Wednesday, November 14, 2012

အက်န္ စားသူမ်ား (ကာတြန္း ေစာငို)

ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒ ဘယ္ေတာ့ ျပင္မွာလဲ၊ ဘယ္လုိ ျပင္မွာလဲ ...

ယေန႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး မူဝါဒသစ္ႏွင့္ အစုိးရသစ္အတြက္ အလုပ္လမ္းညႊန္ခ်က္အျဖစ္ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္၏ ၃၀ မတ္ ၂၀၁၁ မိန္႔ခြန္းကုိ ကုိးကားေျပာဆုိရပါမည္။ ထုိမိန္႔ခြန္းက လက္ရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ အေျပာင္းအလဲအတြက္ အဖြင့္မိန္႔ခြန္း ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထုိမိန္႔ခြန္းႏွင့္အတူ ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီကုိ ဖ်က္သိမ္းလုိက္သည္။ အစုိးရသစ္ကုိ ဖြဲ႔စည္းလုိက္သည္။

ထုိ႔ေနာက္ မေအးခ်မ္း မသာယာမႈမ်ား၊ မဖြံ႔ၿဖိဳးမႈမ်ားကုိ အဆုံးသတ္ၿပီး တုိင္းျပည္ ျပန္လည္ ျပဳျပင္ရန္၊ ျပန္လည္ထူေထာင္ရန္၊ ဒီမုိကေရစီ တုိးတက္ျမင့္မားေရး၊ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္ေရး၊ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး၊ ယဥ္ေက်းမႈ အေထြေထြ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး၊ အစုိးရတာဝန္မ်ားကုိ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေရး အစရွိေသာ ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကုိ မိန္႔ခြန္းအျဖစ္ ေျပာဆုိတင္ျပလုိက္တာ ျဖစ္သည္။ ျပည္သူလူထုအတြက္ ကတိကဝတ္မ်ား၊ အစုိးရအဖြဲ႔ဝင္မ်ားအတြက္ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား၊ အလုပ္လမ္းညႊန္ခ်က္မ်ားကုိ အားတက္သေရာ ေျပာဆုိလုိက္ေသာ မိန္႔ခြန္းလည္း ျဖစ္ပါသည္။ မိန္႔ခြန္းအၿပီးမွာ ျပည္သူလူထုအတြက္လည္း ေမွ်ာ္လင့္စရာမ်ား ေပၚေပါက္လာခဲ့တာ ျဖစ္ပါသည္။


အိႏိၵယက လက္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္း ယူခဲ့ပါ (ကိုညိဳ)

ႏိုဝင္ဘာ ၁၃ ရက္ (အဂၤါေန႔) မွာ အိႏိၵၵယေျမေပၚေျခခ်ခဲ့တာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အတြက္ အတိတ္ေကာင္း နမိတ္ေကာင္းနဲ႔ လာျခင္းေကာင္းတဲ့ခရီးလို႔ ဆိုရမယ္။ ႏွလံုး၊ လက္႐ံုးနဲ႔ယွဥ္ၿပိဳင္ဖက္ ရာဝဏကိုေအာင္ပဲြခံၿပီး သီဟိုရ္ကၽြန္းကအျပန္ ရာမနဲ႔လကၡဏာညီေနာင္တို႔ သီတာေဒဝီနဲ႔အတူ ျပည္ေတာ္အဝင္မွာ တိုင္းသူျပည္သားေတြက နံ႔သာဆီမီးေတြ ထြန္းညႇိႀကိဳဆိုတဲ့ အိႏိၵယရဲ႕ ဒီဝါလီ မီးထြန္းပဲြေတာ္ေန႔နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေန႔ဟာ အိႏိၵယျပည္သူေတြအဖို႔ ရန္အေပါင္းနဲ႔ မေကာင္းမႈအစုစုကို ေအာင္ျမင္ေက်ာ္လႊားႏိုင္တဲ့ အတိတ္နမိတ္လည္း ျဖစ္တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ခရီးစဥ္ဟာ ငယ္ငယ္က ပညာႏို႔ရည္စို႔ခဲ့တဲ့ ေနရာေဟာင္းကို အႏွစ္ ၄၀ ေက်ာ္ၾကာၿပီးမွ ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ေရာ၊ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္တေယာက္အေနနဲ႔ေရာ၊ ဒီမိုကေရစီ သူရဲေကာင္းတေယာက္အေနနဲ႔ေရာ ထပ္မံေျခဦးလွည္႔ခြင့္ ၾကံဳရတာပါ။ ဒါဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္၂၀ ေက်ာ္လံုးလံုး သူ႔အေပၚ အၿငိဳးႀကီးခဲ့တဲ့ အာဏာရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးကို ေကာေဇာနီခင္းႀကိဳဆိုခဲ့ရတဲ့ဲ ခရီးစဥ္နဲ႔ အႏွစ္သာရနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ေလး ကဲြျပားမယ္ ထင္ပါတယ္။


Tuesday, November 13, 2012

ဘယ္သူ႔ဘက္မွ ရပ္ႏိုင္ပါဘူး ရွင္ ... (ကာတြန္း ေစာငို)


ေမ်ာေနတဲ့ … ၿမိဳ႕ (ကမာပုလဲ)

အရိပ္ျပင္းျပင္း တခြက္ ေသာက္ခ်င္ပါတယ္
ဆည္းဆာရီမွာ ေက်ာက္ေပါက္ခြက္ထဲ လမင္းသာလို႔
လမ္းေတြ လမ္းေလွ်ာက္ေနပံုက ေသလုေမ်ာပါး
တံတားေတြ မအိပ္ေအာင္ မ်က္ခံုးနဲ႔ေထာက္ထားရတယ္
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ေရာင္စံုျပက္လံုးေတြနဲ႔ ေႁမြေပြးကို လည္ပင္းပတ္ထားတဲ့ အျပံဳးေတြနဲ႔
မနက္ျဖန္ကို ျဖတ္ၾကမယ္တဲ့ … လွည္းက်ဳိးႀကီးရဲ႕ ထမ္းပုိးမွာ နံ႔သာပါရီေရေမႊးေတြနဲ႔
စိဥၥမာနႀကီး အေတာင္ေပါက္
ၾကယ္မပြင့္တဲ့ မိုးေကာင္းကင္ကေန ခုန္ခ်လာမယ္ …။


ပန္းခရမ္းျပာ ဥယ်ာဥ္မွဴးရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအိမ္မက္

ဒီတပတ္ ဒီမုိကေရစီေရးရာ ေဆြးေႏြးခန္းမွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ေခတၱအလည္ပတ္ေရာက္ရွိေနၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ရခိုင္နဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း ျဖစ္ပြားေနတဲ့ ပဋိပကၡမ်ားေၾကာင့္ အတိဒုကၡေရာက္ရွိေနၾကတဲ့ တိုင္းရင္းသားမ်ား ျပည္သူျပည္သားမ်ားကို အကူအညီေပးဖုိ႔ လူမႈေရးရန္ပံုေငြရွာေဖြေနတဲ့ ေတးေရး၊ ေတးဆို ကိုရဲလြင္ကို ဗီြအိုေအ အသံလႊင့္ဌာနမွာ ကိုေက်ာ္ေက်ာ္သိန္းက ေတြ႔ဆံုေမးျမန္း ေဆြးေႏြးထားပါတယ္။

ကိုေက်ာ္ေက်ာ္သိန္း ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ႕ဗီြအုိေအကို အခ်ိန္ေပးၿပီးေတာ့ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခြင့္ျပဳတဲ့အတြက္ အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး အေမရိကန္ ခရီးစဥ္က ကိုရဲလြင္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုး အေမရိကန္ခရီးစဥ္လို႔ က်ေနာ္ နားလည္ထားပါတယ္။ ကိုရဲလြင္က ႏွစ္ရွည္လမ်ား ဂီတသမားတေယာက္အေနနဲ႔ ရပ္တည္ခဲ့တဲ့လူ၊ စိတ္ခံစားမႈ ျပင္းထန္တဲ့ လူတေယာက္အေနနဲ႔ အခုခရီးစဥ္အေပၚမွာ အခုအခ်ိန္အထိ ခံစားရတဲ့အေတြးေလးရွိရင္ ေျပာျပပါလား။


Monday, November 12, 2012

ေနညိဳခ်ိန္ေရာက္ၿပီလား … (ကာတြန္း ေစာငို)

ဓာတ္ပံုေတြ ေရးတဲ့ ကဗ်ာမ်ား (ေမာင္လြမ္းဏီ)

က်မ လည္ပင္းကို
က်မ ဘာသာ စမ္းၾကည့္ေတာ့။

ကိုယ့္လည္ပင္းကုိ
ႀကိဳကြင္းက်စ္ သတ္ေသသလိုပဲေနာ္။

က်မတို႔မိသားစုအတြက္
အသက္နဲ႔ရင္း ထမင္းခ်က္ခ်င္တယ္။


ေတာ္ရာမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနရတယ္ - ဖိုးသံ (လူထု)

က်ေနာ္က က်ေနာ့္အေမေရးတဲ့’ရတနာပံုမႏၱေလး မႏၱေလး ကၽြန္မတို႔မႏၱေလး’ ဆိုတဲ့စာအုပ္ကို ထြက္ၿပီး ေလးငါးႏွစ္ၾကာမွ ဖတ္ရပါတယ္။ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ‘ေက်ာင္းႀကီးေရႊအင္ပင္’ ဆိုတဲ့ေဆာင္းပါးကိုေရာက္တဲ့အခါမွာ ‘ေက်ာင္းဒကာႀကီး ဦးစက္ရႊင္က ျပည္ႀကီးသားတ႐ုတ္အစစ္ပဲ။ သူ႔ဇာတိက ယူနန္နယ္ ထိမ္ရင့္လို႔ေခၚတဲ့ မုိးျမင္းၿမိဳ႕နားက ယိေလာ္ရြာ’ ဆိုတာကို သြားေတြ႔ပါတယ္။ က်ေနာ္ ဟာခနဲျဖစ္သြားပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အေမေျပာတဲ့ေနရာက က်ေနာ္ေရာက္ေနတဲ့ေနရာ ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

ဒီၿမိဳ႕ကို ေရွးတုန္းက ထိန္ယြဲ႔၊ ရွမ္းလို(ဒီခ႐ိုင္အတြင္းမွာ ရွမ္းရြာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္) မိုးျမဲလို႔ေခၚၿပီး အခုေတာ့ ထိန္ျခံဳးလို႔ေခၚပါတယ္။ ယိေလာ္႐ြာက အခု ထိန္ျခံဳးရဲ႕ဆင္ေျခဖံုးျဖစ္ေနပါၿပီ။ ျမစ္ႀကီးနားနဲ႔ အေရွ႕ေနာက္တန္းတန္း (ကားလမ္းနဲ႔) ကီလိုမီတာ၂ဝဝ ေတာင္ မေဝးပါဘူး။ လမ္းကလည္းေကာင္းေတာ့ ကားကိုျပင္းျပင္းေမာင္းရင္ သံုးနာရီသာသာနဲ႔ ေရာက္ပါတယ္။ ဒီကိစၥကိုထိန္ျခံဳးသားေတြ- သမိုင္းဆရာေတြေတာင္ မသိပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ကေျပာျပမွ သိတာပါ။ ဦးစက္ရႊင္ရဲ႕အမ်ဳိးေတြလည္း ယိေလာ္မွာ ရွိၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔လည္း မ်က္ေျချပတ္ေနတာ ၾကာပါၿပီတဲ့။


လူ႔ပုတ္သင္မ်ား ... (ကာတြန္း ေအာင္ေမာ္)