ယုုံၾကည္မႈ အရင္တည္ေဆာက္ရမယ္တဲ့လား (ေအာင္စံေအး)

၈၈ ပြင့္လင္းက ကိုကိုႀကီးက ဖြဲ႔စည္းပုံျပင္ဖို႔ထက္ ယံုၾကည္မႈ အရင္တည္ေဆာက္ရမယ္လို႔ေျပာလိုက္ေၾကာင္း မေန႔တေန႔က ေဖ့စ္ဘုတ္ေတြထဲမွာဖတ္ရေတာ့ ေျပာစရာရွိလာပါတယ္။ 

ပထမ တခ်က္က ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ ပါတ္ေလာက္ကပဲ ေဒၚစုက ႀကီးေလးႀကီးေတြ႔ဆုံဖို႔ ေတာင္းဆိုမႈကို ဦးသိန္းစိန္တို႔ပယ္ခ်လိုက္ၿပီးမၾကာခင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္က ေဒၚစုကိုေထာက္ခံေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ခု ကိုကိုႀကီးေျပာတာနဲ႔ ဘယ္လိုဆက္စပ္သလဲဆိုတာေတာ့ သူတို႔ေတြပဲ သိပါလိမ့္မယ္။ 

၈၈ ပြင့္လင္းေတြထဲမွာ မင္းကိုႏိုင္ၿပီးရင္ ကိုကိုႀကီးက ၾသဇာအႀကီးဆုံးလို႔ ေျပာရမွာပါ။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ေတြက ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ ေဒၚစုၿပီးရင္ ၾသဇာအႀကီးဆုံး ႏိုင္ငံေရးမ်ဳိးဆက္လို႔ေျပာရင္လည္း မွားမယ္ မထင္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လို႔လည္း ဆိုေရးရွိက ဆိုအပ္လွ၏ဆိုတဲ့စကားလို ေျပာစရာရွိတာကိုေတာ့ ေျပာရပါေတာ့မယ္။ ကိုကိုႀကီး အပါအဝင္ ၈၈ ပြင့္လင္းေတြအေပၚ ကၽြန္ေတာ္အျမင္ကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ ေဆြးေႏြးပါ့မယ္။ 

ဒီမုိကေရစီပ်ဳိးပင္ (၅) - ညီေစာလြင္

အလုပ္ျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႔ဝန္ထမ္းစနစ္ (Usable Bureaucracy) ဒီမုိကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းေရးျဖစ္စဥ္မွာ မွားယြင္း႐ံုသာမက အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ အယူအဆ တရပ္ကေတာ့ တဦးခ်င္း လြတ္လပ္မႈကို ေဘာင္ခ်ဲ႕ယူဖို႔အတြက္ အစိုးရရဲ႕အာဏာ သက္ေရာက္မႈေဘာင္ကို ခ်ဳံ႕ပစ္ဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆုိတဲ့ စဥ္းစားခ်က္ပါပဲ။ စစ္ေအးကာလ တေလွ်ာက္လံုးနဲ႔ စစ္ေအး အလြန္ကာလမွာ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ အယူအဆလို႔လည္း ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စစ္ေအး အလြန္ေခတ္ ဒီမုိကေရစီအသြင္ကူးေျပာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံေတြကိုရဲ႕အေျခအေနကို ဓမၼဓိဌာန္က်က် ေလ့လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ဒီအယူအဆဟာ လက္ေတြ႔မွာ မွားယြင္တယ္ဆုိတာကို ပညာရွင္ေတြက ေတြ႔ရွိၿပီး ျပန္လည္သံုးသပ္လာၾကတယ္။

အစိုးရ အာဏာနဲ႔ပတ္သက္လာရင္ ေယ်ဘုယ်အေနနဲ႔ (၁) တရားမဲ့ အာဏာစက္ (Despotic Power) နဲ႔ (၂) တရားသျဖင့္ အာဏာစက္ (Infrastructural Power) ဆုိၿပီး ႏွစ္မ်ဳိးခြဲျမင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီအေျခက်ေနတဲ့ႏိုင္ငံေတြကို ၾကည့္တဲ့အခါ တရားသျဖင့္ အာဏာစက္ရဲ႕ သက္ေရာက္မႈက ျပည္သူေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘဝေတြထဲအထိ ထုိးေဖာက္ျဖန္႔က်က္ေနတာကို ေတြ႔ႏုိင္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားတေယာက္ ေမြးတဲ့အခ်ိန္ကေန ေသတဲ့အခ်ိန္အထိ (ဥပမာ ပညာေရးမွတ္တမ္း၊ ထိမ္ျမားလက္ထပ္ျခင္း၊ အိမ္ေထာင္ကြဲျခင္း။ အသက္ေမြးမႈ၊ ဝင္ေငြ၊ အိမ္ပိုင္၊ ကားပိုင္၊ ျပည္ဝင္ျပည္ထြက္၊ ဒုစ႐ိုက္မႈ စသျဖင့္) အစိုးရရဲ႕မ်က္စိေအာက္ကေန မလြတ္ပါဘူး။

ဒီမုိကေရစီပ်ဳိးပင္ (၄) - ညီေစာလြင္

တရားဥပေဒ စိုးမုိးတဲ့ႏိုင္ငံ (Rechtsstaat) တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ ေပၚလစ္ဗ်ဴရုိေဟာင္း ဘိုရွီလိုင္ကို ခံု႐ံုးတင္တဲ့အမႈဟာ ကမၻာ့မီဒီယာေတြမွာ ထိပ္တန္းသတင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ သမၼတ ရွီဂ်င္းပင္ ဦးေဆာင္တဲ့ အစိုးရတက္လာတဲ့ေနာက္ပိုင္း တ႐ုတ္ႏုိင္ငံမွာ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးဆုိတဲ့အသံေတြကို ပိုလို႔ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ၾကားလာရတယ္။ အဂတိလုိက္စားမႈ၊ အာဏာအလြဲသံုးစားမႈ စြပ္စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ ထိပ္တန္းအရာရွိေတြကို ခံု႐ံုးတင္ၿပီး ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြခ်ေနတာ ေတြ႔လာရတယ္။ ဆိုလိုတာက ဒီေန႔ ေခတ္မွာ ႏုိင္ငံေရးစနစ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔၊ ဒီမုိကေရစီနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ မူကြဲမ်ဳိးစံု၊ စီးပြားေရးစနစ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ မူကြဲမ်ဳိးစံု ရွိေနေပမယ့္ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရး အယူအဆကို ဆန္႔က်င္ၿပီး ျငင္းခ်က္ထုတ္မယ့္ ႏုိင္ငံရယ္လို႔ မရွိသေလာက္ပါပဲ။

တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးနဲ႔ လစ္ဘရယ္ ဒီမုိကေရစီကို ခြဲျခားလို႔မရပါဘူး။ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးဟာ လစ္ဘရယ္ ဒီမုိကေရစီမွာ အေရးႀကီးတဲ့ တဦးခ်င္းအခြင့္အေရး (individual rights) ကို အာမခံေပးႏိုင္တယ္။ ရင့္က်က္တဲ့ ဒီမုိကေရစီအဆင့္ကို တက္လွမ္းႏိုင္ဖို႔ ဆိုရင္ အရပ္ဘက္အဖြဲ႔အစည္း၊ နိုင္ငံေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြရဲ႕ လုိအပ္တဲ့ လြတ္လပ္မႈအတုိင္းအတာကို တရားဥပေဒနဲ႔ အာမခံရတယ္။ အေရးပါတဲ့အုပ္စုေတြအားလံုး (အထူးသျဖင့္ ဒီမုိကေရစီနည္းက် ေရြးေကာက္ခံရတဲ့ အစိုးရ၊ ႏုိင္ငံေတာ္ ယႏၱရားေတြ အားလံုး) ဟာ တရားဥပေဒနဲ႔ လိုက္နာေဆာင္ရြက္ရတယ္။

ဒီမုိကေရစီပ်ဳိးပင္ (ေပးစာ - ၁) - ညီေစာလြင္

ဒီလို ရွိတယ္… ညီေစာလြင္ 

ေဖ့ဘြတ္ေပၚမွာ မင္းတို႔ေတြ ေျပာဆုိေနၾကလို႔ ငါ့မွာလည္း ေျပာစရာရွိလာတယ္။ ဒီမုိကရက္တိုက္ေဇးရွင္းလုိ႔ မင္းတုိ႔ေတြ ဘိုဆန္ဆန္ ေခၚေနၾကတဲ့ ျဖစ္စဥ္ႀကီးအေၾကာင္းေပါ့ကြာ။ ဒီမုိကရက္တုိက္ေဇးရွင္းဆုိၿပီး တရွင္းတည္း ရွင္းေနၾကေတာ့ ငါ့မွာလည္း သံေယာင္လုိက္ၿပီး ဒီမုိကရက္တုိက္ေဇးရွင္းလို႔ေျပာမွပဲ မင္းလည္း နားဝင္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ကြာ၊ (ဟဲဟဲ)။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ စကားအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ဒီမုိကေရစီ အုတ္ျမစ္ခ်တယ္…။ ဦးႏု စကားအတုိင္းဆုိရင္ေတာ့ ဒီမုိကေရစီ အျမစ္တြယ္ေအာင္ လုပ္တယ္ေပါ့ကြာ။ 

ဘာလုိလုိနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္ကာလဟာ သံုးႏွစ္ထဲကို ေရာက္ေနၿပီကြ၊ အေျပာင္းအလဲေတြအေၾကာင္း ေရးလိုက္ၾကတာေတြကိုဖတ္ၿပီးေတာ့ မ်က္စိလည္ေနတယ္၊ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲ ေရာက္ေနသလိုပဲ။ မင္းတို႔ေျပာေနတဲ့ ဒီမုိကရက္ေဇးရွင္းက အခု ဘယ္အဆင့္ကိုေရာက္ေနၿပီလဲဆုိတာကို မသဲကြဲဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘာေတြ က်န္ေသးသလဲ၊ ဘယ္ေလာက္ ၾကာဦးမလဲဆုိတာလည္း မသဲကြဲေတာ့ဘူး။ ေသာမတ္စ္ကာ႐ို႕သာ့စ္ရဲ႕ အဆင့္သံုးဆင့္ကေတာ့ မေျပာနဲ႔ေတာ့။ အလြတ္ရေနပါၿပီကြာ၊ (ဟဲဟဲ)။ 

ဟိုတေလာက ဂ်ာနယ္တေစာင္မွာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေခါင္းေဆာင္ ဦးကိုကိုႀကီးက အခုမွ ေျဖေလွ်ာ့တဲ့အဆင့္ပဲရွိေသးတယ္လို႔ ေျပာတာ ဖတ္လိုက္ရေသးတယ္။ ေသာမတ္စ္ကာ႐ိုသာ့စ္ရဲ႕ အဆင့္သံုးဆင့္ေတြထဲက opening အဆင့္ (ဝါ) လစ္ဘရယ္လိုက္ေဇးရွင္း (Liberalization) အဆင့္လုိ႔ ေျပာလို႔ရမွာေပါ့ကြာ။ 

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလအတြင္းမွာ မီဒီယာေတြကို ေျဖေလွ်ာ့ေပးခဲ့တယ္။ အသင္းအဖြဲ႔ေလးေတြ အတုိင္းအတာတစ္ခုအထိ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ဖြဲ႔စည္းလာၾကတယ္။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြက ျပန္လႊတ္ေပးတယ္၊ တခ်ဳိ႕ျပည္ပေရာက္ေတြ ျပည္ေတာ္ျပန္ခြင့္ရတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြေပါ့ကြာ။ 

ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ဘယ္ေတာ့ ျပင္မွာလဲ၊ ဘယ္လုိ ျပင္မွာလဲ ...

ယေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး မူဝါဒသစ္ႏွင့္ အစုိးရသစ္အတြက္ အလုပ္လမ္းညႊန္ခ်က္အျဖစ္ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၏ ၃၀ မတ္ ၂၀၁၁ မိန္႔ခြန္းကုိ ကုိးကားေျပာဆုိရပါမည္။ ထုိမိန္႔ခြန္းက လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အေျပာင္းအလဲအတြက္ အဖြင့္မိန္႔ခြန္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထုိမိန္႔ခြန္းႏွင့္အတူ ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီကုိ ဖ်က္သိမ္းလုိက္သည္။ အစုိးရသစ္ကုိ ဖြဲ႔စည္းလုိက္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ မေအးခ်မ္း မသာယာမႈမ်ား၊ မဖြံ႔ၿဖိဳးမႈမ်ားကုိ အဆုံးသတ္ၿပီး တုိင္းျပည္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ရန္၊ ျပန္လည္ထူေထာင္ရန္၊ ဒီမုိကေရစီ တုိးတက္ျမင့္မားေရး၊ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ အေထြေထြ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး၊ အစုိးရတာဝန္မ်ားကုိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေရး အစရွိေသာ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကုိ မိန္႔ခြန္းအျဖစ္ ေျပာဆုိတင္ျပလုိက္တာ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထုအတြက္ ကတိကဝတ္မ်ား၊ အစုိးရအဖြဲ႔ဝင္မ်ားအတြက္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား၊ အလုပ္လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားကုိ အားတက္သေရာ ေျပာဆုိလုိက္ေသာ မိန္႔ခြန္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။ မိန္႔ခြန္းအၿပီးမွာ ျပည္သူလူထုအတြက္လည္း ေမွ်ာ္လင့္စရာမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါသည္။

ရန္ငါမခြဲ ဒို႔အထဲေၾကာင့္ ဘီလူးသြားကို လျဖဲတည္း (ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း)

“ဒီေတာ့ ရန္ငါစည္းကြဲျပားၿပီး ေတာ္လွန္ေရးကို ေတာ္လွန္ေရး အေတြ႔အႀကံဳနဲ႔ လုပ္မယ့္အင္အားစုနဲ႔ လူထုအက်ဳိးကို ဦးထိပ္ထားတဲ့ အင္အားစုေတြ လူပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ႕ ညီညြတ္ေရးသာ အလိုရွိအပ္တယ္။ ျပည္သူကို အက်ဳိးျပဳႏိုင္တယ္။ လက္ရွိ အႏွစ္(၂၀)ေက်ာ္ ျပည္ပဦးေဆာင္မႈနဲ႔ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြရဲ႕ ညီညြတ္ေရးဆိုတာေတြကေတာ့ အလိုမရွိအပ္တဲ့ အရာေတြ ျဖစ္တယ္။ တိုင္းျပည္အတြက္ အဆိုးကိုသာ ျဖစ္ေစတဲ့ ေခ်မႈန္းရမဲ့အရာ ျဖစ္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း စကားအတိုင္းေျပာရရင္ “စားဖားေတြရဲ႕ ညီညြတ္ေရး အလိုမရွိဘူး …”

႐ုတ္တရက္ ေခါင္းစဥ္ၾကည့္ၿပီး ယုတ္ရင္းသလိုေတာ့ ျဖစ္ေနမယ္။ ဒါေပမယ့္ တင္ျပခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ဒီစကားလုံးေတြနဲ႔ေတာင္ စံမမွီေအာင္ ယုတ္မာေအာက္တန္းက် တာဝန္မဲ့လွပါတယ္။

ဂုဏ္ေတာ္အနႏၲနဲ႔ ျပည့္စုံတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားကို လူနတ္ျဗဟၼာေတြသာမက ဂုမာၻဏ္ယကၡ ဘီးလူး သဘက္ေတြကပါ သြားၿဖဲ ပူေဇာ္ၾကပုံကို “နတ္ဘီလူးတို႔၊ သုံးဦး ပရေမ၊ ဂုဏ္ျမဳေတကို၊ ဖူးေလတုံေျမာက္၊ လက္ပမ္းေပါက္ျဖင့္၊ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ၊ ေစတနာႏွင့္၊သဒၶါ႐ႊင္ျမဴး၊ၾကည္ ညြတ္ႏူးသည္။ ဘီလူးသြားကို လၿဖဲတည္း။” လို႔ ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ အင္းဝေခတ္ အေက်ာ္တပါးျဖစ္တဲ့ ရွင္ဥတၱမေက်ာ္ရဲ႕ေတာလားထဲက စကားကို ယူသုံးလိုက္တာပါ။ အားေတာ့နာပါရဲ႕။

ဗမာေတြ ငတံုး၊ ငအ မဟုတ္ပါ - အရွင္ပညာေဇာတ (ေဒလီ)

"ဖိတ္စာမေရာက္ေပမယ့္ ဒီပြဲကုိေတာ့ျဖင့္ တက္ေရာက္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္မိပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ ထုိင္းဘက္က ဗဟုအဖြဲ႔က ေအာင္ႏိုင္ဦးတုိ႔ လာေရာက္ ေျပာမယ္ဆုိလုိ႔ပါ။ ဒီအဖြဲ႔ကုိေတာ့ စစ္တပ္နဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတယ္လုိ႔ သံသယ ရွိထားတာကုိး ..."

တေလာက ျမန္မာျပည္ ဒီမုိကေရစီေဖာ္ေဆာင္ေရး Democr atisation on Myanmar (Burma) ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ ေဒလီ တကၠသုိလ္ ဇခါဟူစိန္ေကာလိပ္ (Zakir Husain College) မွာ က်င္းပတ့ဲပြဲကုိ ဦးဇင္းတုိ႔ တက္ေရာက္ခ့ဲၾကတယ္။

ျမန္မာျပည္ ဒီမုိကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေရးေဆြးေႏြးပြဲကုိ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံျခားေရးဌာနက ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ တကၠသုိလ္ေတြက ပညာရွင္ေတြနဲ႔ ျမန္မာ့အတုိက္ခံ ဒီမုိကေရစီေခါင္းေဆာင္ေတြ ေျပာၾကဆုိၾကတ့ဲပြဲပါ။

ဖိတ္ၾကားျခင္းခံရလုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး၊ အတည္ေပါက္နဲ႔ ဝင္တက္တာပဲ ဆုိပါေတာ့။ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေၾကာ္ျငာထားတ့ဲ ပုိစတာေလးတခုေတြ႔ရလုိ႔ ေတာ္ေသးတယ္လုိ႔ပဲ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ ကုိယ္လုိပဲ ဖိတ္စာမရတ့ဲ အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြ မနည္းမေနာပါပဲ။ တခ်ဳိ႕ေခါင္းေဆာင္ေတြက ဖိတ္စာ မေရာက္ေပမယ့္ သိတယ္ မတက္ဘူးေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ သိကုိ မသိတာပါ။

ဟီး႐ိုးမွ ဇီး႐ိုးသို႔

က်ဳပ္တို႔ ဗမာေတာသားေတြအတြက္ေတာ့ အေပါင္းေဖာ္ေတြနဲ႔ မိုးဦးက်မွာ ဖား႐ိုက္ ထြက္ရတာ ဘဝအရသာတခုပဲ၊ အဆိုေတာ္ ကိုထြန္းေရႊက “တအား႐ိုက္မေလ ဖားမိုက္ေတြ အရီးတုတ္ရဲ႕တဲနေဘးမွာ ခ်က္ျပဳတ္စားကာ ဆုိၾကကၾက ေပ်ာ္သလိုေနႏိုင္ၾကေပ” လို႔ စပ္ဆိုခဲ့တာ အေတာ္ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပဲ၊ အခုထိလည္း မ႐ိုးႏိုင္ေသးဘူး။

ဖား႐ိုက္တယ္ဆိုလို႔ သိပ္ေတာ့လြယ္တယ္ မထင္နဲ႔၊ သူ႔မွာလည္း ပညာနဲ႔သတိ ရွိဖို႔လိုတယ္။ ေပါ့ေပါ့သြားလုပ္ရင္ ေကာက္ေကြးသြားမယ္။ ဖားေတြရဲ႕သဘာဝနဲ႔ အထာကို သိဖို႔ လိုတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖားေတြကိုႀကိဳက္တတ္တဲ့ ေႁမြေတြရဲ႕ အႏၱရာယ္ကိုလည္း သတိရွိဖို႔ လိုတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိုးဦးက်ဆိုရင္ ေႁမြကိုက္ခံရတဲ့ ဖား႐ိုက္သမားေတြ နည္းမွ မနည္းပဲ။

ဖားေတြရဲ႕သဘာဝက ေတာ္လွန္ေရးတံဆိပ္ကပ္ထားတဲ့ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ လုပ္စားေတြနဲ႔တူတယ္ဆိုရင္ မွားမယ္ မထင္ဘူး။ သိတဲ့အတိုင္း ဖားဆိုတာက ေရေနကုန္းေန သတၱဝါ မွန္ေပမယ့္ ေရမရွိရင္ မေနႏိုင္ဘူး၊ မရွင္သန္ႏိုင္ဘူး၊ ေရသိပ္ႀကိဳက္တယ္ေပါ့။ ဒီေတာ့ သဘာဝတရားက သူ႔ကို မ်က္ႏွာသာေပး ဗီဇသတၱိတခု ေပးထားတယ္။ ေရရွိတဲ့ေနရာကို သိတယ္၊ ေရခန္းေတာ့မွာကို သိတယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္ခ်ိန္မွာ မိုးရြာမယ္ဆိုတာကို ႀကိဳသိတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဗမာေတာသား လယ္သမားေတြက ဖားေအာ္သံကို နားေထာင္ၿပီး မိုးေလကို တြက္ခ်က္ၾကရတာပဲ။

ဖားဆိုတာကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိတယ္၊ ‘အြန္ အြန္’ နဲ႔ တခ်က္တခ်က္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ေအာ္တတ္တဲ့ ႏွစ္ခ်ဳိ႕ စားဖားႀကီးေတြ ရွိတယ္၊ ‘အုံအိုင္ အုံအိုင္’ နဲ႔ ဆက္တိုက္ေအာ္လို္က္ ခဏနားလိုက္ ျပန္ေအာ္လိုက္နဲ႔ ဖားအိုင္းေတြ ရွိတယ္၊ ‘ကက္ကက္ ကက္ကက္’ နဲ႔ ေအာ္တတ္ၿပီး ေရအဝေသာက္ ေျမထဲယက္ၿပီး ဇိမ္ရစ္ေနတတ္တဲ့ သဲဖားဆုိတာ ရွိတယ္၊ တေနရာထဲမွာ အၿငိမ္မေန ဟုိခုန္ ဒီလူးနဲ႔ ဖားေပါင္စင္းအေသးစား ေက်ာ္စံေကးဆိုတာ ရွိတယ္၊ အဲဒါအျပင္ ဖား႐ိုက္သမားေတြကို ဒုကၡအေပးဆုံးကေတာ့ ဖားလတက္ပဲ။ အရြယ္ကေလးက လက္မေလာက္နဲ႔ တကြင္းလုံး ဆူညံေနေအာင္ ေအာ္ႏိုင္စြမ္းတယ္။ စားလည္း မစားေလာက္ တုတ္လည္း မ႐ိုက္ေလာက္၊ ဒါေပမယ့္ ဆူညံေနတဲ့ သူတို႔ အသံေၾကာင့္ ဖား႐ိုက္သမားေတြ တျခား စားေလာက္ေသာက္ေလာက္ ဖားႀကီးေတြရဲ႕အသံကို ဖမ္းရအေတာ္ခက္ေစတယ္။

ဖားဆုိေပမယ့္ ေလ်ာ့ေတာ့မတြက္နဲ႔၊ သူလည္း အသားစားသတၱဝါ၊ သူထက္ငယ္တဲ့ သူႏိုင္တဲ့ အေကာင္မွန္သမွ် အကုန္ စားတယ္။ တခ်ဳိ႕ ႏွစ္ခ်ဳိ႕စားဖားႀကီးေတြဆိုရင္ ငါးပုစြန္ေတြသာမက ေတာ္ေတာ့အရြယ္ ပုတ္သင္တို႔၊ ငွက္တို႔ကိုေတာင္ ဖမ္းစားႏိုင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သိပ္အကင္းပါးတယ္၊ တေနရာ အေျခအေနမဟန္ တေနရာ အေျပာင္းျမန္တယ္။ အေျခဟန္ မည့္ေနရာေတြ႔လို႔ကေတာ့ သူမ်ားတြင္း (ပုစြန္လိုဟာမ်ဳိး) လည္း အဓမၼ လုယက္ေနထိုင္တတ္တယ္။

ေျပာပါပေကာ ဖားေတြရဲ႕သဘာဝက က်ဳပ္တို႔ ေတာ္လွန္ေရးတံဆိပ္ကပ္ လုပ္စားေတြနဲ႔ တူပါတယ္လို႔။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဗမာႏုိင္ငံေရး ေဝါဟာရေတြထဲမွာ ဖားနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စကားလုံးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနတာပဲ။ “ တုံးေအာက္ကဖား” “အထက္ဖား ေအာက္ဖိ” “ေဖာ္လံဖား” “ စားဖားႏိုင္ငံေရး” “ႏိုင္ငံေရးစားဖား” “ကပ္ဖားရပ္ဖား” “ ဖားစည္းငါးစည္း” ဆုိၿပီး မ်ားမွမ်ား။ က်ဳပ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေတာင္ “စားဖား ညီၫြတ္ေရး အလိုမရွိဘူး” လုိ႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကား မိန္႔ခြန္းထဲ ထည့္ေျပာခဲ့ရေသးတာပဲ။

ဖားအေၾကာင္း ေျပာရင္းနဲ႔ ကာတြန္းခ်စ္ေဆြရဲ႕ စကားတခုက ေပၚလာျပန္တယ္။ သူေျပာတာက “ စားဖားေတြ စားဖားေတြ၊ စားဖားေတြကို ဖားစားသူေတြ သိပ္ႀကိဳက္တယ္” တဲ့။ သ႔ူစကားအတိုင္းဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ အဖိႏွိပ္ခံလူထုကို ဗန္းျပၿပီး စားဖားေတြနဲ႔ ဖားစားသူေတြ ေပါင္းၿပီးလုပ္စားေနတဲ့ ႐ိုက္စားလုပ္ငန္းႀကီးလို႔ ေျပာရမလိုပါပဲ။ အားလုံးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး အဓိက ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းနဲ႔ ပညာကို သိသာသိၿပီး တတ္လည္း မတတ္၊ ဉာဏ္ေလးေကာင္းပါရဲ႕နဲ႔ ပညာရွိျဖစ္ဖို႔လည္း အလားလာမရွိတဲ့ လူတတ္ဆိုသူေတြ၊ ကြ်မ္းက်င္သူ ဆုိသူေတြေပါ့။ ေထာင္ေသာင္းခ်ီတဲ့ ေအာက္ေျခရဲေဘာ္ထုနဲ႔ တကယ့္ လူထုေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ဘာအက်ဳိးကိုမွ မေမွ်ာ္ကိုးဘဲ ဘဝေတြ အသက္ေတြ ေပးဆပ္ၿပီး အက်ဥ္းေထာင္ေတြထဲ၊ ေတာေတာင္ေတြထဲမွာ တိုက္ပြဲဝင္ေနၾကဆဲပါ။ ဒီရဲေဘာ္ေတြ အက်အဆုံးမ်ားၿပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာေလ ေခါင္းေဆာင္စားဖားေတြ ဂြင္ၾကေလပဲ။ အေတာ့္ကို ရင္နာစရာလည္း ေကာင္း၊ ရြံစရာလည္း ေကာင္းပါတယ္။

၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုတဲ့ ေပါကၡရဝႆမိုးႀကီး ရြာေတာ့မလိုလို မိုးၿခိမ္းသံေပးကာရွိေသး ဖားမ်ဳိးစုံတုိ႔ အကုန္ညီ ပလုံစီေအာင္ ေအာ္ေနလိုက္ၾကတာ တေလာကလုံးကို ဆူညံပြက္လို႔ပဲ။ ကိုယ္လာရာလမ္းကို ေမ့ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတဲ့ တခ်ဳိ႕ေသာ မက်က္တက်က္ ( Half Baked) သတင္းသမားေတြ ဖြတာလည္း ပါသေပါ့။ သူတို႔ကသာ အေမရိကန္ေဘာပြဲက ဖင္ေလး တြန္႔လိမ္တြန္႔လိမ္နဲ႔ (Cheer Leader) ေတြလို ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးကို ခုန္ေပါက္ခ်ီးပ ေရႊႀကဳိလုပ္ေနၾကေပမယ့္ ၿပိတၱာႀကီးသန္းေရႊက ခုထိ ေရြးေကာက္ပြဲ ဥပေဒတို႔ အခ်ိန္တို႔ကို မေၾကျငာေသးဘူး။ ပုဆိုးထဲ မိုးႀကိဳေသးေပါက္တဲ့သူလို လူထုၾကားမွာ ေစာက္ရွက္ကြဲၾကမွာ ျမင္ေယာင္မိပါေသးတယ္။

တကယ္ေတာ့ ဘယ္ခ်ိန္ဘယ္ကာလမွာ ဘယ္လိုလုပ္မယ္မွန္းမသိတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို မိုးဦးက်ဖားမ်ားလို တုတ္မျမင္ ေႁမြမျမင္ ကြတ္ကြတ္ကက္ကက္၊ အုံအုံအိုင္အိုင္နဲ႔ ခ်ီးပ ေရႊႀကိဳလုပ္ေနၾကသူအားလုံးဟာ တခ်ိန္ကေတာ့ သူရဲေကာင္း ဟီး႐ိုးေတြေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲေခတ္ကေန ဒီေန႔ေခတ္ ၈၈ ဒီမိုကေရစီ တိုက္ပြဲကာလအထိ ဖိႏွိပ္ခံျပည္သူေတြ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ တိုက္ခဲ့ၾကတဲ့ တခ်ိန္က ဟီး႐ိုးေတြေပါ့။ ကာလေတြၾကာလာေတာ့ လူထုကိုဗန္းျပၿပီး ကိုယ္က်ဳိးရွာခ်င္တဲ့ ဉာဥ္ေတြ၊ ေပါေခ်ာင္ေကာင္းနဲ႔ သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္တဲ့ ဗီဇေတြ၊ အေခ်ာင္သမားဇာတိေတြ၊ ဖုံးမရ ဖိမရ ေပၚလာၾကၿပီ။ ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ စစ္အုပ္စုကို ဖားရင္းယားရင္းနဲ႔ ဇီး႐ိုး ( ဖိုးသုည ) ေတြ ဘဝကို ေရာက္သြားၾကရွာၿပီ။ ဇီ႐ိုးမွ အႏုတ္လကၡဏာ မည္းမည္းႀကီး ထိပ္ပိတ္ထားတဲ့ ဇီး႐ိုး၊ က်န္တဲ့ ဇီး႐ိုးေတြနဲ႔မတူဘူး။ ႐ူပေဗဒ သင္ဖူးသူတိုင္း သိတယ္၊ ႐ိုး႐ိုးဇီး႐ိုးက တစ္ေနာက္မွာ ထားလိုက္ရင္ တစ္ဆယ္လုံးရဲ႕အဓိပၸာယ္ တဆယ္ျဖစ္ေပမယ့္ အႏုတ္လကၡဏာနဲ႔ ဇီး႐ိုးကေတာ့ သူ႔ေရွ႕မွာ ကိန္းဂဏန္းေတြ ႀကိဳက္သေလာက္ျဖည့္ တစ္ ေတာင္ျဖစ္မလာဘူး။ အေဟာသိကံ အနႏၱပဲ။

လူထုကို ႏွိပ္စက္႐ုံမက ဘုရားေရႊခြာ ဌာပနတိုက္ ေဖာက္ေနတဲ့ ပုဂံေခတ္က စကားနဲ႔ေျပာရရင္ ငရဲမွာ သစ္ငုတ္ျဖစ္မယ့္ စစ္အုပ္စုကို အတၱအက်ိဳးအတြက္ ဖားရင္းနဲ႔ ဒီဘဝေရာက္သြားၾကတာေပါ့။ အဲဒီအထဲမွာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ သံေျခခ်င္းဝတ္ ပေရာဟိတ္လိုလို သုခမိန္လိုလို ေမာင္စူးစမ္း တို႔၊ သခင္တင္ျမတို႔ ထိပ္ဆုံးကေပါ့။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပြဲဝင္ ဟီး႐ိုးဘဝကေန ပ်က္ေရြ႕သြားတဲ့ ဇီး႐ိုးအႀကီးစားႀကီးေတြေပါ့။ ေၾကာက္တတ္ရင္ အခါခါေသတယ္ဆိုတဲ့စကားလို ဘဝမွာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေသေနရတဲ့သူေတြ။ ဖဆပလ၊ မဆလ ေခတ္ေတြကေန ဒီေန႔ေခတ္ နဝတ/ နအဖ စတဲ့ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အုပ္စိုးသူအဆက္ဆက္ကို ေမွာက္ခ်ီ လွန္ခ်ီ အသံုးေတာ္ခံေနၾကရတဲ့ သူေတြေပါ့။

အႏွီဇီး႐ိုးႀကီးေတြက အခုလာမယ့္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးၿပီးရင္ ျဖစ္ထြန္းလာမယ့္ ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းသစ္မွာ သူတို႔စကားအတိုင္းေျပာရရင္ Space (ေနရာ) ရွိသတဲ့။ အရပ္သားပါတီ (လူထု) ေတြအတြက္ ႏွီးျပားတေထာက္စာေတာင္ ေနရာမရွိတဲ့ ဖြဲ႕စည္းပုံတက် စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို စစ္အုပ္စုအတြက္ ေျဗာင္လိမ္ေပးေနၾကတယ္၊ ဖားတာေပါ့။ သူစကားသူနင္း တေနရာက်ျပန္ေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲဟာ တျခားပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲေတြနဲ႔မတူဘူး၊ ႏုိင္တဲ့ပါတီ အစိုးရဖြဲ႕ဖို႔ မဟုတ္ဘူး ဆိုျပန္တယ္။ အဲဒီအခင္းအက်င္းသစ္မွာ Institution သုံးခုေပၚလာမယ္၊ အဲဒါေတြက တပ္မေတာ္၊ လႊတ္ေတာ္နဲ႔ ႏုိင္ငံေရးပါတီမ်ားဆိုပဲ။ တိုင္းျပည္ကို တကယ္စီမံအုပ္ခ်ဳပ္မဲ့ အစိုးရဖြဲ႕စည္းေရးက်ေတာ့ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဘယ္ေျပာေတာ့မလဲ အဲဒီထဲမွာ လူထု (ပါတီ) ေတြရဲ႕ အခန္းက႑မွ မပါေတာ့ဘဲ။ သူတို႔ အေၾကာင္းေတာ့ အထူးဝိတၱာ ခ်ဲ႕စရာမလိုပါဘူး၊ ဒီဇီး႐ိုးႀကီးေတြဟာ ပီသုံးလုံး (PPP= Professional Political Prostitute) ေတြဆိုတာ အမ်ားက သိၿပီးသားပါ။

ေနာက္ ပီသုံးလုံးပိုင္ရွင္ ႏွစ္ခ်ဳိ႕စားဖားႀကီးကေတာ့ ျပည္ပက ဟန္ေညာင္ေရႊပါ။ စစ္အာဏာရွင္အလုိက် ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ႏွမေလးကုိ စိတ္ဒုကၡမ်ိဳးစံုေပးေနတ့ဲ၊ ဂုဏ္သေရႀကီးျမတ္တ့ဲ အမိအဖေတြရဲ႕ မ်ဳိးဆက္မပီ ေသြးဆုိး ျပည္ပုပ္ သားယုတ္ ေအာင္ဆန္းဦးနဲ႔ ပိန္မသာ လိမ္မသာ၊ ဗမာျပည္ ပထမဆုံး သမၼတႀကီး စဝ္ေရႊသိုက္ရဲ႕သားဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ကို ပဲေလွာ္နဲ႔ လဲစားေနတဲ့သူေပါ့။ အျပင္ပန္း အေတာ္လယ္ဝယ္ ရည္မြန္တယ္၊ စနစ္က်တယ္၊ လုပ္စားတာလည္း ၾကာခဲ့ၿပီကိုး။ သူရဲ႕ကမၻာပတ္လည္ ႐ိုက္စားလုပ္ငန္းႀကီးကို စားဖားနဲ႔ ဖားစားသူေတြရဲ႕ သီးသန္႔အင္ပါယာ (Exclusive Class) ျဖစ္ေအာင္ ထူေထာင္ထားတယ္။ ဘယ္ေတာ္လွန္ေရးသမားမွ ကပ္လို႔မရဘူး၊ လက္ရွိမွာေတာ့ မ်ားစြာေသာ သူရဲ႕အင္ပါယာေတြထဲမွာ အဓိက အင္ပါယာက အီးဘီအို (EBO= Euro-Burma Office) ဆိုတာေပါ့။ အဲဒီထဲမွာ ဗမာဆိုလို႔ သူတေယာက္ပဲ ဟုတ္ဟုတ္ျငားျငား ရွိတယ္။ က်န္တာ ႏိုင္ငံတကာ စားဖားေတြ ဖားစားသူေတြနဲ႔ ဖြဲ႔ထားတယ္။ က်ဳပ္တို႔ အိႏၵိယဘက္ ေဒလီမွာေတာင္ အဲဒီ အီးဘီအို႐ုံးတခု လာဖြင့္ထားေသးတယ္၊ ဗမာတေယာက္မွ မပါဘူး။ ေဒလီမွာ ဘယ္ႏိုင္ငံေရးအဖြဲ႕အစည္းမွ ႐ုံးခန္းေတာင္ တူတူတန္တန္မဖြင့္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ အီးဘီအုိ ႐ုံးခြဲကေတာ့ ေဒလီၿမိဳ႕ရဲ႕ ေစ်းအႀကီးဆုံးဆိုတဲ့ (South Extension) မွာ အက်အန ဖြင့္ထားတယ္။ ကုလားအရာရွိေတြေတာင္ မမွန္းႏိုင္တဲ့ လခစား ဝန္ထမ္းေတြနဲ႔ေပါ့။ ေဒလီက ႏိုင္ငံေရးစားဖားတခ်ဳိ႕ကလြဲရင္ ဘယ္ႏိုင္ငံေရး အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔မွ အဆက္အဆံ မလုပ္ဘူး။

ဟိုတေလာကေတာင္ ဟန္ေညာင္ေရႊနဲ႔ အသင္းအပင္း စားဖားတသိုက္ ေဒလီကို ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေရာက္လာၿပီး ေဒလီက လက္သင့္ရာတသိုက္နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ႐ိုက္စား ေရြးေကာက္ပြဲ ေရႊႀကိဳအလုပ္ေတြ လုပ္သြားၾကေသးတယ္။ သူတို႔က လာမယ့္ေရြး ေကာက္ပြဲဟာ ပကတိအေျခအေန (Reality) မွန္ျဖစ္တယ္၊ ဗမာျပည္သူေတြအတြက္ အခြင့္အလမ္းတခု (Opportunity) ျဖစ္လို႔ ေထာက္ခံေၾကာင္း ကုလားဧည့္သည္ေတြကို မ်က္စိထဲ သဲပက္သြားခဲ့ၾကတယ္။ ဟိုတုန္းက သူတို႔ပဲ ဗမာျပည္ရဲ႕ ျပႆနာဟာ ဖြဲ႕စည္းပုံျပႆနာလို႔ ေျပာခဲ့ၾကၿပီး အခုေတာ့ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ၂၀၀၈ စစ္ကြ်န္ဖြဲ႕စည္းပုံက ျပႆနာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး တဲ့။ ျပႆနာက မဲဆႏၵရွင္ျပည္သူေတြရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအသိပညာ(Voter Education) ကသာ အဓိက ျပႆနာတဲ့။ Voter Education ကို အဓိက လုပ္ရမယ္တဲ့၊ ဒါေၾကာင့္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ၿပီး မဲဆႏၵရွင္ေတြကို ႏိုင္ငံေရး အသိပညာေပးရမယ္၊ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္မယ့္ အင္အားစုေတြကိုလည္း ေငြေၾကးကအစ ကူညီေထာက္ပံ့သြားမယ္လို႔ ေျပာသြားၾကတယ္ဆိုပဲ။ အဲဒါေတြလုပ္ႏိုင္ဖို႔ လူထုလူတန္းစား အဖြဲ႔အစည္း (Civil Society) လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ သြားမယ္ဆိုပါလား။

ႏြားျပာႀကီးအေၾကာင္းသိထားေတာ့ ဒါဟာ လာမည့္ ေပါကၡရဝႆမိုးႀကီးကို တြက္ၿပီး စားခြက္သစ္ ထြင္လိုက္ျပန္ၿပီဆိုတာ လူေတြက သိၾကပါတယ္။ ဖားစားသူေတြကေတာ့ စားရႏိုးနဲ႔ မေျပာတာ၊ စားလက္စေလးေတြ ေက်းဇူးနဲ႔ မေျပာၾကတာ။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ အင္ဂ်ီအိုနဲ႔သူတို႔ၾကားက “ကိုယ့္ေဖာက္သည္နဲ႔ ကိုယ္ဆက္ဆံေရး” ကို သိၿပီး ေျပာလည္းမထူးမွန္းသိလုိ႔ မေျပာၾကတာပါ။

ေနာက္ ႏွစ္မခ်ဳိ႕တခ်ဳိ႕ စားဖားလား ဖားစားလား မကြဲျပားတဲ့ ေက်ာ္ဝင္းတုိ႔လို ပညာရွင္ဘြဲ႔ခံ ဇီး႐ိုးေတြေပါ့။ သူတုိ႔ကေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲကို ေက်ာခိုင္းမယ္ဆိုရင္ NLD ဟာ သမိုင္းတရားခံျဖစ္ေတာ့မေယာင္ ေတာင္တလုံး ေျမာက္တလုံး အဂၤလိပ္ စကားေတြ ညႇပ္ညႇပ္ၿပီး ေတာေျခာက္သံ ေပးၾကတယ္၊ သူတို႔ထဲက တေယာက္ဆိုရင္ ကိုယ့္အျမင္ကို ေျပာမိတဲ့ အျပစ္နဲ႔ လူႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ကို ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ ႏွိပ္စက္ေနတဲ့ စစ္အုပ္စုကိုေတာ့ မ်က္ေမႊးေထာ္ ေလာ္လို႔မွ မၾကည့္ဝံ့ပဲ၊ ႀကံ႕ဖြံ႕လိုစြမ္းအားရွင္လို လက္ကိုင္တုတ္ေတြကေတာင္ မထင္မထင္သလို ႐ိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရတဲ့ NLD ပါတီကိုပဲ ေခါင္းမာသလိုလို၊ လက္ေတြ႕မက်သလိုလုိ ေဝဖန္ အပုတ္ခ် သတိၱျပေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ NLD နဲ႔ ေဒၚစု ေနာက္မွာရွိတဲ့ လူထုအားကိုေတာ့ သိပုံရတယ္၊ ေၾကာက္ပုံရတယ္။ သူက စစ္အုပ္စုကိုယ္စား အလံ႐ႈး လုပ္တာက NLD ဟာ တကယ္႔အမ်ဳိးသားရင္ၾကားေစ့ေရး လုပ္ခ်င္ရိုးမွန္ရင္ လာမယ့္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ မဲဆႏၵနယ္ (၅၀) ရာခိုင္ႏႈန္းထက္ မေက်ာ္ဘဲ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္သင့္သတဲ့၊ ဒါဆို အာဏာမမက္ဘူးဆိုတာ ေပၚလြင္ၿပီးေတာ့ နိဂုံးသိပ္လွသြားမယ္ ဆိုပါလား။ ဝမ္းေရစပ္ခံ ေမြးထုပ္ခဲ့တဲ့ သူ႔ေမြးသမိခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးဂုဏ္ကိုမွ မေထာက္ ေအာ့ႏွလုံးနာေလာက္ေအာင္ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဦးေႏွာက္ပါပဲ၊ ဘယ္တရားနဲ႔ သံေဝဂယူရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။

ေနာက္တမ်ဳိးကေတာ့ တကြင္းလုံးဆူေအာင္ ေအာ္ေနတဲ့ ၈၈ ထြက္ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဖားလတက္ေတြေပါ့။ သူတို႔ကေတာ့ စစ္အုပ္စုမ်က္ႏွာရဖို႔ဆိုရင္ ဘုရားခန္းလည္း ေသးပန္းမယ္ဆိုတဲ့ ဇီး႐ိုး ဖားလတက္ေတြ။ ေစ့ေစ့ငုငုေျပာရရင္ အထဲမွာ တတိယအုပ္စုလိုလို၊ ၈၈ လိုလို ပုံမွား႐ိုက္ေနတဲ့ အင္အားစုေတြနဲ႔ အျပင္မွာ ဟိုေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းေတြက ေခြးဝင္စား ဘြဲ႔ေလးေတြကိုင္ထားၿပီး လူတတ္လုပ္ေနၾကတဲ့ လူေတြေပါ့။ ညႇိၿပီး တိုင္ပင္ကိုက္ေနသလား၊ တိုင္ပင္ကိုက္လို႔ ညီေနသလားေတာ့ မသိဘူး။ အတြင္းအျပင္ကြဲေပမယ့္ အလုပ္တာ့ ညီၾကတယ္။ သူတို႔က ေရြးေကာက္ပြဲ ဆန္႔က်င္တယ္လို႔ယူဆရတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ပစ္မွတ္ထား တုိက္ခိုက္ၾကတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၊ ဦးဝင္းတင္နဲ႔ လူထုဦးစိန္ဝင္းတို႔လို ဖက္ဆစ္စစ္အုပ္စုနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ငရဲခန္းေတြကို မေၾကာက္မရြံ႕ဘဲ မူေပၚမွာ ႀကံ႕ႀကံ႕ခံေနတဲ့ အစဥ္အလာရွိတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ႀကီးေတြကို က်ားကို ေခြးေဟာင္သလို ေဟာင္ေနၾကတယ္။

ဒီေနရာမွာ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လို႔ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးဖားလတက္ေတြနဲ႔ အျဖစ္တူ ငါးရာငါးဆယ္ဇာတ္ေတာ္ထဲက ဝက္တေကာင္အေၾကာင္း ေျပာရအုံးမယ္၊ ဇာတ္ေတာ္ကိုေတာ့ အတိအက် မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။

သေဘာသြားကေတာ့ တခါက ေတာအုပ္တခုမွာ ဝက္တေကာင္ ရႊံ႕လူးေနတယ္။ အပုပ္ႀကိဳက္တဲ့ သတၱဝါဆိုေတာ့ ရႊံ႕ပုပ္ပဲေနမွာေပါ့။ ဒီအခ်ိိန္မွာပဲ ျခေသၤ့တေကာင္ သူရွိရာကို ျဗဳန္းခနဲ ေရာက္လာတယ္။ ဝက္လည္း အေတာ္လန္႔သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့က ဝက္ကိုဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဒေရာေသာပါး ဝက္အပါးက ခြာသြားတယ္၊ ဒါကို ငေရႊဝက္က ျခေသၤ့ႀကီးက သူ႔ကိုေၾကာက္လို႔ ေျပးသြားတယ္လို႔ ထင္သြားတယ္။ အသိေခါင္းပါး မိုက္မဲတဲ့ ဒီဝက္ဟာ အေျခာက္တိုက္ ဘဝင္ျမင့္ၿပီး၊ ျခေသၤ့ႀကီးကို ဘယ္လိုမွ နားဝင္ပီယံလည္း မျဖစ္၊ ၾသဇာလည္းကင္းတဲ့ သူ႔အသံနဲ႔ ဟိန္းေဟာက္သတဲ့၊ စိန္ေခၚေလသတဲ့။ အခု ဖားလတက္မ်ားလို ေနမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ ျခေသၤ့ႀကီးက အသင္ဝက္ရွိေနတာကို ငါသိလည္း မသိ၊ ျမင္လည္း မျမင္၊ ဂ႐ုလည္း မစိုက္။ အခုခ်ိန္မွာ ငါဂ႐ုစိုက္ေနတာ ေတာအုပ္တဖက္က ဆင္႐ိုင္းတအုပ္ပဲလို႔ ေျပာသတဲ့။ ဒါေတာင္ ဝက္အႏၶက ျခေသၤ့ႀကီးကို တေကာင္ခ်င္းတိုက္ဖို႔ စိန္ေခၚျပန္သတဲ့။ ဒီေတာ့ျခေသၤ့ႀကီးက အိုေကေပါ့။ အခုေတာ့အခ်ိန္မရွိလို႔ ဘယ္ေန႔ဘယ္ေနရာမွာ တိုက္ၾကမယ္လို႔ေျပာၿပီး ထြက္သြားတယ္။

ဒီတင္ ဘဝင္႐ူးဝက္အႏၶဟာ ျခေသၤ့ႀကီး သူ႔ကိုေၾကာက္ၿပီး ေျပးသြားေၾကာင္း၊ ဘယ္ေန႔မွာ တေကာင္ခ်င္းတိုက္ဖို႔ ခ်ိန္းထားေၾကာင္း ႂကြားလုံးထုတ္ေတာ့တာေပါ့။ မသိတဲ့ သတၱ၀ါေတြကေတာ့ ဝက္အႏၶကို အထင္ႀကီးသြားၾကတယ္၊ ျခေသၤ့ႀကီးကိုေတာင္ စိန္ေခၚတယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဘုရားေလာင္းပညာရွိ ယုန္မင္းနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ ယုန္းမင္းက ျခေသၤ့ေတြရဲ႕ အစြမ္းသတၱိကို ေျပာျပတယ္။ တခ်က္ခ်င္း ေျပာေျပာၿပီး မင္းမွာေကာ ရွိသလားလို႔ ေမးတယ္။ မရွိဘူး မရွိဘူးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ျခေသၤ့အစြမ္းသတၱိကိုသိၿပီး အေၾကာက္ႀကီး ေၾကာက္လာတယ္။ ယုန္မင္းကိုပဲ ကယ္ပါကူပါ ပူဆာတယ္။ ဒါနဲ႔ ယုန္မင္းလည္း ဒီဝက္အႏၶကို ငါကယ္မွ ျဖစ္မယ္ ဆိုတဲ့ ဂ႐ုဏာနဲ႔ အႀကံတခု ေပးလိုက္တယ္။ ဝက္အႏၶလည္း ယုံမင္းေပးတဲ့ အႀကံအတိုင္း ခ်ိန္းတဲ့ေန႔မွာ ျခေသၤ့ႀကီးနဲ႔ သြားရင္ဆိုင္ေလသတဲ့။ ဒါေပမယ့္ ျခေသၤ့ႀကီးက အဲဒီ ဝက္အႏၶကို အနားေတာင္ ကပ္မခံဘူး ဝက္ သူ႔အနား ခ်ဥ္းကပ္လာရင္ပဲ ေရွာင္ခြာသြားေတာ့သတဲ့။ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ယုံမင္းေပးတဲ့အႀကံက ေကသရာဇာျခေသၤ့မင္းတို႔ဟာ မစင္ဘင္ပုပ္ကို အလြန္စက္ဆုတ္ရြံရွာတယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ဝက္ကို မစင္ဘင္ပုပ္ေတြ ကိုယ္လုံးျပည့္လူသြားဖို႔ အႀကံေပးတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဝက္အႏၶလည္း သူတို႔အႀကိဳက္ မစင္ဘင္ပုပ္ လူးသြားတာနဲ႔ အသက္ခ်မ္းသာရာ ရသြားသတဲ့။ အခုလည္း ဖားလတက္ဇီး႐ိုးေတြ မစင္ဘင္ပုပ္က်င္းေတြ ရွာထားဖို႔ အႀကံေပးလိုက္ပါတယ္။

ဇီး႐ိုးေတြ အထူးသျဖင့္ အတြင္းအျပင္က လူတတ္လိုလို ပညာရွင္လိုလိုေတြသိဖို႔က ဗမာလူထုဟာ ဇီး႐ိုးဖား အေပါင္းေလာက္ ႏိုင္ငံေရး မညံ့ပါဘူး၊ အကင္းပါးပါတယ္။ ဟိုေက်ာင္း ဒီေက်ာင္းေတြမွာ ဖုံတက္ စာအုပ္ႀကီးေတြဖတ္ၿပီး ဖီလစ္ပိုင္က ဘယ္လို၊ ေတာင္အာဖရိကတုံးက ဘယ့္ႏွယ္၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ဘယ္သုိ႔နဲ႔ ကိုယ္နားလည္သေလာက္ သေဘာတရား အတိုအစေလးေတြနဲ႔ မကိုက္တိုင္း လူထုက ႏုိင္ငံေရး စိတ္မဝင္စားဘူး၊ ေၾကာက္သေလးဘာေလး ပုတ္ခတ္မေနပါနဲ႔။ သမိုင္းတျဖတ္တည္းကို ၾကည့္ၿပီး မႏႈိင္းယွဥ္ပါနဲ႔။ ဗမာလူထုဟာ အိမ္နီးခ်င္းတိုင္းျပည္ေတြထဲက ႀကိဳက္တဲ့ျပည္သူေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးေရခ်ိန္ ႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘယ္ေခတ္မွာၾကည့္ၾကည့္ သူေခတ္နဲ႔သူ တာဝန္သိခဲ့ၾကတယ္၊ တာဝန္ေက်ခဲ့ၾကတယ္။ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး ေခတ္၊ အမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရး ေခတ္၊ လြတ္လပ္ေရး ေခတ္၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ ႏိုင္ငံတကာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလႈပ္ရွားမႈေတြမွာ ၾကည့္မလား၊ ေဒသတြင္းမွာ ထိပ္ဆုံးက ရွိေနပါတယ္။

ျပႆနာရဲ႕ အရင္းမူလဘူတက ဦးေဆာင္အခန္းက႑ ျခစားပ်က္စီးမႈပဲ၊ ကိုလိုနီေခတ္ကစလို႔ ဒီေန႔ေခတ္အထိ ဦးေဆာင္မႈ အခန္းက႑ကို စားဖားေတြနဲ႔ ဖားစားသူေတြကပဲ ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ႀကီးစုိးခ်ယ္လွယ္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ပေယာဂပူးကပ္တာလဲ ပါတာေပါ့။ က်န္တာမၾကည့္နဲ႔၊ အနီးကပ္ဆုံး က်ဳပ္တို႔ ျပည္ပလႈပ္ရွားမႈကိုပဲၾကည့္။ ေခတ္သစ္ မစ္ရွင္နရီ (Missionary) လို႔ ဆိုရမယ့္ အင္ဂ်ီအို ေျမႇာက္စားသူက ၾသဇာေပါက္ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ပကတိအေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ကိုက္ မကိုက္ကိုက္ အထက္ဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ေဖာ္နည္းကားမ်ဳိးစုံနဲ႔ တခုမဟန္ တခုႀကံ ရမ္းကုအပ္ပုန္းေတြလို ဗမာျပည္ျပႆနာကို အေျဖရွာကုစားရင္း အႏွစ္၂၀ ေက်ာ္ ကုန္ခဲ့တယ္။ လက္တဆုပ္စာေတာ့ သူေဌးျဖစ္သြားၾကၿပီး လူထုကေတာ့ ပိုေတာင္ ဖြတ္သထက္္ ညစ္သြားခ့ဲရတယ္။

ဗမာလူထုဟာ အဂၤလိပ္လို အေပ်ာ့ဆြဲ ပါးပါးလွီးတဲ့ ကိုလိုနီေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္၊ အတုံးအတစ္လိုက္ ခုတ္ထစ္တဲ့ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္၊ ေနာက္ ကယ္တင္ရွင္တျဖစ္လဲ အသြင္မတူ ရန္သူ ဆိုတဲ့ ဖဆပလ ဆိုရွယ္လစ္ေတြေအာက္မွာလည္း ေနဖူးတယ္။ အခုေနာက္ဆုံး အၾကမ္းဆုံး အရမ္းဆုံး အယုတ္ကန္းဆုံး စစ္အုပ္စုေအာက္မွာ ေနေနရတယ္။ အေတြ႕အႀကဳံေတြ မ်ားလွေပါ့။

ဘယ္ေခတ္မွာၾကည့္ၾကည့္ လူထုဟာ သူ႔က႑ေရာက္လာရင္ တာဝန္ေက်ခဲ့ၾကတယ္၊ ေဖာက္ျပန္တဲ့ အုပ္စိုးသူ အဆက္ဆက္ကို ရဲရဲရင့္ရင့္ အကင္းပါးပါးနဲ႔ ဆုံးမခဲ့ၾကတယ္။ ဗမာလူထုရဲ႕ႏိုင္ငံေရး အကင္းပါးမႈကို ၁၉၆၀ ျပည့္ နဲ႔ ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲေတြၾကည့္ရင္ သိႏုိင္တယ္။ စစ္ဝါဒကိုတိုက္ဖို႔ ၁၉၆၀ မွာ ဦးႏုကို မဲေပးခဲ့ဲၾကေပမယ့္ ၁၉၉၀ ၾကေတာ့ စစ္အုပ္စုကို တကယ္တုိက္ႏိုင္မယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မဲေပးခဲ့ၾကတယ္။ ၆၀ ခု သူရဲေကာင္း ဦးႏုကို မဲမေပးၾကေတာ့ဘူး၊ ၁၃၀၀ ျပည့္ အေရးေတာ္ပုံနဲ႔ ၁၃၅၀ ျပည့္ (ရွစ္ေလးလုံး) အေရးေတာ္ပုံေတြက ဗမာလူထုရဲ႕ သမိုင္းတာဝန္သိမႈနဲ႔ ေက်ပြန္မႈကို သက္ေသထူေနတယ္။ လူထုဟာ တိုင္းျပည္နဲ႕လူမ်ိဳးကုိခ်စ္ၿပီး ေစတနာမွန္တ့ဲ ေခါင္းေဆာင္ေတြေနာက္ကို လိုက္ဖို႔ဝင္မေလးပါဘူး။ ၂၀၀၂/၂၀၀၃ တုန္းက ေဒၚစုရဲ႕ ျပည္တြင္းစည္း႐ံုးေရးခရီးစဥ္ေတြမွာ အထင္အရွားျပခ့ဲတယ္။ ဒါေတြကို မျမင္ႏိုင္ဘူးဆိုရင္ အဲဒီပုဂၢဳိလ္ရဲ႕အျမင္ဟာ အတၱ ေလာဘေတြ၊ ေမာဟေတြ ပိတ္ဖုံးေနတာ ျဖစ္ပါလိိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ အ႐ိုးအေရေတြထဲမွာ ငပိဓာတ္ ကုန္ခန္းၿပီးေတာ့ ေထာပတ္ေလခ်ဥ္တက္တာပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးအေပါင္းကို ဗမာလူထုရဲ႕ သမိုင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ဆုံးမတတ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးကို ေျပာရအုံးမယ္။ ဗမာလူထုဟာ ျပည္သူကို အက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ ေစတနာထားခဲ့တဲ့ ေခါင္းေဆာင္ သို႔မဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူေတြ၊ ျပည္သူေပၚမွာ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္ အျမတ္ထုတ္ခဲ့သူေတြကို ေကာင္းရင္ ေကာင္းတဲ့အေလ်ာက္ ဆုိးရင္ ဆုိးတဲ့အတိုင္း ေနာက္ေႏွာင္းလူေတြအထိ သိေအာင္ တံဆိပ္ကပ္ၿပီး ခ်ီမြန္းေျခေက်ာက္ ဆုံးမတတ္တယ္။

ျပည္သူအေပၚမွာ အက်ဳိးျပဳခဲ့တဲ့ အေနာ္ရထာကို ေနာ္ရထာေစာလို႔ ေခၚသလို က်န္းစစ္သားကို မင္းက်န္စစ္ လို႔ ခ်စ္ၾကည္ေလးျမတ္ ေခၚတယ္၊ ဦးေအာင္ေဇယ်ကို အေလာင္းမင္းတရားရယ္ လို႔ တံဆိပ္ကပ္ ခ်ီးေျမႇာက္ၾကတယ္။ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္တဲ့ နရသူကိုေတာ့ ကုလားက် သို႔မဟုတ္ စေလငေခြးလို႔ တံဆိပ္ကပ္ ေျခေက်ာက္တယ္။ ည႔ံဖ်င္းတဲ႔ သီေပါကုိေတာ႔ မဒရပ္ပါမင္းလုိ႔ ကဲ႔ရဲ႕သမုတ္ၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ ႏုိင္ငံလုံး မေက်ာ္ေပမယ့္ လူထုအၾကားမွာ စြဲထင္ေနတဲ့ ဟီး႐ိုးနဲ႔ ဇီး႐ိုးပုံရိပ္ေတြဟာ ဗမာျပည္အႏွံ႔ ေဒသတုိင္းမွာ ရွိေနတယ္။ ႀကဳံႀကဳိက္တဲ့ အခါတိုင္းမွာလည္း ဟီး႐ိုးေတြကုိ ခ်ီးေျမႇာက္လို႔ ဇီး႐ိုးေတြအေၾကာင္း ကဲ့ရဲ႕ေျခေက်ာက္ေနၾကတယ္။ မ်ဳိးဆက္ေတြ တခုၿပီးတခု လက္ဆင့္ကမ္းသြားၾကအုံးမွာလည္း ျဖစ္တယ္။

က်ဳပ္တုိ႔ေခတ္နဲ႔ အနီးဆုံး နမူနာကေတာ့ ပမညတ ေခါင္းေဆာင္ သခင္ခ်စ္ေမာင္ ျဖစ္တယ္။ သူ႔အျဖစ္ကေတာ့ လူတေယာက္ထဲရဲ႕လုပ္ရပ္ကိုပဲ လူထုက အေကာင္း အဆုိးအလိုက္ ခ်ီးမြမ္းေျခေက်ာက္ၾကတာပါ၊ ၁၉၅၈ ဝင္ဒါမီယာ အာဏာသိမ္းမႈႀကီးကို ဦးႏုက ပါလီမန္မွာတင္ေတာ့ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဝိဒူရဇာတ္ေတာ္နဲ႔ ပမာေဆာင္ၿပီး အာဏာသိမ္းမႈကို ကန္႔ကြက္ပါတယ္။ ပါလီမန္မွာ သူ႐ႈံးပါတယ္၊ လူထုႏွလုံးသားကိုေတာ႔ ေအာင္ႏိုင္ပါတယ္။ အာဏာသိမ္းတာကို ဆန္႔က်င္တဲ့ သူ႕ရဲ႕ေကာင္းမႈကို လူထုက ဝိဒူရသခင္ခ်စ္ေမာင္ရယ္လို႔ ဘြဲ႔တပ္ ခ်ီးေျမာက္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ အာဏာသိမ္းတာကိုၾကေတာ့ သခင္ခ်စ္ေမာင္က ဆုိရွယ္လစ္စနစ္ကိုသာ သြားမယ္ဆိုရင္ ေခြးကတက္ကပဲ လုိက္ရလိုက္ရလို႔ ေထာက္ခံမိတဲ့အတြက္ ဝိဒူရဘြဲ႔ ေပ်ာက္ၿပီး ေခြးကတက္ ခ်စ္ေမာင္လို႔ ကဲ့ရဲ႕တံဆိပ္ကပ္ၿပီး လူထုက ေျခေက်ာက္ကဲ့ရဲ႕ဆုံးမလိုက္ပါတယ္။

ဒါ သတိခ်ပ္စရာ သိမွတ္ဖြယ္ရာ ဗမာျပည္သူေတြရဲ႕ လူထုႏိုင္ငံေရး အေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းပါပဲ။ အခုခ်ိန္မွာ စားဖားလား ဖားစားသူလား မကြဲျပားေတာ့တဲ့ ဟီး႐ိုးပ်က္ ဇီး႐ိုးမ်ားသိဖို႔က ဖားေတြရဲ႕လားရာဟာ ႏွစ္လမ္းပဲ ရွိပါတယ္။

တလမ္းက တုတ္စာ။

တလမ္းက ေႁမြစာ။

ဒါပဲ။

ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း
၂၉.၁.၂၀၁၀။

Kyaw_than2004@yahoo.com

Kyaw_t@hotmail.com

အျခားတဖက္ကေန ရွာၾကည့္ပါဦး

တူေမာင္ညိဳ

(၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၉ ရက္ )

ဘာေၾကာင့္ ၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကိုမွ တဖက္သတ္စြန္႔လႊတ္ခုိင္းေနၾကရတာလဲ။

လမ္းျပေျမပံုကို စြန္႔လႊတ္ပါလို႔ေျပာၾကပါလား။

(NLD) က အေလ်ာ့မေပးလို႔၊ အေလ်ာ့ေပးလိုက္ရင္

ျပႆနာ ေျပလည္သြားလိမ့္မယ္လို႔ စဥ္းစားတာဟာ မူမဲ့တဲ့ စဥ္းစားနည္းျဖစ္သည္။ အညံ့ခံအေလ်ာ့ေပးျခင္းျဖစ္သည္။

၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို (နအဖ) သတင္းစာေတြက “ဒိတ္ေအာက္သြားၿပီ” လို႔ ေရးသည္။ ယခု (ကို) ေအာင္သူၿငိမ္းက “ခံစစ္ေသ” လို႔ ေရးသည္။ မာနယ္ပေလာက်ဆံုးသြားတာကိုပင္ သင္ခန္းစာယူဖို႔ ေျပာေနသည္။

ေရးတဲ့သူသာကြဲသည္၊ အာေဘာ္က အတူတူပင္ျဖစ္သည္။ အႏွစ္သာရက ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို စြန္႔လႊတ္ခုိင္းၾကတာျဖစ္သည္။

ဒိတ္ေအာက္တယ္လို႔ေျပာေျပာ၊ ခံစစ္ေသလို႔ပဲဆိုဆို ယခုလိုေျပာေနေရးေနၾကရတာကပင္ ၁၉၉၀ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္၏ အသက္ဓာတ္နဲ႔ သန္စြမ္းခုိင္မာမႈကို အသိအမွတ္ျပဳေနရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။

ေျပာေနၾကသလိုသာ ၁၉၉၀ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို လြယ္လြယ္နဲ႔ ဖ်က္သိမ္းႏုိင္ခဲ့ရင္ (နဝတ-နအဖ) စစ္အစုိးရ လက္ခေမာင္းခတ္ေနခဲ့မွာၾကာလွေပါ့။ ၁၉၉၀ ျပည့္ ေမလ ၂၇ ရက္ေနာက္ပိုင္းကစၿပီး ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ကို ဖ်က္သိမ္းဖို႔ (နဝတ-နအဖ) စစ္အစုိးရက မီးကုန္ယမ္းကုန္ႀကိဳးပမ္းခဲ့တာပါ။

ဘာျဖစ္ခဲ့ပါသလဲ။ တည္ရွိေနတဲ့ ျပႆနာေျပလည္မသြားတဲ့အျပင္ ျပႆနာသစ္ေတြသာ တရစ္ရစ္ၿပီး ထပ္တက္လာခဲ့တယ္ မဟုတ္ပါလား။ နက္႐ႈိင္း က်ယ္ျပန္႔လာေနခဲ့တယ္မဟုတ္ပါလား။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲနဲ႔ ျပႆနာ အားလံုးကိုေက်ာ္လႊားႏုိင္ပါ့မလား။

“၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲသည္သာ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရး၏ ဗဟုိခ်က္မ၊ ျမန္မာႏုိင္ငံျပႆနာမ်ား ေျပလည္သြား ဖြယ္ရာလမ္းေၾကာင္း အျဖစ္မျမင္မိေသးပါ” ဟု ေအာင္သူၿငိမ္းက ဖြင့္ဟဝန္ခံထားသည္။

ဘာေၾကာင့္ ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကိုမွ တဖက္သတ္စြန္႔လႊတ္ခုိင္းေနၾကရတာလဲ။ လမ္းျပေျမပံုကို စြန္႔လႊတ္ပါလို႔ေျပာၾကပါလား။ (NLD) က အေလ်ာ့မေပးလို႔၊ အေလ်ာ့ေပးလိုက္ရင္ ျပႆနာ ေျပလည္သြားလိမ့္မယ္လို႔ စဥ္းစားတာဟာ မူမဲ့တဲ့ စဥ္းစားနည္းျဖစ္သည္။ အညံ့ခံအေလ်ာ့ေပးျခင္းျဖစ္သည္။

ျပႆနာမွန္သမွ် ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး စားပြဲဝိုင္းေပၚတြင္ တင္ၿပီး အေပးအယူအေလ်ာ့အတင္းျပဳလုပ္ၾက ရမည္သာျဖစ္သည္။ စားပြဲဝိုင္းေပၚမေရာက္ခင္ ႀကိဳတင္အေလ်ာ့ေပးခုိင္းေနျခင္း၊ စြန္႔လႊတ္ခုိင္းေနျခင္းမ်ားမွာ တရားမွ်တမႈ မရွိပါ။ နည္းလမ္း မက်ပါ။

ပိတ္ ၄ ပိတ္စြန္႔လႊတ္ေၾကာင္းေၾကညာလွ်င္ ေတြ႔မည္ဟုေျပာျခင္းမွာအက်ပ္ကိုင္ျခင္း ႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာကို လွည့္စားျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။

မာနယ္ပေလာစခန္းနဲ႔ ၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ဟာ အႏွစ္သာရအရ မတူညီတဲ့ ကိစၥ ၂ ရပ္၊ အေျခအေန ၂ ရပ္ျဖစ္ပါသည္။

ဒါကိုမ်ဥ္းၿပိဳင္ထားၿပီးသံုးသပ္လို႔မရပါ၊ ေကာက္ခ်က္ဆြဲလို႔မရႏုိင္ပါ။ မာနယ္ပေလာသည္ စစ္ေရးအေျခခံ စခန္းတခုသာျဖစ္ပါသည္။ ဆံုးရံႈးသြားတဲ့ မာနယ္ပေလာ စခန္းျပန္ေပးပါလို႔ ဘယ္သူကမွ ေတာင္းဆိုတာ မၾကားမိပါ။

ထို႔အတူ ႏုိင္ငံတကာကလည္း ျပန္ေပးပါလို႔ ေျပာသံမၾကားပါ။ ၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ ဆိုသည္မွာ (နဝတ-နအဖ) စစ္အစိုုးရ၏တည္ဆဲဥပေဒမ်ားအရ က်င္းပေပးခဲ့သည့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွရရွိလာသည့္ တရားဝင္ရလဒ္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ဟာ (NLD) တဖြဲ႔ထဲနဲ႔ပဲ သက္ဆိုင္ေနတဲ့ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉၉၀ ျပည့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ လူထုဆီက တစံုတရာ မဲအေရအတြက္ရခဲ့တဲ့ ပါတီေတြနဲ႔လည္း သက္ဆိုင္ပါသည္။ (NLD) ကို လူထုမဲေတြစုပံုေပးခဲ့တာဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ေမးစရာလိုေသးလို႔လား။

(NLD) ကို အားမလို အားမရျဖစ္ရတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ဆိုတာကိုလက္ခံပါသည္။

ဘယ္လိုပဲ အရည္ဆန္ၿပီးေျပာင္းေရႊ႕ေနပါေစ ႏွစ္လ ၂၀ လံုးလံုးႏုိင္ငံေရးအာဏာသည္ (န၀တ-နအဖ) စစ္အစုိးရလက္ထဲတြင္သာ ရွိေနပါသည္။ ဘယ္ကိုမွ်ေျပာင္းေ႐ႊ႕မသြားပါ။ ယင္းအာဏာျဖင့္ အတိုက္အခံဟူသမွ်၊ လႈပ္ရွားမႈမွန္သမွ်ကုိ ဖိႏွိပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေခ်မႈန္းေနျခင္းျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးတိုက္ပြဲ အဓိကမ်က္ႏွာစာသည္ ၁၉၉၀ မတိုင္ခင္က ေတာတြင္းမွာ (လက္နက္ကိုင္တုိက္ပြဲ) တည္ရွိေနခဲ့ေသာ္လည္း ၁၉၉၀ ေမလ ၂၇ ရက္ေနာက္ပိုင္းမွာ ၿမိဳ႕ေပၚေရာက္လာပါသည္။

၁၉၉၀ ျပည့္ေ႐ြးေကာက္ပြဲရလဒ္သည္ (န၀တ-နအဖ) စစ္အစိုးရအဖို႔ အဓိကထားတိုက္ ဖ်က္ပစ္ရမည့္ အခ်က္အခ်ာကိစၥျဖစ္လာပါသည္။ သုိ႔အတြက္ (န၀တ-နအဖ) စစ္အစုိးရအေနျဖင့္ ၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္တုိက္ဖ်က္ေရးကို အဓိကထားလုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ဒီကေန႔အထိ လုပ္ေဆာင္ေနဆဲျဖစ္ပါသည္။

သို႔ပါ၍ က်ေနာ္တို႔အေနျဖင့္ (နအဖ) စစ္အစိုးရနဲ႔ ႏွစ္ကိုယ့္တစ္္စိတ္လုပ္ၿပီး ၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ဖ်က္သိမ္းေရးဘက္တြင္ ပါဝင္မလား၊ သို႔တည္းမဟုတ္ (NLD) ႏွင့္ ဒီမိုကေရစီေရးလႈပ္ရွားမႈဘက္မွ တစိတ္တည္း တဝမ္းတည္းေနၿပီး ၁၉၉၀ ျပည့္ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ခုခံကာကြယ္မလားဆိုတာ ေရြးခ်ယ္ၾကရပါလိမ့္မည္။

ယင္းကသာ “ရပ္တည္ခ်က္ျပႆနာ” ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းရပ္တည္ခ်က္ရွိမွသာ ၂၀၁၀ ကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းႏုိင္ပါလိမ့္မည္။

အခုေတာ့ ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲရလဒ္ကို ခံစစ္ေသလို႔ ျမင္ေနသည္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ပါလားလို႔ မတိုက္တြန္းရဲဘူး။ အားလံုးစုဆံုႏုိင္မယ့္ ဗဟုိခ်က္ကလည္း ေပ်ာက္ေနသည္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း ေျပလည္ေရးလမ္းေၾကာင္းအျဖစ္ မျမင္မိေသးပါဟုဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ခက္ေနၿပီ။ မိုးေမွာင္က်ၿပီး ထြက္လမ္းဘယ္မျမင္ဆိုသလို ျဖစ္ေနၿပီ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၀၁၀ ကိုျဖတ္သန္းႏုိင္ဖို႔ ေအာလ္တာေနးတစ္တခုေတာ့ အျခားတဖက္ကေန ရွာၾကည့္ပါဦး။

ေနရာမေျပာင္းလိုၾကလွ်င္ လံုေအာင္ထိုင္ဖို႔ လိုပါသည္

မွတ္မိေနေသးသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္က ၾကားမိခဲ့ေသာ စဲြမိစဲြရာ စကားေလးတခြန္းကို ….

“က်ေနာ္တုိ႔ တုိင္းျပည္က ႏိုင္ငံေရးသမားေတြဟာ ၾကက္ျခင္းထဲက ၾကက္ေတြနဲ႔ တူတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ကို ျပန္ ၾကည့္ ၾကည့္… ဒီ ပိတ္ေလွာင္ခံထားရတဲ့ ၾကက္ျခင္းထဲက လြတ္ေအာင္ ဘယ္လိုအင္အားကုိ စုစည္းၿပီး ဘယ္လို ေဖာက္ထြက္မလဲ ဆိုတာ မစဥ္းစားဘဲ တေကာင့္ေခါင္းကို တေကာင္ဆိတ္ေနတာနဲ႔ပဲ ထိပ္ေမြးေတြေျပာင္တာပဲ အဖတ္တင္ၿပီး အခ်ိန္တန္ေတာ့ အားလံုး ၾကက္တန္းမွာ လည္လွီးခံလုိက္ရတာခ်ည့္ပဲ”….

အဲသည္စကားကို ဆုိခဲ့သူက အဲသည္ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္တုန္းက အသက္ ၃၀ ဝန္းက်င္ ေလာက္ပဲရွိဦးမည့္ က်မ အေမ၏ စည္း႐ံုးေရးမွဴး တေယာက္ျဖစ္သည္။

လူငယ္ေပမယ့္ အေတြးမငယ္ခဲ့ပါ။ သူေျပာတာ တကယ္ပဲမွန္ေနမွန္း ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားေနသူမ်ားကို ေဘးကထုိင္ၾကည့္လာခဲ့သည့္ သည္ခရီးရွည္ႀကီးမွာ ရေနသည့္အေတြ႔အၾကံဳမ်ားက သူ႔စကားက မွန္ေနေၾကာင္း သက္ေသေတြ အမ်ားႀကီးကို က်မ ေတြ႔ခဲ့ရပါသည္။

ကိုယ့္ထက္ နည္းနည္းေလး ထင္ေပၚသြားလွ်င္ မနာလုိစိတ္ဝင္လာတတ္သူမ်ား… ကိုယ္လုပ္တာမွ အမွန္ထင္ေနသူမ်ား… ေဘးထိုင္.. ဘုိင္က်.. ဘုေျပာေနသူမ်ား… ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈ ဘန္းျပေရွ႕တန္းတင္ၿပီး မိသားစုေကာင္းစားေရးအတြက္ အေရျခံဳသူမ်ား…..

တုိင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ပိုမို ေသြးစည္းညီၫြတ္ရန္လုိအပ္ေနမႈ…. အက်င့္ပ်က္ ျခစား သိကၡာက်ေနမႈမ်ားကို တဦးခ်င္းစီ ထိန္းခ်ဳပ္ ေစာင့္စည္းမႈကို စတင္ရန္လိုအပ္ေနမႈ… ဘံုရန္သူကို ေပါင္းတိုက္ရန္…. ဆိုသည့္ အေျပာကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေအာ္ဟစ္ေနျခင္းအား ရပ္တန္႔၍ အမွန္တကယ္ ေသြးစည္းညီၫြတ္မႈကိုျပကာ ဘံုရန္သူကို အျမစ္ျဖတ္ခ်ႏိုင္မႈတို႔အား အေရးေပၚ စိတ္ပိုင္းဆုိင္ရာ ျပဳျပင္ ကယ္ဆယ္ေရးအျဖစ္ မသတ္မွတ္ၾကပါက ျမန္မာျပည္အရွက္ရေနျခင္း… ကူညီသူမဲ့ေနျခင္းအတြက္ ထိုႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားတြင္ ပိုမို တာဝန္ရွိလာပါလိမ့္မည္။

ဘာျဖစ္လို႔ က်မ သည္လိုေရးရသလဲဆိုလွ်င္… ျမန္မာ့အေရးကိုကိုင္ေသာ ထုိင္းေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိတဦး၏ ျပစ္ျပစ္ႏွစ္ႏွစ္ ေဝဖန္ျခင္းကို က်မလည္း ဘာမွ မသိရ.. မလုပ္ရ… ပါဘဲႏွင့္ အေျခာက္တုိက္ ေခါင္းငံု႔ခံခဲ့ ရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

က်မ သည္ဖက္ကို ထြက္လာကတည္းက တုိင္းရင္းသားေတြ၏ အစည္းအေဝးေတြ.. အခမ္းအနားေတြမွာ သတင္းသြားယူတိုင္း… “ဗမာေတြ…” အစခ်ီ နာက်ညး္မႈအလကၤာေတြကို အေတာ္ေလး နာခံခဲ့ရပါသည္။

ဗမာစစ္တပ္… ဟုေခၚေသာ အက်င့္ပ်က္မ်ား ပညာမဲ့မ်ားႏွင့္တည္ေဆာက္ထားသည့္ ထိုစစ္တပ္ ၏ လုပ္ရပ္ မွန္သမွ်အတြက္ က်မတို႔ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားမ်ား အေျခာက္တုိက္ တုိင္းရင္းသား ညီအကိုေမာင္ႏွမ်ား၏ မုန္းတီးမႈခံေနရသည္ကို က်မ အေတာ္ေလး ထိခုိက္ ခံစားခဲ့ရၿပီးျဖစ္ပါသည္။

သူက ထုိင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မွာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေနသမွ် လူႀကီးအားလံုးအား နံမည္တပ္၍ နံမည္ေရွ႕တြင္ ဦး … တပ္ေခၚရမည္ကို သိရေလာက္ေအာင္ ျမန္မာမႈႏွင့္ရင္းႏွီးေသာ္လည္း သူ၏ ထုိႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအေပၚ အထင္မႀကီး… မေလးစား… ရြံရွာ စက္ဆုပ္မႈမ်ားအား ျပလိုေသာအားျဖင့္ နံမည္အတုိင္းေခၚေဝၚသံုးႏႈန္းလွ်က္ …

ရာထူးယူထားၿပီး အလုပ္မလုပ္ဘူး။ ပိုက္ဆံကို ျမန္မာျပည္ထဲမွာ မျမင္ဘူးခဲ့ဘဲနဲ႔ ဒီဘက္ေရာက္မွာ ငါတုိ႔ေတာင္ မေသာက္ႏုိင္တဲ့ အရက္ကိုေရခ်ဳိးသလုိ ေသာက္ေနတဲ့ေကာင္ေတြ…. စသျဖင့္ နင့္နင့္နာနာေျပာသမွ် က်မမွာ ျမန္မာျဖစ္မိသည့္အတြက္ ေခါင္းငံု႔ခံခဲ့ရပါသည္။

ဒါေၾကာင့္လည္း ၈ ေလးလံုး အေရးအခင္းကာလမ်ားအတြင္း ေဟာေျပာပဲြမ်ားတြင္ ဆရာေသာ္က က “က်ေနာ္ ဗမာလူမ်ဳိးအျဖစ္က ႏႈတ္ထြက္ခ်င္ေနတာ ဘယ္မွာ ေလွ်ာက္လႊာတင္ရမယ္မွန္း မသိလို႔ဗ်ာ” ဟု သေရာ္ေလွာင္ေျပာင္ခဲ့တာျဖစ္လိမ့္မည္။

---- ဥကၠဌက သူ႔ကားျပင္စရိတ္ဆိုၿပီး ဘတ္ ႏွစ္ေသာင္းေတာင္းသတဲ့။ နင္စဥ္းစားၾကည့္စမ္း။ နင္တုိ႔ ဗမာ အဖဲြ႔အစည္းေတြကို အန္ဂ်ီအုိေတြပိုက္ဆံေပးေနတာ ပုဂၢလိက ကားဝယ္စီးဖို႔ ကားျပၿပီး ကားျပင္စရိတ္ေတာင္းတာ ထုတ္ေပးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ နင္တုိ႔ ႏိုင္ငံေရးကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေအာင္လုပ္ဖို႔ သူတို႔ရွာထားတဲ့ေငြကို လာေပးတာ။

အခု နင္တုိ႔လုပ္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံလြတ္ေျမာက္ေရး ႏွစ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ။ အဲန္ဂ်ီအိုေတြက ေပးတဲ့ပိုက္ဆံကို နင္တို႔လူႀကီးေတြ ထိုင္သံုးေနတာ ဘတ္ ဘယ္ႏွစ္သန္းရွိၿပီလဲ။ အဲဒီေငြနဲ႔ လုပ္တဲ့အလုပ္ ဘယ္ေလာက္ၿပီးေျမာက္ တြင္က်ယ္လဲ။ ဘယ္ေလာက္သံုးပီးရင္ အလုပ္ ဘယ္ေလာက္ပီးေနၿပီဆုိတဲ့ အေျဖတခါမွ ထြက္မလာဘူး။

အရင္တုန္းက တုိင္းရင္းသားေတြလုပ္တဲ့အစည္းအေဝးပဲျဖစ္ျဖစ္… ဗမာေတြလုပ္တဲ့အစည္းအေဝးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါ့ကိုဖိတ္ရင္ ငါ လုိက္တက္ ေသးတယ္။ အခု ငါ့ကိုလာဖိတ္ရင္ တကယ္အလုပ္္ျဖစ္မယ့္ပဲြလား။ မဟုတ္ရင္ ငါ့လာမေျပာ နဲ႔ … နင္တို႔ ပိုက္ဆံေတာင္းဖုိ႔ အေၾကာင္းျပ လုပ္တဲ့ပဲြကို ငါ စိတ္မဝင္စားဘူးလို႔ ေျပာလုိက္တယ္”

က်မလည္း ဘာမွ မသိရေသာ ထိုသူေျပာသည့္ကိစၥမ်ားအတြက္ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလဆန္းမွာ အေျပာခံခဲ့ရ သည့္ ထုိစကားမ်ားသည္ က်မတသက္တာမွာ ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းအတြက္ တနင့္နင့္ ရွက္ေနေစေတာ့မည့္ ဘယ္ေတာ့မွ မက်က္ေသာ စိတ္ဒဏ္ရာမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရပါသည္။

က်မတို႔ သာမန္ျပည္သူမ်ားမွာ ျမန္မာျဖစ္ေန သည့္အတြက္ ေရာက္ေလရာမွာ …နင္မဟုတ္လည္း နင့္အေဖပဲ… ဆုိတာမ်ဳိးႏွင့္ နာက်င္ ရေပါင္းလည္း မ်ားလွပါၿပီ။

ထို ထုိင္းဗိုလ္မွဴးက က်မကို ေနာက္ဆံုးပိတ္အေနႏွင့္ ေျပာတာက “ငါ ဒီစကားေတြကို နင္တို႔လူႀကီးေတြကို ေျပာၿပီးၿပီ။ တေယာက္မွ အခ်ဳိးမျပင္ဘူး။ အရွက္မရွိဘူး။ အဲဒီေတာ့ နင္တို႔လူငယ္ေတြကို ငါက ထပ္ေျပာၾကည့္တာပဲဲဲ။ နင္တုိ႔လက္ထက္မွာေတာ့ ဒီအခ်ဳိးေတြနဲ႔ မဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္တိုင္းျပည္အတြက္ တကယ္အလုပ္လုပ္ၾက လိမ့္မယ္လို႔ ငါေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္”

အကယ္၍ ထိုသူ႔နံမည္ကို အတိအက်သိလုိပါက က်မကေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲသည္တုန္းက က်မက ေရွ႕ခန္းမွာထိုင္စီးၿပီး သူေျပာသမွ်ခံေနရခ်ိန္တြင္ ေနာက္ခန္းထဲ၌ သတင္းေထာက္ ကိုမိုးေက်ာ္ႏွင့္ က်မ နံမည္ မမွတ္မိေတာ့ေသာ ကရင္လူငယ္ေလးတေယာက္ ပါ ပါသည္။

သူတို႔က တကယ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကသလား … သည္အသံေတြ မၾကားခ်င္၍ မပတ္သက္ခ်င္၍ပဲလားမသိ … တုပ္တုပ္မွ်ပင္ မလႈပ္ခဲ့ၾကပါ။

သည္ေတာ့ ထိုသူ႔နံမည္သိလုိသူမ်ား သူတို႔ကို ရွာေဖြေမးျမန္းႏိုင္ပါသည္။ က်မကေတာ့ ဦးေႏွာက္ သိပ္မေကာင္းေသာေၾကာင့္ တခါတည္းေတြ႔ဖူးေသာသူမ်ား၏ အမည္ကို မွတ္မိ႐ိုး ထံုးစံမရွိပါ။

အခ်ဳိးေတြ… ျပင္ဖို… ဆိုသည့္စကားကိုၾကားေတာ့ က်မက ျမန္မာ့႐ိုးရာပံုျပင္ေလးတပုဒ္ကုိသြား၍ သတိရမိၿပီး ျပံဳးမိပါသည္။

ပံုျပင္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဟိုး…. ေရွးေရွးတုန္းက… ႏွင့္ပဲ စရပါလိမ့္မည္။

ဟုိးေရွးေရွးတုန္းက ရြာေလးတရြာမွာ မိသားစုေလး တစုရွိပါသတဲ့။ အဲဒီမိသားစုေလးမွာ အလြန္မွ နေမာ္နမဲ့ ေနတတ္ထုိင္တတ္ တဲ့ သမီးတေယာက္လည္းပါ ပါသတဲ့။

တေန႔ေတာ့ ညစာ ထမင္းစား၀ုိင္းထုိင္ၾကတဲ့အခါ သူက ဖခင္ျဖစ္သူနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွာ ဝင္ထုိင္လုိက္ပါသတဲ့။ အဲဒီလုိဆိုရင္ပဲ ဖခင္ျဖစ္သူက မ်က္ႏွာ မသာမယာနဲ႔ “ဒီေန႔ တို႔ေတြ ေနရာေျပာင္း ထုိင္ရစို႔ရဲ႕” လို႔ေျပာၿပီး ေနရာေရႊ႕ဖို႔ ျပင္သတဲ့။

က်န္မိသားစုဝင္မ်ားကလည္း “ဟုတ္ကဲ့ အေဖ”… ဆုိၿပီး ေနရာေရႊ႕လိုက္ၾကေပမယ့္ အဲဒီ မသိသားဆုိးဝါးလွတဲ့သမီးက အေဖ က်မေရာ ပါေသးလား… လို႔ ေနရာမေရႊ႕ဘဲေမးလိုက္တဲ့အခါ အေဖႀကီးက စိတ္ဆိုးလာၿပီး “ေနရာေျပာင္းဖို႔ ေျပာေနရတာ နင့္ေၾကာင့္” လို႔ ေျပာလုိက္ပါသတဲ့။

ႏိုင္ငံေရးအသုိင္းအဝိိုင္းတြင္ ညေနပိုင္း အရက္တျမျမႏွင့္ဇိမ္က်ေနေသာ ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ားအား ထိုပံုျပင္ေလးကို ႏွစ္သစ္ကူး လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေပးလိုက္ပါရေစ…။

သို႔ေသာ္ အားလံုးက အေဖ က်မေရာပါေသးလား… ဆုိသူမ်ားခ်ည့္ ျဖစ္ေနမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ က်မတို႔အားလံုး ေသဖို႔သာေကာင္းပါေတာ့မည္။

ခြာညိဳ

http://www.naytthit.com/ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။

ျမတ္စိုး (ဘာေၾကာင့္ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေဝး)

ဘာေၾကာင့္ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တုိင္းေဝး

(ျမတ္စိုး)

ေနာင္တက္လာမယ့္ အေမရိကန္ သမၼတသစ္ အုိဗားမားကေတာ႔ သူ၏ အစုိးရအဖြဲ႔ရဲ႕ အဓိကေနရာေတြ ႏွင္႔ ႏုိင္ငံ၏ အဆင့္ျမင့္ လုံျခံဳေရးေကာင္စီကုိ ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္ အတုိက္အခံမ်ားႏွင္႔ ဖြဲ႔စည္းလုိက္ပါၿပီ။

ယွဥ္ၿပိဳင္ဘက္ အတုိက္အခံ နယူးေယာက္ ဆီနိတ္အမတ္ ေဟလာရီကုိ ႏုိင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးနဲ႔ သမၼတ ေဂ်ာ႔ခ်္ဘုရွ္ ၏ လက္ရွိ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး ေရာဘတ္ဂိတ္ကုိ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ ဆက္လက္ၿပီး တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ဖုိ႔ နာမည္တင္သြင္းခဲ႔တယ္။ သူတုိ႔ ႏွစ္ဦးစလုံးကလည္း လက္ခံခဲ့တယ္။

ရီပါပလက္ကင္ပါတီ သမၼတေလာင္းအျဖစ္ ဝင္ေရြးခဲ႔တဲ႔ ဆီနိတ္တာ ဂြ်န္မက္ကိန္းနဲ႔နီးစပ္သူ အၿငိမ္းစား မရိန္းတပ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ဂ်ိမ္းဂ်ဳံးကုိေတာ့ သမၼတအိမ္ေတာ္၏ အမ်ဳိးသားလုံျခံဳေရးေရးရာ အဆင့္ျမင့္ အၾကံေပးအရာရွိ၊ အရီဇိုးနားျပည္နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဂ်က္နက္နပါလုိတားႏုိး ကုိ ျပည္တြင္းလုံျခံဳေရးရာဝန္ႀကီး ႏွင္႔ တရားေရးရာ အဆင့္ျမင့္အရာရွိေဟာင္း အဲရစ္ဟုိဒါ ကုိ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ စူဆန္႐ိုက္စ္ ကုိေတာ့ အေမရိကန္ ႏုိင္ငံဆုိင္ရာ ကုလသမဂၢ သံအမတ္အျဖစ္ အသီးသီးခန္႔အပ္ဖုိ႔ ေၾကညာခဲ့တယ္။

သူတုိ႔ေတြဟာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၏ လုံျခံဳေရးရာႏွင္႔ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ အေရးေတြမွာ အဓိကရာထူးေနရာကေန တာဝန္ထမ္းေဆာင္မည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ား ျဖစ္လာၾကပါလိမ္႔မယ္။

အတုိက္အခံ ႏွင္႔ လက္ရွိအစုိးရအၾကား ဘယ္လုိပဲဲ အခ်င္းခ်င္း တုိက္ခုိက္မႈ၊ ေဝဖန္မႈေတြ ႏွင္႔ မတူကြဲျပားတဲ႔ အယူအဆေတြရွိခဲ့ၾကေပမယ့္ တုိင္းျပည္အက်ဳိးတခုတည္းကုိၾကည့္ၿပီး ဒီလုိ စည္းစည္းလုံးလုံး ပူးေပါင္းေဆာင္ ရြက္ႏုိင္တာဟာ အေမရိကန္ သမၼတသစ္ အုိဗားမား၏ အေမွ်ာ္အျမင္ႀကီးမားမႈ ႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္း အရည္အခ်င္း ျပည့္ဝမႈေၾကာင့္လုိ႔သာ ဆုိႏုိင္ပါေတာ႔တယ္။

ႏုိင္ငံေရးအက်ပ္အတည္းေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေနရတဲ့ ကမၻာေပၚရွိ အာဏာရွင္ႏုိင္ငံ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာေတာ႔ အတုိက္အခံေတြ အခ်င္းခ်င္းၾကား၊ အတုိက္အခံႏွင့္ အာဏာရွင္အစုိးရေတြအၾကားမွာ တင္းမာတဲ့ ဆက္ဆံေရး ေတြရွိၿပီး တေယာက္ႏွင့္တေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းေတာင္ မဆုိင္ခ်င္ၾကေတာ႔ဘူး။

ႏုိင္ငံေရးအရ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးအေျဖရွာမႈေတြကုိ မေတြ႔ရ သေလာက္ပါ။ ဘာေၾကာင္႔လည္း ဆုိေတာ႔ အာဏာရွင္က တုိင္းျပည္အက်ဳိးကုိမၾကည္႔သလုိ၊ တခ်ဳိ႕အာဏာ႐ူး အတုိက္အခံေတြကလည္း ျပည္သူ႔ အက်ဳိးကုိ မၾကည့္ၾကေတာ႔ဘူး။

ေခါင္းေဆာင္ဆုိတာ အတုိက္အခုိက္ခံႏုိင္ရမယ္လုိ႔ တခ်ဳိ႕က ေျပာဆုိၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေခါင္းေဆာင္ဆုိတာ တာဝန္ယူမႈရွိရမယ္ ဆုိတာကုိလည္း မေမ႔သင္႔ပါဘူး။

ျမန္မာျပည္မွာေတာ႔ အာဏာရွင္ေတြ နဲ႔ ျပည္ပရွိ အာဏာ႐ူး အတုိက္အခံ ေတြက အရည္ထူေနၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိၾကတယ္။

အာဏာရွင္ေတြက အတုိက္အခုိက္ ခံႏုိင္တာထားပါေတာ့။ အတုိက္အခံ ေတြကလည္း အေျဖမရွာဘဲ၊ လက္ခံစဥ္းစားေပးမႈမရွိဘဲ ေခါင္းေဆာင္ဆုိတာ အတုိက္အခုိက္ခံႏုိင္ရမယ္ဆုိၿပီး ေန ေနၾကတယ္။

‘က်ေနာ္ဟာ မွားယြင္းခဲ႔မႈေတြအေပၚ တာဝန္ရွိတာေၾကာင္႔ ရာထူးမွ ႏုတ္ထြက္ခြင့္ျပဳပါဆုိတဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ဳိး’ က်ေနာ့္သက္တမ္းတေလွ်ာက္ ျမန္မာ႔ႏုိင္ငံေရးမွာ မေတြ႔ရေသးဘူး။ ေသတဲ့ အထိ ေခါင္းေဆာင္လုပ္ေနမယ့္သူေတြကုိေတာ့ ေတြ႔ရတယ္။

က်ိန္းေသတာကေတာ႔ ဒီလုပ္ရပ္ေတြဟာ ဒီမုိကေရစီေရးတုိက္ပြဲအတြက္ အမ်ားႀကီး နစ္နာတယ္။ ဒီလုိ ျဖစ္ေပၚေနမႈေတြကုိ မီဒီယာေတြမွာ ေျပာဆုိမႈမရွိၾကဘူး။

မီးေလာင္ရာေလပင္႔ဆုိသလုိ သိကၡာကင္းမဲ႔တဲ႔ အသံလႊင့္ သတင္းမီဒီယာ ေတြကလည္း လူ ၁၀ ေတာင္မရွိတဲ႔ အုပ္စုေတြကုိ အစုိးရအဖြဲ႔ဆုိၿပီး မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ ေၾကညာေနၾကတယ္။ သတင္းအခ်က္အလက္မွန္ကုိ မေဖာ္ျပရဲၾကဘူး။

သတင္း မီဒီယာသမား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ NGO ႏုိင္ငံေရး ေနာက္လုိက္၊ ထမင္းစား၊ ဟင္းစားေကာင္း ေအာင္၊ ေခြးဝမ္းသာေအာင္ ေလလည္ျပေနၾကတယ္။ ဒီလုိ သတင္းအမွန္မေဖာ္ျပရဲတဲ့ လုပ္ရပ္ဟာ တုိင္းျပည္ကုိ နစ္နာေစသလုိ၊ ျပည္သူကုိလည္း နစ္နာေစပါသည္။

ဥပမာအားျဖင့္ ပါလက္စတုိင္းႏုိင္ငံ၏အေရးကုိ ၾကည့္ပါ။ ရာဆာအာရာဖတ္ ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ပီလဲအုိအုပ္စုဟာ သူေသဆုံးသြားၿပီးေနာက္ အင္အားခ်ိနဲ႔ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း သတင္းမီဒီယာေတြမွာ အမွန္အတုိင္း မေဖာ္ျပ ခဲ့ၾကဘူး။

တကယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၿပိဳင္ဘက္ ဟာမားအုပ္စုကပဲ မဲအျပတ္အသတ္ အႏုိင္ရခဲ႔တယ္။ ပါလက္စတုိင္း ျပည္သူေတြက ပီလဲအုိကုိေထာက္ခံမႈမရွိသေလာက္ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ သတင္းမီဒီယာေတြက သတင္းက်င္႔ဝတ္နဲ႔အညီ မေဖာ္ျပရဲၾကဘူး။

ထုိင္းသတင္းမီဒီယာကေတာ႔ ထူးထူးျခားျခားပါပဲဲ။ ထုိင္းႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္း ႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး သတင္းအခ်က္ အလက္အမွန္ကုိ ေဝေဝဆာဆာေဖာ္ျပခဲ့ၾကတယ္။

၃ ႀကိမ္ဆက္တုိက္ အႏုိင္ရခဲ့တဲ့ ထုိင္းအာဏာရပါတီ ပီပီပီ ဟာ အတုိက္အခံေတြကုိ အစုိးရအဖြဲ႔အတြင္းထည့္ၿပီီး ပူးေပါင္းဆာင္ရြက္ျခင္းမရွိခဲ့သလုိ အတုိက္အခံ ပီေအဒီ ကလည္း ျပည္သူေတြနဲ႔ အတုိက္အခံ ျဖစ္လာၾကၿပီဆုိတာပဲဲ။ ဒါေတြဟာ သတင္းအခ်က္အလက္ အမွန္ေတြပါ။ မီဒီယာေတြက ျပည္သူေတြကုိ မွန္မွန္ကန္ကန္ တင္ျပခဲ့တယ္။

ျပည္သူ႔အခြန္ေငြ သန္းနဲ႔ခ်ီသုံးစြဲေနတဲ့ ျပည္ပျမန္မာအသံလႊင့္ သတင္းမီဒီယာ ေတြအေနနဲ႔ ဒီျဖစ္ရပ္ေတြအေပၚ သင္ခန္းစာယူႏုိင္တယ္။ နားကန္း၊ မ်က္စိကန္း သတင္းေထာက္ေတြ ျဖစ္မေနသင့္ဘူး။

ျပည္သူေထာက္ခံမႈ မရွိတဲ့ အုပ္စု၊ လူ ၁၀ ေယာက္နဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အုပ္စုကုိ အစုိးရလုိ႔ သတင္းမီဒီယာေတြက ေဖာ္ျပ ေခၚေဝၚသုံးစြဲေနရင္ေတာ့ အဲဒီ သတင္းမီဒီယာေတြဟာ ဂုဏ္သိကၡာကင္းမဲ့လာၿပီး ယုံၾကည္လုိ႔မရေတာ့တဲ့ သတင္းမီဒီယာဌာန ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ ဒီလုိ လိမ္ညာေဖာ္ျပေနမႈဟာ လက္ရွိ လူငယ္ေတြရဲ႕ ေတြးေခၚထင္ျမင္ ယူဆမႈေတြအေပၚ လႊမ္းမုိးမႈရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ယုံၾကည္မႈရမွာ မဟုတ္ဘူး။

တခါတရံ ၆ တန္း - ၈ တန္းေလာက္သာ အတန္းပညာတတ္သူကုိ ၈၈ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ဆုိၿပီး သတင္း ေၾကညာေနတဲ့ မီဒီယာေတြေတာင္ ရွိေနတယ္။ မီဒီယာေတြဟာ နီးစပ္ရာသူေတြကုိ ေေမး၊ သတင္းေနာက္ကုိသာ လုိက္ၿပီး သတင္းအခ်က္ အလက္မွန္ေတြကုိ မဆန္းစစ္ၾကေတာ႔ဘူး။

တခ်ဳိ႕ဆုိ ျပည္ပ မီဒီယာေတြေၾကာင္႔ အဖမ္းခံခဲ႔ရတယ္။ တခ်ဳိ႕ အစုိးရဝန္ထမ္းေတြဟာ အလုပ္ျပဳတ္ၾကတယ္။ ျပည္ပ မီဒီယာသမားေတြဟာ မီဒီယာက်င့္ဝတ္ကုိ နားလည္ဖို႔ေတာ့ လုိအပ္ပါတယ္။ ေဝဖန္ေထာက္ျပသူေတြ ကုိလည္း ရန္သူလုိ ဆက္ဆံျခင္း မျပဳသင္႔ပါဘူး။

လြတ္လပ္တဲ့ေနရာမွာေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ သတင္းသမားေတြကုိယ္တုိင္ သိကၡာကင္းမဲ့ၿပီး မ်က္ကန္းေတြလုိ ျဖစ္ေနၾကရင္ေတာ႔ ဘယ္လုိပဲတုိက္တုိက္ ျမန္မာျပည္ဟာ လြတ္ေျမာက္ႏုိင္မွာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူ ကလည္း သတင္းအခ်က္အလက္မွန္ကုိ ရရွိၾကမွာမဟုတ္ဘူး။

ဒီလုိ ဂုဏ္သိကၡာကင္းမဲ့တဲ့ သတင္း မီဒီယာေတြေၾကာင္႔ အရည္အခ်င္း ရွိတဲ႔ လူငယ္ေခါင္းေဆာင္သစ္ေတြလည္း ထြက္ေပၚလာမွာ မဟုတ္ဘူး။ သတင္းအခ်က္အလက္မွန္ကုိ မီဒီယာေတြမွာ မေဖာ္ျပျခင္းဟာ အေခ်ာင္သမားေတြ ကုိ အားေပးရာေရာက္ေနတယ္။

အေနာက္ႏုိင္ငံေတြမွာလုိ အတုိက္အခံ ႏွင္႔ အာဏာရပါတီအၾကား အတူတကြ ပူးေပါင္းလုပ္ကုိင္ႏုိင္ဖို႔ကုိ ထားဦးေတာ့ အတုိက္အခံအခ်င္းခ်င္းအၾကားေတာင္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးဖုိ႔က အလွမ္းေဝးပါေသးတယ္။ ျမန္မာျပည္ ဒီမုိကေရစီရရွိေရး၊ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ကေတာ့ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တုိင္းေဝးလုိ႔သာ ဆုိခ်င္ပါေတာ့တယ္။ ။