အဲဒီေန႔ကေတာ့ ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္မယ့္ေန႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ၁၉ ေမလ ၁၉၉၄ မနက္မွာပါ။ ေထာင္ဖြင့္သံ သံေခ်ာင္းေခါက္အၿပီးမွာေတာ့ ေထာင္မွဴး ေထာင္ပိုင္နဲ႔ ဝန္ထမ္းေတြက ပံုစံေခါင္းေတြငံု႔ထားလို႔ ေအာ္သံအဆံုး က်ေနာ့္တိုက္ခန္းေရွ႕ကို ေရာက္လာၾကပါတယ္။ “ထက္ရာဇာ ေထာင္က်နံပါတ္ ၈၃၃၂ /စီ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား” တဲ့။ က်ေနာ္ကလည္း “ဟုတ္ပါတယ္” ဆိုေတာ့ “မင္းအိပ္ယာလိပ္ သိမ္းပါ” တဲ့။ က်ေနာ္ ေၾကာင္သြားတယ္။ ေထာင္ပိုင္ကို ျပန္ေမးတယ္။ “က်ေနာ့္ကို လႊတ္တာလား၊ ေထာင္ေျပာင္းမွာလား” ဆိုေတာ့ “မင္း ဒီေန႔လြတ္ပါၿပီ” လို႔ ေထာင္ပိုင္က ေျပာတယ္။ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ မယံုႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ။ ေထာင္ထဲမွာ အၾကာႀကီးေနခဲ့ရတဲ့လူ က်ေနာ္ လြတ္ၿပီ။ က်ေနာ္တကုိယ္လံုး ဆတ္ဆတ္တုန္ေနတယ္။ ဖမ္းတုန္းက က်ေနာ္ အဲဒီေလာက္ စိတ္မလႈပ္ရွားခဲ့ဖူးဘူး။
က်ေနာ္ကို တိုက္တံခါးဝဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာပဲ လည္ကတံုးနဲ႔ ကခ်င္ပုဆုိးနဲ႔ လူတေယာက္ေရာက္လာတယ္။ “ညီေလး ေနေကာင္းပါတယ္ေနာ္၊ အကို မင္းကိုလာႀကိဳတာပါ၊ အကို ရဲသတင္းတပ္ဖြဲ႔ (SB) ကပါ” လို႔ေျပာၿပီး ႏႈတ္ဆက္တယ္။ က်ေနာ့္အေပ်ာ္ေတြအားလံုး ေပ်ာက္သြားခဲ့ၿပီ။ က်ေနာ္ ေရမခ်ဳိးခင္ ေထာင္ပုိင္႐ံုးကိုေခၚၿပီး က်ေနာ္ ေထာင္ထဲဝင္ခါစက က်ေနာ့္ နာရီေတြ၊ ပိုက္ဆံေတြျပန္ေပးၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ျပႆနာက စပါၿပီ။ အျပင္ေရာက္လို႔ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ရင္ လက္မွတ္ထိုးရမယ္ တဲ့။ က်ေနာ္ေျပာတယ္၊ “မထိုးႏိုင္ဘူး။ က်ဳပ္ လြတ္ရက္ေစ့လို႔လြတ္တာ လာမလုပ္နဲ႔၊ မထိုးဘူး။ ေထာင္ထဲျပန္ထည့္ရင္ ျပန္ထည့္” လို႔ေျပာတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ့္ကို တကယ္ပဲ က်ေနာ္ေနတဲ့ အခန္းထဲကို ျပန္ထည့္ခဲ့ပါတယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ဓာတ္ေတြ သုညကုိ ေရာက္သြားခဲ့ေပါ့။
သီးသန္႔ေထာင္ဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လြတ္လပ္သသထက္ လြတ္လပ္လာတဲ့လို႔ ေျပာရမယ့္အခ်ိန္ပါပဲ။ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း က်ေနာ္တို႔တိုက္ခန္းေတြကို အရင္ကလို ေသာ့ခတ္မထားေတာ့ဘဲ မနက္မုိးလင္းတာနဲ႔ ေသာ့ဖြင့္ေပးထားၿပီး ညဘက္ေထာင္ပိတ္ခ်ိန္မွ တိုက္ခန္းတံခါး ျပန္ပိတ္ပါတယ္။ ေန႔လည္ပိုင္း တေထာင္ေထာင္လံုးလိုလို ႀကိဳက္တဲ့ေနရာသြားလို႔ရတဲ့ အေျခအေနျဖစ္လာပါၿပီ။
ေနာက္တခ်က္က ဟင္းကို အရင္ကလို မီးခိုးမထြက္ေအာင္ ပလပ္စတစ္မီးနဲ႔ ခ်က္မေနေတာ့ဘဲ ၾကံဳရာသစ္ကိုင္းက်ဳိး သစ္တိုသစ္စေတြနဲ႔ပဲ ေပၚတင္ခ်က္ၾကပါေတာ့တယ္။ ဝန္ထမ္းေတြကလည္း ျပႆနာမတက္ရင္ေတာ္ၿပီ သေဘာထားၾကၿပီး သူတို႔အတြက္ကလည္း ဟုိအခန္းက ဟင္းနည္းနည္း၊ ဒီအခန္းက ဟင္းနည္းနည္းနဲ႔ အူစိုၾကၿပီကိုး။ ေနာက္ဆံုး လိုက္ေကာက္လို႔ရတဲ့ ေလာင္စာေတြက ရွားပါလာတဲ့အခါ သီးသန္႔ေထာင္ရဲ႕အလယ္မွာတည္ရွိတဲ့ ေထာက္လွမ္းေရး စစ္ေၾကာေရးအေဆာင္ႀကီးကို မ်က္ေစာင္းထိုးၾကပါေတာ့တယ္။
ေထာင္အေၾကာင္းေရးမယ္ဆိုရင္ နာက်ည္းမႈေတြ၊ နာက်င္မႈေတြ၊ ခါးသီးခံျပင္းမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနသလိုပဲ ေထာင္ထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ဟာ ကိုယ့္ဘဝရွင္သန္ရည္တည္ေရးအတြက္ ဘဝကို မေပ်ာ္ ေပ်ာ္ေအာင္ ဖန္တီးေနခဲ့ရတဲ့ ေန႔ရက္ေတြလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေထာင္က်ေနတဲ့ အက်ဥ္းသားတေယာက္အျဖစ္ ေမ့ထားၿပီး ကိုယ္နဲ႕ အတူေနေနတဲ့ ေထာင္က် ရဲေဘာ္ရဲဖက္ေတြကို မိသားစုလိုေနထိုင္ရင္း က်ေနာ္တို႔ သံတိုင္နဲ႔ အုတ္႐ိုးၾကားက အက်ဥ္းက်ညေတြကို အတူတကြ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေျပာရရင္ ေထာင္ထြက္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားျခင္း ဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ သံေယာဇဥ္ေတြျဖစ္ၾကသလဲလို႔ေမးရင္ လင္မယား ၂ ေယာက္ေတာင္ ၂၄ နာရီအတူတကြ ဘယ္လိုမွမရွိႏိုင္ေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔တေတြကေတာ့ ၈ ေပပတ္လည္ တိုက္ခန္းက်ဥ္းထဲမွာ ၂၄ နာရီလံုးလံုး ေန႔ေရာညပါ အတူတကြ ေနထိုင္ခဲ့ၾကရလို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။
