ငါ့ ေျခေထာက္သာ ပုပ္မယ္ … ဒီလူေတြ စိတ္မွတ္ကို မရွိဘူး။ (ကာတြန္း ေစာငို)

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၄)

ရဲေဘာ္တေယာက္ က်တယ္ဆုိေတာ့ သူ႔အေလာင္းကိစၥ ရွိလာတယ္။ ဒီအေလာင္းကို က်ေနာ္တုိ႔ ဘယ္လို ေျဖရွင္းမလဲ၊ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲဆုိတာေပါ့။ ေနာက္မွာလည္း က်ခ်င္ က်ဆုံးဦးမယ္ဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေသခ်ာစဥ္းစားရပါတယ္။

ေနာက္ အရင္တခါ ရဲနီတင္ၿငိမ္း အေလာင္းကိစၥတုိ႔ ျဖစ္ခဲ့တာကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ သတိထားေနၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဘက္ဘက္ စဥ္းစားၿပီးတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္တုိ႔ေခါင္းေဆာင္ေတြက သူ႔အေလာင္းကို တုိက္ပဲြၿပီးမွ တုိက္ပဲြေအာင္မွ ေျဖရွင္းမယ္လို႔ ဆုံးျဖတ္လိုက္တယ္။

အဲဒါ ဘယ္လိုလုပ္မယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ ဒီတုိက္ပဲြေဆာင္ေတြနဲ႔ မလွမ္းမကမ္း ကိုကိုးကြၽန္းစခန္းရဲ႕ အလယ္အူေၾကာင္းထဲမွာ အာဇာနည္ဗိမာန္တခု ေဆာက္ၾကတာ။ အဲဒီေတာ့ အာဇာနည္ဗိမာန္စခန္းအတြက္ လိုအပ္တဲ့ ပ်ဥ္ေတြ၊ သြပ္ေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ေဘးမွာရွိတဲ့ အေဆာင္ဝင္း (ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ အေဆာင္ဝင္း) အဲဒီက သြားၿပီး ခြာျဖဳတ္လာၾကတာ။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြလည္း ဘာမွမေျပာရဲၾကဘူး။

ကိုယ့္ဟာကိုယ္သြားၿပီး ခြာျဖဳတ္ယူလိုက္ၾကတာ။ ၿပီးေတာ့က်မွ ခုနကေျပာတဲ့ အဲဒီ အလယ္အူေခ်ာင္းထဲမွာ ဇရပ္ဆန္ဆန္ အာဇာနည္ဗိမာန္ေလးတခု က်ေနာ္တုိ႔ ေဆာက္လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ တူ တံစဥ္ အလံရွိတယ္။ က်သြားတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲ႕ ပုံတူ႐ုပ္ပုံကား (က်ေနာ္တုိ႔ဆီမွာ ရဲေဘာ္ျမေအာင္ဆုိတဲ့ ပန္းခ်ီဆဲြေကာင္းတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ ရွိတယ္။ သူက တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြကို အကုန္လုံးလိုက္ၿပီး ႐ုပ္ပုံေတြ ဆဲြထားတာ။) အဲဒီပုံ ရွိတယ္။

ေနာက္ၿပီးက်ေတာ့ အလယ္မွာ အေလာင္းစင္ျမင့္တခု ေဆာက္ထားတယ္။ အဲဒီ စင္ျမင့္ေပၚမွာ ခုနက ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ရဲ႕အေလာင္းကို က်ေနာ္တုိ႔ ထားတယ္။

သူ႔အေလာင္းကို ပထမဆုံး သြပ္နဲ႔လုပ္ထားတဲ့ သြပ္ေခါင္းထဲမွာ ထည့္ထားတယ္။ ထည့္ၿပီးေတာ့ ျပာေတြ ျဖည့္တယ္၊ ပိတ္။ တခါ အဲဒီသြပ္ေခါင္းကိုမွ ပ်ဥ္ေခါင္းထဲမွာ တခါ ျပန္ထည့္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီ ခုနက အေလာင္းစင္ေပၚမွာ တင္။ တင္ၿပီးေတာ့ သူ႔ေရွ႕မွာ ဒီတုိက္ပဲြကာလအတြင္း သူေျပာခဲ့တဲ့စကား ဒါမွမဟုတ္ရင္ သူေရးထားခဲ့တဲ့ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းရွိရင္ အဲဒီမွတ္တမ္းထဲကစာ အဲဒါ တခုကိုသူ႔ေဆာင္ပုဒ္အေနနဲ႔ က်န္တဲ့လူေတြ အားျဖစ္ေအာင္၊ က်န္တဲ့လူေတြ အတုယူ ေလ့လာရေအာင္ ပိုစတာတခုလို ေရးၿပီးေတာ့ ေထာင္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒါ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ေရွ႕မွာ ေထာင္ထားတဲ့ သူ႔စကားကေတာ့ တုိက္ပဲြတြင္းတုန္းက သူ ေျပာခဲ့တဲ့ …

‘ဆံျခည္တမွ်င္ေတာင္မွ ေနာက္မဆုတ္နဲ႔။ ဆက္တုိက္’

အဲဒါကို က်ေနာ္တုိ႔ ေက်ာင္းသားစာလုံးလို႔ ေခၚေလ့ရွိတဲ့ လက္ေရးေစာင္းနဲ႔ ေရးထားတယ္။

အဲဒီေတာ့ အစာငတ္ခံတုိက္ပဲြမွာလည္း စစ္ေရးတုိက္ပဲြလိုပဲ။ ရဲေဘာ္တေယာက္ က်သြားတယ္ဆုိလို႔ရွိရင္ ေသြးထြက္တယ္ဆုိလို႔ရွိရင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးဂယက္႐ုိက္တာပဲ။ ကိုယ့္ဘက္မွာလည္း ႐ုိက္တယ္၊ သူ႔ဘက္မွာလည္း ႐ုိက္တယ္။ ေနာက္ ကိုယ့္ဘက္မွာ စိတ္လိုက္မာန္ပါ လုပ္လိုသူေတြ၊ ရမ္းလိုသူေတြတခ်ဳိ႕ ေပၚလာတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ အာမခံေျပာရဲတာတခုကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ထဲမွာ စိတ္ဓာတ္က် အေလွ်ာ့ေပးခ်င္တဲ့ စိတ္ကေတာ့ လုံးဝ မေပၚဘူး။ တုိက္ပဲြတေလွ်ာက္လုံး အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာႏုိင္တယ္။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ဆက္ၿပီး ခ်ီတက္ႏုိင္တဲ့ အဓိက အေၾကာင္းရင္းတခုက က်ေနာ္တုိ႔ကို ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ေလထီးဗုိလ္အုန္းေမာင္၊ ေနာက္ ဆရာရာဂ်မ္ဆုိတဲ့ တပ္မႉးေကာင္းႀကီး ၂ ဦး ရွိတာလည္း ပါတယ္။ သူတုိ႔က အင္မတန္ ေခါင္းေအးတယ္၊ တည္ၿငိမ္တယ္၊ အေတြ႔အၾကံဳရွိတယ္။

အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မႈကို က်ေနာ္တုိ႔အားလုံးပဲ အသိအမွတ္ျပဳၿပီးေတာ့ လိုက္နာခဲ့ၾကတာ။ အခုလို အသက္နဲ႔ရင္းၿပီးေတာ့ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ႏုိင္ငံေရးစကားေတြ မီး႐ႉးမီးပန္းေဖာက္သလို ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေတြ ေျပာေနဖုိ႔လည္း မလိုဘူး။ တေယာက္တေယာက္ လက္ညိႇဳးထုိးေနဖုိ႔လည္း မလိုဘူး။ ‘ငါကြ ငါကြ’ လို႔ ဆုိၿပီး လက္မေထာင္ေနဖုိ႔လည္း မလိုဘူး။ ခုနကေျပာတဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈရဲ႕ေနာက္မွာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ အမိန္႔နာခံတတ္ဖုိ႔ အေရးႀကီးဆုံးပဲလို႔ က်ေနာ္တုိ႔ ထင္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ က်ဆုံးၿပီးတဲ့ေနာက္က်ေတာ့ ေနာက္တေန႔ပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ကိုကုိးကြၽန္း အာဏာပိုင္အဖဲြ႔က ေရာက္လာတယ္။ သူတုိ႔က လက္ကိုင္အသံခ်ဲ႕စက္ေလးတလုံးကိုင္ၿပီးေတာ့ (ဘက္ထရီ အသံခ်က္စက္ကေလးနဲ႔) က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းထဲ ဝင္လာတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကိုကိုးကြၽန္းဟာ မဟာရန္ကုန္ရဲ႕ အမွတ္ ၁၃ ၿမိဳ႕နယ္ကိုး။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ၿမိဳ႕နယ္တာဝန္ခံ မယက ဥကၠ႒ဆုိတာက အဲဒီ ကိုကိုးကြၽန္းေရတပ္စခန္းက တာဝန္ခံ ဗုိလ္မႉးဟန္သြဲ႔။ (သူက ေနာက္ေတာ့ မဆလ ပါတီ ဗဟုိေကာ္မတီေတာင္ျဖစ္တယ္ ထင္တယ္။) သူက ခုနက သူယူလာတဲ့ အသံခပ္အက္အက္ထြက္တဲ့ စပီကာ တလုံးနဲ႔ …

“အထိန္းသိမ္းခံအားလုံး ေထာင္ဗူးဝမွာ လာၿပီး စုေပးၾကပါ။ က်ေနာ္တုိ႔မွာ ေျပာစရာရွိပါတယ္”

ဆုိၿပီး ေခၚတယ္။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေအာ္တယ္။ ေနာက္ ေထာင္ဝါဒေတြကလည္း ျမင္တဲ့လူကို လွမ္းၿပီးေတာ့ လက္ယပ္ေခၚတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ ဘယ္လိုပဲေခၚေခၚ က်ေနာ္တုိ႔အဖဲြ႔အစည္းကေရာ၊ က်န္တဲ့ အဖဲြ႔အစည္းကေရာ ဘယ္သူကမွ သူတုိ႔ဟာကို မတုံ႔ျပန္ဘူး။ ဘယ္သူမွ အဲဒီကို မသြားၾကဘူး။

အေၾကာင္းကေတာ့ ရွင္းတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဒီလို တုိက္ပဲြဝင္တဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ အာဏာပိုင္ဟာ စကားေျပာစရာရွိတယ္ဆုိရင္ တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ လူေတြ၊ ဒါမွမဟုတ္ တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့လူေတြရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္နဲ႔ တုိက္႐ုိက္ေျပာရမွာ။

ဒါကို သူတုိ႔လည္း သိတယ္။ သူတုိ႔ တမင္ အဲဒါကိုေရွာင္ၿပီးေတာ့ တုိက္ပဲြကို အသိအမွတ္ မျပဳသလိုလို၊ မထီမဲ့ျမင္ထားသလိုလို အဲလိုနည္းနဲ႔ တုံ႔ျပန္တဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကလည္း ဘယ္သူကမွ လက္မခံဘူး။ က်န္တဲ့အဖဲြ႔အစည္းေတြကလည္း က်ေနာ္တုိ႔ တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ တုိက္ပဲြဝင္ေနတဲ့ အဖဲြ႔အစည္း၊ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့ ေခါင္းေဆာင္မႈကို ေလးစားအသိအမွတ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို သြားမေတြ႔ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သူတုိ႔ ေအာ္လို႔ေညာင္းသြားေတာ့ အခ်ိန္အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ သူတုိ႔ဟာသူတုိ႔ ေထာင္တံခါးတြန္းၿပီး ဝင္လာၾကတာ။ ခုန ဗုိလ္မႉးဟန္သြဲ႔၊ ေထာင္မႉးႀကီး၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ေသနတ္ကိုင္ထားတဲ့ ေရတပ္သား ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္၊ ဝါဒါလည္း အနည္းငယ္ပါတယ္။ တေဆာင္ဝင္ တေဆာင္ထြက္ လိုက္ေျပာၾကတယ္။ တကယ့္ကို ေၾကာင္စီစီႀကီးပဲ။

ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ကေတာ့ အင္မတန္ကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားေတာင္ ေခၚခ်င္သလိုပဲ။ သူတုိ႔ေျပာတဲ့ပုံက ေသခ်ာကို အေရာဝင္၊ အတင္းကို အေရာဝင္ၿပီး လိုက္ေျပာေနတာ။ က်ေနာ္တုိ႔ထဲမွာရွိတဲ့ မၾကာခင္ကမွ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ သခင္ ခင္ေအာင္ (က်ေနာ္တုိ႔က အန္ကယ္ႀကီးလို႔ ေခၚတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ထဲမွာ အသက္ အင္မတန္ ႀကီးျမင့္တယ္။ ေနာက္ ႏုိင္ငံေရးအစဥ္လာလည္း ႀကီးတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီး။)

အဲဒီ သခင္ ခင္ေအာင္နဲ႔ ဗုိလ္မႉး ဟန္သြဲ႔က အင္မတန္ကို ရင္းတယ္ အရင္တုန္းက။ အဲဒါ သူက သခင္ ခင္ေအာင္ကို သြားၿပီးေတာ့ ေရာတယ္။ သခင္ ခင္ေအာင္ကေတာ့ ဝတ္ေက်တမ္းေက် အျပံဳးေလးေလာက္နဲ႔ပဲ တံု႔ျပန္တာ။

အဲဒါ သူကေျပာတာက ဗုိလ္မႉးဟန္သြဲ႔ေျပာတာက တုိက္ပဲြတုိက္ဖုိ႔ မလိုေတာ့ဘူး။ မၾကာခင္မွာ ဒီ ကိုကိုးကြၽန္း အက်ဥ္းစခန္း ဖ်က္သိမ္းေတာ့မယ္။ တခုပဲ မဖ်က္သိမ္းခင္ကာလအတြင္းမွာေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ ဆက္လုပ္ေပးၾကပါ။

သူက တေဆာင္ဝင္ တေဆာင္ထြက္ ေလာ္စပီကာနဲ႔ အေဆာင္ထိပ္ကေန ေျပာ၊ အေဆာင္အလယ္ေခါင္ကေန ေျပာ အဲလိုေျပာတာပဲ။ အဲဒီလိုေျပာတဲ့ဟာကို ဘယ္ အထိန္းသိမ္းခံ အက်ဥ္းသားကမွ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မတုံ႔ျပန္ဘူး။ စိတ္ဝင္စားဟန္လည္း မျပဘူး။ မသိက်ဳိးႏြံဘဲ ေနၾကတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ႏွလံုးသားမွာ ကမၻာကမၸည္းထိုးတဲ့သူ (ဝင္းတင္)

(၁)

ၾသဂုတ္ ၂ ရက္၊ ၁၉၈၂ မနက္မွာ ဦးေလးနဲ႔ ေဒၚေဒၚတို႔ ရန္ကုန္ကေန မႏၱေလးကို ျပန္ၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ ဘူတာႀကီးကိုေရာက္ေတာ့ ဦးေလးတို႔ ေပၚမလာၾကေသးပါဘူး။ ဆန္းပါကလားလို႔ စိတ္ထဲမွာ ထင္လိုက္မိတယ္၊ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဦးေလးက ထႂကြလုံ႔လသိပ္ရွိတာ။ ေနာက္က်ဖို႔ ဆိုတာေဝးေရာ။ မေစာဘူးဆိုတာေတာင္ ရွိခဲပါဘိျခင္း။ ဘာလုပ္စရာရွိရွိ ဦးေလးက ေစာေစာေရာက္ေနတတ္တာခ်ည္းပါ။

ရထားထြက္ခါနီးမွ ဦးေလးတို႔ ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ဦးေလးကိုၾကည့္ရတာ ခါတိုင္းနဲ႔ မတူပါဘူး။ ေပ်ာ့ယိုင္ယိုင္ ျဖစ္ေနသလိုပဲ။ ဦးေလး လမ္းေလွ်ာက္ပုံက ခါးက ေကာ့ကိုင္းကိုင္းျဖစ္ေနပါတယ္။ ခါးကိုဆန္႔ႏိုင္သမွ် ဆန္႔ထားလို႔ ေကာ့ေယာင္ေယာင္ျဖစ္ေနတာထင္ပါရဲ႕။

ဒါေပမယ့္ ကိုင္းတိုင္းတိုင္း။ ခါးကေတာ့ ကိုင္းတိုင္းဟာ ကိုင္းတိုင္းတိုင္းမို႔ ေကာ့ကိုင္းကိုင္းဟန္ ေပါက္ေနတာပါ။ ခါးကိုင္းေတာ့ ဦးေလးဝတ္ေနက် အနက္ေရာင္ မန္က်ည္းေစ့ကြက္ တုိက္ပုံအက်ႌႀကီးက ေရွ႕ကို ပိုၿပီး ဖားလ်ားက်ေနတယ္။ ေတာင့္ေတာင့္မတ္မတ္ဆိုလို႔ ခါးေပၚက လုံခ်ည္ရဲ႕မီးခိုးေရာင္ ကြက္တုံးႀကီးေတြပဲ ရွိေတာ့သေယာင္ ထင္ရပါတယ္။

ဦးေလးရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္မွာ ေတာင္ေဝွးလို တုတ္တေခ်ာင္း ကိုင္ထားတယ္။ တုတ္ကို အေတာ္ေလး အားျပဳေနရေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ တုတ္မကိုင္သလိုဘဲ ေတာင္ေဝွးကိုင္သလို ကိုင္ထားတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေတာင္ေဝွးလိုတုတ္လို႔ စိတ္ထဲမွာ မွတ္မိလိုက္တာပါ။

ေဒၚေဒၚက လိုက္ပို႔သူေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ရထားတြဲေပၚကို ခ်က္ျခင္းတက္သြားပါတယ္။ ဦးေလးစႀကႍေပၚမွာ တာရွည္ရပ္မေနဘဲ ရထားတြဲေပၚ တက္ထိုင္ႏိုင္ေအာင္ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဦးေလးက တဲြေပၚကို ခ်က္ခ်င္း လိုက္မတက္ပါဘူး။ ဦးေလး ရထားတြဲေပၚတက္ထိုင္ၿပီး အေပၚက စကားေျပာခ်င္ႏိုင္ေအာင္လို႔ က်ေနာ္လည္း တဲြေဘး စႀကႍတြင္းပိုင္းအထိ ဝင္လိုက္သြားပါတယ္။

“တေန႔လုံးထိုင္သြားရမွာပဲ ကိုဝင္းတင္ရယ္၊ မတက္ေသးပါဘူး” တဲ့။

ဦးေလးက စႀကႍေပၚမွာပဲ အၾကာႀကီးရပ္ၿပီး က်ေနာ္နဲ႔ စကားေျပာေနပါတယ္။ ဦးေလးက ႏိုင္ငံတကာအေရး၊ တိုင္းေရး ျပည္ေရး၊ စာေရးေပေရးေတြကို ေျပာေနပါတယ္။

“လူေတြ စာဆိုး ေပညံ့ေတြကိုခ်ည္းဖတ္ေနရင္ ႏွစ္ေပါင္း သုံးေလးဆယ္ အတြင္း နလပိန္းတံုးေတြ ျဖစ္ကုန္ႏိုင္တယ္ ကိုဝင္းတင္ေရ႕၊ ေဖေတာ့ေမာင္ေတာ့ အီး အား ဒိန္း ဒိုင္း စာေတြနဲ႔ပဲ လူေတြ အခ်ိန္ကုန္ေနလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ စာေကာင္းေတြ ေရးဖို႔ ထုတ္ဖို႔ သိပ္လိုေနၿပီ၊ စာေကာင္းေတြ ဖတ္မွ လူေကာင္းေတြ ျဖစ္မယ္၊ လူေတြေကာင္းမွ တိုင္းျပည္ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးလားဗ်ာ”

ဦးေလးကိုၾကည့္ရတာ ခါတိုင္းလို ရႊန္းရႊန္းေဝေဝ မရွိပါဘူး။ ဦးေလးဟာ စကားေျပာရာမွာသာ ရႊန္းရႊန္းေဝေဝ ရရွိတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္သူမဟုတ္ပါဘူး။ ျပံဳးၾကည္တဲ့ မ်က္ႏွာ၊ ဖ်တ္လတ္တဲ့ ကိုယ္ဟန္ေၾကာင့္ ျပဳမူလႈပ္ရွားရာမွာလည္း ရႊန္းရႊန္းေဝေဝရွိလွတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္သူျဖစ္ပါတယ္။

“ကိုဝင္းတင္ မႏၱေလးမေရာက္တာ ဘယ္ႏွႏွစ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ”

ဦးေလးက သူ႔ေမးခြန္းကို သူေျဖၿပီး ဆက္ေျပာသြားပါတယ္။

“၅ ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိေတာ့မွာပါလား၊ မႏၱေလးကလူေတြက ကိုဝင္းတင္ကို ခင္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ကို ခင္တဲ့သူေတြနဲ႔ သိပ္အဆက္မျပတ္ေကာင္းဘူးေလ။ ဦးေလးေရးလိုက္တဲ့စာ ရတယ္မဟုတ္လား။ ဝါကြၽတ္ေတာ့ လာျဖစ္ေအာင္လာေပါ့ ကိုဝင္းတင္ရယ္”

ဦးေလးေျပာတဲ့စာက ဇြန္ ၃ ရက္ေန႔စြဲနဲ႔ ေရးလိုက္တဲ့စာပါ။ အဲဒီစာကို မေန႔ (ၾသဂုတ္ ၁ ရက္)ကပဲ က်ေနာ္ ရပါတယ္။ ဦးေလးေရး လိုက္တဲ့စာလို႔ဆိုေပမယ့္ အမွန္က ေဒၚေဒၚ့ရဲ႕စာပါ။ ေဒၚေဒၚရဲ႕စာေအာက္မွာ သီတင္းကြၽတ္ ကိုသိန္းတို႔နဲ႔ အတူလာရင္ေကာင္းမယ္လို႔ တေၾကာင္းထဲ ဦးေလး ဝင္ျဖည့္ေရးႏိုင္လိုက္တဲ့စာပါ။ ကိုသိန္းဆုိတာ ဆရာ ဇဝနကို ေျပာတာပါ။

ဦးေလးဟာ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ ဘယ္ေတာ့မွ စာအဆက္အသြယ္ျပတ္သူ မဟုတ္ပါဘူး။ စာျပန္ပ်င္းတဲ့ က်ေနာ့္လိုလူမ်ဳိးဆီကိုေတာင္ မျပတ္လုိလိုသတိရ စာေရးတတ္သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒီတခါေတာ့ တယ္ၿပီး ေနေကာင္းထိုင္သာမရွိလွလို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕။ ေဒၚေဒၚ့ ၅ မ်က္ႏွာစာရွည္ႀကီးေအာက္မွာ တေၾကာင္းေလာက္သာ ဝင္ ‘တို႔’ ႏိုင္ ပါေတာ့တယ္။

“လာမွာေပါ့ ဦးေလးရယ္၊ ဟုတ္မွာပဲ၊ မႏၱေလး မေရာက္တာလည္း ၾကာလွၿပီပဲ”

က်ေနာ္ ဦးေလးကို ကတိေပးလိုက္ပါတယ္။

ရထားထြက္ေတာ့ ဦးေလးက အၾကာႀကီး လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားပါတယ္။ မ်က္စိေအာက္က လူလုံးေပ်ာက္သြားတဲ့အထိ ဦးေလးက ျပဴတင္းေပါက္မွာ ေခါင္းထုတ္ၿပီး လက္တရမ္းရမ္းလႈပ္ျပသြားလို ့ အၾကာႀကီးလို႔ အမွတ္ထားလိုက္မိတာပါ။

အဲဒီေန႔က က်ေနာ့္ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းမွာ ဦးေလးေရးမွတ္တာေတြကို ေရးမွတ္ရင္း အၿပီးသတ္မွာ “ရထားထြက္ေတာ့ ဦးေလးက အၾကာႀကီး (၂) လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားတယ္။ (။)”လို႔ ေရးလိုက္မိပါတယ္။ (၂) က အၾကာႀကီးဆိုတာ ေတာ္ေတာ့္ကိုၾကာတဲ့ အၾကာႀကီး မွန္းမွတ္မိေအာင္လို႔ထပ္ကိန္းနဲ႔ ေတးထားတာပါ။ (။) ကေတာ့ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ထင့္ေနတဲ့ ပူပန္မႈကို ဘယ္လိုမွ ထုတ္မေရးရက္လို႔ ေမးခြန္းသေကၤတနဲ႔ မွတ္ထားတာပါ။

အဲဒီေန႔က က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ ထင့္ခနဲျဖစ္လိုက္ရတဲ့ ပူပန္မႈက ဦးေလးရဲ႕က်န္းမာေရးအေျခအေန သိပ္မ်ားဆိုးေနၿပီလား၊ ဖြဟဲ့၊ လြဲပါေစ၊ ဖယ္ပါေစ။ ဦးေလးကို ေနာက္ဆုံးေတြ႔လုိက္ရတာမ်ား ျဖစ္ေနမလား၊ ဦးေလးအၾကာႀကီး လက္ျပႏႈတ္ဆက္သြားတာက ဘာသေဘာလဲ၊ ဦးေလး စိတ္ထဲမွာလည္း ငါတို႔ကို ေနာက္ဆုံး ေတြ႔ရတာပဲလို႔ ထင္ေနလားဆိုတဲ့ ပူပန္မႈပါပဲ။

က်ေနာ္ ဘူတာႀကီးကျပန္ေတာ့ ဆရာ တက္တိုးတို႔အိမ္ကို ဝင္သြားပါတယ္။

“ဦးေလးလွေတာ့ က်န္းမာေရး အေတာ္ဆိုးေနၿပီထင္တာပဲ ဆရာရယ္၊ စိတ္မေကာင္းဘူး၊ အသက္မွရွည္ပါ့မလား မသိဘူး”

လုိ႔ နိမိတ္မရွိ၊ နမာမရွိ က်ေနာ္ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။

ဆရာတက္တိုးနဲ႔ ဆရာကေတာ္ ေဒၚႏုယဥ္တို႔လည္း ဟုတ္လား၊ ဟုတ္လားနဲ႔ စုတ္တသပ္သပ္ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ဆရာက သူတို႔မဂၤလာေဆာင္တုန္းက ဦးေလးပို႔ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းကေလးကို ထုတ္ျပပါတယ္။

“ကိုလွက သိပ္စိတ္ေကာင္းရွိတဲ့လူ၊ သိပ္ခ်စ္တတ္ ခင္တတ္တဲ့လူကြ”

ဆရာက ႏွစ္ႏွစ္လိုလို ေျပာပါတယ္။

“ေအးေပါ့ကြာ အသက္ေတြႀကီးလာေတာ့လည္း ေသၾကရမွာေပါ့၊ ငါ့ကိုေကာ ေသခါနီးၿပီလို ့ မင္းက ထင္ေနသလား”

“ဟာ … ဆရာကလည္း မဟုတ္တာ”

“ထင္လည္း အေရးမႀကီးပါဘူး ေမာင္ရာ၊ အသက္ႀကီးတဲ့လူေတြဆိုတာ ႀကီးလာေလ ေသရမွာ မေၾကာက္ေလပဲကြ၊ မွတ္ထား၊ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာသိေတာ့ ပိုအလုပ္လုပ္တယ္၊ အလုပ္ပိုလုပ္ေတာ့ အသက္ပိုရွည္ျပန္ေရာကြ၊ ကိုလွ အသက္ရွည္မွာပါကြာ၊ မပူပါနဲ႔၊ သူက တသက္လုံး သိပ္အလုပ္လုပ္တဲ့လူ၊ ခုအခ်ိန္ဆို ပိုေတာင္ အလုပ္လုပ္ေနအုံးမွာ၊ ဒီေတာ့ ပိုအသက္ရွည္မွာေမာင္ေရ႕ စိတ္သာခ်”

ဆရာတက္တိုးစကားေၾကာင့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာထင့္ေနတာ သက္သာတန္သေလာက္ သက္သာသြားပါတယ္။
သက္သာရာရတယ္ဆိုေပမယ့္ ရက္ပိုင္းပါပဲ။ ၾသဂုတ္ ၇ ရက္ မနက္ေစာေစာမွာ ဆရာဇဝနဆီက စာတိုကေလးတေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။

ဦးေလးဆုံးၿပီ ဆိုတဲ့သတင္းကို ဆရာသုခက တယ္လီဖုန္းဆက္ေျပာေၾကာင္း … …

အလြန္ခိုင္ခံ့ေတာင္းတင္းတဲ့ ဆရာဇဝနလက္ေရးနဲ႔ေရးထားတဲ့ စာရြက္ေပၚက စာလုံးေတြဟာ က်ေနာ့္ရဲ႕မ်က္စိထဲမွာ ယိမ္းၿပိဳလာသလို ထင္ရပါတယ္။ စာလုံးေတြယိမ္းၿပိဳတာကို မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေနရသလုိပဲ ရင္ထဲမွာလည္း ေက်ာက္သား ေတာင္ႀကီးတလုံး ဝုန္းခနဲ ၿပိဳက်သြားတာကို ၾကည့္ျမင္ေနရသလို ခံစားလိုက္ရပါတယ္။

(၂)

ခ်က္ျခင္းပဲ မႏၱေလးသြားဖို႔ က်ေနာ္ စီစဥ္ပါတယ္။ ဆရာဇဝနကလည္း အတူသြားၾကမယ္၊ မႏၱေလးမွာ ရက္လည္ေအာင္ ေနၾကမယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အစီအစဥ္ပ်က္သြားပါတယ္။ ဆရာဇဝန သိပ္စိတ္ထိခိုက္ေနၿပီ၊ ေသြးတက္ေနၿပီ။ မႏၱေလးကို လိုက္ႏိုင္မယ့္အေျခအေန လုံးဝ မရွိေတာ့ဘူး။

ေဒၚေဒၚ့ဆီကို စာရွည္ႀကီးတေစာင္ေရးၿပီး သူ႔သားမက္ ဆရာကိုမ်ဳိးေအာင္ကိုပဲ ကိုယ္စားလႊတ္ႏိုင္ေတာ့မယ္။ ဒါနဲ႔ က်ေနာ္တေယာက္တည္း မႏၱေလးကို ထြက္ခဲ့ရေတာ့တယ္။ ရထားေပၚက်ေတာ့မွ ဦေလးရဲ႕မိတ္ေဆြႀကီး ဦးေအးၾကည္တို႔၊ စာေရးဆရာမ ခင္ေဆြဦး သားအမိတို႔နဲ႔ ဆုံပါတယ္။ မႏၱေလးေရာက္မဆိုက္ဘဲ လူထုတိုက္ကို တန္းသြားၾကပါတယ္။

“ကိုဝင္းတင္ရယ္ ရွင့္ဦးေလးက ရွင့္ကို မႏၱေလးလာေစခ်င္တာ ဒီပုံမ်ဳိးနဲ႔လာေစခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး ကိုဝင္းတင္ရဲ႕”

လို႔ ေဒၚေဒၚက ငိုပါတယ္။

ေဒၚေဒၚက မ်က္ရည္လည္ရြဲနဲ႔ ေၾကကြဲတဲ့စကားေတြကို ေျပာေနပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း မ်က္ရည္မက်ေအာင္ အႏိုင္ႏိုင္ ထိန္းေနရပါတယ္။ ဦးေလးရဲ႕႐ုပ္ကလာပ္ကို က်ေနာ္ အၾကာႀကီး စိုက္ၾကည့္ေနမိပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္စိကို အၾကာႀကီး မွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။ မွိတ္ထားတဲ့မ်က္စိထဲမွာ ဦးေလးရဲ႕ သက္မဲ့႐ုပ္ကလာပ္ကို မျမင္ပါဘူး။ ၾကည္သာရႊန္းေဝတဲ့ မ်က္ႏွာ၊ လန္းဆန္းဖ်တ္လတ္တဲ့ ကိုယ္ဟန္နဲ႔ သက္ရွိလႈပ္ရွားေနတဲ့ ဦးေလးကိုပဲ ျမင္ေယာင္ေနမိပါတယ္။ စိတ္အာ႐ုံထဲမွာလည္း ဦးေလးရဲ႕ စိတ္ေကာင္းလူေကာင္း ဂုဏ္ျဒပ္ေတြကို တေစ့ေစ့ ေတြးမွတ္ေနမိပါတယ္။

“ေဒၚေဒၚရယ္ ဦးေလးဟာ လူ႔ေလာက ေကာင္းက်ဳိးကို အမ်ားႀကီး သယ္ပိုးသြားတဲ့ သူဆိုေတာ့ လူ႔ေလာကမွာ အၾကာႀကီး ေနသြားရဖို႔ ေကာင္းတာေပါ့။ အသက္ ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္အထိ ေနရတယ္ဆိုတာလဲ အၾကာႀကီးပါပဲ။ ဒါထက္ ၾကာၾကာႀကီး ပိုမေနရတဲ့အတြက္ ႏွေျမာစရာေကာင္းတာ တခုပါပဲ”

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

ေကာက္ေၾကာင္းပန္းခ်ီ - မင္းေက်ာ္ခိုင္
လက္ေရးစာလံုး - ေဒါင္းနီ

မုန္တိုင္းကိုဆန္၍ ပင္လယ္ကိုျဖတ္ေသာအခါ (၂၃)

ျမဳပ္ကြယ္ေနေသာ ဇာတ္ေကာင္

ရြက္ပံုစံ၊ ရြက္အမ်ဳိးအစားကို ရွင္းလင္းပီျပင္စြာ သိလိုက္ရပါၿပီ။ ဘာမ်ားက်န္ပါေသးသနည္း။ က်န္ပါေသာ္ေကာ က်န္ေသာ္ေကာဗ်ာ။ ဒီဇာတ္လမ္းမွာ ဇာတ္လမ္းရဲ႕အစနဲ႔ အလယ္ေတာင္ေတာင္ ေရာက္လာပါၿပီ။ အဓိက ဇာတ္ေကာင္တေကာင္က ျမဳပ္ေနသည္။ အႏွီဇာတ္ေကာင္ကေတာ့ အျခားဟုတ္႐ိုးလား။

ဆရာဦးေအာင္ေငြ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕အစပိုင္းမွာေတာ့ ဆရာဦးေအာင္ေငြက အစကတည္းက ႐ိုး႐ိုးေလးနဲ႔ ပါဝင္လာခဲ့တာပါ။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ႏိုင္ငံေရးျပႆနာေတြက ႏြယ္လာဝင္လာေတာ့ အေတာ္ေလးသတိထားၿပီး ကိုင္ရ တြယ္ရ ထိန္းသိမ္းခဲ့ရတာ။ ျဖစ္ပံုကေတာ့ ဒီလိုပါ။

ဖထီးမန္းေအာင္ၾကည္ရဲ႕ ဒီတိုက္ပြဲအစီအစဥ္ကို ရိပ္စားမိသူေတြ ရွိတယ္။ ဒီမွာတင္ ဆရာဦးျမသန္းတင့္က ဖထီးမန္းေအာင္ၾကည္ကို သေဘာထား တီးေခါက္ၾကည့္တယ္။ အတည္ျပဳခ်က္ရေတာ့ ဒီတိုက္ပြဲဟာ မွန္တယ္၊ တိုက္ရမယ္။ သူလည္း ပါဝင္ၿပီး တိုက္မယ္ေပါ့။ ဖထီးမန္းေအာင္ၾကည္ကလည္း လႈိက္လွဲပ်ဴငွာစြာ ႀကိဳဆိုတာေပါ့ဗ်ာ။

ဆရာျမသန္းတင့္တို႔၊ ဆရာဗန္းေမာ္တို႔ဟာ ဟို ေျမေပၚမွာကတည္းက ဖထီးမန္းေအာင္ၾကည္တို႔၊ မန္းဒါဝိတ္တို႔နဲ႔ ရင္းႏီွးပြင့္လင္းတဲ့ ဆက္ဆံမႈေတြ ရွိခဲ့တာမဟုတ္လား။ တိုက္ပြဲအစီအစဥ္အထဲမွာ ဆရာဦးေအာင္ေငြ ပါဝင္ ပတ္သက္ေနတာကိုလည္း ဆရာဦးျမသန္းတင့္ သိသြားတယ္။ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ တာဝန္ရွိတဲ့ ဆိုင္ရာ ဆိုင္ရာေတြ သိသြားပါတယ္။

ဆရာဦးေအာင္ေငြကလည္း ကြန္ျမဴနစ္ပါတီကျဖစ္ေနေတာ့ ဆိုင္ရာသူ႔ပါတီက ဆရာဦးေအာင္ေငြကို ေခၚေဆြးေႏြးတာေပါ့။ သူ႔ပါတီသေဘာထားကေတာ့ တကယ္လုိ႔ ဒီတိုက္ပြဲကို တိုက္မယ္ဆိုရင္ ပါတီရဲ႕ အစဥ္အလာနဲ႔ ပါတီရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈေအာက္မွာ တိုက္သင့္တာေပါ့။ သူမ်ားပါတီရဲ႕ေခါင္းေဆာင္မႈေအာက္မွာ ဘယ္တိုက္သင္ပါ့မလဲဆိုၿပီး သေဘာထားေပး ေဆြးေႏြးေတာ့ ၂ ပါတီရဲ႕ ဆက္ဆံေရးက ႏိုင္ငံေရးျဖစ္လာတယ္။

ဖထီးမန္းေအာင္ၾကည္လည္း ကိုယ္ရွိန္သတ္ၿပီး ရပ္လိုက္ရပါတယ္။ ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီနဲ႔ KNUP ဟာ (မဒညတ) အမ်ဳိးသားညီၫြတ္ေရး တပ္ေပါင္းစု မဟာမိတ္ေတြျဖစ္ေနတယ္။ ႏွစ္ပါတီရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ စည္း႐ံုးေရး၊ ဆက္ဆံေရးေတြ ထိခိုက္မွာစိုးတယ္။

ဆရာဦးေအာင္ေငြက ၁၁ ေဆာင္မွာေနတယ္။ ဆရာဦးလွေဖနဲ႔က အိပ္ရာခ်င္းကပ္ရက္။ တေန႔ေတာ့ ဆရာဦးေအာင္ေငြက ဆရာဦးလွေဖကို ေမးတယ္။ ကြန္ပတ္ သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္ လုပ္ပံုလုပ္နည္းကို ေမးတယ္။ ဆရာဦးလွေဖက …

“ဦးေအာင္ေငြ ဘာလုပ္ဖို႔လဲ”

လို႔ ဆရာက ျပန္ေပးတယ္။

“ေတာတိုးရင္ အရပ္မ်က္ႏွာသိေအာင္၊ လမ္းမမွားေအာင္လို႔ပါ”

ဆရာဦးလွေဖကလည္း သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္ လုပ္ပံုလုပ္နည္းကို နည္းေပးလမ္းျပ ေျပာျပလိုက္တယ္။

ဒီမွာတင္ ဆရာဦးေအာင္ေငြက လက္ေတြ႔လုပ္ေတာ့တာပဲ။ ေဆးပုလင္းျဖတ္တဲ့ စတီးလႊကေလးကို အဖ်ား ၂ ဖက္ကို ေသြး၊ ဖင္ခၽြန္း ေခါင္းခၽြန္းမွာ ထားၿပီးေတာ့မွ သေဘၤာပ်က္ႀကီးေပၚက ေမာ္တာပ်က္အိုးထဲက သံလိုက္တံုးကိုယူ၊ အဖ်ား ၂ ဖက္ ခၽြန္ေနတဲ့ စတီးလႊကေလးကို ေတာင္နဲ႔ေျမာက္မွန္းၿပီး ေျမႀကီးေပၚမွခ်၊ ေစာေစာက သံလိုက္တံုးနဲ႔ စတီးဓားခၽြန္ေလးကို ေတာင္ကေန ေျမာက္ကိုကပ္ၿပီး အႀကိမ္ေပါင္း ရာနဲ႔ခ်ီ ပြတ္ေပးၿပီးေတာ့မွာ စတီးဓားခၽြန္ေလးနဲ႔ သံလိုက္တံုးကို ပူးၿပီး ေျမႀကီးထဲမွာ တလေက်ာ္ေက်ာ္ ျမႇဳပ္ထား။ အဲဒါကို ျပန္ေဖာ္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေသြးထားတဲ့စတီးဓားခၽြန္ေလးဟာ သံလိုက္ဝင္သြားတယ္။

သံလိုက္ဝင္ေနတဲ့ အိမ္ေျမႇာင္ေလးကို အလယ္တည့္တည့္မွာ သံခၽြန္ေလးနဲ႔ ခ်ဳိင့္ကေလးျဖစ္ေအာင္ ထု၊ ငါးႀကီးဆီ ေဆးပုလင္း အဖံုးကေလးကို သံခၽြန္ကေလးတခုစိုက္ ခ်ဳိင့္ခြက္ျဖစ္ေနတဲ့ သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္ကေလးကို သံခၽြန္ဖ်ားကေလးေပၚတင္လိုက္ေတာ့ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ျပတဲ့ သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္တခု ျဖစ္လာေတာ့တာေပါ့။

ေျမာက္ဘက္ကိုျပတဲ့ အဖ်ားခၽြန္ကို သေဘၤာေဆး အျဖဴသုတ္၊ ေတာင္ဘက္ျပတာကို အနီသုတ္၊ အေပၚက မွန္ကေလးတခုနဲ႔ အုပ္၊ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ကို ထင္ထင္ရွားရွားျပတဲ့ သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္တခုရဲ႕ အက်ဳိးျပယုဂ္။

ဆရာဦးေအာင္ေငြက စိတ္ရွည္သည္။ အႏုစိတ္လုပ္တတ္သည္။ အဲဒီလို သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္မ်ဳိး ၂ ခုေတာင္ လုပ္ေပးထားတာ။ ၂ ခုလုပ္တဲ့သေဘာကေတာ့ လက္လုပ္ဆိုေတာ့ သိပ္မေသခ်ာမွာစိုးလို႔။ သံလိုက္အိမ္ေျမႇာင္ ၂ ခုကိုယွဥ္ၿပီးခ်လိုက္ရင္ ေျမာက္အရပ္ကို အနီးဆံုးျပတဲ့ ရပ္ၫႊန္းကို သိရတာေပါ့။ တကယ္က ဆရာဦးေအာင္ေငြရဲ႕ ပညာလက္စြမ္းျပတာ တကယ္ပဲေကာင္းပါတယ္။

ရိကၡာကိစၥကလည္း လိပ္သားက်ပ္တိုက္ေျခာက္ေတြလည္း ျပည့္စံုပါၿပီ။ ကန္စြန္းဥပဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဗိုလ္တင့္တယ္နဲ႔ ဖထီးေစာေမာင္ေမာင္တို႔ ေတာင္ယာကလည္း အသီးအႏွံကလည္း မ်ဳိးစံုပါဘိ။ တစခန္းလံုးမွာ အယုတ္ အလတ္ အျမတ္ မေရြး၊ အနီအျဖဴ အေရာင္အေသြး မည္သူ႔ကိုမွ မေပးဘဲ မရွိေစရ။ ေခၚေခၚၿပီး ေပးတာေတာင္ တစခန္းလံုး ဝလင္ေအာင္ စားရတဲ့ဘဝပါ။

ပုဂံေခတ္က ေတာင္သူႀကီးမင္းရဲ႕ေတာင္ယာဟာ ဒီေတာင္ယာကို မီမယ္မထင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဗိုလ္တင့္တယ္ကို က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြက “ေတာင္သူႀကီးမင္း” “ေတာင္သူႀကီးမင္း” နဲ႔ ကြယ္ရာမွာ ဂုဏ္ျပဳ ခ်ီးေျမႇာက္ၾကပါတယ္။ ပုဂံေခတ္ေတာင္သူႀကီးမင္းရဲ႕ ေတာင္ယာက သခြားသီးေတြဟာ ေခြးငယ္ႏို႔စို႔သလိုပဲလုိ႔ သင္ခဲ့၊ သိခဲ့၊ မွတ္ခဲ့ရတယ္။

ဗိုလ္တင့္တယ္တို႔၊ ဖထီးေစာေမာင္ေမာင္တို႔ ေတာင္ယာမွာရွိတဲ့ ဘူးစင္က ဘူးသီးေတြကေတာ့ ႁပြတ္ခဲေအာင္ သီးေနတာပဲ။ က်ေနာ္စိတ္ဝင္စားတာက တိုးလိုးတြဲေလာင္းနဲ႔ ႁပြတ္ခဲေနေအာင္သီးတဲ့ ဘူးသီးေတြ မဟုတ္ပါ။ ေျမာင္းေဘာင္မို႔မို႔၊ လွလွပပ၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ စိုက္ထားတဲ့ ေျမာင္းေဘာင္ေအာက္က လက္ေမာင္းထက္ မေအာက္ေအာင္ အင္မတန္ ဖြ႔ံၿဖိဳးေအာင္ျမင္ေနတဲ့ ကန္စြန္းဥႀကီးေတြပါ။

က်ေနာ္ အလြန္႔အလြန္ကိုပဲ စိတ္ဝင္စားတာပါ။ က်ေနာ္တို႔တိုက္ပြဲမွာ မပါမျဖစ္ မရွိမျဖစ္တဲ့ ရိကၡာျပႆနာေလ။
ဗိုလ္တင့္တယ္ကို တေန႔မနက္ေတာ့ ကန္စြန္းဥ နည္းနည္းစားခ်င္တဲ့အေၾကာင္း အသားလိုလို႔ အ႐ိုးေတာင္းၾကည့္ပါတယ္။ မဆိုင္းမတြဘဲ တူးဆြၿပီး ကန္စြန္းဥေတြကို ေပးစားပါတယ္။ တအိုးျပဳတ္စာေပါ့။

စိတ္ထဲကေတာ့ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဦးရယ္ … က်ေနာ္စားခ်င္တာက တအိုးတျပဳတ္စာ မဟုတ္ပါဘူး။ တထမ္းတထုတ္ေလာက္ လိုခ်င္တာပါ။

မေတာ္ေလာဘကို ေဖာ္ေျပာျပလို႔ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲ။ ဗိုလ္တင့္တယ္တူးေပးလိုက္တဲ့ ေစတနာ ကန္စြန္းဥကို ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း အခါခါ ဦးၫြတ္ေျပာရင္း ျပန္လာခဲ့တယ္။

စိတ္ထဲကေတာ့ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုက္ပါၿပီ။ ထြက္ခါနီး လသာသာ ညတညမွာေတာ့ ကန္စြန္းဥေတြကို တထမ္းတထုတ္ေလာက္ လာၿပီး တူးထုတ္လိုက္မယ္ေပါ့။ ဒီ မေကာင္းတဲ့ မေနာကံစ႐ိုက္လည္း တကယ္မလုပ္ျဖစ္လိုက္ပါ။ ျဖစ္ပံုက ေနာက္မွ ေရးေျပာျပမယ္။

မတို႔ရဲ မထိရဲတဲ့ ရိကၡာ

ကန္စြန္းဥထက္ အဆမ်ားစြာ သာလည္းသာ ေကာင္းလည္းေကာင္းတဲ့ ရိကၡာက ရွိေန ျမင္ေနရတယ္။ ဒါေပမယ့္ မတို႔မထိရဲဘူး။ က်ေနာ္တို႔ဖိုႀကီးက ထမင္းခ်က္တဲ့ဒယ္အိုးႀကီးက တတင္းခြဲေလာက္ဆန္႔တဲ့ ဧရာမ မိုးျဗဲဒယ္အိုးႀကီး။

ကၽြန္းကိုေရာက္စတုန္းကေတာ့ အေတြ႔အၾကံဳက မကၽြမ္းက်င္ေသးေတာ့ ခ်က္လိုက္တဲ့ထမင္းေတြဟာ မနပ္တဲ့အခါ မနပ္၊ တူးတဲ့အခါလည္း ထမင္းနံ႔သင္းသင္း မဟုတ္ေတာ့ဘဲ ခ်ဳိးန႔ံစူးစူး ျဖစ္ေနတယ္။

ေနာက္ေတာ့လည္း အေတြ႔အၾကံဳက ဘဝကိုသင္ေပးလိုက္တာ ထမင္းခ်က္တဲ့ ဒယ္အိုးႀကီးကိုတူးေနတာကို စင္ေအာင္ျခစ္ထုတ္၊ ေရနဲ႔စင္ေအာင္ေဆး၊ ေရခမ္းေအာင္သုတ္၊ မီးကေလးနဲ႔ကင္၊ ေရေျခာက္ၿပီဆိုေတာ့ ဆီပါးပါးေလးသုတ္၊ မီးနဲ႔ နည္းနည္းကင္လိုက္၊ ေရထည့္၊ ေရဆူေတာ့မွ ေဆးထားတဲ့ဆန္ကိုထည့္။ ထမင္းဟာ လံုးဝ မတူးေတာ့ဘူး။ မႏူးမနပ္ျဖစ္တာလည္း မရွိေတာ့ဘူး။

ထမင္းကိုခူးၿပီးလို႔ က်န္တဲ့ အိုးဖင္ကပ္ ထမင္းခ်ဳိး အခ်ပ္လိုက္ႀကီးကို ဆီကေလးနဲ႔ ရႊဲေအာင္လူး၊ မီးက်ည္ခဲနဲ႔ ႏွပ္လိုက္ၿပီးေတာ့မွ ခ်ဳိးအခ်ပ္လိုက္ႀကီးကို ခြာလိုက္ရင္ ဝါဝင္းၿပီး အနံ႔သင္းေနတဲ့ ခ်ဳိးခ်ပ္ဟာ ႂကြပ္ႂကြပ္ရြရြနဲ႔ စားလို႔လည္းေကာင္း၊ ဝါးလို႔လည္းေကာင္းပါ့။

အစတုန္းက ခ်ဳိးကပ္ကို သူစားခ်င္ ငါစားခ်င္နဲ႔ ပံုစံနဲ႔ေတာင္ ေဝေဝေပးခဲ့ရတာ က်ေနာ္ ျပန္ျမင္ေယာင္ေသးတယ္။ မနက္မိုးလင္းၿပီဆိုရင္ ဆရာ ဗန္းေမာ္ႀကီးက လက္ဖက္ရည္ထည့္တဲ့ ဆြဲပံုးကေလးရယ္၊ ဆန္ျပဳတ္ထည့္တဲ့ ဆြဲပံုးကေလးရယ္ဆြဲၿပီး မီးဖိုႀကီးကိုသြား၊ ျပန္လာရင္ ခ်ဳိးခ်ပ္ေဝစုကေလးကို ယူလာၿပီး ရဲေဘာ္ေလးေတြကို ေဝေပးပါတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ ပင္လယ္ကမ္းစပ္ကို အေညာင္းေျပ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရွာတယ္။ ရက္ေတြမ်ားစြာ၊ လေတြပါ ၾကာလာတဲ့အခါက်ေတာ့ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္ဆိုတဲ့ ထမင္းခ်ဳိးခ်ပ္ကို ဘယ္သူမွ မေလြးခ်င္ၾကေတာ့ပါဘူး။

ခ်ဳိးဟာ အခ်ပ္လိုက္ႀကီး ႏွေျမာစရာလည္းေကာင္းလွေတာ့ ဒလ ဦးထြန္းစိန္ႀကီးက အေျခာက္လွမ္းရွာတယ္။
က်ေနာ္ေျပာတဲ့ ကန္စြန္းဥထက္ အဆမ်ားစြာ သာလည္းသာ၊ ေကာင္းလည္းေကာင္းတဲ့ ရိကၡာဆိုတာ အဲဒီ ထမင္းခ်ဳိးအခ်ပ္ႀကီးကို ေျပာတာပါ။

ဒီ ထမင္းခ်ဳိးအခ်ပ္ႀကီး ၁၀ ခ်ပ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ စုလိုက္ရင္ ရိကၡာေျခာက္အျဖစ္နဲ႔ သိပ္ကိုေကာင္းတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒါေပမယ့္ေပါ့ဗ်ာ၊ ထမင္းခ်ဳိးကို ဒီေလာက္ တပံုတေခါင္းႀကီးစုတာ ဘာလုပ္မလို႔လဲဆိုတဲ့ စူးစမ္းမႈ၊ သံသယေတြ ဝင္လာရင္ ျပႆနာရွိႏိုင္တယ္ေလ။

ပါတီတိုင္း၊ အဖြဲ႔အစည္းတိုင္းကလည္း ကိုယ့္ပါတီေခါင္းေဆာင္မႈ ကိုယ္ထူေထာင္ေနၾကတာ၊ တေယာက္အရိပ္အကဲကို တေယာက္ၾကည့္ေနတာ။ ခ်က္ဆို နားခြက္က မီးေတာက္ၾကတဲ့ လူေတြခ်ည္းပဲ။ ျမင္႐ံုသာျမင္ရၿပီး မစုေဆာင္းရဲတဲ့ အေျခအေနက်မွေတာ့ ထမင္းခ်ဳိးကိစၥကို က်ေနာ္လက္ေလွ်ာ့ၿပီး ေနလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ရြာအလြမ္း

“ေနညိဳရင္ ေရႊဘိုကို လြမ္းတယ္”လို႔ တေယာက္က ရြတ္ဆိုလိုက္စဥ္မွာ တေယာက္ကေတာ့ “ေနညိဳရင္ ေမပ်ဳိကို လြမ္းတယ္” … တဲ့။

ဘယ္ကိုပဲ လြမ္းလြမ္း၊ လြမ္းတာေတာ့ လြမ္းတာပါပဲ။ လြမ္းပံုခ်င္းေတြကေတာ့ မတူၾကပါ။ တခ်ဳိ႕က မိုးကေလးညိဳ႕ရင္ လြမ္းတတ္ၾကၿပီး တခ်ဳိ႕ကေတာ့ သီခ်င္းသံကေလးၾကားရင္ လြမ္းပါသတဲ့။ ဘယ္သူမဆုိ အနည္းနဲ႔အမ်ား လြမ္းတတ္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။

အလြမ္းစိတ္ေတြထဲမွာ ေက်းလက္အလြမ္းစိတ္က ၿမိဳ႕ျပကိုလြမ္းတဲ့စိတ္ထက္ပိုၿပီး အတိုင္းအဆျမင့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ၿမိဳ႕ျပဟာ ေက်းလက္ထက္စာရင္ ေပ်ာ္ပါးစရာ၊ သြားလာစရာ မ်ားျပားလွေပမယ့္ မြန္းက်ပ္မႈက ေက်းလက္ထက္ ႀကီးမားပါတယ္။ ဆူညံလွတဲ့ ၿမိဳ႕ျပမွာ ခ်ဳိးကူသံကို ေကာင္းေကာင္းၾကားရမွာ မဟုတ္သလို လသာတဲ့ ညခ်မ္းေတြကုိလည္း အရသာခံၿပီး ၾကည့္လို႔မရႏိုင္ပါ။

ဒါက တိုးတက္မႈ ေႏွးေကြးပင္ေႏွးျငားေသာ္လည္း ေက်းလက္ရဲ႕ အားသာမႈတခု ျဖစ္တယ္ဆိုတာကေတာ့ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။

ၿမိဳ႕ျပမွာ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာသူေတြက ေတာသားေတြရဲ႕ ရြာလြမ္းစိတ္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ခ်င္မွ စာတတ္ပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာကေနၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕အေျခခ်ခဲ့သူေတြကေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ၿမိဳ႕ကို ေရာက္ေနတဲ့သူေတြက ရြာကို ဘာေၾကာင့္လြမ္းပါသလဲ။ ၿမိဳ႕ႀကီးကိုေရာက္သူေတြကေရာ ၿမိဳ႕ငယ္ေတြကို ဘာေၾကာင့္သတိရၾကပါသလဲ။

တိုင္းတပါးကိုေရာက္ေနတဲ့သူေတြက ကိုယ့္ႏိုင္ငံကို ဘာေၾကာင့္ တမ္းတၾကပါသလဲ။ ေသခ်ာတဲ့အခ်က္ကေတာ့ လူတကိုယ္စာဆိုတဲ့ ေနထိုင္ရပ္တည္စရာေနရာေၾကာင့္ မဟုတ္ပါဘူး။ လြမ္းဆြတ္ေလာက္၊ တမ္းတေလာက္တဲ့ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈေတြရွိေနလို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္တို႔ဟာ တစံုတရာ ေအာင္ျမင္ေနသူလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေငြေၾကးဥစၥာကို အရင္ကထက္ ပိုမို ရွာေဖြႏိုင္သူေတြလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူမႈနယ္ပယ္ေတြမွာ အတိုင္းအတာ အထိုက္အေလ်ာက္ ဝင္ဆံ့ေနၿပီလား။

အဲဒါေတြဟာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ျဖစ္လာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ တျဖည္းျဖည္း က်ယ္ဝန္းလာတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ျမစ္ဖ်ားခံရာက က်ေနာ္တို႔ ဘဝရဲ႕ ေရွ႕ပိုင္းႏွစ္ေတြနဲ႔ ေရွ႕ပိုင္းပတ္ဝန္းက်င္၊ ေရွ႕ပိုင္း အခင္းအက်င္းေတြပါပဲ။ အဲဒါေတြကပဲ လြမ္းစိတ္မ်ားျဖစ္ေပၚေအာင္ ႏႈိးေဆာ္တယ္ မဟုတ္ပါလား။

လူေနမႈျမင့္မားေရး ဘဝတိုးတက္ေရးဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ ေတာင့္တလိုလားခ်က္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ဟာ ေက်းလက္ေတာရြာ လယ္ကန္သင္း႐ိုးကေလးေတြကေန လမ္းၾကမ္းေပါက္တဲ့အရပ္၊ အဲဒီကေန ကတၱရာလမ္းရွိတဲ့အရပ္ေတြကို ေျပာင္းေရႊ႕ရင္း လူရည္လည္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကပါတယ္။

အဲဒီကမွ သိပ္ၿပီးအဆင္ေျပရင္ေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကို ဆက္လက္ထြက္ခြာခဲ့ၾကတယ္ေပါ့။ ရည္ရြယ္ခ်က္မ်ဳိးစံု၊ ဘဝေပး အေျခအေနမ်ဳိးစံုမို႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ဦးတည္ခ်က္ခ်င္းေတာ့ တူမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ရလဒ္ေတြကလည္း ကြဲျပားေနမွာပါပဲ။

စပါးႏွံကေလးေတြကိုကိုက္ခ်ီၿပီး အသိုက္အျမံဳဆီ ပ်ံသန္းသြားတဲ့ ငွက္ကေလးေတြကို က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ဖူးၾကပါတယ္။ ေငြနဲ႔ ပစၥည္းပစၥယ အထုပ္အပိုးေတြကိုပိုက္လို႔ အိမ္ျပန္သြားသူေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ျမင္ဖူးၾကပါတယ္။

ဒီလိုပဲ ကိုယ့္တကိုယ္စာ စားေသာက္ၿပီးျပန္သြားတဲ့ သတၱဝါေတြနဲ႔ အျပင္မွာစိတ္ႀကိဳက္ ေပ်ာ္ပါးၿပီး လက္သပ္ကိုယ္ကြၽတ္ အိမ္ျပန္သြားသူေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ ေတြ႔ဖူးၾကတာပါပဲ။ ဘယ္နည္းဘယ္ပံုနဲ႔ အိမ္ကို ျပန္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ အားလံုးကေတာ့ “အိမ္ကို သတိရလို႔” တဲ့။

ၿမိဳ႕ကလူေတြဟာ ကိုယ္ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ရြာကိုျပန္တဲ့အခါ ၿမိဳ႕ကေန စားစရာျဖစ္ျဖစ္၊ လက္ေဆာင္ပစၥည္း ကေလးေတြပဲျဖစ္ျဖစ္ ဝယ္သြားယူသြားတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီလိုယူသြားတဲ့အခါ ဟိုကလူေတြကလည္း တန္ဖိုးရွိသည္ျဖစ္ေစ မရွိသည္ျဖစ္ေစ၊ သူတို႔ကို သတိတရရွိတယ္ဆိုတဲ့အေတြးေတြနဲ႔ ေပ်ာ္လို႔။

ဘာမွ မေပးႏိုင္ရင္ေတာင္ ၿမိဳ႕ကိုေရာက္ၿပီး ပညာေတြဘယ္ေလာက္ တတ္ေနၿပီ၊ ဘယ္ေလာက္ဝင္ဆံ့ေနၿပီ စတဲ့ သတင္းစကားေတြက ဟိုမွာရွိတဲ့သူေတြအတြက္ ႂကြားစရာ၊ ဂုဏ္ယူစရာေတြေပါ့။ တို႔ဆီမွာေနသြားတဲ့ ဘယ္သူေတာ့ျဖင့္ ၿမိဳ႕မွာ ဘယ္ေလာက္ေအာင္ျမင္ေနၿပီ၊ ဘယ္ဝါေတာ့ျဖင့္ ဘယ္ေလာက္တိုးတက္ေနၿပီ စသျဖင့္ပါပဲ။

ဒီလိုဆို က်ေနာ္တို႔ကေရာ …။

က်ေနာ္ဟာ ၿမိဳ႕ကိုေရာက္လာတဲ့ ေတာသားတေယာက္ ဆိုၾကပါစို႔။ က်ေနာ္လည္း ရြာကိုလြမ္းတာပါပဲ။ လြမ္းတယ္လို႔ ေျပာမွာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ရြာကိုျပန္ျဖစ္ခ်င္မွ ျပန္ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ယစ္မူးျခင္းနဲ႔ ႐ႈံးနိမ့္ျခင္းမ်ားက ရြာကိုမျပန္ျဖစ္ေအာင္ တားဆီးထားလို႔ပါ။

ယစ္မူးျခင္းဆိုတာ အရက္ေသစာမူးယစ္ျခင္းကို ဆိုလိုတာမဟုတ္ဘဲ ၿငိတြယ္စရာတခုခုကေန ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္တာကို ဆိုလိုပါတယ္။ အေပ်ာ္အပါးေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အခြင့္အလမ္းေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ သာယာမႈေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုဆြဲေဆာင္လို႔ ကိုယ္ကလည္း အဲဒီအေပၚမွာ မက္ေမာၿငိတြယ္သြားၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအေနအထားကေလး ပ်က္သြားမွာစိုးလို႔ ကိုယ္ခံုမင္ရာ ဝန္းက်င္ေလးကို မစြန္႔ႏိုင္ေတာ့ပါဘူူး။

ဒီစြဲလမ္းမႈက ေနာက္ကိုျပန္မလွည့္ ၾကည့္႐ံုတင္မကဘဲ ေရွ႕ကိုဆက္သြားဖို႔ တနည္းအားျဖင့္ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ေတာင္ ပ်က္ကြက္ၿပီး လမ္းတဝက္မွာ ရပ္ေနတတ္တဲ့ အထိပါပဲ။

႐ႈံးနိမ့္ျခင္းဆိုတာကေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈမရတဲ့အေနအထားတခုေပါ့။ ဘယ္ကိုေရာက္ရင္ ငါဟာ ဘာျဖစ္ရမယ္လို႔ ေႂကြးေၾကာ္ထားသူမ်ားအေနနဲ႔ သူတို႔ေႂကြးေၾကာ္ထားသလို မျဖစ္တဲ့အခါ မူလထြက္ခြာခဲ့တဲ့ေနရာကိုျပန္ဖို႔ ဝန္ေလးၾကပါတယ္။ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အတိုင္းအတာကို မေရာက္တာနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ႐ႈံးနိမ့္ေနၿပီလို႔ ထင္တတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။

ဒါက ေစာေစာက ယစ္မူးျခင္းထက္စာရင္ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈေပါင္း မ်ားစြာနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ေတြကုန္ခန္းေစမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဘာမွမထူးျပန္ပါဘူး။ ေသခ်ာတဲ့အခ်က္ကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ဟာ အိမ္အျပန္လွဖို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတဲ့ အေတြးတခုသာပါပဲ။

က်ေနာ့္ရြာမွာ က်ေနာ္တို႔ကို ေကြၽးေမြးလိုက္ရလို႔ ေျမဆီၾသဇာေတြ ကုန္ခန္းခဲ့ပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔ ထင္းဆိုက္လို႔လည္း သစ္ပင္ေတြ ကုန္သြားပါၿပီ။ သီးပင္စားပင္ေလးေတြလည္း နည္းပါးလာပါၿပီ။ က်ေနာ္တို႔က ေၾကာ့လို႔၊ ဟိုမွာကေတာ့ ေလ်ာ့လို႔။

အဲဒီေလ်ာ့ပါးမႈေတြကို ျဖည့္ဆည္းဖို႔ က်ေနာ္တို႔က ျပန္ၾကမွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ က်န္ေနတဲ့ အရင္းအျမစ္ကေလးေတြကိုပဲ ထပ္မံသြားေရာက္ၿပီး စားေသာက္ၾကမွာလား။

ဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အျပန္ခရီးအတြက္ ဘယ္လိုျပင္ဆင္ၾကမလဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ လက္ရွိေနထိုင္မႈေတြကေရာ ျပင္ဆင္ေနျခင္းေတြလား။

က်ေနာ္တို႔က ရြာကို တကယ္လြမ္းတာလား။ ။

ထိန္လင္း

သ႐ုပ္ေဖာ္ပံု - အင္တာနက္

ေရစီးသံ ဂ်ာနယ္
အတြဲ ၇၊ အမွတ္ ၃
ဇြန္လ ၁၆ ရက္၊ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၃)

ဒီလိုနဲ႔ဗ်ာ … တုိက္ပဲြက တရက္ၿပီးတရက္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့တယ္။ တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ က်န္းမာေရးဟာလည္း အခ်ိန္ေရြ႕တာနဲ႔အမွ် တျဖည္းျဖည္း က်ဆင္းလာတယ္။ ကိုကိုးကြၽန္းမွာ အစာငတ္ခံတယ္ ဆုိတာက တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြမွာလို စတိသေဘာ အစာငတ္ခံတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ ေရကလဲြၿပီး ဘာဆုိဘာမွ ပါးစပ္ထဲကို မသြင္းဘူး။ အစာကို အျပတ္ကို ျဖတ္တာ။ ေနာက္ၿပီး ေဆးဝါးလည္း ဘာမွမသြင္းရဘူး။ ဖ်ားတယ္ဆုိလွ်င္ ေပခံပဲ။

အဲဒါေၾကာင့္ပဲ က်ေနာ္တုိ႔က ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို ေန႔တုိင္းလာၿပီးေတာ့ စစ္ဖုိ႔၊ ဆရာဝန္ကိုေခၚလာဖုိ႔ အျမဲတမ္း က်ေနာ္တို႔က ေတာင္းဆုိတယ္။ အဲဒါ သူတုိ႔ဘက္ကလည္း လာပါတယ္။ ေန႔တုိင္း ဝင္လာတယ္။ ဝင္လာၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကို စစ္တယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ ဒီလူေတြရဲ႕ အသက္နဲ႔ကိုင္ၿပီး အက်ပ္ကိုင္ေနရတယ္ ဆုိတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီအသက္ရဲ႕ အေျခအေနကို ဒီအာဏာပိုင္ေတြကို အျမဲသိေနေစခ်င္တယ္ဗ်။

အဲဒါနဲ႔ သူတုိ႔ကလည္း ေန႔စဥ္ မနက္ပိုင္းမွာ လာၿပီးေတာ့ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ တိုင္းတယ္၊ ေသြးတုိးႏႈန္းတုိင္းတယ္၊ အပူခ်ိန္တုိင္းတယ္၊ လာစစ္ေဆးတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္ကလည္း သူတုိ႔ရဲ႕က်န္းမာေရး က်ဆင္းလာေနၿပီ ဆိုတာပဲ ျပတယ္။ တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြဟာ ဘာဆုိဘာမွ မစားဘူးဆုိတာကို ျပတယ္။ တကယ္လို႔ ေဆးစားမိတယ္၊ အစားတခုခု စားမိတယ္ဆုိရင္ ကုိယ္အေလးခ်ိန္က တန္႔ခံေနတာ။ တခါတေလ ျပန္ေတာင္ တက္လာေသးတယ္။ ဆားေလးေလာက္ စားလိုက္ရင္ကိုပဲ သိသာတယ္။

အဲလိုနဲ႔ပဲ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း ေန႔တုိင္းလာၾကည့္၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း မနက္တခါ ညေနတခါ ေထာင္ဗူးဝသြားၿပီးေတာ့ တေန႔ ၂ ခါ ေႂကြးေၾကာ္ ဆႏၵျပေနၾကတယ္။ ကြၽန္းေပၚမွာ ဆႏၵျပတယ္ဆုိတာက အစာငတ္ခံ တုိက္ပဲြဝင္တယ္ဆုိရင္ အဲဒီ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့လူေတြက တုိက္ပဲြဝင္တဲ့ အေဆာင္ေတြထဲမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ လွဲေနၾကတာေပါ့ေလ။ လွဲလိုက္ ထုိင္လိုက္ေပါ့။

အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြအတြင္းမွာ မပါတဲ့လူေတြက အဲဒီလူေတြကို ျပဳစုရတယ္။ ေနာက္ ကင္းေစာင့္ရတယ္။ လုံျခံဳေရးကင္း အျမဲေစာင့္ရတယ္။ အလွည့္နဲ႔ ၂၄ နာရီ က်ေနာ္တို႔ ကင္းေစာင့္တာလည္း လုပ္ရတယ္၊ ျပဳစုတာလည္း လုပ္ရတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔နဲ႔အတူအဖမ္းခံရတဲ့ အမႈတြဲလည္း အတူတူ၊ မႏၱေလးေထာင္ကပါလာတဲ့ မႏၱေလး ေဆးတကၠသုိလ္ ေနာက္ဆုံးႏွစ္က ကိုေအးျမင့္။ သူကေတာ့ အပင္ပန္းဆုံးေပါ့ဗ်ာ။ သူက လူနာေတြ ျပဳစုရတယ္။ သူကေတာ့ အလွည့္မရွိဘူး၊ သူ႔တေယာက္တည္းပဲ ၂၄ နာရီ ေစာင့္ၿပီးေတာ့ အိပ္ေတာ့လည္း အဲဒီ တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြ အနားမွာပဲ အိပ္ၿပီးေတာ့ သူက ေစာင့္ေနရတာပဲ။

အဲဒီေတာ့ ဒီလိုကာလအတြင္းမွာ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔က ေန႔တုိင္းကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ေတြ႔ေနရတာ။ သူတုိ႔လည္း ဝင္လာတယ္၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ဝင္လာရင္ ေနာက္ကေနၿပီးေတာ့ လိုက္သြားတာ။ သူတုိ႔ကို လႊတ္မထားဘူး။ အဲဒီေတာ့ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္က ေန႔တုိင္းေတြ႔ေနၾကတာ။

ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ စကား မေျပာဘူး။ သူတုိ႔ေျပာခ်င္ရင္ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ေျပာတယ္။ သူတုိ႔နဲ႔ေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ဣေႁႏၵအပ်က္ခံၿပီး ခင္ဗ်ားတုိ႔အထက္က ဘာမွအေၾကာင္းမျပန္ေသးဘူးလား ဆုိတာမ်ဳိး မေမးဘူး။ တခြန္းမွ မေမးဘူး။ အဲဒါ သူတုိ႔ဘက္ကလည္း အေလွ်ာ့ေပးခ်င္တယ္၊ ေစ့စပ္ခ်င္တယ္လို႔ ထင္သြားေစမယ့္ အေျပာအဆုိ အမူအယာမ်ဳိး ဘာမွမျပဘူး။ အဲလိုနဲ႔ေနလာတာ တလေတာင္ေက်ာ္လာခဲ့ၿပီ။

ဒါေပမယ့္ တခုေတာ့ရွိတာေပါ့ေလ၊ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း သူတုိ႔ အတြင္းေရး သတင္းေတြရေအာင္ ေမးတာမ်ဳိးဆုိ ႀကိဳးစားတယ္။ သူတုိ႔လည္း ႀကိဳးစားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔မွာလည္း က်ေနာ္တို႔နည္းေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ရတဲ့သတင္းေတြကိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔က ထိပ္တန္းလွ်ဳိ႕ဝွက္ထားတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ထိပ္ဆုံးေခါင္းေဆာင္ေတြပဲ သိတယ္။ တုိက္ပဲြဝင္ရဲေဘာ္ေတြလည္း မသိဘူး။ သူတို႔အတြင္းေရး အေတာ္ နက္နက္႐ႈိင္း႐ႈိင္းကို က်ေနာ္တုိ႔က သိေနရတယ္။

အဲလိုနဲ႔ မုိးေတြကလည္း တဖဲြဖဲြ၊ မုန္တုိင္းကလည္း မစဲ၊ တသဲသဲနဲ႔ တုိက္ပဲြဝင္လာလိုက္ၾကတာ တလလည္းေက်ာ္သြားေရာ ရာသီဥတုဆုိးဝါးတဲ့ဒဏ္ကို စၿပီး ခံစားၾကရေတာ့တာပဲ။ အဲဒါ ဘာလဲဆုိေတာ့ တုိက္ပဲြဝင္အေဆာင္ေတြရဲ႕ အဝင္အထြက္မွာက တံခါးက ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္ လုပ္ၾကရတာကိုး။

အဲလို ဖြင့္လိုက္ပိတ္ လိုက္လုပ္ရေတာ့ ခုနက မုန္တုိင္းေတြက ေဝါခနဲ ေဝါခနဲ ေလက ဝင္ဝင္လာတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဝင္အထြက္ အေပါက္နားရွိတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ မသက္သာဘူး။ က်ေနာ္တို႔က အဲဒီအေျခအေနကို သတိရမိေတာ့ အဲဒီတံခါးေပါက္ေတြမွာ က်ေနာ္တို႔ ဂုန္နီအိတ္ေတြနဲ႔ ကာၿပီးေတာ့ ကန္႔လန္႔ကာလို ကာတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်သြားၿပီ။

အဲဒီ ပထမ အဓိကအေဆာင္၊ တံခါးေပါက္နားမွာအိပ္တဲ့ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ဟာ အေအးမိၿပီးဖ်ားေရာ။ ဖ်ားတယ္ဆုိေတာ့ ကိုသိန္းၾကည္ရဲ႕ အေျခအေနဟာ ခ်က္ခ်င္းယုိင္က်လာတာ။ နဂိုက လူက ခပ္ဝဝပဲ။ တုိက္ပဲြထဲမွာလည္း အင္မတန္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ဣေႁႏၵရရနဲ႔ ေနတာ။

ဒါေပမယ့္ ဖ်ားတယ္ဆုိတာနဲ႔ တခါတည္း ယုိင္က်လာတာ။ နဂုိကမွ ဘာမွမစားဘဲ တလေက်ာ္ေနလာတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ဒီေရာဂါကို ဘယ္လိုမွ ခုခံႏုိင္စြမ္း မရွိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ နဂုိကတည္းကိုကလည္း အစာငတ္ခံတုိက္ပဲြတိုက္တယ္ဆုိကတည္းက ဘာေဆးမွ မစားဘူး၊ ဘာေဆးကုသမႈမ်ဳိးမွ မခံဘူးဆုိတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကလည္းရွိေနေတာ့ အေတာ္ကို သနားစရာေကာင္းတဲ့ အေျခအေနပဲ။

သူကေတာ့ ဣေႁႏၵ မပ်က္ဘူး။ တခ်က္မွ ဣေႁႏၵ မပ်က္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အျပင္က သူ႔အေျခအေနကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔တေတြကေတာ့ ဟာ … အင္မတန္ နာၾကည္း၊ အင္မတန္ ဝမ္းနည္း၊ သိပ္ကို ခံစားရခက္တဲ့ဟာမ်ဳိးတမ်ဳိးပဲ။

တကယ္က သူက စတာက သာမန္ အေအးမိတာေလးပဲ။ ကိုယ္လည္း မပူေသးဘူး။ အဲလိုအခ်ိန္မွာ သာမန္ ေဆးေလး APC လိုဟာမ်ဳိးေလး ေပးလိုက္ရင္ကိုပဲ ေပ်ာက္သြားမယ့္ဟာမ်ဳိး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔က ဒီအတုိင္းပစ္ထားရတဲ့အခါက်ေတာ့ နဂုိကတည္းကမွလည္း ကိုယ္ခံဓာတ္က မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းလိုလိုပဲ ကုိယ္ကပူလာၿပီးေတာ့ အေျခအေနဆုိးေတာ့တာပဲ။

သူ႔အေျခအေနက တျဖည္းတျဖည္း ဆုိးလာလိုက္တာ သတိမရွိေတာ့ဘူး။ သူ႔ဟာသူလည္း ေရမေသာက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ သူ႔ပါးစပ္ထဲကို ဂြမ္းစေလးနဲ႔ ေရစက္ေလးေတြ ခ်ေပးေနရတာ။ အဲဒီေတာ့ သူ႔အေျခအေနက မဟန္ေတာ့ဘူးဆုိတာ ရွင္းသြားတယ္။ အသက္႐ွဴလည္း တခါတခါ ေဖာက္လာတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဒီအေျခအေနကို က်ေနာ္တုိ႔ စခန္းတခုလုံးက သိေနၾက။ အားလုံးပဲ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္ေနၾကတယ္။ မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္တဲ့ သတင္းဆုိးတခုကို ေစာင့္ေနတဲ့သေဘာပဲ။

ဒီမွာ ေျပာစရာတခုက ကိုကိုးကြၽန္းတုိက္ပဲြေတြမွာ၊ စခန္းထဲမွာ တုိက္ပဲြတပဲြ တုိက္တယ္ဆုိလို႔ရွိရင္ အားလုံးက လုိက္နာၾကတဲ့ အခ်က္တခ်က္ ရွိတယ္။ အဲဒါ စည္းကမ္းလိုေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။

အဲဒါဘာလဲဆုိေတာ့ ဘယ္အဖဲြ႔အစည္းကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ရန္သူကို တုိက္ပဲြဝင္တယ္ဆုိရင္ က်န္တဲ့လူေတြက အဲဒီတုိက္ပဲြကို ေလးစား အသိအမွတ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႔ စခန္းအျပင္ကို မထြက္ၾကဘူး။ ထင္းေခြ၊ ေရခပ္ မလုပ္ၾကဘူး။ အျပင္မွာသြားၿပီး ေရခ်ဳိးတာလည္း မလုပ္ၾကဘူး။ ကိုယ့္ ေတာင္ယာေတြ ဘာေတြရွိလည္း ေတာင္ယာကို မသြားေတာ့ဘူး။ ေတာင္ယာက အသီးေတြ ဘယ္သူ ဆြတ္စားစား၊ ၾကက္တူေရြးေတြပဲ စားစား ဒီတုိင္းပဲ ပစ္ထားလိုက္တာ။

ဒီစခန္းထဲမွာလည္း တူရိယာပစၥည္း မတီးဘူး။ ေဘာ္လီေဘာ၊ ျခင္းလုံးစတဲ့ အားကစားလည္း ဘာမွမလုပ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္အေျခအေနကို သိေနေတာ့ သူ႔ရဲ႕ အေဆာင္ပတ္ဝန္းက်င္မွာပဲ က်ေနာ္တုိ႔ ေစာင့္ေနၾကတာ။

သူ က်ဆံုးမယ့္ေန႔မွာ မနက္အေစာႀကီးကတည္းက က်ေနာ္တို႔ အဲဒီနား ပတ္ဝန္းက်င္မွာပဲ နားတစြင့္စြင့္နဲ႔ ေစာင့္ေနၾကတာပဲ။ ကင္းေစာင့္ဖုိ႔ တာဝန္က်တဲ့လူကေတာ့ အဲဒီ သူ ကင္းေစာင့္ရမယ့္ေနရာမွာ သြားေစာင့္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ ဒီအနီးအနားတဝုိက္ တဝဲလည္လည္နဲ႔ပဲ ေစာင့္ေနၾကတာ။

အဲလိုနဲ႔ အဲဒီေန႔ခင္း ၂ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ တုိက္ပဲြဝင္ရက္ ၃၈ ရက္ေပါ့ေလ။ (က်ေနာ္ကလည္း အျပင္မွာ)။ သူ႔ ကုတင္ေလာက္ဆီကေနၿပီးမွ “သတိ” ဆုိတဲ့ စစ္မိန္႔ေပးသံႀကီး ၾကားလာတာ။ သူ႔ကုတင္ ေျခရင္းဘက္ဆီက ဆုိတာ သိတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ … “စစ္အစိုးရရဲ႕ ဖိႏွိပ္ညႇဥ္းပန္းမႈကို ရဲရင့္ဂုဏ္ေျပာင္စြာ တုိက္ပဲြဝင္ရင္း က်ဆုံးသြားတဲ့ အာဇာနည္ ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ကို အေလးျပဳ” ဆုိတဲ့ အမိန္႔ေပးသံ ဆက္တုိက္ေပၚလာတာ။

က်ေနာ္တုိ႔လည္း ေနရာကေန အေလးျပဳလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒါၿပီးတဲ့ေနာက္ နဂုိကတည္းက စီစဥ္တုိင္ပင္ထားတဲ့အတုိင္း “အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္း … စ … ဆုိ” ဆုိတဲ့ စစ္မိန္႔ေပးသံတခု ေပၚလာတယ္။

အဲလို အမိန္႔ေပးသံလည္းေပၚၿပီးေရာ ႏုိင္ငံတကာသီခ်င္းကို ျဖည္းျဖည္းညင္းညင္း ေလးေလးနက္နက္ ညီညီညာညာနဲ႔ ဝုိင္းဆုိၾကတယ္။ အျပင္မွာရွိတဲ့ က်ေနာ္တုိ႔လည္း လိုက္ဆုိၾကတယ္။ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြလည္းပဲ ကိုယ့္အိပ္ယာကေနကိုယ္ အသံေလးမွ်ဥ္းမွ်ဥ္းနဲ႔ လိုက္ၿပီးဆုိၾကတာ။ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

အဲလိုဆုိၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ေထာင္ဗူးဝကို သြားၾကတာ။ ေထာင္ဗူးဝမွာ စု႐ုံးၿပီးေတာ့ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကို လွမ္းေခၚတယ္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ လာတဲ့အခါမွာ က်ေနာ္တို႔က ရဲေဘာ္ သိန္းၾကည္ က်ဆုံးသြားၿပီျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သူတုိ႔ကို ေျပာျပတယ္။

ေျပာျပၿပီးေတာ့မွ သူတို႔ဘက္ကို လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီးေတာ့ “ရဲေဘာ္သိန္းၾကည္ကို သတ္တာ၊ စစ္အစိုးရ စစ္အစိုးရ။ ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ၊ အလိုမရွိ အလိုမရွိ။ ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ ဖ်က္သိမ္းပစ္ ဖ်က္သိမ္းပစ္” ဆုိၿပီးေတာ့ နာနာၾကည္းၾကည္းနဲ႔ အသံကုန္ေအာ္ၾကတာ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

အေမ႐ိုင္း (နိဂံုးပိုင္း)

အေမသည္စာကို ကပ်ာကယာ အိတ္ထဲသို႔ထည့္လိုက္သည္။ ႐ုတ္တရက္မို႔ အေမ့မွာ မ်က္ရည္ေတြသုတ္ပစ္ရန္ အခ်ိန္မရ၊ သို႔ေသာ္ ဘာမွမျဖစ္သလိုပင္ အေမသည္ စစ္သားကေလးမ်ားအား ႏႈတ္ဆက္ႀကိဳဆိုလိုက္သည္။

စစ္သားကေလးမ်ားမွာ စိတ္တက္ႂကြေနပံုရသည္။ သူတို႔လက္ထဲမွာ ယုန္တေကာင္ပါလာသည္။ အလစ္သုတ္လာျခင္း အမွန္ပင္ ျဖစ္ရမည္။ သူတို႔သည္ အေမ့အား ေျချပလက္ျပႏွင့္ ပြဲေကာင္းတပြဲ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္လိုေၾကာင္း ေျပာၾကသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အေမသည္ ေန႔လယ္စာအတြက္ စတင္ျပင္ဆင္သည္။

ယုန္ကိုသတ္ရမည့္အခ်ိန္သုိ႔ေရာက္သည္တြင္ အေမ စိတ္မပါေတာ့ေပ။ ယုန္ကို သတ္ရမည့္အလုပ္မွာ အေမ့အဖို႔ မလုပ္စဖူးေသာ အလုပ္မဟုတ္ေပမယ့္လည္း ယခုတြင္မူ အေမက မျပဳရက္ေအာင္ ျဖစ္ေနသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ စစ္သားကေလးတေယာက္က ယုန္ကို နားထင္တခ်က္ထိုးၿပီး သတ္ေပးရသည္။ အသက္မရွိေတာ့မွပင္ အေမသည္ ယုန္ကို အေရခြံဆုတ္ခြာရသည္။ ဤတြင္လည္း ယုန္ကေလး၏ ပူေႏြးေသာေသြးမ်ားက မိမိ၏လက္ႏွစ္ဖက္လံုးမွာ ေပက်ံၿပီး တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ ေအးစက္ကာခဲလာသည္ကို ျမင္ရေသာအခါ အေမသည္ တကိုယ္လံုး ေျခဆံုးေခါင္းဖ်ား တုန္လႈပ္သြားသည္။ အေမ၏ မ်က္စိထဲတြင္လည္း ခႏၶာကိုယ္ထက္ပိုင္းျပတ္ကာ ေသပြဲဝင္ရရွာေသာ သားႀကီးကို ျမင္ေယာင္လာသည္။

က်ည္ဆန္ထိမွန္စဥ္ကဆိုလွ်င္ သားႀကီးမွာသည္ ယုန္ကေလးလိုပင္ ေသြးစိမ္းေတြလႊမ္းကာ အသည္းႏွလံုး ကေတာ့ လႈပ္ခတ္ေနဆဲျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ထမင္းစား စားပြဲမွာ အေမသည္ စစ္သားကေလးမ်ားႏွင့္အတူ ထိုင္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ အေမသည္ တလုတ္မွ်ပင္ မ်ဳိ၍ မရပါေခ်။ စစ္သားကေလးမ်ားက ဒါကို သတိမထားမိ။ ယုန္သားကိုသာ ေခါင္းပင ္မေဖာ္ႏိုင္ဘဲ ပလုတ္ပေလာင္း စားၾကသည္။

ခုလို သူတို႔စားပံုကို အေမက မ်က္စိေထာင့္ကပ္၍ ၾကည့္ေနကာ စိတ္ထဲမွာ အၾကံတခုျဖစ္ေပၚေန၏။ ႏႈတ္ကေတာ့မူ ဘာတခြန္းမွ မေျပာ။ ဤသို႔ျဖင့္ အေမ့မ်က္ႏွာမွာ ဘာမွ် ထူးျခားခ်က္မေတြ႔ႏိုင္ရာ စစ္သားကေလးမ်ားက ဘာကိုမွ် မရိပ္မိ။

ခုလိုေနရင္းက အေမသည္ ႐ုတ္တရက္ပင္ စစ္သားကေလးမ်ားအား …

“ေဟ့ … တို႔မ်ား အတူေနလိုက္ၾကတာ တလေတာင္ရွိသြားၿပီ၊ မင္းတို႔နာမည္ေတြ အေမ မသိရေသးပါလား”

(အေမႏွင့္ ဘာသာစကားခ်င္းမတူသျဖင့္) ေျချပလက္ျပႏွင့္ အေမေျပာသည္ကို အတန္ၾကာမွ သေဘာေပါက္သြားၾကသည္။ ထိုအခါမွ စစ္သားကေလးမ်ားသည္ အေမ့အား သူတို႔၏နာမည္ေတြကုိ ေျပာျပသည္။

အေမကမူ နာမည္ေတြကုိ ၾကားရ႐ံုႏွင့္ မေက်နပ္ေသး။ စာရြက္တရြက္ေပၚမွာ တဦးခ်င္း၏ နာမည္၊ မိသားစု၏ ေနရပ္လိပ္စာေတြကို ေရးေပးခိုင္းသည္။ ထို႔ေနာက္ အေမသည္ နာမည္ႏွင့္ လိပ္စာေတြကို သူ႔မ်က္မွန္ ထုတ္တပ္ကာ ဖတ္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဂ်ာမန္စာမို႔ သူ မဖတ္တတ္။

သို႔ေသာ္ သည္စာရြက္ကိုေခါက္ကာ သားျဖစ္သူေသဆံုးေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားစာႏွင့္အတူ အိပ္ကပ္ထဲမွာ ထည့္ထားလိုက္သည္။ စားေသာက္ၿပီးစီးေသာအခါ အေမက …

“ေဟ့ … မင္းတို႔အတြက္ အေမ အလုပ္တခု စီစဥ္ထားတယ္”

ေျပာရင္း အေမသည္ စစ္သားကေလးမ်ား အိပ္စက္ရာ အထပ္ခိုးေပၚသို႔ ျမက္ေျခာက္မ်ားကိုစ၍ သယ္ေဆာင္ေတာ့၏။ စစ္သားကေလးမ်ားမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ အေမ ဘာေတြလုပ္ေနပါလိမ့္ဟု ေတြးေနၾကသည္။ အေမကမူ သူတို႔တေတြ အိပ္စက္သည့္အခါ ပို၍ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိေစရန္ဟု ႏႈတ္မွ သူ႔ဘာသာ ျပင္သစ္ဘာသာစကားႏွင့္တမ်ဳိး၊ လက္ရိပ္ေျခရိပ္ႏွင့္တစ္မ်ဳိး ရွင္းျပသည္။

သည္တြင္ စစ္သားကေလးမ်ားကလည္း ျမက္ေျခာက္ေတြ ဝိုင္းဝန္း သယ္ပိုးၾကေလသည္။ ျမက္ေျခာက္ အလႊာေတြကား တဲ၏ေခါင္မိုးႏွင့္ ထိလုမတတ္ မ်ားျပားလွ၏။ ဤသို႔ျဖင့္ သူတုိ႔အိပ္ရာမွာ ခပ္သင္းသင္းကေလး ေမႊးေနဆဲျဖစ္ေသာ ျမက္ေျခာက္မ်ား ေလးဖက္ေလးတန္ ဝန္းရံလ်က္ ရွိေနေလ၏။

ညစာစားခ်ိန္တြင္လည္း အေမသည္ ဘာမွ်မစားႏိုင္ျဖစ္ေန၏။ ဤသည္ကိုျမင္ေသာအခါ စစ္သားေလးတဦးက စိုးရိမ္တႀကီး ေမးလာသည္။ ထိုအခါ အေမသည္ ေလနာထသည္ဟု ရွင္းျပသည္။

စားေသာက္ၿပီးစီးသြားေသာအခါ အေမသည္ မီးဖိုကာ လႈံေနလိုက္သည္။ စစ္သားကေလးမ်ားသည္ ညစဥ္ျပဳေနက်အတိုင္း သူတို႔အိပ္စင္ရွိရာသို႔ ေလွကားမွ တက္သြားၾကသည္။

သူတို႔ အိပ္စင္ေပၚသို႔ ေရာက္သည္ဆိုလွ်င္ပင္ အေမသည္ ေလွကားကုိ ေဘးဘက္သို႔ ေရႊ႕ထားလိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အေမသည္ တံခါးကို အသံမၾကားေအာင္ဖြင့္ၿပီး အျပင္ဘက္သို႔ ထြက္သြားကာ ေကာက္႐ိုးေတြ သယ္လာၿပီး မီးဖိုခန္းထဲတြင္ ခန္းလံုးျပည့္ ပံုလိုက္သည္။

ႏွင္းသည္းေနသျဖင့္လည္း အေမ သြားလာလႈပ္ရွားသံတို႔ကို စစ္သားကေလးမ်ား မၾကားရေပ။ အေမသည္ မၾကာခဏ အျပင္ထြက္ကာ အေမ အထက္ထပ္ကုိ နားစြင့္ၾကည့္သည္။ စစ္သားကေလးမ်ားကား အိပ္ေမာက်ေနကာ တေယာက္ကိုတမ်ဳိး သံစံုက်ဴး၍ ေဟာက္ေနၾကေလၿပီ။

မိမိ၏ျပင္ဆင္မႈမ်ား ျပည့္စံုၿပီးစီးၿပီဟု ယူဆေသာအခါ အေမသည္ ေကာက္႐ိုးအထံုးတထံုးကို ေစာေစာက ဖိုထားေသာ မီးဖိုေပၚသို႔ ပစ္တင္လိုက္သည္။ ဤေကာက္႐ိုးစည္းမွာ မီးစြဲေသာအခါ အျခားေကာက္႐ိုးစည္းေတြ အေပၚသို႔ ပစ္တင္လိုက္ျပန္၏။ ၿပီးလွ်င္ အေမသည္ တဲအျပင္ထြက္ၿပီး ေစာင့္ၾကည့္ေနလိုက္သည္။

စကၠန္႔ပိုင္းအတြင္းမွာပင္ တဲ၏အတြင္းပိုင္းတခုလံုး မီးေတြထိန္ကာ မီးဖိုထဲမွာဆိုလွ်င္ မီးပံုႀကီးတပံုျဖစ္လာသည္။ မီးေတာက္မီးက်ည္းေတြ ရဲရဲေတာက္ေနေသာ မီးဖိုႀကီးအျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့၏။

ထိုမီးဖိုႀကီးမွထြက္လာေသာ မီးလွ်ံမ်ားေၾကာင့္ အျပင္ဘက္က ႏွင္းျပင္ႀကီးမွာ အနီေရာင္ လႊမ္းသြားေလသည္။
႐ုတ္တရက္ပင္ အထက္ထပ္မွာ က်ယ္ေလာင္ေသာ အသံတခု ထြက္လာသည္။ ၎ႏွင့္တဆက္တည္းပင္ ထိတ္လန္႔ျခင္း၊ နာက်င္ျခင္း စေသာ ေဝဒနာမ်ားေၾကာင့္ စူးရွေသာ ေအာ္သံမ်ားလည္း ၾကားရသည္။ မၾကာမီ တံခါးေပါက္ရွိ နံရံႀကီးၿပိဳကာ အထက္ထပ္မွာလည္း ၿပိဳသြားသည္။

ဤတြင္ မီးၫြန္႔မီးေတာက္မွာ ပို၍ႀကီးထြားလာၿပီး အထက္သို႔ လိပ္၍လိပ္၍ တက္လာျပန္၏။ ထိုမွတခါ တဲ၏အမိုးကို မီးေတာက္မ်ားသည္ ထိုးေဖာက္ကာ အလြန္ႀကီးမားေသာ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးႀကီးပမာ ေကာင္းကင္ဘက္သို႔ အလင္းေရာင္ ထိုးေန၏။ ဤအခ်ိန္တြင္ကား တဲကေလးတခုလံုးမွာ မီးလွ်ံမ်ားျဖင့္ ဟုန္းဟုန္းေတာက္သြားေတာ့၏။

တဲအတြင္းမွ နံရံမ်ား ၿပိဳက်သံမ်ားႏွင့္ ယက္မ၊ ထုတ္ စသည္မ်ား ၿပိဳက်သံမ်ားကလြဲ၍ အျခားအသံမ်ား မၾကားရ။ အမိုးတခုလံုးၿပိဳက်ၿပီးေနာက္ မီးလံုးႀကီးမွာ မီးေတာက္မ်ား ေဝေဝဆာလ်က္ တက္သြားျပန္၏။ ဤတြင္ ႏွင္းက်ေနေသာ တဲ၏ဝန္းက်င္တခုလံုးမွာ နီက်င္က်င္ျဖစ္ေနေသာ ေဘာ္ေငြေရာင္ဝတ္လႊာ႐ံုသဖြယ္ ျမင္ရေလသည္။

အေဝးဆီက ေခါင္းေလာင္းသံတခု စတင္ထြက္ေပၚလာသည္။ အေမ႐ိုင္းကား မီးေလာင္ကြၽမ္း၍ ပ်က္စီးသြားၿပီျဖစ္ေသာ သူ၏ တဲကေလးေရွ႕မွာပင္ ရပ္ျမဲရပ္လ်က္။ အေမသည္ ပုခံုးထက္မွာ ေသနတ္ကို လြယ္ထားသည္။ သား၏ေသနတ္ ျဖစ္သည္။ အကယ္၍တဲအတြင္းမွ စစ္သားကေလး တေယာက္ေယာက္ ေျပးထြက္လာလွ်င္ ပစ္သတ္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ပင္တည္း။ တဲတခုလံုး မီးကြၽမ္းသြားေတာ့မွ အေမသည္ ေသနတ္ကို မီးေတာက္ေတြထဲသို႔ ပစ္သြင္းလိုက္သည္။ ဤတြင္ ေပါက္ကြဲသံတခ်က္ ထြက္သြားသည္။

ေခတၱအၾကာတြင္ လယ္သမားအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ဂ်ာမန္စစ္သားမ်ား ေရာက္လာၾကသည္။ အေမကား တစံုတခုအတြက္ ေက်နပ္အားရသည့္အသြင္ႏွင့္ ဣႁႏၵရစြာပင္ သစ္ငုတ္တိုတခုအေပၚမွာ ထုိင္ေနသည္။ ျပင္သစ္စကားကို ျပင္သစ္တစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ ေျပာဆိုတတ္ေသာ ဂ်ာမန္စစ္သားတစ္ေယာက္က အေမ့အား …

“ခင္ဗ်ာ့ စစ္သားကေလးေတြေကာ ဘယ္မွာလဲ”

အေမသည္ သူ၏ အ႐ိုးေပၚအေရတင္ လက္တေခ်ာင္းကို မီးပံုႀကီးဘက္သို႔ ဆန္႔တန္းၿပီး စီလြင္ေသာအသံျဖင့္ ေျဖလိုက္သည္။

“ေဟာ … ဟိုထဲမွာ”

ဤတြင္ စစ္သားမ်ားသည္ အေမ့အနီးသို႔ ဝိုင္းအံုတိုးေဝွ႔လာကာ …

“မီးက ဘယ္လုိ စေလာင္တာလဲ”

အေလာတႀကီး ေမးၾကသည္ကုိ အေမက ဟစ္ေႂကြးေျဖလိုက္သည္။

“ငါ … ငါ ႐ိႈ႕လိုက္တာ”

႐ုတ္တရက္ေသာ္ စစ္သားမ်ားမွာ အေမ့စကားမ်ားကို မယံုႏိုင္ၾက။ သူ႔တဲကေလး မီးေလာင္သြားသည့္ ေသာကရတက္ေၾကာင့္ စိတ္ေဖာက္ျပန္သြားသည္ဟု ထင္လိုက္သည္။

သို႔ေသာ္ လူေတြက အေမ့အနီးသို႔ေရာက္ေအာင္ တိုးေဝွ႔ ဝိုင္းအံုလာၾကသည့္အခါ အေမသည္ သားျဖစ္သူ ေသဆံုးသည့္အေၾကာင္းစာရရွိသည္မွအစ တဲကေလးႏွင့္အတူ မီးသင့္သြားၾကေသာ စစ္သားမ်ား၏ ေအာ္သံအဆံုး၊ အေမ၏ခံစားခ်က္ စေသာ အေသးစိတ္ကေလးမ်ားပါမက်န္ ေျပာျပလိုက္ေလသည္။

ဇာတ္ေၾကာင္းအကုန္အစင္ ေျပာျပၿပီးေသာအခါ အေမသည္ အိပ္ကပ္ထဲမွ စာရြက္ကေလး ၂ ရြက္ကို ထုတ္လိုက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ တဲကေလးဘက္မွလာေသာ မီးေရာင္ျဖင့္ ဖတ္႐ႈရန္ မ်က္မွန္ကုိပါထုတ္ၿပီး တပ္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ စာရြက္တရြက္ကိုျပကာ …

“ဒါက သားႀကီး ေသဆံုးေၾကာင္း သတင္းပါတဲ့စာပဲ”

ေျပာၿပီး ေနာက္စာရြက္ကိုထုတ္ကာ မီးေတာက္ေတြႏွင့္ ရဲရဲနီေနဆဲျဖစ္ေသာ တဲဘက္သို႔ေခါင္းဆတ္ျပရင္း … …

“ဒီစာရြက္မွာ သူတို႔နာမည္ေတြ၊ လိပ္စာေတြ ပါတယ္။ သူတို႔မိသားစုေတြဆီ အေၾကာင္းၾကားႏိုင္ေအာင္လို႔”

ေျပာေျပာဆိုဆို ထိုစာရြက္ကို အေမသည္ ေအးေအးလူလူပင္ ဂ်ာမန္စစ္ဗိုလ္အား ေပးလိုက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အေမသည္ သူ႔ပုခံုးေပၚတြင္ လက္တဖက္ တင္ထားေသာ ဂ်ာမန္စစ္ဗိုလ္ကို ေမာ့ၾကည့္ကာ …

“ဒီမယ္ ေမာင္ရင္၊ ဒီကေလးေတြ ဘယ္လိုေသတယ္ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ စာေရးအေၾကာင္းၾကားပါ၊ က်ဳပ္ သတ္လို႔ ေသတယ္ဆိုတာကိုလည္း ထည့္ေရးပါ၊ က်ဳပ္နာမည္က ‘ပီတိုေရဆင္မြန္’ အဲ … အဲ … အေမ႐ိုင္းႀကီးလို႔ လူေတြေခၚၾကတဲ့ မိန္းမႀကီးေပါ့၊ ဒါကို မေမ့ပါနဲ႔”

စစ္ဗိုလ္သည္ ဂ်ာမန္ဘာသာႏွင့္ အမိန္႔တရပ္ကို ေဒါသတႀကီး ေအာ္ဟစ္ထုတ္ျပန္လိုက္သည္။ ဤတြင္ စစ္သားမ်ားက အေမ့အားဆြဲေခၚကာ တဲ၏နံရံတခုသို႔ တြန္းထိုးကပ္ထားလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ စစ္သား ၁၂ ေယာက္သည္ အေမႏွင့္ ကိုက္ ၂၀ အကြာတြင္ တန္းစီကာ ရပ္လုိက္ၾကသည္။

အေမကမူ စဥ္းငယ္ကေလးမွ် တုန္လႈပ္ျခင္း မရွိ။

နားလည္မႈရွိႏွင့္ထားသူပီပီ သူ႔ဘဝနိဂံုးကို ေအးေအးလူလူပင္ ေစာင့္ေနလိုက္၏။

စစ္ဗိုလ္ထံမွ အမိန္႔ေပးသံ ထြက္လာသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေသနတ္သံေတြ စည္စည္ညံသြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ေသနတ္သံတခ်က္ ဆက္၍ ၾကားလိုက္ရသည္။ အေမကား ပံုလ်က္သားလဲၿပိဳမသြားဘဲ ေျခေထာက္ေတြ အျဖတ္ခံလိုက္ရသကဲ့သို႔ ေရွ႕သို႔ စိုက္က်သြားသည္။

ဂ်ာမန္စစ္ဗိုလ္သည္ အေမ့အနီးသို႔သြားကာ ၾကည့္လိုက္သည္။ အေမ့၏ ခႏၶာကိုယ္မွာ ထက္ပိုင္းျပတ္လုနီးနီး ျဖစ္ေန၏။ လက္တဖက္ကေတာ့မူ သူ႔သားေသဆံုးေၾကာင္း သတင္းပို႔လိုက္သည့္ စာေခါက္ကေလးကို ဆုပ္ျမဲဆုပ္ထားသည္။ ထိုစာေခါက္ကေလးမွာ ယခုအခါ ေသြးျခင္းျခင္းနီေနၿပီတည္း။

* * *

ဇာတ္လမ္းဆံုးသြားေသာအခါ သူငယ္ခ်င္း ဆာေဗာက …

“ဂ်ာမန္ေတြည္း ေဒါသမထိန္းႏိုင္ေသးဘဲ တဲကေလးနဲ႔ အနီးဆံုးျဖစ္ေနတဲ့ အိမ္ႀကီးကို ဖ်က္ဆီးလိုက္ၾကတယ္။ က်ေနာ့္အိမ္ႀကီးေပါ့ဗ်ာ”

က်ေနာ္ကေတာ့မူ တဲကေလးႏွင့္အတူ မီးေလာင္ကာ ေသဆံုးသြားၾကသည့္ စစ္သားကေလးမ်ား၏ မိခင္မ်ားကို တလွည့္၊ တဲ၏နံရံကုိမွီကာ ေသနတ္အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာကို ခံယူရင္း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေသပြဲဝင္သြားသည့္ မိခင္၏ သတၱိကို တလွည့္ ေတြးေနမိသည္။ထိုသို႔ ေတြးေနရာက ေျမျပင္ကို ငံု႔ၾကည့္မိၿပီး ခဲကေလးတလံုးကို ေကာက္ယူလိုက္မိသည္။ ထိုခဲလံုးကေလးမွာ မီးသင့္ထားသျဖင့္ မည္းလ်က္ပင္ရွိေနပါေသးသည္။

ဗမိုး - ျမန္မာျပန္
(ႏိုင္ငံတကာ အေမမွ)
ေမာ္ပါဆြန္း၏– Mother savage

သ႐ုပ္ေဖာ္ - မင္းေက်ာ္ခိုင္

မုန္တိုင္းကိုဆန္၍ ပင္လယ္ကိုျဖတ္ေသာအခါ (၂၂)

အေထြေထြ ျပင္ဆင္မႈမ်ား

ဖထီးမန္းက ကၽြန္းမႀကီး၏အေနာက္ဘက္ကမ္းေျခမွ ပတ္ၿပီးျပန္သည္။ က်ေနာ္က ကၽြန္းမႀကီး အေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခမွ ပတ္ၿပီးျပန္သည္။ ၿပီးမွ စခန္းထဲ ျပန္ဝင္သည္။ ေနာက္ရက္မ်ားတြင္ ရြက္တိုင္ႏွင့္ ေလွာ္တက္ကို ေတာထဲတြင္ လုိက္ရွာပါသည္။ ရြက္တိုင္မွာ ကၽြန္းေပၚတြင္ေပါက္ေသာ ေျဖာင့္တန္းေနၿပီး အသားျဖဴသည့္ သစ္ပင္တမ်ဳိးရွိသည္။ ၎ကို သစ္ျဖဴပင္ဟု က်ေနာ္တို႔ နာမည္ေပးထားပါသည္။

၎သစ္ျဖဴသည္ ေပ်ာ့ၫြတ္ၿပီး အသားဆတ္လြယ္ က်ဳိးလြယ္ျခင္း မရွိပါ။ ဤသစ္ျဖဴသားကို ရြက္တိုင္အျဖစ္ အသံုးျပဳဖို႔ ေရြးခ်ယ္လိုက္ပါသည္။ ေျခသလံုးအရြယ္ရွိ သစ္ျဖဴပင္ ၂ ပင္ကို ရွာၿပီး ခုတ္လိုက္ပါသည္။

ရြက္တိုင္အရွည္ကို ၁၂ ေပခန္႔ထားပါသည္။ ရြက္တိုင္ ၂ တိုင္ကို အခြံခြာၿပီး ေတာထဲမွ ထမ္းထုတ္လာခဲ့သည္။ ဗိုလ္တင့္တယ္တို႔ေတာင္ယာနားတြင္ ဝွက္ထားလုိက္ပါသည္။ ရြက္တိုင္ ၂ တိုင္မွာ က်န္တတိုင္သည္ အရံရြက္တိုင္အျဖစ္ အဆင္သင့္လုပ္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

ေနာက္ေန႔မ်ားတြင္ ေလွာ္တက္ကို လိုက္ရွာခုတ္ပါသည္။ ေလွာ္တက္မွာ စစ္ပင္မွ စစ္သားကို ေရြးပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ျမစ္ဝကၽြန္းေပၚတြင္ ေလွာ္တက္လုပ္သည့္ အသားမ်ားထဲတြင္ ကၽြန္း၊ ပ်ဥ္းမႏွင့္ စစ္ပင္အသားကို ေလွာ္တက္လုပ္တာ ေတြ႔ဖူးပါသည္။ ေလွာ္တက္ကို ၃ ေခ်ာင္း ခုတ္သည္။ တေခ်ာင္းမွာ အရံအတြက္ျဖစ္သည္။ ၇ ေပေက်ာ္ေလာက္ ရွည္မည္ထင္သည္။ ရြက္တိုင္ႏွင့္ ေလွာ္တက္မ်ားကို ခုတ္ၿပီးသည့္ေနာက္ ညဘက္တြင္ ဂ်ယ္ရီကၽြန္းကေလး၏ ဆပ္သြားဖူး႐ံုထဲသို႔ ပို႔ထားလိုက္ပါသည္။

ေလွအတြက္ ပြဲညက္ (အင္တြဲ) လိုပါသည္။ ေလွပ်ဥ္အစပ္တြင္ ပြဲညက္ႏွင့္ ေထးရ ဖာရပါသည္။ ကၽြန္းေပၚတြင္ ေတာေဂြးပင္ႏွင့္ဆင္တူေသာ အပင္တမ်ဳိးရိွပါသည္။ ၎အပင္သည္ ေလမိုးဒဏ္ေၾကာင့္ အကိုင္းက်ဳိးက်သည့္ ေနရာတြင္ အေစးမ်ားထြက္ပါသည္။ ၎အေစးမ်ားသည္ လႏွင့္ခ်ီၿပီးၾကာလွ်င္ မာေျခာက္ၿပီး ခဲသြားပါသည္။ မာေျခာက္ၿပီးခဲသြားေသာ အင္တြဲတံုးကို က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္ လိုက္ရွာၾကၿပီး ေကာက္ပါသည္။

အင္တြဲတံုးကို အမႈန္႔ေထာင္းရာတြင္ ေတာထဲသြားၿပီး ေထာင္းပါသည္။ ဖထီးမန္းက ျခံဳထဲဝင္ၿပီး ေထာင္း၊ က်ေနာ္က အျပင္က ကင္းေစာင့္။ အမႈန္႔ျဖစ္လာေတာ့ အင္တြဲမႈန္႔၊ တခ်ဳိ႕က ပြဲညက္မႈန္႔ဟု ေခၚပါသည္။ ၎အမႈန္႔ကို ေရနံဆီႏွင့္နယ္လွ်င္ ေပ်ာ့အိၿပီး စီးလာပါသည္။ ေလွပ်ဥ္ခ်ပ္ ၂ ခု၏ အစပ္ၾကားတြင္ ပြဲညက္ႏွင့္ ဖာရ ေထးရပါသည္။

ရြက္တိုင္လည္း ၿပီးၿပီ။ ေလွာ္တက္လည္း ၿပီးၿပီ။ ပြဲညက္လည္း ၿပီးၿပီ။ ေလွကို ေဘးကေန ဝါးလံုးညႇပ္ၿပီး တြဲထားမည္။ ေဘာအျဖစ္ႏွင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ေလွလူးျခင္း၊ တိမ္းျခင္းႏွင့္ လႈိင္းဒဏ္ခံႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဤအစီအစဥ္ စိတ္ကူး စိတ္သန္းမ်ား သည္လည္း ဖထီမန္းေအာင္ၾကည္၏ အစီအမံႏွင့္ စိတ္ကူးစိတ္သန္း ျဖစ္ပါသည္။

ကၽြန္းမွာ ဝါး အေတာ္ရွားပါသည္။ စခန္းႏွင့္ ၃ မုိင္ေလာက္ေဝးေသာ ေတာနက္ထဲတြင္ ဝါး႐ံုတ႐ံု ရွိပါသည္။ လူႀကီး လက္ေကာက္ဝတ္ေလာက္ အရြယ္အစားေတြကို ခုတ္ယူပါသည္။ ေလွတဖက္တခ်က္ကို ၂၅ လံုးစီ တြဲထားမည္။ ဝါးလံုးမ်ားကို ၉ ေတာင္ခန္႔စီ အရွည္ခုတ္ပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ဗိုလ္တင့္တယ္ ေတာင္ယာအထိ ထမ္းလာၿပီး ဝွက္ထားပါသည္။

ဝါးလံုးကိုခ်ည္ဖို႔အတြက္ သြပ္နန္းႀကိဳးကို ၁၂ လံုးတြဲ ဝင္းအသစ္တခုထဲမွ ဘားတိုက္တန္းလ်ားထဲတြင္ သြယ္ထားေသာ သြပ္နန္းႀကိဳးကို က်ေနာ္ယူၿပီး ခိုးျဖဳတ္ယူလိုက္သည္။ လွ်ပ္စစ္ဝါယာႀကိဳးေတြကိုလည္း အလားတူ ျဖဳတ္ယူပါသည္။

က်ေနာ္တို႔ အက်ဥ္းသမားမ်ားေနေသာ ၁၂ လံုး ဝင္းမ်ဳိး ၃ ခုရွိပါသည္။ ရန္သူက နဂိုမူလ အစီအစဥ္က က်ေနာ္တို႔ကို ရာဇဝတ္ေထာင္က် အက်ဥ္းသားေတြလို သေဘာထားၿပီး အုန္းျခံစိုက္ပ်ဳိးဖို႔ အစီအစဥ္ ရွိထားသည္။ ရန္သူ၏အစီအစဥ္ကို က်ေနာ္တို႔အက်ဥ္းသားမ်ားသိရွိရၿပီးေနာက္ နည္းေပါင္းစံုတို႔ျဖင့္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ၾကပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္မရ၊ ထိန္းသိမ္းမရသည့္ အေျခအေနမ်ား၊ ေထာင္တိုက္ပြဲမ်ား အဆက္မျပတ္ တိုက္လာခဲ့သည့္ အေျခအေနေၾကာင့္ ကၽြန္းသို႔ ေနာက္ထပ္ပို႔မည့္ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ ဘဝတူ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ားကို မပို႔ျဖစ္ေတာ့ပါ။

ထိုစဥ္က မဆလ၏ ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးအျဖစ္ တာဝန္ယူသူမွာ ဗိုလ္စိန္ျမ ျဖစ္ပါသည္။ မဆလ၏ ဖိႏွိပ္ေရး ေပၚလစီကို တာဝန္ခံ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့သူ ျဖစ္ပါသည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ ဒီမိုကေရစီ အေရးေတာ္ပံု တိုက္ပြဲႀကီး ေပၚေပါက္လာၿပီးေနာက္ နယ္စပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။

ဒညတ ထဲတြင္ရွိေနစဥ္ ထိုစဥ္က ဆရာဦးလွေဖသည္ ဆန္ခလတြင္ ဦးစိန္ျမတို႔ႏွင့္ အတူရွိေနသည္။ ဆရာဦးလွေဖထံ က်ေနာ္သြားခဲ့ပါသည္။ ဦးစိန္ျမကိုလည္း က်ေနာ္ ေတြ႔ပါသည္။ ဦးစိန္ျမကို ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း က်ေနာ္ ဦးဆံုးေျပာသည့္ စကားမွာ …

“ခင္ဗ်ားဟာ က်ေနာ္တို႔ရန္သူျဖစ္ခဲ့တယ္၊ ခင္ဗ်ား ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီးဘဝမွာ က်ေနာ္တို႔ ကၽြန္းကရဲေဘာ္ေတြ ၁၂ ေယာက္ က်ခဲ့တယ္။ ခင္ဗ်ားမွာ တာဝန္အရွိဆံုးပဲ၊ ေအး … ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြဘက္က ရပ္တည္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့အတြက္ ၿပီးခဲ့တဲ့ကိစၥေတြကို ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ပါတယ္”

က်ေနာ္ စြမ္းသမွ်လည္း ႏိုင္ငံေရးအရ ဝိုင္းရံေပးခဲ့ပါသည္။

ေလွမလူးေအာင္ ေရစူးဆိုတာ

ေလွကိုတည္ေဆာက္ရာတြင္ ေလွမလူးေအာင္ ေရစူးဆိုသည့္အရာကို ေလွေအာက္တြင္ ႐ိုက္ထားရပါသည္။ ဖထီးမန္း မျမင္ မေတြ႔ဘူးသည့္အတြက္ တကယ့္လက္ေတြ႔တြင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမည္ကို ခက္ေနပါသည္။

တေန႔မနက္တြင္ ဖထီးမန္းႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ လိပ္ေသာင္ဘက္သို႔ ထြက္လာပါသည္။ လိပ္ေသာင္၏ အလယ္ ေလာက္အေရာက္တြင္ ကမ္းေျခေတာစပ္ထဲသို႔ဝင္ၿပီး ေတာင္ေၾကာေပၚသို႔ တက္ခဲ့ပါသည္။ ေတာင္ေၾကာေပၚမွ ျပန္ဆင္းခဲ့ရာ ေရမရွိေတာ့ေသာ စမ္းေျခာက္တခုကို ေတြ႔ရပါသည္။ စမ္းေျခာက္ကေလးမွာ ေက်ာက္တံုး၊ ေက်ာက္ခဲ ေသးေသးမ်ား ညီညီညာညာ ျဖန္႔ျဖဴးစြာရွိၿပီး အလြန္သာယာပါသည္။

လက္ေမာင္းခန္႔ရွိသည့္ ႏြယ္ႀကိဳးမ်ားမွာ ေပါင္ရင္းေလာက္အျမင့္တြင္ စမ္းေျခာက္ေလး၏ ဟိုဘက္ႏႈတ္ခမ္း သည္ဘက္ႏႈတ္ခမ္းထိ သြယ္တန္းေနပါသည္။ ကေလးမ်ား ဒန္းလုပ္ၿပီး စီးခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။

ဤႏြယ္တန္းေလးမ်ားမွာ မိုးအခါ ေတာင္က်ေရႏွင့္ဆိုလွ်င္ ပုခက္လႊဲသကဲ့သို႔ျဖစ္ၿပီး အလြန္ၾကည့္ေကာင္းပါ သည္။ က်ေနာ္တို႔ ၂ ေယာက္ ၎စမ္းေျခာက္ေလးအတိုင္း အေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခသို႔ မွန္းၿပီးလာခဲ့ပါသည္။ ေျမျပင္မွာလည္း ညီညာျပန္႔ျပဴးၿပီး ပင္ႀကီးပင္ငယ္မ်ားျဖင့္ သာသာယာယာရွိပါသည္။ က်ေနာ္တို႔လည္း အေတာ္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီျဖစ္၍ ထမင္းလည္းဆာ ေရလည္းငတ္ပါသည္။

ေရွ႕သို႔အနည္းငယ္ဆက္ေလွ်ာက္လာရာ လက္ခုပ္တေဖာင္ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိၿပီး သီးခိုင္သီးရင့္မ်ားျဖင့္ ႁပြတ္ခဲေနေသာ အုန္းပင္ပ်ဳိတစုကို ေတြ႔လိုက္ရပါသည္။

က်ေနာ္တို႔လည္း ဆာေလာင္ေမာပန္းေနသည္ျဖစ္၍ နားလိုက္ပါသည္။ က်ေနာ္ အုန္းပင္ေပၚတက္ၿပီး သားျပည့္ ရည္ျပည့္ ဇြန္းျခစ္အုန္းခိုင္တခိုင္ကို ခုတ္ခ်လိုက္ပါသည္။ အုန္းရည္ေသာက္ အုန္းသီးဇြန္းျခစ္ အသားႏုႏုကိုစား ဒီေန႔မနက္အဖို႔ေတာ့ ထမင္းလြတ္ အုန္းသီးႏုႏုအသားကို အဝစားၾကပါသည္။ အေမာအပန္းေျဖ ခဏနားၿပီး အုန္းသီးႏုႏုသားကို အပိုယူခဲ့ပါေသးသည္။

စမ္းေခ်ာင္းေလးအတိုင္း လိုက္လာရာ အေရွ႕ဘက္ကမ္းေျခကို ဘြားခနဲ ျမင္လိုက္ရပါသည္။ ကမ္းေျခအတိုင္း ေတာင္ဘက္သို႔ျပန္လာခဲ့ပါသည္။ ၁၅ မိနစ္ခန္႔ ေလွ်ာက္လာရာ ကမ္းေျခအစပ္တြင္ ေလွတစီးပ်က္ၿပီး တင္ေနသည္ကို လွမ္းျမင္ရ၍ က်ေနာ္သြားၾကည့္ပါသည္။ ေလွပ်က္သည္ ေလွဝမ္းသာက်န္ၿပီး ေလွ၏ေဘးကာ ပ်ဥ္ျပားမရွိေတာ့ပါ။ ေလွဝမ္း မွာလည္း ေမွာက္ခံုျဖစ္ေနပါသည္။

ဤမွာတင္ ေလွဝမ္းတြင္စပ္ရမည့္ ေရစူးျပႆနာသည္ ရွင္းသြားပါေတာ့သည္။ က်ေနာ္က ဝမ္းသာအားရျဖင့္...

“ဖထီးမန္း၊ ဖထီးမန္း … ဒီမွာလာၾကည့္စမ္း”

လွမ္းေခၚလိုက္သည္။ ဖထီးမန္းေရာက္လာေသာအခါ ေလွဝမ္းကို က်ေနာ္လက္ညႇိဳထိုးျပလိုက္သည္။ ေလွဝမ္း၏အလယ္ေၾကာ ပ်ဥ္ခ်ပ္တြင္ ၆x၂ ပ်ဥ္တခ်ပ္ကို ေလွဝမ္းႏွင့္ကပ္လ်က္ ႐ိုက္ထားပါသည္။ ဖထီးမန္းလည္း ေရစူးပ်ဥ္႐ိုက္ထားပံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ထားပါသည္။ ေရစူးမွာ ေလွကိုၿငိမ္ေအာင္ ေလွကိုမလူးေအာင္ ထိန္းထားပံုရပါသည္။

ဒီမနက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္တက္ ေတာတိုး ေမာရက်ဳိးနပ္ပါသည္။ ေျဖရွင္းမရသည့္ ေရစူးျပႆနာသည္ ဝိရိယအက်ဳိးေၾကာင့္ ရွင္းလင္း၍ သြားပါသည္။

ေရစူးပ်ဥ္ ေရစူးပ်ဥ္ … ဘယ္မွာရႏိုင္မလဲ စဥ္းစားပါသည္။ အိမ္ေဟာင္းမ်ားတြင္ လိုက္ရွာရာ အိမ္က ပန္းပိတ္႐ိုက္ထားသည့္ ၆x၁ခြဲ ပ်ဥ္တခ်ပ္ကိုေတြ႔ၿပီး ခြာယူလိုက္ပါသည္။ ျခံဳထဲတြင္ ဝွက္ထားၿပီးမွ ညမိုးခ်ဳပ္တြင္ ဂ်ယ္ရီးကၽြန္းကေလးက ျခံဳထဲသို႔ ပို႔ထားလိုက္ပါသည္။

ေနာက္ရက္အေရာက္တြင္ ေလွကိုေမွာက္ၿပီး ၆x၁ခြဲ ပ်ဥ္ႏွင့္ ေရစူးပ်ဥ္ကို ႐ိုက္ပါသည္။ ေရစူးျပႆနာလည္း ရွင္းလို႔ ၿပီးသြားပါသည္။

ရြက္ျပႆနာ က်န္ပါေသးသည္။ ရြက္မွာ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္တြင္ ေရွးအစဥ္အလာက အသံုးျပဳခဲ့ေသာ ေလးေထာင့္ရြက္ကို ျမင္ဖူးေတြ႔ဖူးပါသည္။ မခက္ပါ။ ခက္ေနတာက အေနာက္တိုင္းရြက္ပံုစံ။

ဖထီးမန္းစိတ္ကူးထားတာက ေလးေထာင့္ရြက္ေရာ၊ အေနာက္တိုင္းရြက္ပံုစံေရာ သံုးမည္။ ဒါမွ ေလခိုအား ေကာင္းၿပီး ရြက္တိုက္ေလွသြားႏႈန္း ျမန္မည္။ ဤျပႆနာလည္း မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေျပလည္သြားျပန္သည္။

ဝင္းထဲရွိ အမွတ္ ၂ အေဆာင္ကို ေဆးခန္းအေဆာင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားသည္။ တာဝန္က်ဆရာဝန္သည္ ေဆးခန္းဖြင့္ခ်ိန္တြင္လာၿပီး ေဆးခန္းပိတ္ခ်ိန္တြင္ ျပန္သြားသည္။ ေဆးခန္းတြင္ အျမဲေနသူမွာ က်ေနာ္တို႔ႏွင့္ဘဝတူ မႏၱေလး ေဆးတကၠသိုလ္မွ ဟိႏၵဴအမ်ဳိးသား ဆရာဝန္ႀကီး ေဒါက္တာကူမား အျမဲေနသည္။

တာဝန္က်ဆရာဝန္က နယူးဝိစ္ မဂၢဇင္းကို ေဒါက္တာကူးမားၾကည့္ဖို႔ ထားခဲ့သည္။ တညေန ေဆးခန္းသို႔ က်ေနာ္သြားလည္ရာ နယူးဝိစ္မဂၢဇင္း၏ ေနာက္ေက်ာဖံုးတြင္ ဖူဂ်ီစတီလ္ ေၾကာ္ျပာတခုကို ေတြ႔ရသည္။

ေနဝင္ဆည္းတာ ေနာက္ခံတြင္ စံုတြဲ ၂ ဦးသည္ ရြက္ေလွကေလးေပၚတြင္ ဆည္းဆာအလွကို ၾကည္ႏူးေနသည့္ ပံုုျဖစ္သည္။ ပံုကို အနီးကပ္႐ိုက္ထားသည့္အတြက္ ရြက္ေလွကေလးေပၚတြင္ အေနာက္တိုင္းရြက္ပံုစံ ေထာင့္ခၽြန္း (က်ေနာ္တို႔ျပည္က အေခၚ စြန္ေတာင္ရြက္) ရြက္အႀကီးတခု ရြက္အေသးတခုကို အနီးကပ္ ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္း ရွင္းလင္းပီသစြာ ႐ိုက္ထားသည့္ပံုျဖစ္သည္။

က်ေနာ္ စာအုပ္ကိုယူၾကည့္ၿပီး ဟိုလွည့္ဒီလွည့္ေလွ်ာက္ၾကည့္ၿပီးမွ ရြက္ေလွပံုစံကို အေသအခ်ာၾကည့္ခဲ့ၿပီး က်ေနာ့္မ်က္ေစ့ထဲ ဓာတ္ပံု႐ိုက္၍ မွတ္သားထားလိုက္ပါသည္။ ဖထီးမန္းဆီ ကပ်ာကယာျပန္လာၿပီး သတင္းေကာင္းေလးကို ေျပာျပလိုက္ပါသည္။ ဖထီးမန္းလည္း ေဒါက္တာကူးမားဆီသြားလည္ၿပီး လိုရင္းကိစၥကို ေလ့လာခဲ့ပါသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

အေမ႐ိုင္း

(၁)

သူငယ္ခ်င္းႏွင့္အတူ အမဲပစ္ရာမွအျပန္ စန္ဒရယ္ေတာအုပ္သို႔အဝင္မွာ တဲကေလးတလံုးကုိ ေတြ႔ရပါသည္။ တဲကေလးမွာ မ်ားစြာပ်က္ယြင္းေနသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္ျခည္းပင္ က်ေနာ္သည္ ဤတဲကေလးအား လြန္ခဲ့ေသာ ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္က ျမင္ခဲ့ဖူးသည္ကို အမွတ္ရလာပါသည္။

ထုိအခါက တဲကေလးကား စပ်စ္ႏြယ္မ်ားသိုင္းျခံဳကာ သပ္ရပ္သန္႔ရွင္းလွသည္။ ယခုေတာ့မူ သည္တဲကေလးမွာ အမိုးအကာပင္ မရွိေတာ့။ ဤမွ်ပ်က္စီးကာ အသြင္အျပင္ ညိႇဳးခ်ဳံးလ်က္ရွိရာ မ်ားစြာမွ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ ျဖစ္ေနပါသည္။

ေနာက္တခု မွတ္မိတာကေလး ရွိေသးသည္။ အလြန္ေမာပန္းလာေသာ ေန႔တေန႔။ ထိုေန႔မွာ တဲရွင္မိခင္ႀကီး၏ ဖိတ္မႏၱကျပဳခ်က္ျဖင့္ သည္တဲကေလးမွာပင္ အရက္တခြက္ေသာက္ခဲ့ရျခင္းပင္တည္း။

တဲရွင္မ်ားမွာ သားအမိ၊ သားအဖ ၃ ေယာက္ျဖစ္သည္။ ဖခင္မွာ သူတပါးပိုင္ေျမအတြင္း တိတ္တဆိတ္ဝင္၍ အမဲပစ္ျခင္း၊ ငါးဖမ္းျခင္း စသည္မ်ားျပဳလုပ္ကာ အသက္ေမြးသူျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ တေန႔တြင္ အေစာင့္ရဲသား၏ ေသနတ္ခ်က္မိကာ ေသဆံုးသြားခဲ့သည္။ သားျဖစ္သူမွာ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ႏွင့္ သူ႔ဖခင္လိုပင္ အမဲလိုက္ကြၽမ္းက်င္သူျဖစ္သည္ဟု သိခဲ့ရသည္။ သူတို႔သားအမိ သားအဖ ၃ ေယာက္ကို အေဖ႐ိုင္း၊ အေမ႐ိုင္း၊ သားလူ႐ိုင္းဟု ေခၚၾကသည္။ ဤနာမည္မ်ားမွာ သူတို႔၏ အမည္ရင္းလား၊ အရပ္ေပး အမည္လားဟူ၍ ခြဲျခားမသိခဲ့ရပါ။

တဲကေလးကိုၾကည့္ရင္း မွတ္မိသမွ်ေတြကို ျပန္လည္ေတြးေတာေနဆဲမွာ သူငယ္ခ်င္း ဆာေဗာ မီလာသျဖင့္ …

“ဒီတဲကေလးကလူေတြ ဘယ္ေရာက္ကုန္ၾကၿပီလဲ”

သူငယ္ခ်င္းက ေအာက္ပါဇာတ္လမ္းကုိ ေျပာျပပါသည္။

(၂)

ျပင္သစ္ႏွင့္ဂ်ာမန္ စစ္ပြဲစတင္ျဖစ္ပြားေသာႏွစ္တြင္ သားလူ႐ိုင္းသည္ အသက္ ၃၃ ႏွစ္ရွိၿပီး သားသည္ မိခင္မုဆိုးမႀကီးကို တေယာက္တည္း ထားပစ္ခဲ့ကာ စစ္ထဲလိုက္သြားသည္။ ေဘးလူမ်ားကမူ အေမ့အတြက္ မ်ားစြာပူပန္ျခင္း မျဖစ္မိၾက။ အေမ့မွာ ေငြေၾကးျပည့္စံုသည္ကို သိထားၾကေလသည္။

အေမ႐ိုင္းသည္ ရြာႏွင့္အတန္လွမ္းေသာ အထီးက်န္တဲကေလးမွာ ဟန္မပ်က္ပင္ဆက္လက္၍ ေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။ ဤသို႔ေနရသည္ကို စဥ္းငယ္မွ် တုန္လႈပ္ပံု မရေခ်။ မိန္းမသားျဖစ္ေပမယ့္လည္း အေမသည္ ေယာက်္ားႀကီးမ်ားပမာ အသည္းေကာင္းလွ၏။ အေမကား အရပ္ရွည္ရွည္ ပိန္ပိန္ပါးပါးႏွင့္ စိတ္ၾကမ္း ကိုယ္ၾကမ္း အဘြားႀကီးျဖစ္သည္။ ျပံဳးရယ္ခဲသူျဖစ္၍လည္း မည္သူကမွ အေမ့အား ရယ္ရႊန္းဖတ္ရႊန္း စကားမေျပာရဲၾကေပ။

အမွန္ေတာ့လည္း အေမ႐ိုင္းတို႔လို လယ္ေတာသူေတြမွာ ျပံဳးလား ရယ္လားေနတတ္ၾကသူမ်ား မဟုတ္။ ျပံဳးေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးဖို႔ဆိုတာက ေယာက်္ားသားေတြ၏ အလုပ္ဟု ယူဆထားတတ္ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ အေမတို႔လို လယ္ေတာသူေတြ၏ဘဝကား တေန႔တေန႔ အေျပာင္းအလဲ မရွိ၊ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ ေကာင္းလွသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔၏ဘဝအျမင္မွာလည္း က်ဥ္းေျမာင္းကာအရာရာကို ႐ႈျမင္ရာတြင္ က႐ုဏာဖက္ခဲကာ ခက္ထန္တတ္သည္။ လယ္လုပ္သားေတြမွာမူ အရပ္ထဲက အရက္ဆိုင္သို႔သြားကာ ေယာက်္ားသားတို႔၏ဘဝ ေဟးလား ဝါးလားႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးထူးႏိုင္ၾကသည္။

ဇနီးသည္ေတြမွာကား ေယာက်္ားမ်ားႏွင့္ တဘာသာျဖစ္ကာ မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းႏွင့္ သုန္သုန္မႈန္မႈန္ ျဖစ္ေနတတ္ၾကသည္။ မ်က္ႏွာေပၚက အေၾကာအျခင္ေတြ အေညာင္းအညာေျပေစရန္ဟူ၍ ျပံဳးျခင္း ရယ္ျခင္း ျပဳေပးသင့္ေၾကာင္းကို မသိၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။

ၿပီးခဲ့ေသာ ေဆာင္းရက္မ်ားကဆိုလွ်င္ အေမ၏ တဲကေလးသည္ ႏွင္းထုေတြၾကားမွာ ျမဳပ္လုမတတ္ နစ္ေနခဲ့သည္။ သို႔တိုင္ေအာင္လည္း အဘြားႀကီးသည္ ဟန္မပ်က္ ဆက္လက္၍ ေနထိုင္ဆဲျဖစ္သည္။

အေမသည္ တပတ္တခါ ရြာသို႔ဝင္၍ လိုခ်င္ေသာ ေပါင္မုန္႔ႏွင့္ သားငါးမ်ား ဝယ္ယူတတ္သည္။ သူ႔တဲကေလးႏွင့္ ရြာသို႔သြားရာလမ္းမွာ လူသားစားဝက္ဝံမ်ား သြားလာတတ္သျဖင့္ အေမသည္ ေသနတ္ကိုေက်ာမွာပိုးကာ ေဆာင္သြားေလ့ရွိသည္။ သည္ေသနတ္မွာ သံေခ်းတက္ေနၿပီ။ ေသနတ္ဒင္သာလွ်င္ သံုးဖန္မ်ား၍ ေျပာင္လက္ေနသည္။

ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးမ်ားလွမ္းလ်က္ ႏွင္းသည္းေသာ လမ္းေပၚမွာသြားေနေသာ အေမ့ကုိျမင္ရလွ်င္ ျမင္ရသူအဖို႔ တမ်ဳိးႀကီးပဲဟု ဆိုခ်င္လာတတ္သည္။ အေမ၏ ဆံပင္ျဖဴမ်ားမွာ မည္းနက္ေသာ ဦးထုပ္၏ေအာက္တြင္ တမွ်င္မွ်ပင္ မျမင္ရေအာင္ ေပ်ာက္ေနသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အေမ့ဆံပင္ျဖဴမ်ားကို လူေတြ မျမင္ဖူးေပ။ သည္ဦးထုပ္နက္၏ ေနာက္တြင္ကား မိုးေပၚေထာင္ေနေသာ ေသနတ္ေျပာင္းကို ေက်ာမွာပိုးထားရသျဖင့္ အေမ၏ကိုယ္သည္ ေရွ႕သို႔အနည္းငယ္ ကိုင္းေနသည္။

စစ္အတြင္း တေန႔တြင္ ဂ်ာမန္စစ္သားမ်ား ေရာက္လာၾကသည္။ စစ္မိန္႔အရ ရြာခံလူမ်ားသည္ မိမိတို႔၏ အင္အားအလိုက္ စစ္သားမ်ားကို လက္ခံ၍ ေနရာေပး ေကြၽးေမြးရသည္။ အေမ႐ိုင္းမွာ ေငြေၾကးေတာင့္တင္းသည္ဟု အမ်ား၏ေျပာျပခ်က္အရ စစ္သား ၄ ေယာက္ကို တာဝန္ယူရ၏။

အေမ၏တဲသို႔ေရာက္လာေသာ စစ္သား ၄ ေယာက္မွာ သန္မာဖ်တ္လတ္၍ အသက္ငယ္ငယ္၊ မ်က္လံုးျပာျပာ၊ မုတ္ဆိတ္ေမႊးေရးေရးႏွင့္ ႐ုပ္ေခ်ာကေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ စစ္ပြဲမ်ားစြာကို ဆင္ႏႊဲရေပမယ့္လည္း သူတို႔သည္ ဝဝၿဖိဳးၿဖိဳးပင္ ရွိၾကသည္။ စစ္ကိုေအာင္ႏိုင္သူမ်ားအျဖစ္ႏွင့္ စစ္႐ႈံးေသာနယ္ေျမသို႔ ေရာက္လာၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ သူတို႔သည္ ကုိယ္ႏႈတ္မူရာ မြန္ရည္ၾကသည္။ အေမ႐ိုင္း၏တဲကေလးမွာ အေမႏွင့္အတူ လာေနၾကရသည္တြင္ အေမလုပ္စရာရွိသည့္ အလုပ္မ်ားစြာကို အေမသက္သာေအာင္ဟူ၍ သူတို႔က ဝိုင္းကူ လုပ္ကိုင္ေပးၾကသည္။

နံနက္အခ်ိန္ဆိုလွ်င္ ေရတြင္းပတ္လည္ကုိ ၄ ဦးသား ေဆးေၾကာပြတ္တိုက္ကာ ေရမိုးခ်ဳိးေနသည္ကို ေတြ႔ရတတ္သည္။ ထိုအခိုက္မွာ အေမသည္ သူတို႔အတြက္ စြပ္ျပဳတ္ ျပဳတ္တိုက္သည္။ စြပ္ျပဳတ္ေသာက္ၿပီးေသာအခါ သူတို႔သည္ အေမ့မီးဖိုေခ်ာင္မွာ အလုပ္မ်ားၾကျပန္ေလ၏။

တံျမက္လွည္းသူ လွည္း၊ ျပတင္းေပါက္ေတြတိုက္သူ တိုက္၊ အဝတ္ေတြေလွ်ာ္သူ ေလွ်ာ္၊ ထင္းခြဲ၊ အာလူးအခြံသင္ စသည္ျဖင့္ အလုပ္မ်ားလုပ္ၾကသည္။ ဤအလုပ္ေတြအျပင္ အိမ္တြင္းအလုပ္အားလံုးကုိ အေမ့အတြက္ လုပ္ေပးၾကသည္မွာ တာဝန္သိေသာ သားရင္းမ်ားႏွင့္ မျခားေပ။

သို႔ေသာ္ အေမ႐ိုင္းကေတာ့မူ သည္တခ်ိန္လံုးမွာ သူ႔သားကိုသာ သတိရေန၏။ အရပ္ရွည္ရွည္၊ မ်က္လံုးညိဳညိဳ၊ ႏွာေရာင္ေကာက္ေကာက္၊ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးထူထူႏွင့္ သားႀကီးအေၾကာင္းကိုသာ ေတြးေနသည္။ ေန႔တိုင္းပင္ အေမသည္ ဂ်ာမန္ စစ္သားကေလးမ်ားအား …

“ေဟ့ … ေမာင္ရင္တို႔၊ ျပင္သစ္ေျခလ်င္တပ္ရင္း ၂၃ ဘယ္ဘက္ကုိ ခ်ီတက္သြားတယ္ဆိုတာ သိလား၊ က်ဳပ္သားက အဲဒီ တပ္ထဲပါသြားတယ္ကြယ့္”

ခုလိုေျပာတတ္၊ ေမးတတ္သည့္အခါ စစ္သားကေလးမ်ားက သူတို႔ လံုးဝမသိဟု ျပန္ေျပာေလသည္။ အေမ႐ိုင္းမွာ သားရွိသည္ဟုသိရေသာအခါ စစ္သားကေလးမ်ားသည္ သူတို႔မွာလည္း မိခင္မ်ားရွိသျဖင့္ စာနာမိကာ အေမ၏စိတ္ ေျပရာေျပေၾကာင္းအတြက္ တတ္ႏိုင္သမွ် ျပဳမူေနထိုင္ၾကသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ အခိ်န္အတန္ၾကာခဲ့သည္တြင္ အေမကလည္း သူတို႔အား ခင္မင္ရင္းႏွီးလာသည္။ စင္စစ္ ေတာင္သူလယ္သမားေတြဆိုတာက ရန္သူဆိုလွ်င္ အားလံုးကို မုန္းရမည္ဆိုေသာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္မ်ဳိးရွိတတ္သူမ်ား မဟုတ္ၾက။ ဤသို႔ေသာ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္မ်ဳိးမွာ အထက္တန္းလႊာအတြက္သာျဖစ္သည္ မဟုတ္လား။

ထို႔ျပင္ တခါ စစ္အတြက္အကုန္က်ဆံုးမွာ ေတာင္သူလယ္သမားႏွင့္ ဆင္းရဲသားအားလံုးေပၚတြင္သာ က်ေရာက္တတ္သည္။ အဆံုးအ႐ံႈး၊ အပ်က္အစီးဆိုလွ်င္လည္း အမ်ားဆံုးခံရသူမွာ သူတို႔သာျဖစ္သည္။ ဆင္းရဲသားဆိုသည္မွာ လူဦးေရအားျဖင့္လည္း အမ်ားဆံုးျဖစ္သျဖင့္ အေျမာက္က်ည္ဆန္လုပ္ရန္အတြက္ ျမက္ေျခာက္ကို သူတို႔ကပဲ စုေပးရသည္။

ဤသို႔ စစ္၏အနိဌာ႐ံုကို အမ်ားဆံုးခံရသူမ်ားမွာ သူတို႔သာျဖစ္သည္။ သူတို႔ဆိုသည္မွာ စစ္ဒဏ္ကို အနည္းအက်ဥ္းမွ်ပင္ ခံႏိုင္စြမ္းမရွိၾကေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ စစ္ဆိုလွ်င္ အားတက္သေရာ မရွိႏိုင္ၾက။ အမ်ဳိး၏ဂုဏ္ (သို႔မဟုတ္) ႏိုင္ငံေရး႐ႈေထာင့္ စသည္တို႔မွ သံုးသပ္႐ႈျမင္ႏိုင္သူမ်ား မဟုတ္ၾကေခ်။

စစ္ျဖစ္၍ ၆ လ အၾကာတြင္ ႏိုင္သူေရာ၊ ႐ံႈးသူ ႏွစ္ဘက္စလံုး ေျခကုန္လက္ပန္းက်ေလေတာ့၏။

အေမ႐ိုင္း လက္ခံထားရေသာ ဂ်ာမန္စစ္သား ၄ ေယာက္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ကား သူတို႔သည္ ဇိမ္က်ေနၿပီဟု အမ်ားက ေျပာဆိုလာၾကၿပီ။

တခုေသာနံနက္ခင္း၌ တဲကေလးမွာ အေမတေယာက္တည္းရွိေနခိုက္တြင္ တဲကေလးဆီသို႔ဦးတည္၍ ေလွ်ာက္လာေသာ လူတေယာက္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ မၾကာမီပင္ ထိုလူသည္ စာပို႔သမားျဖစ္ေၾကာင္း အေမမွတ္မိလိုက္သည္။ စာပို႔သမားက အေမ့အား စာရြက္ေခါက္ကေလးတခု ေပးသြားသည္။ အေမသည္ အဝတ္ခ်ဳပ္သည့္အခါ တပ္ေလ့ရွိေသာ မ်က္မွန္ကိုထုတ္ကာ စာကုိဖတ္လိုက္သည္။

“အေဒၚ႐ိုင္းထံ ဝမ္းနည္းစြာႏွင့္ အေၾကာင္းၾကားအပ္ပါသည္။ အေဒၚ၏သား ‘ဗစ္တာ’သည္ ယမန္ေန႔က အေျမာက္ဆန္သင့္၍ ခႏၶာကိုယ္ထက္ပိုင္းျပတ္ကာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါသည္။ သူ က်ည္ဆန္မွန္စဥ္က က်ေနာ္ သူ႔အနီးမွာ ရွိပါသည္။ သူႏွင့္က်ေနာ္မွာ တပ္တခုထဲမွာ အတူတာဝန္က်ပါသည္။ သူ တစံုတခုျဖစ္လွ်င္ ခ်က္ခ်င္းအေၾကာင္းၾကားရန္ သူ မွာေလ့ရွိပါသည္။ သူ႔နာရီကို က်ေနာ္ယူၿပီး သိမ္းထားပါသည္။ စစ္ၿပီးလွ်င္ အေဒၚ့ထံ လာပို႔ပါမည္။”

က႐ုဏာမ်ားစြာႏွင့္
ရွဲေဆးရီပိုး
ဒုတိယတန္းရဲေဘာ္
ေျခလ်င္တပ္ရင္း(၂၃)

စာ၏ေန႔စြဲမွာ ရရွိေသာေန႔ထက္ ရက္သတၱပတ္ ၃ ပတ္ေစာသည္။

စာကုိဖတ္ၿပီးေနာက္ အေမသည္ မ်က္ရည္ လံုးဝမက်။ စာကယူေဆာင္လာေသာ သား၏သတင္းေၾကာင့္ ျပင္းစြာ တုန္လႈပ္ထိတ္လန္႔သြားကာ မလႈပ္မယွက္ႀကီး ရပ္ေနမိသည္။

အံ့အားႀကီးသင့္ၿပီး မည္သို႔ေသာေဝဒနာမွ မခံစားရသလိုျဖစ္ေနသည္။ တခုေတာ့ အေမ့အေတြးအာ႐ံုထဲ ဝင္လာသည္။

“အင္း … အခုေတာ့ သားလည္း သူမ်ားသတ္လို႔ ေသရျပန္ၿပီ”

ဤအေတြးဝင္လာသည္ဆိုလွ်င္ ခ်က္ခ်င္းပင္ အေမ့မ်က္လံုးေတြထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ တိုးဝင္လာၾကသည္။ အေမ၏ အသည္းႏွလံုးမွာလည္း ေသာကမီးျဖင့္ ဖူးေရာင္လာေလ၏။

သားမရွိေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ … …

သားမရွိေတာ့သည္၏ေနာက္ပိုင္း ဂ်ာမန္အျဖစ္သနစ္ကိုေတြးမိကာ အေမသည္ နင့္နင့္သီးသီး ေၾကကြဲရေလ၏။ သားသားႀကီးကုိ ဘယ္ေတာ့မွ နမ္းရေတာ့မယ္မဟုတ္။ ရဲသားေတြက ဖေအကို သတ္ပစ္တယ္။ သားက ဂ်ာမန္ စစ္သားေတြရဲ႕လက္ခ်က္နဲ႔ ေသရတယ္။ အေျမာက္ဆန္မွန္တာမ်ား ထက္ပိုင္းျပတ္သြားတယ္ တဲ့။

သည္ျမင္ကြင္း၏ ေၾကာက္စရာအျဖစ္ကို အာ႐ံုထဲမွာ ထင္လာေအာင္ မွန္းၾကည့္လုိက္သည္။ က်ည္ဆန္မွန္တယ္ ဆိုရင္ပဲ သူ႔ေခါင္းေရွ႕ကို ငိုက္က်သြားမွာပဲ။ ၿပီးေတာ့ သူစိတ္ဆိုးတဲ့အခါ လုပ္ေလ့လုပ္ထရွိတဲ့အတိုင္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေမႊးကို ဝါးေနမွာပဲ။

ဒါနဲ႔ သားရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ကို သူတို႔ ဘယ္လိုလုပ္လိုက္ၾကပါလိမ့္၊ အေမ့ဆီမ်ားပို႔ေပးရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ ကြယ္တို႔။ သူ႔အေဖအေလာင္းကေတာ့ အေမ့ဆီေရာက္လာတယ္ေလ။ သူ႔အေဖ နဖူးတည့္တည့္ က်ည္ဆန္မွန္သြားတာ။

ခုလိုေတြးေတာေနဆဲ၊ အသံဗလံေတြၾကားရသည္။ ရြာမွျပန္လာၾကေသာ ဂ်ာမန္စစ္သားကေလးမ်ား၏ အသံျဖစ္သည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

သ႐ုပ္ေဖာ္ - မင္းေက်ာ္ခိုင္

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၂)

တကယ္လည္း ဟုတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ အေရးႀကီးတဲ့ အစည္းအေဝးေတြ၊ အခမ္းအနားေတြ၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္လုပ္ခ်င္တာေတြ မွန္သမွ် ဒီအေဆာင္မွာပဲ လုပ္တယ္။ ေနာက္ တုိက္ပဲြေဖာ္တယ္ဆုိလို႔ရွိရင္လည္း ဒီအေဆာင္ဟာ ပထမအသုတ္ တုိက္ပဲြဝင္သူေတြအေနနဲ႔ အဓိကအေဆာင္ပဲ။ အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြထဲမွာ မပါတဲ့လူေတြက တျခား အေဆာင္မွာေျပာင္းၿပီး ေနေပးရတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ၅၃ ရက္ အဓိက တုိက္ပဲြႀကီးမွာလည္း ဒီအေဆာင္ ၉ ဟာ အဓိကအေဆာင္ ျဖစ္လာတယ္။

ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အဲဒီ အေဆာင္ ၉ ရဲ႕အေရွ႕အဝင္ေပါက္ ထိပ္တည့္တည့္မွာ နဖူးစည္းစာတမ္းႀကီးတခုကို တုိက္ပဲြစတာနဲ႔ ေရးတင္လိုက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ …

‘ရန္သူတကာ ေၾကာက္ဒူးတုန္ၾကပါေစ။
ျပည္သူလူထုအေပါင္း ရႊင္လန္းအားတက္ၾကပါေစ’

အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြစတဲ့ ဇူလိုင္လ ၉ ရက္ေန႔ မနက္ ၇ နာရီမွာ က်ေနာ္တုိ႔အားလုံး ေထာင္ဗူးဝကိုသြားၿပီး စုေဝးၾကတယ္။ ေထာင္ဗူးဝကိုေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြက အဲဒီမွာ တာဝန္က်တဲ့ ဝါဒါကို ေျပာတယ္ …။

“ခင္ဗ်ားတို႔ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြထဲက တာဝန္ရွိတဲ့သူကို ေျပာစရာရွိတယ္ အျမန္ေခၚေပးပါ” လို႔ ေျပာတယ္။

တာဝန္ရွိတဲ့လူ (အဲဒီမွာ တာဝန္ယူေနတဲ့ ဝါဒါ)ကလည္း ခ်က္ခ်င္းသြားၿပီး အစီရင္ခံတယ္။ ဟုိဘက္က ေထာင္မႉးႀကီးတုိ႔၊ ေထာင္ပိုင္တုိ႔ ခ်က္ခ်င္း ထြက္လာတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔က က်ေနာ္တုိ႔ဆီက တာဝန္ရွိတဲ့ လူကလည္း ပထမဆုံး ဒီ စစ္အစိုးရရဲ႕ အက်ဥ္းစခန္း ေပၚလစီနဲ႔တကြ သူတုိ႔ရဲ႕ ဖိႏွိပ္ေရး ေပၚလစီအားလုံး၊ သူတုိ႔ရဲ႕လုပ္ရပ္အားလုံး ႐ႈတ္ခ်တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္။

ၿပီးေတာ့မွ က်ေနာ္တုိ႔ ကိုယ္ထူကိုယ္ထစနစ္ ဖ်က္သိမ္းေပးဖုိ႔နဲ႔ ျပည္မအခြင့္အေရးေတြ အျမန္ဆုံးေပးဖုိ႔ အေလးအနက္ ေတာင္းဆုိတဲ့အေၾကာင္း သူတုိ႔ကိုေျပာျပတယ္။ ေထာင္တာဝန္ခံေတြကလည္း သူတုိ႔ထုံးစံအတုိင္း … “က်ေနာ္တုိ႔ အထက္ကို တင္ျပေပးပါ့မယ္” ဒီလိုပဲေျပာတယ္။

က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဒီေတာင္းဆုိခ်က္ ၂ ခ်က္ကို က်ေနာ္တုိ႔ မရမခ်င္း အေသခံ၊ အစာငတ္ခံ တုိက္ေတာ့မယ္ဆုိၿပီး တုိက္ပဲြစတဲ့အေၾကာင္း အသိေပးေၾကညာလိုက္တာ။ အဲဒါၿပီးေတာ့မွ …

ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထစနစ္ … ဖ်က္သိမ္းပစ္ ဖ်က္သိမ္းပစ္၊
ျပည္မေထာင္ အခြင့္အေရး … ခ်က္ခ်င္းေပး ခ်က္ခ်င္းေပး၊
ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈ … အလိုမရွိ အလိုမရွိ

ဆုိတဲ့ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြကို က်ေနာ္တုိ႔ အဲဒီမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလုံး အားရပါးရ ေႂကြးေၾကာ္ၾကတာ။ အဲဒါ က်ေနာ္တုိ႔ ၅၃ ရက္လုံးလုံး မနက္တခါ ညေနတခါ နိစၥဓူဝသြားၿပီးေတာ့ ေအာ္ေနၾကတဲ့၊ ေႂကြးေၾကာ္သံ တုိင္ေနၾကတဲ့ လုပ္ငန္းတခုပဲ။

အဲဒီေတာ့ တုိက္ပဲြဝင္ဖုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ရိကၡာ႐ုံကေနၿပီး လူ ၃ဝ ေရြးလိုက္တယ္။ လူ ၃ဝ ဆုိတဲ့အထဲမွာ ၁ဝ ဦးစီ ၃ သုတ္ ျဖစ္တယ္။ အဲလို ၁ဝ ဦးစီ ၃ သုတ္ တုိက္ပဲြဝင္၊ တတိယအသုတ္ဝင္ၿပီးလို႔ ေနာက္တပတ္အၾကာမွာ အလံနီအဖဲြ႔၊ မလညပ ျမန္မာႏုိင္ငံ အလုပ္သမားညီၫြတ္ေရးပါတီက၊ ေနာက္ ေတာ္လွန္တဲ့မဟာမိတ္မ်ား ဆုိတဲ့အထဲက တဖဲြ႔တဦးစီ က်ေနာ္တုိ႔တုိက္ပဲြကို ေထာက္ခံတဲ့အေနနဲ႔ သူတုိ႔ကလည္း အစာငတ္ခံ ဝင္ပါၾကတယ္။

အဲဒီေတာ့ ဒီတခါတုိက္ပဲြမွာလည္း က်ေနာ္ ကိုယ္တုိင္က ပါခြင့္မရဘူး။ က်ေနာ္က သူ႔အရင္ ရက္ ၄ဝ တုိက္ပဲြတုန္းက ဒုတိယအသုတ္မွာ ၃၃ ရက္ အစာငတ္ခံၿပီး ပါခဲ့တယ္။ ဒီတုိက္ပဲြမွာေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကေဘးက ကင္းေစာင့္တာတုိ႔၊ အဲဒီ တုိက္ပဲြဝင္တဲ့လူေတြကို ျပဳစုတာတုိ႔၊ ထမင္းခ်က္ ေရခပ္ကအစေပါ့ေလ။ အဲဒီလို တာဝန္ေတြပဲ လုပ္ရတယ္။

ဒီတုိက္ပဲြကို ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြကလည္း အင္မတန္ အေလးထားတယ္ဆုိတာ က်ေနာ္တုိ႔ သတိထားမိတယ္။ ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ကင္းေထာက္တယ္ ဆုိတဲ့ဟာ၊ သတင္းစုံစမ္းတယ္ ဆုိတာ မျပတ္လုပ္ေနတာ။

အဲဒီေတာ့ ၾကားေန သိေနရတာေတြ ရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ ၾကားသေလာက္ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အဲဒီတုန္းက ေထာက္လွမ္းေရး တာဝန္ခံ မ်က္မွန္တင္ဦး (ေခၚ) လန္ဘားတင္ဦးလို႔ေခၚတဲ့ ဗုိလ္မႉးခ်ဳပ္တင္ဦး ကိုယ္တုိင္ ကိုကိုးကြၽန္းကို ေရာက္လာတယ္။ ေရတပ္စခန္းမွာေနၿပီးေတာ့ လာ႐ုံးထုိင္တယ္လို႔ေတာင္ သတင္းၾကားတယ္။

တုိက္ပဲြက ဇြန္လႀကီး စတုိက္တာဗ်။ ဇြန္လဆုိေတာ့ အားလုံးသိၾကတဲ့အတုိင္းပဲ ဗမာျပည္မွာ မုတ္သုံေလ အားအေကာင္းဆုံး အခ်ိန္။ အိႏၵိယသမုဒၵရာထဲမွာ မုတ္သုံေလ အင္မတန္ အားေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။

ဒါေၾကာင့္မုိ႔လို႔ က်ေနာ္တုိ႔တုိက္ပဲြတေလွ်ာက္လုံး မုန္တုိင္းနဲ႔ မုိးနဲ႔ အဆက္ျပတ္တယ္ကို မရွိဘူး။ တေလွ်ာက္လုံး က်ေနာ္တုိ႔ကို ဒုကၡေပးတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဒီတုိက္ပဲြမွာ က်ေနာ္တုိ႔ဟာ သဘာဝရန္သူေရာ၊ ဖိႏွိပ္သူရန္သူကိုပါ တၿပိဳင္နက္တည္း ရင္ဆုိင္တုိက္ရတဲ့တုိက္ပဲြလို႔ သတ္မွတ္ထားတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။