“အသက္ရွင္ေနထုိင္ျခင္းက ဒုကၡ မဟုတ္ဘူး၊ ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ အသက္ရွင္ေနတာ” … ။
ေကာက္သစ္နံ႔ေတြ သင္းပ်ံ႕ေနမယ့္ ခုလုိရာသီမွာ ကြၽန္မ ေဖေဖတေယာက္ ေက်းရြာေလးတခုမွာ ေကာက္လိႈင္းေတြ သယ္ေနေရာ့မယ္။ လယ္ကန္သင္း႐ုိးကုိ အနားသတ္ထားတဲ့ထန္းပင္ေတြကုိ ေလတုိးလုိ႔ ထန္းရြက္ေတြ တျဖန္းျဖန္း ထေနတဲ့ အသံ၊ ေက်းငွက္သံတစာစာက မိသားစုနဲ႔ တကြဲတျပားေနရတဲ့ ေဖေဖ့ကုိ အေဖာ္ျပဳေနပါလိမ့္မယ္။ လယ္ေရကုိ အမွီျပဳၿပီး ရွင္သန္ေနရတဲ့ လယ္ကန္စြန္းၫြန္႔ေလးေတြ၊ မိႈနတုိေတြကုိ လယ္ေတာကအျပန္ ေဖေဖခူးၿပီး တုိ႔စရာ လုပ္စားမွာပဲ။ ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ ေဖေဖတေယာက္ ေမေမ့ကုိ အထူး သတိရသြားမွာ ကြၽန္မ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္။ ေမေမက ေဖေဖ့အႀကိဳက္ ငါးပိရည္၊ တုိ႔စရာကုိ ရာသီနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ လုပ္ေကြၽးတတ္သူပါ။
ေဖေဖနဲ႔ ေမေမက ဟသၤာတခ႐ုိင္၊ အဂၤပူၿမိဳ႕နယ္အပုိင္ ထူးႀကီးဇာတိသားေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အစားအေသာက္ အႀကိဳက္ခ်င္းတူၾကတယ္။ သာမန္ေက်းေတာသူ ေမေမက ေဖေဖ့ကုိ ခ်စ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ ေဖေဖ ယံုၾကည္တဲ့ အဘိဓမၼာေတြ၊ အယူဝါဒေတြနဲ႔ ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနထုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ေဖေဖ ရွာေဖြေပးတဲ့ အိမ္စရိတ္ကုိ ေလာက္ငွေအာင္ သံုးတတ္သူတေယာက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
