ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (နိဂံုးပိုင္း)

အဖိုးခ်စ္တဲ့ ရဲေဘာ္ေလးတေယာက္ 

ေတာ္လွန္ေရးထဲမွာ အဖိုးခ်စ္တဲ့ ရဲေဘာ္ေလး တေယာက္ရွိတယ္။ သူ႔နာမည္ စတာလင္ လို႔ ေခၚတယ္။ ဒီေကာင္ေလးကို အဖိုး ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္။ သူ႔မွာ မိဘေတြ မရွိရွာၾကေတာ့ဘူး။ သူ႔ကို ၁၃ ႏွစ္သားအရြယ္ထဲက အဖိုး ေမြးစားထားတာ။ ကိုယ့္သားလိုပဲ ျဖစ္ေနတာ။

ဒီေကာင္ သိပ္ေတာ္တာ။ လ်င္ျမန္ျဖတ္လတ္တယ္။ လူရိပ္လူကဲလည္း သိတယ္။ အနစ္နာခံစိတ္လည္း ရွိတယ္။ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚသားပဲ။ ခရီးသြားရင္းနဲ႔ အဖိုးနာမည္ကိုၾကားၿပီး အဖိုးေနာက္ကိုလိုက္လာတာ။ အသက္ငယ္ေတာ့ ရြာမွာ မင္းတို႔အဖြားနဲ႔အတူတူပဲ ထားတယ္။ မင္းတို႔အဖြားကို ဝိုင္းကူေပါ့။ ရြာမွာပဲ အိမ္ေထာင္က်တာ။ မင္းတို႔အဖြားတို႔ပဲ ဦးစီးဦးေဆာင္လုပ္ၿပီး မဂၤလာေဆာင္ေပးခဲ့တာ။

သူမဂၤလာေဆာင္တုန္းက အဖိုးက အိမ္မွာမရွိဘူး။ အဖိုးကလည္း ရြာေတြဘာေတြျပန္တာ နည္းတာကိုး။ ဒီေကာင္ေလး ကေလးတေယာက္ရၿပီး အသက္ ၂၃-၂၄ မွာမွ ဆံုးသြားတာ။ ဒီေကာင္က သတၱိရွိတယ္။ တိုက္တာခိုက္တာလည္း ေတာ္တယ္။ နာမည္ထြက္တာေပါ့။ တိုက္ပြဲမွာ က်သြားတာပဲ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၄၂)

ထမင္းငတ္တဲ့ ေန႔ရက္မ်ား 

ပဲခူး႐ိုးမကို ေရာက္လာတာ အေတာ္ဒုကၡေရာက္တယ္။ ရဲေဘာ္ေတြဆို စစ္ခ်ည္းပဲ တိုက္ေနရတယ္။ ထမင္းက်ေတာ့ မစားရဘူး။ ၇ ရက္ ၈ ရက္ဆက္တိုက္ စစ္တိုက္ရၿပီး အစာက မရွိေတာ့ေမာတာေပါ့။ ရဲေဘာ္ေလးတေယာက္ က်သြားတာ။ ဗိုက္ကေလး ေဟာက္ပက္နဲ႔။ အဖိုး ေတာ္ေတာ္စိတ္ထိခိုက္တယ္။

ပဲခူး႐ိုးမမွာ အဖိုးတို႔ ခဏခဏ ထမင္းငတ္တယ္။ တခါတခါ တစ္လေတာင္ ေက်ာ္ေသးတယ္။ ဟုိအရြက္ခူးစား ဒီအရြက္ခူးစား ဒီလိုျဖစ္ၾကတာ။ က်သြားတဲ့ ဗိုလ္မွဴးေမာင္ခ်စ္ဆုိရင္ အေျခအေနမေကာင္းဘူးလုိ႔ ေျပာရင္ မႀကိဳက္ဘူး။ ထမင္းငတ္ေပမယ့္ စိတ္ဓာတ္က ေတာ္ေတာ္ခိုင္တယ္။ အညံ့မခံ အ႐ံႈးမေပးဘဲ ရန္သူကို ႏိုင္ေအာင္တုိက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္က ခုိင္ခုိင္မာမာရွိတယ္။

“စိတ္ဓာတ္က်မယ့္ အေတြးအေခၚေတြ မင္းတုိ႔ဦးေႏွာက္ထဲမွာ တစက္မွမထားနဲ႔။ ဒီ အေတြးအေခၚေတြ ဝင္လာၿပီးဆိုရင္ မင္းတို႔ ေခါင္းထဲက ျမန္ျမန္ ထုတ္ပစ္လုိက္” သူက ဒီလိုေျပာတာ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၄၁)

ႏိုင္ငံေရးမွဴးဘဝ 

တ႐ုတ္ဖြ႔ဲစည္းပံုအတိုင္း ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚမွာ ေကအဲန္ယူကို ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းေတာ့ အဖိုးက တပ္မဟာ ၃ မွာ ႏိုင္ငံေရးမွဴး တာဝန္ယူရတယ္။ ႏိုင္ငံေရးမွဴးဆုိေတာ့ တပ္ေတြကို ႏိုင္ငံေရး အေတြးအေခၚေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး သေဘာတရားေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး စနစ္ေတြကို သင္ေပးရတာေပါ့။ တပ္ေတြကို ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေတြေပးဖို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမေမာင္နဲ႔ ဗိုလ္မွဴးစိုးေအာင္တို႔က အဖိုးကို တာဝန္ေပးတယ္။

အရင္တုန္းက ႏုိင္ငံေရးသေဘာတရား၊ မူဝါဒေတြကို အဖိုး သိပ္မသိဘူး။ တုိက္ဖုိ႔ ခုိက္ဖုိ႔ေလာက္ပဲ စိတ္သန္တယ္။ အဖိုးက ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းလည္း တခါမွ မတက္ရဘူး။ တျခားလူေတြ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းတက္တာ တစ္ခါႏွစ္ခါ ရွိၿပီ။ ဒါနဲ႔ အဖိုးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမေမာင္ကို ေျပာတယ္။

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမေမာင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔လုပ္တာ မတရားဘူး။ တျခားလူေတြ ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းတက္တာ ႏွစ္ခါသံုးခါ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ တခါမွ မေခၚဘူး။ နယ္ထဲမွာပဲ ထားတယ္။ အခု က်ေနာ့္ကို ႏိုင္ငံေရးမွဴး တာဝန္ေပးတယ္။ သင္တန္းေတြ ေပးခိုင္းတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေတာ္ေတာ္ ဂြက်တာပဲ”

သူတို႔ကေျပာတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၄၀)

ေဆးပုလဲရြာ

ေနာက္ေတာ့ အဖိုးတို႔ ဆက္သြားတယ္။ စစ္ေတာင္းျမစ္ ကမ္းနေဘးအတိုင္းပဲ။ အဲဒီမွာ ေဆးရြက္ႀကီးပင္ေတြစိုက္တဲ့ ေဆးပုလဲရြာဆိုတာကို ေတြ႔တယ္။ ေဆးပုလဲရြာကို မေရာက္ခင္ အဖိုးတို႔ လမ္းျဖတ္ကူးၾကေသးတယ္။

ေဆးပုလဲရြာက ဟုိဘက္ကမ္းမွာ။

လမ္းက ကားလမ္းေဟာင္းႀကီးပဲ။ စစ္ေတာင္းျမစ္နဲ႔ နီးတယ္။ အဖိုးတို႔အင္အားက ၁ဝဝ ေက်ာ္ ရွိတယ္။ စစ္ေတာင္းျမစ္ထဲ ေမ်ာသြားေတာ့ နည္းနည္း ေလ်ာ့သြားတယ္။ ကားလမ္းကို မိုးမခ်ဳပ္တခ်ဳပ္မွာ ကူးတယ္။ အဖိုးတို႔တပ္စုက အရင္ကူးၿပီး ဒီဘက္အျခမ္းကေန ျပန္ေစာင့္တယ္။

ေနာက္ေတာ့မွ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမေမာင္တို႔အဖြဲ႔ ကူးတယ္။ ကားလမ္းေဘးမွာ ကိုင္းေတာႀကီးရွိေတာ့ ကူးၿပီးတာနဲ႔ ကိုင္းေတာထဲ လိမ့္ခ်လိုက္။ လိမ့္ခ်လိုက္ ဒီလိုကူးၾကတာ။ အားလံုး ကင္းကင္းရွင္းရွင္းပဲ။ ကားလမ္းျဖတ္ၿပီးေတာ့ ခုနေျပာတဲ့ ေဆးပုလဲရြာကို ေရာက္တယ္။ ေဆးရြက္ႀကီးပင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ရြာသားေတြက ခူးလို႔ေတာ့ ကုန္ၿပီ။ နားဘန္ရြက္ေတြပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ သူတို႔ မခူးၾကေတာ့ဘူး။

အဖိုးတို႔အဖြဲ႔ေတြ သူမ်ား မခူးေတာ့တဲ့ နားဘန္ရြက္ေတြ လိုက္ခူးၾကတယ္။ ခူးၿပီးေတာ့ဆက္သြားတာ ေခ်ာင္းတေခ်ာင္းကို ျဖတ္ရေသးတယ္။ ေခ်ာင္းက ေရတိမ္တိမ္ပဲ။ ဒူးေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီေခ်ာင္းကိုကူးၿပီးမွ ေတာင္ကုန္းေလးတခုကို ေရာက္သြားတာ။ အဲဒီမွာ အဖိုးတို႔ေက်ာပိုးအိတ္ေတြခ်ၿပီးနားၾကတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမေမာင္တို႔အဖြဲ႔ ေရာက္လာၿပီးေတာ့ …

“ဒီည ဒီမွာ အိပ္ရေအာင္ဗ်ာ”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၉)

သာယာဝတီ ရထားလမ္း၊ ကားလမ္းကို ကူးၾကၿပီ 

အဲဒီညက အဖိုးတို႔အဖြဲ႔ သာယာဝတီက ရထားလမ္း၊ ကားလမ္းကို ကူးရတယ္။ ရထားလမ္းနဲ႔ ကားလမ္းက အၿပိဳင္ပဲ။ ရထားလမ္း၊ ကားလမ္းနဲ႔ နည္းနည္းနီးလာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမေမာင္နဲ႔ ဗိုလ္မွဴးေမာင္ခ်စ္က အဖိုးကို ေခၚတယ္။

“တို႔ ရထားလမ္းနဲ႔ ကားလမ္းကို ျဖတ္မယ္။ ျဖတ္မယ္ဆိုရင္ အနားကို ခ်ဥ္းကပ္သြားရမယ္။ မင္း တပ္စိပ္ကို ရထားလမ္း၊ ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ေအာင္ပို႔” တဲ့။

သူတုိ႔ ဟိုဘက္ကမ္းေရာက္ၿပီး အသင့္ေစာင့္ဆိုေတာ့ အဖိုးတို႔က ဟိုဘက္ဒီဘက္ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကူးတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမာ္ေတာ္ကားတစင္း လာတယ္။

မီးေရာင္ျမင္ေတာ့ “ျမန္ျမန္ကူး။ ျမန္ျမန္ကူး” ဆုိၿပီးေတာ့ ကူးၾကတာေပါ့။

အဘိုးတုိ႔ကူးတဲ့ေနရာနဲ႔ သိပ္မကြာဘူး။ ျဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ ကိုင္းေတာထဲ ျမန္ျမန္တိုးရတယ္။ ကိုင္းေတာကို လြန္သြားေတာ့ အဖိုးတို႔ လူျပန္စစ္တယ္။

“တို႔လူေတြ ကုန္ၿပီလား”

“ကုန္ၿပီ” တဲ့။

“ကိုယ့္လူကိုယ္ ၾကည့္ၾကစမ္း”

လူတေယာက္က်န္ခဲ့လို႔ ဖမ္းမိၿပီးဆုိရင္ အ႐ိုက္လည္းခံရမယ္။ အကုန္လံုးလည္း ဒုကၡေရာက္မယ္။ အဖိုးတို႔ လူျပန္စစ္ေတာ့ ျပည့္တယ္။

ေနာက္တဖြဲ႔ကူးဖို႔ ဒီဘက္ကေန အခ်က္ျပန္ျပရတာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ တဖြဲ႔ၿပီးတဖြဲ႔ ကူးၾက။ ကိုယ့္လူကိုယ္ျပန္စစ္ၾကနဲ႔။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၈)

ပဲခူး႐ိုးမကို ျမင္ရတဲ့ အမလြတ္ရြာ 

ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚကေန ပဲခူး႐ိုးမကို တုိ႔သြားတာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမေမာင္နဲ႔ အဖိုးတို႔အတူတူပဲ။ အဖိုးတို႔ အင္အား ၁ဝဝ ေက်ာ္ေလာက္ ရွိတယ္။ မိန္းကေလး ၃-၄ ေယာက္လည္း ပါတယ္။ မန္းရွာ မိန္းမ နမ့္က်င္ေရႊတို႔လည္း ပါတာေပါ့။ နမ့္က်င္ေရႊကေတာ့ အဖိုးသမီးလို ျဖစ္ေနတာ။ ေတာ္ေတာ္ဒုကၡခံတယ္။ စိတ္ဓာတ္ကလည္း ေတာ္ေတာ္မာတယ္။ ပဲခူး႐ိုးမ ေတာင္ညိဳစခန္းမွာ အဖိုး ႏိုင္ငံေရးသင္တန္းေပးတုန္းက သူလည္း ပါတာေပါ့။ မင္းတို႔အဖြားနဲ႔လည္း အေမလို သမီးလိုေနၾကတာ။

ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚကေန ပဲခူး႐ုိးမကုိ အဖိုးတို႔သြားေတာ့ လိႈင္ျမစ္ကို ကူးၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေတာလမ္းကေန ျဖတ္သြားၾကတာ လမ္းခရီးမွာ ေရနစ္လို႔ေသတဲ့လူေတြလည္း ရွိတယ္။ ညဘက္ေတြမွာပဲ အဖိုးတို႔ သြားၾကတာကိုး။ ေန႔ဘက္ဆို အဖိုးတို႔ မသြားဘူး။ ေန႔ဘက္ဆုိရင္ ပုန္းေနတာပဲ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၇)

ေခါင္းေဆာင္မွာ အဓိက တာဝန္ရွိတယ္ 

ေနာက္တိုက္ပြဲတပြဲက ဝါးခယ္မ ႐ံုးေထာင့္တိုက္ပြဲပဲ။ အဲဒီပြဲမွာေတာ့ အဖိုးတို႔ဘက္က အထိနာတယ္။ ဝါးခယ္မၿမိဳ႕မွာ အဖိုးတို႔ေနတာ သံုးလေလာက္ၾကာသြားတယ္။ တိုက္ပြဲေတြျဖစ္တာ ဆက္တိုက္ပဲ။ အဲဒီမွာ ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေလးေမာင္နဲ႔ အဖိုး ေတြ႔တယ္။ သူကလည္း တခ်က္တေကာင္ ခ်စ္ေလးေမာင္ဆိုၿပီး နာမည္ႀကီးပဲ။ အဖိုး သူ႔ကိုမွာေတာ့ သူ ေရာက္လာတယ္။

“ဗိုလ္ခ်ဳပ္ က်ေနာ့္ကို မွာတယ္ဆို”

“ေအးကြ။ ဟင္းစားရွိလို႔ မင္းကိုမွာတာ”

“ဟာ ဟုတ္လား”

ဗိုလ္မွဴးခ်စ္ေလးေမာင္ေနရာက ဝါးခယ္မနဲ႔ဆိုရင္ ၄ နာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတယ္။ ခ်စ္ေလးေမာင္ဟာ အေကာင္ငယ္ငယ္ပဲ။ အေကာင္သာငယ္တာ သူက ဘရင္းဂမ္းမွ ကိုင္တာ။ အဖိုးနဲ႔ဆို ၁ဝ ႏွစ္ေလာက္ငယ္တယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၆)

စစ္တိုက္တယ္ဆိုတာ လူထုေထာက္ခံမႈရွိဖို႔ လိုတယ္ 

ဝါးခယ္မကိုေရာက္ေတာ့ ပါတီေကာ္မတီဝင္ေတြ၊ တပ္မွဴးေတြက အဖိုးကိုၾကည့္ၿပီး …

“တို႔ဆရာႀကီး မ်က္ႏွာမေကာင္းပါလား။ ဘာျဖစ္တာလဲ”

အဖိုးရဲေဘာ္ေတြက …

“မင္းတို႔ မသိခ်င္နဲ႔။ တို႔လူေတြ က်က်န္ခဲ့တာ တေယာက္မွ ျပန္မေကာက္ႏိုင္လို႔ စိတ္ဆိုးေနတာ။ ဒီအဖိုးႀကီး စိတ္ဆိုးလို႔ မ်က္ရည္ေနတာ” လို႔ ျပန္ေျပာျပတယ္။

ဝါးခယ္မၿမိဳ႕နယ္ကိုေရာက္ေတာ့ ဗိုလ္မွဴးကြယ္ေကာ္ကို အဖိုးက မွာတယ္။ သူက ဝါးခယ္မနယ္မွာ ရွိတာကိုး။

“ကြယ္ေကာ္ကို သြားေခၚစမ္း။ ငါေရာက္လာၿပီလို႔၊ အခု ခ်က္ခ်င္းလာခဲ့လို႔ ငါမွာတယ္လို႔ ေျပာလိုက္”

သူေနတဲ့ေနရာက အဖုိးတို႔ဆီကသြားရင္ ၂ နာရီ ၃ နာရီေလာက္ ကြာတယ္။ ကြယ္ေကာ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ အဖိုးဆီကို ေရာက္ခ်လာတယ္။

“က်ေနာ္ ေရာက္လာၿပီ” ဆိုၿပီး သူ သတင္းပို႔ၿပီးေတာ့ ထမင္းေတြ ဘာေတြ စားတယ္။ ေနာက္ သူက အဖိုးကို ေမးတယ္။

“က်ေနာ္ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ”

“မင္းတို႔တပ္ အဆင္သင့္ ရွိရဲ႕လား”

“ရွိပါတယ္”

“တို႔လူေတြ လမ္းမွာ အထိနာခဲ့တယ္။ တို႔ ျပန္တိုက္ရမယ္ကြ။ ရန္သူအေျခအေန ဘယ္လိုရွိတယ္။ ဘယ္လို သြားလာလႈပ္ရွားေနတယ္ဆိုတာ မင္းေလ့လာ။ သူတို႔ ဘယ္ေနရာမွာ အားေကာင္းလဲ။ ဘယ္ေနရာမွာ အားနည္းလဲ။ ဘယ္လိုေနရာေတြမွာ ေခ်ာင္ေနလဲ။ ဒီတာဝန္ကို မင္းယူ။ တပတ္အတြင္း ငါ့ဆီ သတင္းျပန္ပို႔”

“စိတ္ခ်ပါ”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၅)

မနည္းကို ေခ်ာ့လိုက္ရတယ္ 

အဖိုး ရြာကုိ ၂ ႏွစ္၊ ၃ ႏွစ္ တခါမွ ျပန္တယ္။ တခါတေလ ၄ ႏွစ္ျပည့္ခါနီးပဲ။ အႀကီးေကာင္ ေအာင္စိုးသိန္းဆိုရင္ သူ႔ကိုေမြးၿပီး ၃ လအရြယ္မွာ အဖိုး ထြက္သြားတာ။ ၄ ႏွစ္ထဲမွာမွ အဖိုး အိမ္ကို ျပန္ေရာက္တယ္။ အဖိုး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဒီေကာင္က သူ႔အဖိုးဆီ ကပ္လိုက္၊ သူ႔အဖြားဆီ ကပ္လိုက္ …

“အင္း ဒီေကာင္ဟာ ငါ့သားပဲျဖစ္မယ္”

ဒီေကာင္က လူေခ်ာ။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔ အဖိုး အဖြားက ...

“ဟိုမွာ နင့္အပါး”

သူက အနား လံုးဝ အကပ္မခံဘူး။ ေခၚလို႔လည္း မရဘူး။ မိုးခ်ဳပ္ေတာ့ အဖိုးက အိပ္ယာထဲ ဝင္အိပ္တာေပါ့။ ဒီေကာင္က မသိဘူး။ သူ႔အေမ သူ႔ကို ေသးတည္ေတာ့မွ အဖိုးကိုေတြ႔ၿပီး ငိုေတာ့တာပဲ။

“အမိုးနားမွာ မအိပ္နဲ႔။ အမိုးနားမွာ မအိပ္နဲ႔”

သူ႔အေမက …

“ဒါ နင့္အပါးပဲ”

“ငါ့အပါး မဟုတ္ဘူး။ ငါ့အပါး မဟုတ္ဘူး”

ေအာ္လိုက္တာ အက်ယ္ႀကီးပဲ။ ခယ္မေတြကလည္း အပ်ဳိေတြ၊ ေယာက္ဖေတြကလည္း လူပ်ဳိေတြ။ ဒီေကာင္ကလည္း ေအာ္မွ ေအာ္ပဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေခါင္းအံုးနဲ႔ ေစာင္ယူၿပီး အဖိုး အျပင္မွာ ထြက္အိပ္ရတယ္။ အဲဒါမွ သူေအာ္တာ ရပ္သြားတယ္။ အေဖမွန္းသိေအာင္ တပတ္ေလာက္ မနည္းေခ်ာ့ရတယ္။ ရြာထဲက လူေတြ ေမးတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၄)

ဂုဏ္ယူလိုက္စမ္းပါ 

အဖိုးရဲ႕ နာမည္အရင္းက ေက်ာ္ေသာင္းပဲ။ ေကအဲန္ယူထဲေရာက္မွ “ေအာင္ေဇဦး”လို႔ ေျပာင္းတာ။ ရန္သူေတြက တအားလိုက္တာကိုး။ မိန္းမနဲ႔ ကေလးေတြလည္း ဒုကၡေရာက္တယ္။ ေတာမွာထားလည္း မလံု။ ၿမိဳ႕မွာထားလည္း မလံု။ ကိုယ္ဝန္ႀကီးတကားကားနဲ႔ ေရွာင္တိမ္းေနရတယ္။ ဝါဆို ဝါေခါင္ဆိုရင္ မိုးရြာထဲမွာ မိုးကာေလးတျခမ္းနဲ႔ ေတာထဲမွာေနရတာ။

ဒီေတာ့ သူက …

“ဒုကၡ တယ္ေရာက္ပါလား”

“ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့။ ငါက ေတာ္လွန္ေရးသမား စစ္ဗိုလ္။ စစ္တုိက္ေနေတာ့ ငါက နာမည္ႀကီးေတာ့ ရန္သူက နင့္ကို ၿငိဳးမွာေပါ့။ ငါက ကိုယ့္အမ်ဳိးသားအတြက္ လုပ္ေနတာ။ နင္ ဝမ္းေတာင္သာရဦးမွာ”

အဖိုးက အဲဒီလိုေျပာေတာ့ သူက ဘာမွမေျပာဘူး။ အဖိုးက သူ႔ကို ႏွစ္သိမ့္တာပါ။

သိပ္မၾကာဘူး။ အဖိုး ခရီးထြက္ရျပန္ေရာ။

မိန္းမကို အမႈပတ္ၿပီ 

အဖိုး ခရီးထြက္ၿပီး သိပ္မၾကာဘူး။ ပန္းတေနာ္က ေယာကၡမရြာကို ရန္သူ ေရာက္လာတာပဲ။

သူႀကီးကို “ဗိုလ္ေက်ာ္ေသာင္းအိမ္ ဘယ္မွာလဲ။ ျပစမ္း” တဲ့။ သူႀကီးလည္း ေခၚလာျပတာေပါ့။

“အဲဒါ ေက်ာ္ေသာင္းအိမ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ ေယာကၡမအိမ္တဲ့။ သူ႔မိန္းမလည္း ဒီမွာပဲရွိတယ္”

“သူ႔အိမ္ မဟုတ္ဘူးလား။ သူ ဒီမွာ မရွိဘူးလား”

“သူ ဒီမွာမေနဘူး။ သူ႔အိမ္ မရွိဘူး။ သူ မျပန္လာတာၾကာၿပီ”

“သူ႔မိန္းမနဲ႔ ေတြ႔ခ်င္တယ္” ဆိုေတာ့။ အဖြားႀကီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ အိမ္ေအာက္ကို ဆင္းသြားတာေပါ့”

“ခင္ဗ်ား က်ေနာ္တို႔နဲ႔ လိုက္ခဲ့ရမယ္။ သြား ခင္ဗ်ားအဝတ္အစားေတြ သြားယူ” တဲ့။

သူကလည္း အိမ္ေပၚ ျပန္တက္ၿပီးေတာ့ ထဘီ ၂ ထည္ အက်ႌ ၂ ထည္ယူၿပီး အိတ္ေတာင္မရွိဘူး။ လံုခ်ည္ကြင္းထဲထည့္တာေပါ့။

ေနာက္ေတာ့ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး ...

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၃)

ေက်ာင္းကုန္းတိုက္ပြဲ 

ဟိုက်ေတာ့ သူတို႔ ေျပာတယ္။ ဘယ္တပ္ရင္း၊ ဘယ္တပ္ခြဲ၊ ဘယ္တပ္စုက သူ႔ေနရာ ဘယ္မွာေပါ့။ သူတို႔ ေျပာတယ္။

“ေက်ာင္းကုန္းကို တိုက္မယ္”

ဒီေတာ့မွ သူတို႔ ဖြင့္ေျပာတာ။ ေခ်ာင္းေလးကူးၿပီး ဆက္သြားရင္ေရာက္ၿပီး။ ေက်ာင္းကုန္းၿမိဳ႕။ အဖိုးက အဖိုးတပ္စုကို ေျပာတယ္။

“အခုသြားရမွာ ေရနဲ႔ပက္တာ၊ ပန္းနဲ႔ေပါက္တာ မဟုတ္ဘူးကြ။ သြားတိုက္ရမွာ။ တိုက္တဲ့အခါမွာ ႏိုင္ေအာင္တိုက္ရမွာပဲ။ မႏိုင္ရင္ေတာ့ မျဖစ္ဘူး”

အေရးႀကီးတာကေတာ့ မိဘ ဘိုးဘြား ဆရာသမား၊ အဓိကေတာ့ ဘုရားပဲကြ။ အနေႏၱာ အနႏၱ ငါးပါးကို မေမ့ဖို႔ပဲ။ အဲဒီေတာ့ အဖိုးက ဆုေတာင္းေပးတယ္။ အနေႏၱာ အနႏ ၱငါးပါး ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေရွာက္ပါ။ ဆုေတာင္းတာေပါ့။ ဗုဒၶဘာသာလိုပဲ။ ဆုေတာင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ တို႔လက္အုပ္ေလးေတြ ခ်ီထားတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ ဗိုလ္ဆာကူးက ခရစ္ယာန္။

“ငါက ဗုဒၶဘာသာလို ရွိခိုးၿပီးၿပီ။ မင္း ခရစ္ယာန္လို ရွိခိုးဦးေလ”

“မလိုပါဘူးကြာ။ ဗုဒၶလည္း ဘုရားပဲ။ ဘုရားဆုေတာင္းၿပီးရင္ ၿပီးၿပီေပါ့ကြ။ ငါ့ဗိုလ္ကလည္း ဘာသာစြဲ မရွိဘူး”

“ကဲ ... မလိုဘူးဆိုရင္ ၿပီးၿပီ။ ဒို႔ ကမ္းနား ဆင္းမယ္”

ေခ်ာင္းကူးၿပီးေတာ့ အညာတန္းရြာကိုကြင္းၿပီး ေက်ာင္းကုန္းၿမိဳ႕အဝင္ဂိတ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းနားမွာေနရာခ်ၿပီး တို႔ေနတာေပါ့။ ေသနတ္သံၾကားမွ ပစ္ရမွာကိုး။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၂)

မ်က္ႏွာပိုး မေသတဲ့ အဖြဲ႔

ဆားမေလာက္ကို တိုက္ၿပီးျပန္ေတာ့ အဖိုးတို႔ လမ္းက ရြာတရြာမွာ ခဏ ဝင္နားၾကတယ္။ ကရင္ရြာပဲ။ သေဘာေကာင္းတယ္။ ရြာသားေတြက အဖိုးတို႔အဖြဲ႔ကို ေခၚလည္ၾကတယ္။ အိမ္ေပၚ ေခၚတက္တာေပါ့။ အဖိုးတို႔က အိမ္ေပၚ မတက္ဘူး။ ရႊံ႕ေတြနဲ႔ဆိုေတာ့ မတက္ခ်င္ဘူး။ အားနာတယ္။ သစ္ပင္ေအာက္မွာပဲ အိပ္ေနၾကတယ္။

သစ္ပင္ေအာက္မွာက ေအးလည္းေအးတယ္။ တို႔အဖြဲ႔ ေတာ္ေတာ္အိပ္တယ္။ ပင္ပန္းထားတာကိုး။ တစ္ခ်က္တီး ႏွစ္ခ်က္တီးေလာက္ ၾကာသြားတယ္။

ေနာက္ တခ်ဳိ႕ေကာင္ေတြ ႏိုးလာတယ္။ သူတို႔ေျပာတာ အဖိုး ၾကားတယ္။ 

“တပ္စုမွဴးကလည္း မထေသးဘူး။ ေရခ်ဳိးခ်င္လာၿပီ” တဲ့။

အဖိုးၾကားေတာ့ “ေအး ဟုတ္သားပဲ” ဆိုၿပီး အိပ္ယာကထ ေရခ်ဳိးေပါ့။

ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရခ်ဳိး၊ အဝတ္အစားလဲတယ္။

အဖိုးတို႔အဖြဲ႔ကလည္း ‘တဟဲဟဲ’ နဲ႔ ခပ္ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ။ အိမ္ရွင္ေတြက အဖိုးတို႔ကို အိမ္ေပၚတက္ဖို႔ ေခၚတယ္။ အဖိုးတို႔အိပ္တဲ့အိမ္နားက လင္မယားႏွစ္ေယာက္က အသက္ ၄ဝ၊ ၅ဝ အရြယ္ေပါ့။ အဖိုးတို႔အဖြဲ႔ ေခ်ာင္းၿပီးေတာ့ ၾကည့္တယ္။

တို႔တပ္စုက သူမ်ား တပ္စုနဲ႔ မတူဘူး။ မ်က္ႏွာပိုး တေယာက္မွမေသဘူး။ အဖိုးက အစ ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ ေနတာကိုး။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ရွင္အမ်ဳိးသမီးက …

 

“နင္တို႔အဖြဲ႔ ဗိုလ္က ဘယ္သူလဲ” တဲ့။ 

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၁)

ဆားမေလာက္ကို တိုက္ၿပီ

၄ နာရီထိုးေတာ့ လာေခၚတာပဲ။ ဘယ္ေနရာတိုက္မယ္ဆိုတာ မေျပာဘူး။ အဖိုးလည္း လိုက္သြားတာေပါ့။ အဖိုးက ေမးၾကည့္တယ္။

“တို႔ ဘယ္ေနရာတိုက္ရမလဲ”

“ေျပာလို႔မရဘူး” တဲ့။

အဖိုးစိတ္ထဲမွာေတာ့ သတင္းေပါက္မွာေၾကာက္လို႔ မေျပာတာဘဲျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးလိုက္တယ္။ အေတာ္ၾကာၾကာ သြားလိုက္ရတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဆားမေလာက္ဂိတ္ ျဖစ္ေနတာကိုး။

“အဲဒီေနရာကို ခင္ဗ်ားတို႔ တိုက္ရမယ္”

လာျပတဲ့လူက ျပန္သြားတယ္။ က်ေနာ္ သြားေတာ့မယ္ တဲ့။ သူ ျပန္သြားေတာ့ အဖုိးက တပ္စုမွဴးေတြ၊ ဒုစုမွဴးေတြ၊ တပ္ၾကပ္ႀကီးေတြကို ေခၚတာေပါ့။

“တို႔တိုက္ရမွာက ဒီေနရာပဲကြ” 

အဖိုးက သူတို႔ကို လက္ညႇိဳးထိုးျပလုိက္တယ္။

“ဘယ္လိုလဲ။ တိုက္လို႔မရရင္လည္း ရွက္စရာႀကီး”

အဖိုးတို႔အင္အားက ၃ဝ ေလာက္ေတာ့ ရွိတယ္။ အဖိုးလူေတြကလည္း ခ်မယ္တဲ့။ 

သတၱိေကာင္းတဲ့ ေကာင္ေတြခ်ည္းပဲကိုး။

သူတို႔က အဂၤလိပ္လို ေခၚတယ္ကြ။ အဖိုးလည္း သိပ္နားမလည္ဘူး။ ဇီး႐ုိး အာဝါ ဆိုလား။

အဲဒါက စမယ္။ ေသနတ္သံၾကားရင္ ခ်ေတာ့ အဲဒီလိုေျပာတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၃၀)

သူမ်ား ဆဲလည္း နားမလည္

အဖိုးတို႔ တပ္ခြဲေနတဲ့ရြာက ဇရပ္ကြင္းရြာ။ ႐ုိးေလးတေခ်ာင္း ရွိတယ္။ အဖိုးတို႔က ႐ုိးတဖက္မွာ။ အျခားတဖက္မွာ ရန္သူ ရွိတယ္။

အဖိုးတို႔နဲ႔အတူရွိတာက ဗိုလ္မွဴးျမေမာင္။ သူက ဒုရင္းမွဴး။ ဗိုလ္ဘသန္းက အဲဒီတုန္းက တပ္ရင္းမွဴး။ တြံေတးဘက္က တေယာက္ရွိေသးတယ္။ ဗိုလ္မွဴးျမခ်ဳိဆိုတာ သူကလည္း တြံေတးဘက္က ဆုတ္လာတာ။

“ေဟ့ ေက်ာ္ေသာင္း အခု ငေပၚငၾကာ ခုတ္ခြာတို႔ဘက္မွာ ရန္သူစစ္တပ္က အားေတာ္ေတာ္ မ်ားတယ္ကြ။ မင္း ႏိုင္ေအာင္ ျပန္ခ်ႏိုင္ပါ့မလား” ဗိုလ္မွဴးျမေမာင္က ေမးတယ္။

“မ်ားမ်ားေပါ့ ဗိုလ္မွဴး။ က်ေနာ္တို႔ ကမ္းနားကို တေယာက္မွ မေရာက္ေစရဘူး။ ခ်မယ္ ဒီေကာင္ေတြကို”

အဖိုးလူေတြကလည္း ရွိတာကိုး။ ဟိုေကာင္ေတြက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ …

“ေသခ်င္ရင္ စိန္မစားနဲ႔။ ဗိုလ္ေက်ာ္ေသာင္း တပ္စုကို သြား” တဲ့။

ဒီေကာင္ေတြက စကားဆိုနဲ႔ ။ ဒါနဲ႔ တေယာက္က ထေျပာတယ္။

“လိုက္လာရင္ ဗိုက္ဆာမွာေပါ့ကြာ” တဲ့။

“ဗိုလ္မွဴးမယံုရင္ ေစာင့္ၾကည့္” လို႔ အဖိုးေျပာေတာ့ ဗိုလ္မွဴးျမေမာင္က ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ လွည့္ထြက္သြားတယ္။ သူ ဗိုလ္စလြယ္ကိုေျပာတာ အဖိုး ၾကားတယ္။

“ခင္ဗ်ားဗိုလ္ေတြ တပ္စုမွဴးေတြက တကယ့္ထိပ္သီးေတြခ်ည္းပဲ” တဲ့။

ေနာက္မၾကာဘူး။ အဖိုးတို႔နားမွာ တိုက္ပြဲျဖစ္တာပဲ။ ၃ နာရီေလာက္ ၾကာတယ္။ ပစ္လိုက္ရပ္လိုက္ ပစ္လိုက္ရပ္လိုက္နဲ႔။ ေရထဲမွာ ေဗဒါေလးေတြ ရွိတာကိုး။

ေရကလည္း ၿငိမ္ေနတယ္။ သူတို႔ ဆင္းလာမလို႔ လုပ္လိုက္။ အဖိုးတို႔က ပစ္လိုက္။ သူတို႔ ေရစပ္ကိုေတာင္ မဆင္းရဲဘူး။ နည္းနည္းဆင္းလာမလို႔ လုပ္လိုက္။ အဖိုးတို႔က စုၿပီးေတာ့ ပစ္လိုက္။ ၾကာေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ ေရထဲေတာင္ မဆင္းရဲဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ ကုန္းေပၚကေနၿပီး အဖိုးတို႔ကို ေအာ္ၿပီး ဆဲေတာ့တာပဲ။

မေအေတြေရာ ႏွမေတြေရာ စံုလို႔။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၂၉)

တိုက္ၾကတာ ၂ နာရီ၊ ၃ နာရီေလာက္ ၾကာမယ္။

သူတိုက္ ကိုယ္တိုက္ပဲ “ေဝါ ေဝါ” နဲ႔ ။ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း က်၊ သူတို႔ဘက္ကလည္းက် သေဘၤာေပၚမွာဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္က်လို႔ က်မွန္းေတာ့ မသိဘူး။

အဖိုးတို႔က ကုန္းေပၚမွာေနၿပီးေတာ့ သူတို႔တက္လာရင္ ပစ္တာကိုး။

အဖိုးတို႔ကို သူတို႔ပစ္တာလည္း ကတုတ္က်င္းႀကီး ၿပိဳက်သြားတယ္။

အဖိုးတို႔ေခါင္းေတြမွာ ရႊံ႕ေတြနဲ႔ လူးေနတာပဲ။

သူတို႔က သေဘၤာေပၚက ပစ္တာ။ အဖိုးတို႔က ကမ္းေပၚက ပစ္ေပါ့။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၂၈)

ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ တပ္မဟာမ်ား ဖြဲ႔စည္းျခင္း

ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ စေရာက္ေတာ့ အဖိုးတို႔ နယ္ေျမေတြ၊ ၿမိဳ႕ေတြကို ေတာ္ေတာ္ထိန္းထားႏိုင္တယ္။ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ ပန္းတေနာ္၊ ေျမာင္းျမ၊ ပုသိမ္၊ ဘိုကေလး၊ ဟသၤာတ၊ ဖ်ာပံု၊ မအူပင္၊ ေက်ာင္းကုန္း၊ ဓႏုျဖဴ ဒီေဒသေတြက ကရင္ရြာေတြခ်ည္းပဲကိုး။ အဖိုးတို႔ကို ေထာက္ခံတာေပါ့။

၁၉၅ဝ မွာ ေက်ာင္းကုန္းၿမိဳ႕က ရြာသာကုန္းမွာ ေကအဲန္ယူက ေခါင္းေဆာင္ၿပီးေတာ့ လူထုေတြကို အစည္းအေဝး ေခၚတယ္။ လူထုေတြ ေတာ္ေတာ္ တက္တက္ႂကြႂကြ လာၾကတယ္။ အဖိုးတို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း ေကအန္ယူအစည္းအ႐ံုးႀကီးကို ျပန္ၿပီးေဖာ္ထုတ္ဖို႔ ကရင့္ေတာ္လွန္ေရးကို ေကအဲန္ယူက ေရွ႕ေဆာင္ဖို႔ ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့။ အဲဒီ အစည္းအေဝးႀကီးက ေကအဲန္ယူရဲ႕ ေရွ႕ေဆာင္မႈတာဝန္ေတြနဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတာဝန္ေတြပါ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာျမစ္ဝကြၽန္းေပၚ ေကအဲန္ယူအဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔တယ္။ ဥကၠ႒ကေတာ့ မန္းဘဇန္ေပါ့။

ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚတိုင္း တပ္မဟာေတြကိုလည္း ဖြဲ႔စည္းလိုက္တယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၂၇)

ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚကို ျပန္ၿပီ

အင္းစိန္တိုက္ပြဲအၿပီးမွာ ပြဲဦးထြက္ လက္နက္ခ်အညံ့ခံသြားတာက မန္းဂ်ိမ္းစ္ထြန္းေအာင္ ပဲ။

ေတာ္လွန္ေရးသက္တမ္းကလည္း ႏုေသးတာကိုး။ အင္းစိန္က ဆုတ္လာၿပီးေနာက္ ၾကာအင္းေဇာင္းလား။ ေဇာလား မသိဘူး။ အဲဒီရြာမွာ လူႀကီးေတြ အစည္းအေဝးထိုင္ၾကတယ္။ တာဝန္ေတြခြဲၾကတဲ့အခါမွာ ေစာဘဦးႀကီးနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ စိုင္းေကတို႔က အေရွ႕တိုင္း၊ ေတာင္ငူခ႐ိုင္။ မန္းဘဇန္နဲ႔ ဟံတာသာေမႊးတို႔က ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚတိုင္း။

ဒီလို တာဝန္ခြဲၿပီး အသီးသီးသြားၾကတာေပါ့။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၂၆)

ဟိုတယ္ အေတြ႔အၾကံဳ

ဓားျပတိုက္ၿပီးေတာ့ စားဖို႔ေသာက္ဖို႔ဆိုၿပီး ပိုက္ဆံႏွစ္ေထာင္လား မသိဘူး ရတယ္။ ပိုက္ဆံရေတာ့ လွဝင္းစိန္တို႔ လူငယ္ေတြ ၄-၅ ေယာက္ ဟိုတယ္သြားမယ္ဆိုၿပီး အဖိုးကို ေခၚတယ္။

အဖိုးက တခါမွ ဟိုတယ္မတက္ဖူးဘူး။ ဟိုတယ္က ႏွစ္ထပ္။ အေပၚထပ္ တက္သြားေတာ့ အမ်ဳိးသမီး ေခ်ာေခ်ာလွလွေတြ ထြက္လာတယ္။ ဘာ ေသာက္မလဲ။ ဘာ စားမလဲ။

ဘရန္ဒီတို႔၊ ဝီစကီတို႔ ႏိုင္ငံျခားအရက္ေတြ တို႔ကို လာခ်ေပးတာေပါ့။

ၾကက္ကင္ေတြ၊ ဘဲကင္ေတြ ခ်ေပးတယ္။

အရက္ေတြငွဲ႔ေပးေတာ့ အဖိုးတို႔ ေသာက္တာေပါ့။

အရက္ေသာက္လိုက္၊ ၾကက္ကင္ဘဲကင္ေတြ စားလိုက္။ ေနာက္ေတာ့ အဖိုးေကာင္ေတြက မိန္းကေလးေတြကို ေပါင္ေပၚ တင္တင္ၿပီး နမ္းေတာ့တာပဲ။

“ေဟ့ေကာင္ေတြ ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ”

“မျမင္ဘူးလား။ နမ္းတာေပါ့”

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၂၅)

ေစာ္ေဆာင္း ေစာ္ေဆာင္း ေကာင္းတယ္ ေကာင္းတယ္

အဖိုးတို႔ အင္းစိန္မွာေနတုန္းက ဓားျပတိုက္တာ ရွိေသးတယ္။ ရံပံုေငြလိုၿပီဆို ဓားျပတိုက္တာပဲ။ ရလာတဲ့ေငြက ရံပံုေငြေပါ့။ ဟိုတုန္းကဆို အဖိုးက ဗမာကို သိပ္မုန္းတာ။ ဓားျပတိုက္မယ့္ရြာကို အရင္ေမးတယ္။ ဘာရြာလဲ။ ၾကက္တူေရြးေတာင္ပက္လက္ တဲ့။ ေညာင္တုန္းၿမိဳ႕နယ္ထဲက။ အဲဒီရြာက ကရင္ရြာ။

“ဟာ ကရင္ရြာဆိုရင္ မတုိက္ဘူးကြာ။ မင္းတို႔ကလည္း ကရင္အတြက္လုပ္ေနၿပီး ကရင္ရြာတိုက္လို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ”

ကရင္ရြာဆိုတာ လမ္းေရာက္မွ သိရတာ။

အဖိုးက … “မတိုက္ဘူး။ ငါ ျပန္မယ္။ မင္းတို႔ မျပန္ဘူးလား။ မျပန္ရင္ေန”

အဖုိးလည္း ေသနတ္ယူၿပီး ျပန္လာတယ္။ သူတို႔လည္း အဖိုးေနာက္ကို ျပန္လိုက္လာတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေသာင္း ဘဝအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၂၄)

ကြမ္းပံုလည္း စမ္းျပန္ၿပီ

ေနာက္တခါ အဖိုး ကြမ္းပုံ႐ွဴၾကည့္ေသးတယ္။ သူမ်ား႐ွဴတာကုိ အဖိုးေတြ႔ဖူးတာကိုး။ ကြမ္းပုံဆုိတာက ကြမ္းရြက္စိမ္းပဲ ကြမ္းရြက္ကုိ ေရက်က်နနေဆး အ႐ုိးျဖတ္ၿပီးလိပ္ ပါးပါးလွီးၿပီးေတာ့ မီးေလး နည္းနည္းျပတယ္။ ကင္တယ္။ ကင္ၿပီးေတာ့ ဘိန္းအရည္ ဖ်န္းတာကုိး။ ဖ်န္းၿပီး ကင္တာေပါ့။ ကင္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ အပူတုိက္တာ။

အဲဒါၿပီးေတာ့ ေနာက္တဖက္ လွန္လုိက္။ လွန္ၿပီးေတာ့ ဘိန္းေရဖ်န္းၿပီးေတာ့ သူတုိ႔ ဒီလုိလုပ္တာပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ပုတုံးေရာင္လည္း ေပါက္လာရင္ သူတုိ႔ ခ်လုိက္ေရာ။ တခါတည္း အေရာင္လက္လက္နဲ႔။

ဒါကို ဝါးလံုးတလံုးကို အေပါက္ေလးေဖာက္ၿပီး အဲဒါကို ထည့္ၿပီး႐ွဴတာ။

သူတုိ႔႐ွဴတာ အဖုိး ၾကည့္ေနတယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ႐ွဴတာ မီးခုိးလည္း မထြက္ပါလား။

သူတို႔ ႐ွဴၿပီးေတာ့ အဖုိးအလွည့္ ...

“ကဲ မင္း ေစာင္းၿပီး အိပ္” တဲ့။

အဖိုးကလည္း အိပ္တာေပါ့။

ေစာင္းအိပ္ၿပီးေတာ့ ႐ွဴရတယ္။ အဲဒီ အခုိးေတြကုိ မ်ဳိခ်ရတယ္။ တခါထဲ အဖုိး ႐ွဴလုိက္တာ ႏွာရည္ေတြပါ ထြက္က်လာတယ္။