ထိုႏွစ္အတြင္းမွာပင္ အေရွ႕ေတာသို႔ သစ္ခုတ္သြားရာမွအျပန္ ၾကာေပၚစိန္ ငွက္ဖ်ား အႀကီးအက်ယ္မိသည္။
ပိန္သြားလိုက္သည္မွာလည္း တကိုယ္လံုးမွ အသားေတြ အရည္ေပ်ာ္ကာ ေပါက္က်သြားသလို အ႐ိိုးေပၚအေရတင္သာ က်န္ေတာ့သည္။
ဆင္းရဲသားဖ်ားေတာ့ ဘုရားတ႐ံံုသာ၊ ေဆးမရွိ၊ ဝါးမရွိ ကြမ္းရြက္ျပဳတ္ေရႏွင့္ ငန္းေဆးကိုသာ အႀကိမ္ႀကိမ္ မွီဝဲ
ရင္း ကံသာ အမိ၊ ကံသာ အဖဟု ေအာက္ေမ့ရေတာ့သည္။ ဆံပင္ေတြ ကြၽတ္ကုန္သည္မွာလည္း အဆုပ္လိုက္၊ အေထြးလိုက္။ တသက္လံုး ဆင္းရဲပင္ပမ္းခဲ့သမွ်ဒဏ္ကို အခုလိုဖ်ားနာသည့္အခါမွ စုခံရျခင္းျဖစ္သည္ ထင္၏။ နဂို႐ုုပ္ပင္ မေပၚခ်င္ေတာ့။ ၾကာေပၚစိန္တေယာက္ သည္ေတာင္ကမွ ေက်ာ္ႏိုင္ပါေတာ့မလားဟု စိုးရိမ္ပူပန္မိ သည္။
ႏွစ္လေလာက္ ခံလိုက္ရၿပီးမွ ၾကာေပၚစိန္ နာလံျပန္ထသည္။ ထမင္းကေလး အနည္းအပါး စားဝင္သည္။ တေန႔တြင္ က်ေနာ္လည္း တတ္ႏိုင္သမွ် လူမမာဓာတ္စာကေလးမ်ားယူကာ ၾကာေပၚစိန္႔အိမ္သို႔ ေရာက္ သြားသည္။ ဝါးကြပ္ပ်စ္ကေလးေပၚတြင္ စင္တိုင္ကိုမွီကာ ခပ္ေငးေငးထိုင္ေနေသာ ၾကာေပၚစိန္ကို အသင့္ေတြ႔ရသည္။ ပါလာသည့္ ဓာတ္စာထုပ္ကေလးကိုေပးၿပီး ေရေႏြးခြက္ကို ငွဲ႔လိုက္သည္ႏွင့္ ၾကာေပၚစိန္က စကားစေလသည္။
“လူအျဖစ္ဟာ ရခဲတယ္ဆိုေပမယ့္ က်ဳပ္ေတာ့ ငွက္ကေလးတေကာင္သာ ျဖစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ ဆရာေလးရာ” ဟု ေလသံႏြမ္းႏြမ္းျဖင့္ ေျပာသည္။ နာလံထကာစမို႔ ထင္ပါရဲ႕။ သူ႔စကားမ်ားသည္ ခါတိုင္းလို အားႏွင့္မာန္ႏွင့္ မဟုတ္။ ျပံဳးစရာလည္း မပါ။ လူ႔ေလာကႀကီးကိုပင္ ၿငီးေငြ႔ေနသလိုလို။ သံေဝဂ ေတးခ်င္းလိုလို။ သုန္သုန္မႈန္မႈန္ႀကီး။ ကဗ်ာေတာ့ဆန္သလိုလို အရွိသား။ သို႔ႏွင့္ သူဘာေျပာခ်င္သည္ကို သိလိုေသာေၾကာင့္ …
“တမ်ဳိးပါလားဗ်ာ။ ခုဘဝေရာေနာင္သံသရာမွာပါ ေကာင္းစားခ်င္ၾကလြန္းလို႔ မဂၤလာအခါေတာ္ေရြး၊ ေန႔စဥ္
အလွဴႀကီးအတန္းႀကီးေတြေပး။ ေရစက္ခြက္ကို လက္ကေတာင္ မခ်ခ်င္ၾကဘူး။ ဆုေတာင္းလိုက္ၾကရတာကလဲ နည္းမွတ္လို႔။ ဘယ့္ႏွယ့္ ခင္ဗ်ားက်မွ ငွက္ျဖစ္ခ်င္ရတယ္လို႔ဗ်ာ” ဟု က်ေနာ္က ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေစာေၾကာလိုက္မိသည္။
“ဒီလို ဆရာေလးရဲ႕ က်ဳပ္ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတုန္းမွာ ေတာေတြးေတာင္ေတြးနဲ႔ အဲဒါကိုသြားစဥ္းစားမိတာ
ဆရာေလးရ။ က်ဳပ္တို႔က ဆင္းရဲသား မဟုတ္လား။ ဆင္းရဲသားဆိုေတာ့ ဒါနပါရမီကလည္း သူမ်ားေတြလို ျဖစ္ျဖစ္ေျမာက္ေျမာက္ ျပဳႏိုင္တာမဟုတ္ဘူး။ သီလပါရမီ ဆိုတာကလည္း အူမ မေတာင့္ေတာ့ တခုမဟုတ္တခု ေန႔တိုင္းက်ဳိးေနတာပဲ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္နဲ႔တန္ရာတန္ရာ ငွက္ဘဝေလာက္ပဲ ေတာင့္တမိတာေပါ့ေလ။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္တို႔လူေတြထက္ ငွက္ကေလးေတြက ပူပင္ေသာကပိုနည္းတယ္၊ ပိုလြတ္လပ္တယ္လို႔ ထင္တာပဲဗ်ာ”
“ဟုတ္ပါ့မလားဗ်ာ … သူတို႔လည္း သူတို႔ဘဝနဲ႔သူတို႔ဆိုေတာ့ ဒုကၡသုခဆိုတာ ရွိမွာပါ” ဟု က်ေနာ္က ၾကားျဖတ္ဝင္ေျပာလိုက္သည္။
“ ရွိေတာ့ရွိမွာေပါ့ ဆရာေလးရယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ လူေတြေလာက္ေတာ့ မဆိုးလွဘူးထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္
ထင္တယ္ ပိုၿပီးလြတ္လပ္မယ္လို႔။ ဆရာေလး စဥ္းစားၾကည့္ေလ။ သူတို႔ ဘယ္ကိုပ်ံပ်ံ ဘယ္ကိုသြားသြား ႏိုင္ငံသား စိစစ္ေရးကဒ္ မလိုဘူး။ ဘယ္မွာအိပ္အိပ္ ဧည့္စာရင္း တိုင္စရာမလိုဘူး။ ဟိုႏိုင္ငံ ဒီႏိုင္ငံကူးခ်င္၊ ပ်ံခ်င္ရင္ေတာင္ လက္မွတ္မလိုဘူး မဟုတ္လား။ သူတို႔ေလာကမွာ အလုပ္မရွိဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးတယ္ဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ ေပၚတာေၾကးလည္း မေပးရဘူး။ ကင္းေၾကးလည္း မေပးရ၊ လုပ္အားေပးလည္း မလိုက္ရဘူးဗ်ာ။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ဗ်ာ အဝတ္အစားဖိုးလည္း မပူရဘူးေလ။ ဥက ေပါက္လာကတည္းက ပါလာတဲ့ ငယ္ေမႊးငယ္ေတာင္၊ အေရာင္အေသြးေလးေတြနဲ႔ တဘဝ ၿပီးသြားတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္က လူေတြေလာက္ ဇာတ္မ႐ႈပ္တဲ့ ငွက္ဘဝကို ေတြးမိ၊ ေတာင့္တမိတာ ဆရာေလးရဲ႕”
ၾကာေပၚစိန္႔စကားေၾကာင့္ က်ေနာ့္မွာ အသက္႐ွွဴပင္ ခပ္ၾကပ္ၾကပ္ျဖစ္သြားသည္။ ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ေတ့ထားေသာ ေရေႏြးခြက္ကိုလည္း ဆက္မေသာက္ႏိုင္ေသးဘဲဲ ေတြးေငးေနမိသည္။ ရခဲလွစြာေသာ လူ႔ဘဝကို ၾကာေပၚစိန္ တေယာက္ ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား ၿငီးေငြ႔သြားရတာပါလိမ့္။ လူ႔ဘဝထက္ နိမ့္က်ပါသည္ဟုဆိုသည့္တိရစၦာန္ေလာကမွ ငွက္ဘဝသို႔ ထြက္ေျပးခ်င္ေလာက္ေအာင္ မည္သည့္အရာကမ်ား ၾကာေပၚစိန္ကို တြန္းပို႔ေနပါလိမ့္။
တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ၾကာေပၚစိန္လို ထြက္ေျပးခ်င္စိတ္ေတြ ေပၚေနခဲ့သည္မွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ရွိခဲ့ဖူူးပါသည္။ အကယ္၍ က်ေနာ္ေရာ သစ္သစ္ပါ ငွက္ကေလးႏွစ္ေကာင္သာ ျဖစ္ခဲ့ပါလွ်င္ အခုလို တကြဲတျပားစီမေနရဘဲဲ တကိုင္းတည္းတြင္ အတူနားခြင့္မ်ား ရေလမလား။
ယခုအခါ ေရာင္းရင္းႀကီး ၾကာေပၚစိန္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္မွာ တႏွစ္တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ပါေပါ့။ ဒီတႏွစ္အၾကာမွာ က်ေနာ့္ခ်စ္ဇနီး သစ္သစ္လည္း ယေန႔ထက္တိုင္ ေက်ာင္းဆရာမအလုပ္မွ မထြက္ႏိုင္ေသး။ က်ေနာ္လည္း ကြၽဲအင္းေခ်ာင္းရြာက မခြာႏိုင္ေသး။ အိမ္ရဲ႕ဆည္းလည္း သားသမီးလည္း မထြန္းကား၊ မရယူႏိုင္ေသး။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ၾကာေပၚစိန္ ကြယ္လြန္ျခင္း တႏွစ္ေျမာက္ေန႔အတြက္ ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းရမည္ဆိုလွ်င္ သူဆႏၵရွိခဲ့သည့္အတုိင္း ငွက္ကေလးတေကာင္သာ ျဖစ္ပါေစေတာ့ရယ္လို႔ … … ။ ။
ေရစီးသံဂ်ာနယ္
အတြဲ ၄ အမွတ္ ၃
ေမလ ၁ ရက္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္
