ေသး၏။

“မင္းတို႔ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဆူေနရင္ ဒို႔နဲ႔ face to face ရင္ဆိုင္ရမွာဘဲ” ဟုလည္း ဟန္႔တားခဲ့သည္။ “တရာ ေသလို႔ အားမရရင္ ႏွစ္ရာ သတ္ျပမယ္” ဟုလည္း ႀကိမ္းဝါးၿခိမ္းေခ်ာက္ခဲ့သည္။ ထိုမွ်မကေသး “စစ္ဗိုလ္အစိုးရ” ၏ အာဏာရွင္ ဗိုလ္ေနဝင္း ကိုယ္တိုင္ကပင္ “တကၠသိုလ္လႈပ္ရွားမႈဟာ မေျပာပေလာက္ပါဘူးဗ်ာ” ဟု ယိုးဒယား သတင္းစာဆရာမ်ားအား ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ေျပာခဲ့ေခ်ေသး၏။

ခြပ္ေဒါင္းႏွင့္အတူ (၁) - ကိုစိုးသိမ္း (ပဲခူး)

မလဲက်ေသးေသာ ခြပ္ေဒါင္းေအာင္လံ 

စစ္ဗိုလ္အစိုးရသည္ ဇူလိုင္ရက္စက္မႈႀကီးကို က်ဴးလြန္ၿပီးသည့္္ေနာက္ တကၠသိုလ္ေျမတြင္ ခြပ္ေဒါင္း လည္တိုင္က်ဳိးၿပီဟု ထင္ေနၾက၏။ 

ၾသဂုတ္လ ၂၇-ရက္ေန႔တြင္ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္သည့္အခါ၌လည္း ေက်ာင္းသားထုသည္ လူဆိုးမ်ားသဖြယ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးအစစ္ေဆးခံ၍ အထပ္ထပ္လက္မွတ္ထိုးလာၾကရသည္ျဖစ္ရာ တကၠသိုလ္ႀကီးကိုေတာ့ ငါတို႔ထင္သလို ခ်ယ္လွယ္ႏိုင္ၿပီဟုလည္း ထင္ေနၾကေပသည္။ မိမိတို႔ကိုယ္ကုိပိုင္လွၿပီဟုလည္း အထင္ႀကီးေနၾကေလသည္။ ဗိုလ္ေနဝင္း၏ ဓားႀကိမ္းႀကိမ္းထားသံေၾကာင့္လည္း သတၱိေျပာင္လွေသာ သူရဲေကာင္း ႏိုင္ငံေရးပါတီကပင္ နားရြက္မွ်မလႈပ္ရဲဘဲ အၿမီးကုပ္၍ေနၾကခ်ိန္ ျဖစ္ေနေပသည္။ မသာအိမ္တြင္ ရဲရဲငိုဝံ့သူမရွိေအာင္လည္း သူတို႔တေတြက ေခတ္ေကာင္းေနသည္ မဟုတ္ပါေလာ။ 

တကၠသိုလ္တြင္မူ ခြပ္ေဒါင္းေအာင္လံကေတာ့ မလဲက်ေသးပါေခ်။ ေက်ာင္းသားထုသည္ ဆက္လက္၍ တိုက္ပြဲအတြက္ တာစူအားယူေနၾကေပသည္။ သို႔ရာတြင္ တကသ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကား အဖမ္းခံေနရသူႏွင့္ ေျပးရသူမ်ားသာျဖစ္ေနရာ တိုက္ပြဲအတြက္ အဆက္ျပတ္ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေလသည္။ 

ခြပ္ေဒါင္းႏွင့္အတူ - ကိုစိုးသိမ္း (ပဲခူး)

ခြပ္ေဒါင္းႏွင့္အတူ

(၁၉၆၂-၆၃) ခုႏွစ္ တကၠသိုလ္အေရးေတာ္ပံု မွတ္တမ္း

ေရးသူ-ကိုစိုးသိမ္း (ပဲခူး) 

၁၉၆၂-ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ေန႔ (ေက်ာင္းသား အာဇာနည္ေန႔) တြင္ က်ဆံုးခဲ့ရွာေသာ ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္မ်ားႏွင့္ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို သစၥာရွိေသာအားျဖင့္ ဤစာအုပ္ကို ေရးသည္။ 

‘အမွာ’ 

ရဲေဘာ္စာဖတ္သူ ...

၁၉၆၂၊ ၆၃ ႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို ေနာင္အနာဂတ္တိုက္ပြဲမ်ားအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္ေစရန္ မွတ္တမ္းတေစာင္တဖြဲ႔ ထားရွိသင့္သည္ဟုယူဆမိ၍ ဤစာအုပ္ကို ထုတ္ေဝျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ဤမွတ္တမ္းစာအုပ္မတိုင္မီကပင္ ဇူလိုင္အေရးေတာ္ပံု၏ ဂရက္မ်ားျဖစ္ေသာ မႏၱေလးေဆာင္မွာ ရဲေဘာ္ကိုခင္ေဆြ၏ (ရင္ျပင္နီ) သည္၎၊ ဒဂုန္ေဆာင္မွ ရဲေဘာ္ကိုလွျမင့္၏ (ဥဒါန္းမေၾက)သည္၎၊ ရဲေဘာ္ကိုတင္ေအး၊ ကိုၾကည္ဝင္းႏွင့္ ကိုသူမြန္ (ကိုသိန္းေအာင္)တို႔၏ (တကၠသိုလ္ဝန္းက်င္) သည္၎၊ အင္းဝေဆာင္မွ ရဲေဘာ္ေအာင္မ်ဳိး၏ (အေရးေတာ္ပံု စာေစာင္သစ္)သည္၎၊ တကၠသိုလ္နယ္ေျမတြင္ အားရဘြယ္ရာ ထြက္ေပၚလာခဲ့ၿပီးသည္သာမက၊ ယခုတဖန္ ရဲေဘာ္ကိုခင္ေဆြႏွင့္ ကိုသန္းထြန္းဦး (အင္းဝ) တို႔၏ (အႏိုင္မခံ)သည္ပင္လွ်င္ မၾကာမီထြက္လာလိမ့္မည္ဟု ၾကားသိရေပသည္။

ဤ (အေရးေတာ္ပံုမွတ္တမ္း) သည္ မေမ့ေပ်ာက္သင့္ေသာ ၁၉၆၂၊ ၆၃ အေရးေတာ္ပံုႀကီးကို အၾကမ္းဖ်င္း စာပန္းခ်ယ္ထားသည္ျဖစ္ရာ စုတ္ခ်က္ အႏုအရမ္း၊ အၾကမ္းအေပ်ာ့မ်ား ပါေကာင္းပါရွိမည္ ျဖစ္ေပသည္။

မွတ္တမ္းေရးသူသည္ (၆၂-၆၃) ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ေလးဦးေကာ္မတီမွအစျပဳ၍ ေက်ာင္းသားအခြင့္အေရး ကာကြယ္မႈေကာ္မတီအထိ တိုက္ပြဲအစဥ္အဆက္ ေရွ႕တန္းမွ ပါဝင္ဆင္ႏႊဲခဲ့သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္လည္း ဤမွတ္တမ္းသည္ အေတာ္ပင္ ျပည့္စံုခိုင္လံုသည္ဟု ဆိုခ်င္ပါသည္။

ဤစာအုပ္ထုတ္ေဝျခင္းသည္ စီးပြားေရးကိုယ္က်ဳိးရွာျခင္းမဟုတ္ဘဲ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္သာျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္တမ္းတန္ဘိုးႏွင့္ ေဈးႏႈန္းကိုယွဥ္ၾကည့္လွ်င္ သိႏိုင္မည္ဟု ေျမာ္လင့္ပါသည္။

ညႊန္႔ေသာင္း 

(ထုတ္ေဝသူ) 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၁၅

အခန္း - ၁၇ 

ေျမႀကီးထဲမွာ 
ထိပ္တုံးခတ္ခံထားရတဲ့၊ 
သစ္ေစ့ေလးေတြကို 
လြတ္လပ္ေရး ေၾကညာေပးလိုက္စမ္းပါ 
မိုးစက္ကေလးတို႔ရယ္။ 

(ရာဘင္ျဒာ နတ္သ္ တဂို္း) 

ဦးမ်ဳိးသိန္းသည္ ေရွ႕ေနျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ႐ိုး႐ိုးေရွ႕ေန မဟုတ္။ မီးခဲႏွင့္တူေသာ ေရွ႕ေနျဖစ္သည္။ ေႁမြေဟာက္ႏွင့္တူေသာ ေရွ႕ေနျဖစ္သည္။ သူ႔ကို သြားထိလွ်င္ ပူတတ္သည္။ သူ႔ကို သြားစလွ်င္ ေပါက္တတ္သည္။ သူသည္ သာမန္အခ်ိန္တြင္ ေအးေဆးသည္။ ေပ်ာ့ည့ံသည္။ သို႔ေသာ္ သူဆုံးျဖတ္ထားေသာကိစၥတခုတြင္ သြားထိမိလွ်င္ ေႁမြေဟာက္လို အဆိပ္ျပင္းသူပင္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း သူသည္ ေစာင့္ၾကည့္ခံရသူတေယာက္ ျဖစ္လာေလသည္။ 

သူသည္ ဥပေဒဘာသာရပ္ကို အထူးျပဳ သင္ၾကားခဲ့ရေသာ ေရွ႕ေနေက်ာင္းသားလည္းမဟုတ္ခဲ့။ သူသည္ စင္စစ္ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတေယာက္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဖုန္းေမာ္ အေရးအခင္းတြင္ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရသည္။ ေက်ာင္းထုတ္ခံခဲ့ရၿပီးေနာက္တြင္မွ အထက္တန္းေရွ႕ေန စာေမးပြဲကို ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ၿပီး ေရွ႕ေနျဖစ္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၁၄

အခန္း - ၁၆

ျပည္သူ႔ေခၽြးႏွဲစာ အခြန္ဘ႑ာေတာ္ကို 
အလြဲသုံးစားလုပ္ေနသူေတြက 
နည္းနည္းနဲ႔ ေရာင့္ရဲၾကပါလုိ႔ 
ဆုံးမေနပါလားေဟ့။ 
ဗိုက္အျပည့္စားေသာက္ေနရတဲ့လူေတြက 
လူငတ္ေတြကို 
အနစ္နာခံၾကစမ္းပါတဲ့။ 

(ဘားေတာ့ဗရက္၊ စည္းစိမ္ယစ္သူမ်ား) 

ရန္ကုန္သည္ ၿမိဳ႕ေတာ္အျဖစ္မွ ရာထူးခ်ခံခဲ့ရၿပီး ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စည္ကားျမဲ၊ သိုက္ၿမိဳက္ျမဲ။ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းတို႔၏ ဗဟိုအခ်က္အခ်ာျဖစ္ျမဲ။ အခြင့္လမ္းသစ္၊ စိန္ေခၚမႈအသစ္တို႔ကို ရွာေဖြလိုသူတို႔အတြက္ အဓိကဆုံခ်က္ ျဖစ္ျမဲျဖစ္ေနဆဲသာ။ 

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ အထပ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ၂၅ ထပ္ရွိေသာ ဆာကူရာ တာဝါလို၊ ထရိတ္ဒါးဟိုတယ္လို အဆင့္ျမင့္ အေဆာက္အဦႀကီးေတြ ေပၚထြက္ခဲ့ေပၿပီ။ သို႔ေသာ္ ထမင္းတနပ္အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲ ႐ုန္းကန္ရေသာသူေတြမွာလည္း တေန႔တျခား ပိုမိုမ်ားျပားလာေလသည္။ လႈိင္သာယာတြင္ ထမင္းရည္ကို ပုလင္းႏွင့္ထည့္ၿပီး ေရာင္းခ်ေသာ ေစ်းကြက္အသစ္ ေပၚထြန္းလာေလသည္။ တေန႔ကို ထမင္းတနပ္သာစားၿပီး အသက္ရွင္သန္ေနၾကသူမ်ား အမ်ားအျပား ရွိလာသည္။ 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၁၃

အခန္း - ၁၅ 

တားျမစ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေသာ လုပ္ရပ္ေတြေၾကာင့္သာ လွ်ဳိ႕ဝွက္ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ 

ဂ်ယ္လို ဘီယာဖရာ (အေမရိကန္ အစိမ္းေရာင္ပါတီ ေခါင္းေဆာင္တဦး) 

မ်က္ေစ့ေရွ႕မွာပင္ ကပ္လြတ္သြားသည္ကို ဗိုလ္ႀကီးျမင့္ထူး နည္းနည္းမွ မေက်နပ္။ မႏၱေလးကတည္းက သူ႔ကို ေျခရာခံလိုက္ခဲ့သည္။ ေရႊကိုင္းမ်က္မွန္ႏွင့္ ထိုအမ်ိဳးသမီးႀကီးသည္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ေျမေအာက္ ကြန္ယက္၏ အေရးအႀကီးဆုံးဆက္သားျဖစ္ရမည္ဟု သူ ယုံၾကည္ထားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အင္အား အကုန္သုံးၿပီး ေနရာအႏွံ႔ပိုက္စိပ္တိုက္ လိုက္ရွာခဲ့သည္။

မႏၱေလးဘူတာတြင္ သုံးနာရီေက်ာ္သည့္အထိ သူေရာက္မလာေသာေၾကာင့္ ရထားကိုပင္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး အခ်ိန္ဆြဲထားခဲ့သည္။ သုံးနာရီခြဲေတာ့မွ ရထားကို ထြက္ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ သို႔ေသာ္္ ပစ္မွတ္သည္ ရထားေပၚတြင္ ဘယ္လိုပါသြားမွန္းမသိလိုက္။ ပါျဖစ္ေအာင္ ပါသြားေလသည္။ ရထားေပၚတြင္ ပစ္မွတ္ပါသြားေၾကာင္း အတိအက်သိလိုက္ရခ်ိန္တြင္ သူကိုယ္တိုင္ သာစည္ဘူတာအထိ ကားႏွင့္ ေရွ႕ကႀကိဳေစာင့္ၿပီး အပီအျပင္ေစာင့္ဖမ္းဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ျပန္သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ သီသီကေလး ကပ္လြတ္သြားခဲ့ျပန္သည္။ ရထားေပၚတြင္ ပစ္မွတ္ႏွင့္အတူထိုင္ေနခဲ့ေသာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ဟု သူ သတ္မွတ္ထားခဲ့သည့္ေကာင္ေလး၏ ေျပာစကားကို လြယ္လြယ္ႏွင့္ယုံလိုက္မိသည္။ 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၁၂

အခန္း - ၁၄ 

ဆြမ္းအုပ္နီနီ အေမရြက္ေတာ့
နက္ျဖန္မနက္ ေက်ာင္းတက္မယ္၊ 
ေက်ာင္းႀကီးေပၚမွာ ေမာင္ငယ္ေဆာ့ေတာ့ 
ဘုန္းႀကီးေအာ္လို႔ ႐ိုက္လိမ့္မယ္။ 
ေမာင္မေဆာ့ပါ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလို 
စိတ္ပုတီးနဲ႔ ေနပါ့မယ္။ 
လိုက္မယ္၊ လိုက္မယ္။ 

(မင္းသုဝဏ္၊ ဥပုသ္ေစာင့္) 

ေက်ာင္းကို မျမင္ရေသးခင္ သစ္ပင္ဝါးပင္တို႔ကို ျမင္ရသည္။ ပိႏၷဲပင္ႏွင့္ သရက္ပင္တို႔က အမ်ားစုျဖစ္သည္။ ခေရပင္ႀကီးတပင္ႏွင့္ ေညာင္ပင္ႀကီးတပင္လည္း ရွိသည္။ ေညာင္ပင္ႀကီးခြဆုံတြင္ နတ္စင္တစင္ ရွိသည္။ ခေရပင္ႀကီးေအာက္တြင္ အုတ္ခုံတခုံရွိသည္။ ဥသ်ွစ္ပင္တပင္လည္း ရွိသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ မသိသည့္ အပင္တခ်ဳိ႕လည္း ရွိေသးသည္။ 

ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးအမိုးစြန္းက ကႏုတ္လက္ရာတို႔က ဆန္းျပား၊ ကြန္႔ညြန္႔ေနသည္။ အခၽြန္အတက္ အခက္အလက္တို႔သည္ သူ႔ေနရာႏွင့္သူ တန္ဆာဆင္ထားေသာေၾကာင့္ ထီးဟန္နန္းဟန္ျဖင့္ ခန္႔ညားလွပေနသည္။ ေခါင္မိုးကို ဘုံဆင့္ျပႆဒ္တို႔ျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ထားသည္။ ေက်ာင္းနံရံ ပ်ဥ္ေထာင္သစ္သားတို႔မွာ ေရနံေခ်းဝဝသုတ္ထားေသာေၾကာင့္ ညိဳေမွာင္ ရႊန္းစိုေနသည္။ ေက်ာင္းသည္ ေျခတံရွည္ေက်ာင္းျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းေအာက္ထပ္မွာ ဆယ္ေပေလာက္ျမင့္ၿပီး ဆြမ္းစားေဆာင္တခုသာ ေခါင္းရင္းခန္း သုံးခန္းတြင္ ဖြဲ႔ထားသည္။ က်န္ေနရာတို႔မွာ ေျမျပင္သက္သက္သာျဖစ္သည္။ ကၽြန္းတိုင္လုံးႀကီးမ်ားမွာ ရွားရွားပါးပါး ဧရာမ တိုင္လုံးႀကီးမ်ားျဖစ္သည္။ လုံးပတ္မွာ လူႀကီးလက္ႏွင့္ အႏိုင္ႏိုင္ လက္ခ်င္းဆက္ေအာင္ ဖက္ယူရသည္။ ေက်ာင္းအေပၚထပ္သို႔တက္ေသာ ေလွကားလက္ရန္းတြင္ ကၽြန္းသား ပြတ္လုံးတုိင္မ်ားစိုက္ထူထားၿပီး ေပၚလစ္ဆီ ေျပာင္ေအာင္သုတ္ထားသည္။ 

တိုက္အုပ္ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေကာသလႅသည္ သက္ေတာ္ ၆၀ ေလာက္ရွိေပၿပီ။ သို႔ေသာ္ အရြယ္ႏွင့္မလိုက္ေအာင္ ႏုပ်ဳိသြက္လက္ေနသည္။ 

ေနာက္ၾကည္မွန္ (မင္းကိုႏိုင္) - နိဂံုးပိုင္း

ရန္ကုန္ကုိ အစည္းအေဝးတက္ဖုိ႔ သြားၾကမယ္ဆုိေသာ္ ညိဳ လုိက္ခ်င္တယ္ဟု ေျပာခ်င္လွသည့္ဆႏၵကို ေဖေသာင္း အလုိက္တသိ ျဖည့္စြက္ေပးႏိုးႏိုး အနားမွာ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ျပခဲ့ေသာ္လည္း ေဖေသာင္းေခၚယူသည့္ လူစာရင္း၌ ညိဳ မပါ။ ျပန္လာဦးမွာပါ ဟူေသာ အျပံဳးစကားျဖင့္ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ ႏႈတ္ဆက္သံမ်ားၾကား ထြက္သြားသည့္ရထားကို လုိက္ပုိ႔သူမ်ားအၾကား ညိဳတေယာက္ ဘူတာေရွ႕မွာပင္ လက္ျပက်န္ခဲ့ရသည္။

အခ်ိန္တုိ႔ လွ်င္ျမန္စြာ ကုန္သြားသလုိ ဘီလူးဆုိင္းႏွင့္ ဘီလူးထြက္လာသည့္ ဇာတ္ကြက္သို႔ ေရာက္၏။ ေခ်ာတုိင္ထိပ္ဖ်ား ေအာင္လံကုိ လက္ျဖင့္ထိၿပီးကာမွ ေဝါခနဲ ျပန္က်လာသလုိ အားလုံးခံစားရ၏။ မခင္ေအးက “မလြယ္ဘူးေဟ့၊ အျပတ္အသတ္ ျပန္ၾကမ္းေတာ့မွာ ေတာ္ရာေရွာင္ၾကရင္ သက္သာမယ္ဟု သတၱိျပသည္။

အားလုံးေမွ်ာ္ေနေသာ ေဖေသာင္းႏွင့္အဖြဲ႔ ေမာပမ္းတႀကီး ျပန္ေရာက္ခ်လာ၏။ ကိုခင္ေမာင္လတ္၊ ကိုျမင့္ေဇာ္တုိ႔ႏွင့္ ေခါင္းခ်င္း႐ုိက္ေနၾကျပန္ၿပီ။ အုန္းသိန္းတုိ႔ သားအဖကား တုိ႔ေခတ္ျပန္ေရာက္ၿပီဟု လက္႐ုံးဆန္႔တန္းေနၾကၿပီ။ တေန႔တြင္းပင္ စည္းေဝးမႈၿပီးေအာင္ လက္စသပ္ရင္း သပိတ္စခန္းမ်ား ႐ုပ္သိမ္းသူ သိမ္းၾကသည္။ ငါတုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ဖ်က္ဆီးလုိက္ရတာပဲဟု မ်က္ရည္က်သူ က်သည္။ ယုံၾကည္ခ်က္ေတာ့ ပ်က္မသြားဘူး ဟု ကိုျမင့္ေဇာ္တုိ႔ကႏွစ္သိမ့္ရင္း လူစုခြဲၾကမည့္အစီအစဥ္ကို မွတ္ခ်က္ၾကသည္။ မုိးကား သည္းဆဲ။ ေလက ထန္ဆဲ။

 xxxxx xxxxx xxxxx 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၁၁

အခန္း - ၁၃ 

ငါတုိ႔ေခတ္ဟာ 
အေမွာင္ေခတ္ႀကီးပါ 
႐ိုး႐ိုးမွန္မွန္ေျပာလို႔ မျဖစ္ဘူး။ 

မ်က္ေမွာင္မၾကဳတ္တတ္တဲ့လူဟာ
ေခတ္ရဲ႕ဒုကၡေတြကို မခံစားတတ္လို႔ပဲ။ 

ရယ္ေမာေနတဲ့လူဟာလည္း 
ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့
ေခတ္ေရစီးရဲ႕ ဝါးမ်ဳိဖုိ႔တက္လာတဲ့အသံကို 
မၾကားေသးသူသာျဖစ္လိမ့္မယ္။ 

(ဘားေတာ့ဗရက္၊ အနာဂတ္အတြက္ကဗ်ာ) 

သာစည္ဘူတာထဲသို႔ ရထားဝင္လာခ်ိန္သည္ ေနဝင္မိုးခ်ဳပ္အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ မ်ားစြာေသာ မီးရထားသံလမ္းေတြၾကားတြင္ ဝါက်င့္က်င့္ နီယြန္မီးလုံးႀကီးမ်ားကို ထြန္းညႇိထားေလသည္။ ထိုအေရာင္ကို သူ မႀကိဳက္။ ထိုအေရာင္မွာ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားခ်င္စရာျဖစ္သည္။ 

ဘူတာနားနီးလာသည္ႏွင့္ အသံေတြကလည္း တဝုန္းဝုန္းေျပးလာၾကသည္။ ရထားက ဘူတာထဲဝင္ဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္႐ုံသာရွိေသးသည္။ ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ မေရာက္ေသး။ ေစ်းသည္ေတြ၏ အလုအယက္ ေအာ္ဟစ္သံေတြကို ၾကားေနရသည္။ ခရီးမ်ားမ်ား မထြက္ဖူးေသာ နီမင္းထြန္းအတြက္ ျမင္ကြင္းသည္ ဆန္းသစ္ေနသည္။ ဘူတာထဲတြင္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ထားေသာ ရဲေတြ အမ်ားအျပားရွိေနသည္မွာလည္း သူ႔အျမင္မွာ ထူးျခားေနသည္။ မႏၱေလးဘူတာထဲမွာပင္ ရဲေတြ ဒီေလာက္မ်ားမ်ား မျမင္ခဲ့ရ။ သာစည္ဘူတာသည္ လမ္းဆုံဘူတာႀကီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အေစာင့္အၾကပ္ ပိုမ်ားေလသလားဟု သူ အေတြးပြားမိသည္။ 

ေနာက္ၾကည့္မွန္ (မင္းကိုႏိုင္) - ၂၅

သမိုင္းဝင္ အလွည့္အေျပာင္းတခုတြင္ ညိဳတို႔ၿမိဳ႕ကေလး အျခားၿမိဳ႕နည္းတူ ဂုဏ္မငယ္တမ္း ဝါက်တေၾကာင္း ေရးႏိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ ထိုဝါက်တြင္ ညိဳတို႔အေနျဖင့္ မွင္စက္ကေလးတစက္အျဖစ္ ပါဝင္ခြင့္လည္း ရခဲ့ၿပီ။ ဝါးခေမာက္ကိုယ္စီျဖင့္ တက္လာသူတို႔လက္မွ ေဒါင္းအလံ တလူလူေအာက္ ညိဳတေယာက္လည္း လိုက္ခြင့္ရခဲ့ၿပီ။ 

ထိုတညကျဖစ္စဥ္တြင္ ေဖေသာင္းတို႔ စကားမျပတ္ၾကေသးေသာ္လည္း အေရးႀကီးသည့္ ညႇိႏႈိင္းမႈၿပီးခ်ိန္ျဖစ္၍ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္ဟုပင္ ဆိုရမည္။ ပြဲဖ်က္႐ံုတင္မက သားေကာင္ကိုပါ ဖမ္းစားမည့္မုဆိုးအဖြဲ႔ကို တားဆီးႏိုင္ခဲ့သည္မွာ ဘယ္သူဘယ္ဝါျဖစ္ေၾကာင္း ညိဳ မေျပာခဲ့။ သို႔ေသာ္ မခင္ေအးက ေဖာ္ေကာင္လုပ္၍ ညိဳႏွင့္ အဘေမာင္အား အားလံုးက လႈိက္လွဲေသာစကားတို႔ျဖင့္ အသိအမွတ္ျပဳေပးသည္။ 

ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ေသာညိဳက ေက်နပ္စြာျပံဳးေနသေလာက္ အဘေမာင္ကား သူ ဘာမွမသိလိုက္သလို ကုပ္ကုပ္ေနျမဲ။ ထိုညေနာက္ပိုင္း ဒလၾကမ္းေမာင္း၍ က်ားနာခဲခဲခ်င္ေနေသာ အုန္းသိန္းတို႔သားအဖႏွင့္ အဖြဲ႔၏ရန္ကို လြတ္ေအာင္ေရွာင္ရင္း ... အျခားၿမိဳ႕မ်ားႏွင့္ခ်ိန္ကိုက္ သူတို႔ သပိတ္တိုက္ပြဲဆင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီ။ 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၁၀

အပိုင္း (၂) 

ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္။ 

အခန္း - ၁၂ 

ငါရပ္ဖို႔ တေနရာသာ ေပးစမ္းပါ။ 
ကမၻာႀကီးကို ေရႊ႕ျပမယ္။ 

(အာခိမိဒိ) 

ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၀၇ ဇြန္လ။ 

သုံးနာရီ ခြဲေတာ့မည္။ ညေန သုံးနာရီထြက္ရမည့္ရထားသည္ အခုထက္တိုင္ မထြက္ေသး။ ဘာေၾကာင့္ မထြက္ေသးသည္ကို မသိရ။ ဘယ္သူကမွလည္း အေရးတယူ ေၾကညာျခင္းမျပဳ။ ခရီးသည္ေတြကလည္း ေနာက္က်ေနက်မို႔သာ ေနာက္က်သည္ဟု မွတ္ယူထားၾကေလသလား မသိ။ ဘယ္အာဏာပိုင္ ဘယ္တာဝန္ရွိသူကိုမွ သြားေရာက္ေစာဒက တက္သူမရွိၾက။ ဗမာလူမ်ဳိးတို႔သည္ သည္းခံတတ္လြန္းၾကသည္။ မိမိအခြင့္အေရးကို ဆူဆူပူပူလုပ္ၿပီး အေရးဆိုတတ္ေသာ အေလ့အထ သိပ္မရွိၾက။ 

သို႔ေသာ္ ညည္းေတာ့ ညည္းညဴၾကသည္။ မညည္းညဴပဲလည္း ေနႏိုင္စရာမရွိ။ လူဆိုတာ ေသြးနဲ႔ကိုယ္ သားနဲ႔ကိုယ္ မဟုတ္ပါလား။ ဒီေလာက္ျပင္းသည့္ အပူဒဏ္ကို မညည္းမညဴခံႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ေတာ္႐ုံတန္႐ုံ ပါရမီမ်ဳိးႏွင့္ေတာ့ လြယ္အံ့မထင္။ 

သံမဏိျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ ရထားတြဲဝါဝါႀကီးသည္ မီးလို ျခစ္ျခစ္ေတာက္ပူေလာင္ေသာ ေနေရာင္ က်ဲေတာက္ေတာက္ေအာက္တြင္ ကိုယ္လုံးတီး စင္းစင္းႀကီး ရပ္ေနေလသည္။ သည္ရထားတြဲထဲမွာ နာရီဝက္ၾကာေအာင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေစာင့္ဆိုင္းေနရေသာ ခရီးသည္တို႔အျဖစ္မွာ ေရေႏြးအိုးထဲ ထည့္ျပဳတ္ခံထားရသည့္ပမာ ရွိေလသည္။ 

ေနာက္ၾကည့္မွန္ (မင္းကိုႏိုင္) - ၂၄

မနက္မိုးမလင္းခင္ မိုးသည္းသည္းၾကားမွာ ညိဳ ထ၍ ေဖေသာင္းကို ႏႈိးရသည္။ 

ကိုျမင့္ေဇာ္တို႔ႏွင့္ခ်ိန္းဆိုရာ ေတာရေက်ာင္းသြားရာလမ္းဆံုသို႔ ေဖေသာင္းထြက္သြားမွ သက္ျပင္းခ်ကာ အိပ္ရာသိမ္းရ၏။ ဒန္႔သလြန္ရြက္ဟင္းခါး ေသာက္ခ်င္လို႔ ဟုေအာ္ကာ ေန႔လည္ဘက္တြင္ မခင္ေအး ေရာက္လာသည္။ ညိဳႏွင့္အတူ ဒန္႔သလြန္ရြက္ခူးၾကရင္း ဝဲထူေဖေသာင္းအား ကိုျမင့္ေဇာ္တို႔က လယ္သမားတေယာက္၏ လယ္ေစာင့္တဲတြင္ပင္ ေနရာခ်ေပးလိုက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း မခင္ေအး သတင္းေပး၏။ ဝဲေဆးလိမ္းေပးရသည့္တာဝန္ကို မစြန္႔ခ်င္ဘဲ ညိဳ စြန္႔လိုက္ရေတာ့သည္။ 

“သူ ထမင္းစားဖို႔ေကာ” 

ညိဳ၏ပူပန္ခ်က္ကို မခင္ေအး စိတ္မရွည္ ။ “ဟာ ... ဟိုက လုပ္ေပးရမွာေပါ့၊ နင္ အသာေနစမ္းပါ။ ငါတုိ႔ မသူဇာနဲ႔ပဲ ဆက္သြယ္ၾကရမယ္ အဲဒါပဲ နည္းနည္းပိရိတယ္” ဟု ျပန္ေျပာ၏။ 

ရက္ပုိင္းတြင္းမွာပင္ ညိဳတုိ႔ ေတာၿမိဳ႕ကေလး လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္လာသည္။ 

ေဈးႀကီးအနီး ကုကၠိဳပင္တြင္ကပ္ထားေသာ လႈံ႔ေဆာ္ပိုစတာတခ်ပ္ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။ အုန္းသိန္း၏ဖခင္မွာ ငါ့ခြင္ထဲေတာ့ လာမလုပ္နဲ႔ မ်ဳိးကန္းကုန္မယ္ဟု ႀကိမ္းဝါးရင္း လူစုစုေတြ႔တုိင္း မသကၤာမ်က္လုံးမ်ားျဖင့္ ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည္။ မၾကာမီပင္ သူတုိ႔ေကာင္စီ႐ုံးေရွ႕ ပိုစတာတခ်ပ္ အခန္႔သားေရာက္လာ၏။ 

လူေတြ ဝုိင္းအုံၾကည့္ေနစဥ္ပင္ အုန္းသိန္းဖခင္မွာ ကတုံးေပၚ ဒက္ေပါက္သည့္ မ်က္ႏွာျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ေမာင္းထုတ္ၿပီး ျဖဳတ္ယူသြား၏။ မခင္ေအး ပါးစပ္ပိတ္၍ တခြိခြိ ရယ္သည္။ အုန္းသိန္း မေက်မခ်မ္းၾကည့္ေန၍ အိမ္ထဲဝင္ၿပီး ပုေနရ၏။ 

xxxxx xxxxx xxxxxx 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၉

အခန္း - ၁၁ 

တျခားသူတို႔၏ လြတ္လပ္ခြင့္ကို ျငင္းပယ္ေသာသူမ်ားသည္ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ မထိုက္တန္ေသာသူမ်ား ျဖစ္သည္။

ေအဘရာဟင္ လင္ကင္း 

၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္လ။ ဧရာဝတီျမစ္ကမ္းေဘးရွိ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတၿမိဳ႕။ 

စိုးေအာင္ႏွင့္ ယဥ္ပါးေနေသာ လူထုလႈပ္ရွားမႈမွာ သူ႔ေနာက္သို႔ လိုက္လာျပန္ေလသည္။ 

ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ သူတို႔နယ္ၿမိဳ႕ကေလးသည္ လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနသည္။ သို႔ေသာ္ ဘယ္သူက စမည္ကို မသိေသး။ သူ႔အရိပ္အေျခအေန ကိုယ္ကၾကည့္၊ ကိုယ့္အရိပ္အေျခအေန သူကၾကည့္ႏွင့္ ၾသဂုတ္လ ၈ ရက္ေန႔မွာ ဘာမွျဖစ္မလာဘဲ ကုန္လြန္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ ၿမိဳ႕တခ်ဳိ႕တြင္မေတာ့ အေရးအခင္းေတြ စတင္ေပၚေပါက္လာေပၿပီ။ သည္နယ္ၿမိဳ႕ကေလးတြင္ လႈပ္ရွားဆႏၵျပမႈ ျဖစ္မလာေသးသည့္အတြက္ သူ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနမိသည္။ ေပၚလာႏိုး၊ ေပၚလာႏိုးႏွင့္လည္း ရင္ခုန္လႈပ္ရွားေနမိသည္။ သူကိုယ္တိုင္ပင္ အစပ်ဳိးလႈပ္ရွားလုိက္ခ်င္စိတ္မ်ဳိး ျဖစ္ေပၚမိသည္။ သို႔ေသာ္ သည္ၿမိဳ႕မွာ သူသည္ သူစိမ္းျဖစ္သည္။ သည္ၿမိဳ႕က ေခါင္းေဆာင္ေတြကို သူ အကၽြမ္းမဝင္။ သည္ၿမိဳ႕က လူထုသေဘာကို သူ နားမလည္။ သို႔ႏွင့္ အရိပ္အေျခကိုသာ ၾကည့္ေနရသည္။ 

တကယ္တန္း စမည့္စေတာ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြက စတင္ေဖာက္ခြဲလိုက္ၾကသည္။ ေက်ာင္းသား အနည္းငယ္ လမ္းေပၚထြက္ ဆႏၵျပရာကေန ၿမိဳ႕ေနလူထုအားလုံး ေနာက္ကေန စု႐ုံးလုိက္ပါလာၾကေလသည္။ ဘယ္အာဏာပိုင္မွ တားဆီးကန္႔ကြက္ မလုပ္ရဲၾကေခ်။

ေနာက္ေန႔ေတြတြင္ ရြာကလူေတြပါ အိုးစည္ဗုံေမာင္းေတြႏွင့္ ၿမိဳ႕ေပၚသို႔ခ်ီတက္လာၾကသည္။ 

ေနာက္ၾကည့္မွန္ (မင္းကိုႏိုင္) - ၂၃

ဒီတခါ အေဖေပးေသာ တာဝန္ကို အုန္းသိန္း လုိလားစြာထမ္းေဆာင္ရန္ ကတိျပဳလုိက္၏။ ရပ္ထဲရြာထဲမွာ သတိထားၾကည့္ ဟုိအဖြဲ႔ေတြ လႈပ္ရွားတာေတြ႔ရင္ ခ်က္ခ်င္းသတင္းပုိ႔စမ္း၊ ဆူခ်င္ပူခ်င္တဲ့ေကာင္ေတြကို ဆုံးမရဖုိ႔ ငါ့မွာတာဝန္ရွိတယ္ဟူေသာ အေဖ့စကားကို အုန္းသိန္း မေနာေခြ႔လွသည္။ 

အုန္းသိန္းတုိ႔ ဘယ္ေလာက္အရာေရာက္တယ္ဆုိတာ သိရမွာေပါ့၊ မခင္ေအးနဲ႔ေပါင္းၿပီး အုန္းသိန္းကို အေရးမလုပ္ခ်င္တဲ့ ညိဳ၊ ဘယ္သူေတြက ပိုစြမ္းသလဲဆိုတာ သိရေစ့မယ္ ငါထင္တဲ့အတုိင္း ျဖစ္ေနလုိ႔ကေတာ့ ေျခသလုံး လာဖက္ရၿပီသာမွတ္ဟု ႀကိမ္းဝါးလုိက္ေတာ့၏။ 

xxxxx xxxxx xxxxx 

အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ရက္ပုိင္းမွ် ကုပ္ေနရသည္ကိုပင္ စိတ္မရွည္ခ်င္။ ဟုိက သည္က သတင္းလာေမးသမွ် အေမႏွင့္ မရီႏြယ္က စိတ္တပူပူျဖင့္ ေၾကာင့္က်မဆုံး။ သူရႏွင့္ ထြန္းသက္တုိ႔ အိမ္သုိ႔လာခြင့္မရ၍ အေဝးမွ ကိုယ္ဟန္တျပျပ။ ေဖေသာင္းကလည္း ျပတင္းဝက ျပဴတစ္တစ္။ 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၈

အခန္း - ၁၀ 

ျမင္းခြာတခ်က္ေပါက္ရင္ 
ဗမာတျပည္လုံး မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေစရမယ္။ 

ဗကသ ေခါင္းေဆာင္ ကိုဗဟိန္း 

၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္လ၊ ႏိုင္ငံတဝန္း အေျခအေန။ 

ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္တြင္ တႏိုင္ငံလုံးရွိ ၿမိဳ႕ႀကီး ၄၀ ေက်ာ္တြင္ ဆႏၵျပမႈေတြ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တျဖည္းျဖည္းျဖင့္ တုိးပြားလာသည္။ 

ပဲခူး၊ သနပၸင္၊ ေရနံေခ်ာင္းတို႔တြင္ အေရးအခင္းအစပိုင္း၌ ပစ္ခတ္မႈ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ေခ်ာက္ၿမိဳ႕၊ ဘိတ္ၿမိဳ႕၊ အထက္မင္းလွၿမိဳ႕တို႔တြင္လည္း ဆႏၵျပသူေတြကို ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္။ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕တြင္ေတာ့ ၾသဂုတ္လ တတိယပတ္ေလာက္က်မွ ပစ္ခတ္မႈျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ဆုံး႐ႈံးမႈက ႀကီးသည္။ လူအမ်ားအျပား ေသဆုံးခဲ့သည္။ 

မႏၱေလးတြင္လည္း ဆႏၵျပပြဲအေစာပိုင္း၌ ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ လူႏွစ္ေယာက္ ေသဆုံးခဲ့သည္။ ေနရာအႏွ႔ံ၊ ၿမိဳ႕အႏွံ႔တြင္ ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းခဲ့ေသာ္လည္း ဘယ္ေနရာတြင္မွ ပစ္ခတ္ၿဖိဳခြင္းေသာေၾကာင့္ ၿငိမ္သက္မသြား။ ဆႏၵျပပြဲေတြ ဆက္လက္ ျဖစ္ပြားခဲ့ေလသည္။ မႏၱေလးတြင္လည္း ဆႏၵျပပြဲသည္ တန္႔မသြား။ တန္႔မသြားသည့္အျပင္ သမဂၢေတြ အစုံအလင္ ထြက္ေပၚလာသည္။ 

ျမင္းလွည္းအစီးေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္ ေမာင္းႏွင္ဆႏၵျပေသာ ျမင္းလွည္းသမဂၢ ဆႏၵျပပြဲမွာ မႏၱေလး တၿမိဳ႕တည္းတြင္သာျမင္ရသည့္ ျမင္ကြင္းျဖစ္သည္။ ျမင္းလွည္းသမဂၢ ဆႏၵျပပြဲႀကီးမွာ လွပင္လွေနေသးေတာ့သည္။ ရွင္ျပဳ အလွဴပြဲႀကီး က်င္းပေနသလားဟု ထင္မွတ္မွားရသည္။ 

ေနာက္ၾကည့္မွန္ (မင္းကိုႏိုင္) - ၂၂

“ငပိစားလုိ႔ ျဖစ္တာကြ လူဆီက ကူးတာလည္း ပါတယ္။ ဟာ ... ငပိမစားလုိ႔ ဘာသြားစားမလဲ။ ေပါက္ခ်င္လည္း ေပါက္ကြာ ေပါက္ရင္ ကုတ္မယ္ ဖဲ့မယ္” စသျဖင့္ ဝဲေရာဂါသည္မ်ား တစတစ မ်ားလာၿပီျဖစ္သည္။

ေဖေသာင္းမွာ အေတြ႔အၾကံဳရင့္ေနေသာ ေက်ာင္းသားတေယာက္၏စကားေၾကာင့္ ရင္ခုန္စရာတခုရလာ၏။ 

“တုိ႔ေတြ မၾကာေတာ့ပါဘူးကြာ ျပန္ရမွာပါ ... သူတုိ႔ဘက္က အလွည့္အပတ္တခုခု လုပ္ကိုလုပ္ျပရမယ္။ အဲဒီမွာ တုိ႔ပါသြားမွာပဲ ဒါေပမယ့္ တုိက္ပြဲမၿပီးေသးဘူး၊ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္း ျပန္ေတြ႔ရဦးမယ္” ဟူေသာစကားကို ေက်နပ္စြာနားေထာင္ရင္း ရွဥ့္ကေလးမ်ားပုံကုိ မီးေသြးျဖင့္ ခုိးကာ ေရးဆြဲေနမိသည္။ 

“ဒါ ဘာပုံလဲကြ” 

“ရွဥ့္ေလကြာ” 

“ဘာလုပ္ရမွာလဲ ခ်က္စားလုိ႔လည္း မရ” 

“ဟာ … ငါ သတိရတဲ့ ေကာင္မေလးက ဆံပင္ရွည္ႀကီး တဖားဖားနဲ႔ကြ၊ ရွဥ့္နဲ႔ ရွဥ့္အၿမီး လုိက္ဖက္သလုိ သိပ္ၾကည့္ေကာင္းတယ္” 

“ဒါဆုိလည္း အဲဒီေကာင္မေလးပုံ ဆြဲပါေတာ့လား ... လိုရင္းမေရာက္ဘူး” 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၇

အခန္း - ၈ 

အေမာင္ေျပာက္က်ား၊ ခ်စ္သူအားကို 
ဘာမ်ားမွာခဲ့လိုသနည္း၊ 
ငယ္ကၾကင္ျမတ္၊ မိသက္မွတ္ကို 
ခြင့္လႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း ေျပာပါေလ။ 

(မင္းသုဝဏ္၊ သူ႔မွာတမ္း) 

စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕ေပၚမွ လူေပါင္းမ်ားစြာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္။ ထိုသုိ႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသူေတြထဲတြင္ မိႈင္းရာျပည့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေဟာင္း ေဇာ္ျမင့္လည္း ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ျပံဳးလဲ့ယဥ္လည္း ပါေလသည္။ ျပံဳးလဲ့ယဥ္သည္ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕မွ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။ သူဘယ္ေရာက္သြားသည္ကို ဘယ္သူမွ မသိၾကေတာ့။ 

******** 

အခန္း - ၉ 

ညစ္ဆိုးအျဖစ္သနစ္ 
လွစ္ခါျပရရင္ေတာ့ 
တစ္ကိုးရွစ္ရွစ္ ေခတ္အခါသမယမွာျဖင့္
ေမတၱာအလွတို႔ ေပ်ာက္ပ်က္မွိန္
ေအာ္.... သစၥာဓမၼတို႔ ေဖာက္ဖ်က္ခ်ိန္။ 

(အသင့္ျပင္ၾကေလာ့၊ ၈ ေလးလုံးကာလအတြင္းထြက္ေပၚခဲ့ေသာ ကဗ်ာ။ ေရးသူ - အမည္မသိ) 

၁၉၈၈ ဇူလိုင္လ - ၾသဂုတ္လ၊ ရန္ကုန္။ 

ဖြဲမီးသည္ တေငြ႔ေငြ႔ေတာက္ေလာင္ေနသည္။ မီးအမ်ားဆုံးႏွင့္ ေလာင္စာ အမ်ားဆုံးေနရာမွာ ရန္ကုန္ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းေတြ ပိတ္သြားၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မ်ဳိးသိန္းလည္း အေဆာင္မွ ထြက္ေပးလိုက္ရသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ရန္ကုန္မွ မထြက္ခြာေသး။ တိုက္ပြဲကို သူ မစြန္႔ခြာႏိုင္ေသး။ ေတာင္ဥကၠလာရွိ အေဒၚ့အိမ္တြင္ ဆက္လက္တည္းခိုရင္း လႈပ္ရွားမႈအားလုံးႏွင့္ အဆက္မျပတ္ ထိေတြ႔ေနသည္။ 

ဇြန္လ ေျမနီကုန္းလႈပ္ရွားမႈတြင္လည္း သူ ပါဝင္ခဲ့ေသးသည္။ ဇြန္လကုန္ပိုင္းတြင္ ပဲခူးၿမိဳ႕၌ လူထုလႈပ္ရွားမႈ ေပၚေပါက္လာေသာအခါတြင္လည္း သူသြားဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္ေသးသည္။ သို႔ေသာ္ အစိုးရက ပုဒ္မ ၁၄၄ ထုတ္ျပန္လိုက္ေသာအခါ သူ မသြားျဖစ္ေတာ့။ ေရႊတိဂုံဘုရားေပၚက တရားပြဲေတြဆီကိုေတာ့ သူ မွန္မွန္ေရာက္ေလသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေရႊတိဂုံဘုရားေပၚတြင္ သပိတ္စခန္း ဖြင့္လွစ္လိုက္ေလၿပီ။ 

ေနာက္ၾကည့္မွန္ (မင္းကိုႏိုင္) - ၂၁

အေမ၏ စုိးရိမ္မႈ မီးေတာက္ႀကီးကို ထင္းမ်ားထပ္မထုိးေတာ့ေသာ္လည္း အပူရွိန္မကုန္ေသးဘဲ တဝုန္းဝုန္းေလာင္ေနဆဲ။ “ငါ့မွာ အိပ္လုိ႔ေတာင္ မရဘူး၊ လႊတ္တဲ့လူကလည္း လႊတ္တယ္၊ သြားတဲ့သူကလည္း တကယ့္ပြဲႀကီးမွ ေရာက္ေအာင္ သြားတယ္။ ငါမွာ ရသမွ်ဘုရားရွိခုိးေတြ ကုန္ၿပီ” ဟု ေျပာသည္။ 

အေဖ့ကို သတင္းစုံ ျမင္ကြင္းစုံ သူမ ေဖာက္သည္ခ်ၿပီး အိပ္ခန္းထဲဝင္နားေတာ့မယ္ ဟုဆိုကာ အရင္ဆုံးလုပ္မိေသာ အလုပ္မွာ အိတ္ထဲမွ ဦးထုပ္ကုိထုတ္၍ ေဆာင္းၾကည့္ၿပီး မွန္ထဲျပန္ၾကည့္သည့္ အလုပ္ပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူမ မ်က္ႏွာအစား ဦးထုပ္ပုိင္ရွင္၏ ကံၾကမၼာကုိ မွန္ထဲျမင္ရလွ်င္ ေကာင္းေပစြ ဟု တမ္းတမိေသာ္လည္း ေသာကခုိး႐ုိက္၍ ညိႇဳးေနေသာ သူမ မ်က္ႏွာကုိပင္ ညိဳ ျမင္ရသည္သာ။ 

xxxxx xxxxxx xxxxxx 

ငွက္ပစ္ေယာင္ေဆာင္၍ အုန္းသိန္း ညိဳတုိ႔ျခံေနာက္ စည္း႐ုိးနား ကပ္ေခ်ာင္းသည္။ ေရကျပင္တြင္ ေျခခ်ထုိင္ရင္း ညိဳ႕လက္ထဲ လွည့္ပတ္ၾကည့္ေနသည္မွာ ေဖေသာင္းဦးထုပ္မွန္း အုန္းသိန္း ခ်က္ခ်င္းမွတ္မိသြားၿပီး စိတ္ထဲ ဖ်ဥ္းခနဲျဖစ္ကာ ေဖေသာင္းပုံကို ျပန္ျမင္ေယာင္လာ၏။ 

ကံ့ေကာ္ပြင့္၏ သံမဏိဝတ္ဆံ (ဆက္ႏိုင္မင္း) - ၆

အခန္း - ၇ 

ၾကည္ႏူးမႈရဲ႕ အရိပ္ဝယ္၊
ႏွစ္သိမ့္စရာစကားေတြနဲ႔ ေဖာင္ဖြဲ႔ကာပဲ 
အလြမ္းေတြ မေျပပါဘူးကြယ္၊ 
ကမ္းေျခေဇယ်ာဦးဝယ္။ 

(ေတးေရး ကိုလွမိုး။ ကမ္းေျခေဇယ်ာဦး) 

၁၉၈၈ ခု ၾသဂုတ္လဆန္း၊ စစ္ကိုင္းၿမိဳ႕။ 

 ေအးစိမ့္ေသာ ေက်ာက္စက္ေရေတြ မၾကာခင္ကပင္ ထည့္ထားခဲ့သည့္ ဖလ္ခြက္တခြက္ထဲသို႔ က်ဳိက္က်ိဳက္ဆူ ေလာင္ၿမိဳက္ေသာ ေရေႏြးပူေတြ ေလာင္းခ်လိုက္ေသာအခါ ပို၍ ျပင္းထန္စြာ ေပါက္ကြဲဖို႔ ျဖစ္လာေလသည္။ ျပံဳးလဲ့ယဥ္၏အျဖစ္မွာ ထိုသို႔ႏွင္ႏွင္သာတည္း။ 

******** 

ထိုေန႔သည္ သူ႔ဘဝတေလွ်ာက္လုံးတြင္ အေမွ်ာ္လင့္ႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ျပင္ဆင္ခဲ့ရေသာ ေန႔တေန႔ျဖစ္သည္။ သူ႔ဘဝ၏ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ထိုေန႔အတြက္သာ ရည္စူးျပင္ဆင္ခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔ကို အေကာင္းဆုံးျဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ အတြက္ ရည္မွန္းႀကိဳးစားခဲ့ေလသည္။ ထိုေန႔သည္ ျပံဳးလဲ့ယဥ္ႏွင့္ ေဇာ္ျမင့္တို႔၏ မဂၤလာဦးေန႔ျဖစ္သည္။