“က်မတို႔က ေစ့စပ္ေဆြးေႏြးဖို႔ ပိုမိုအားထုတ္ေနတဲ့အခ်ိန္၊ သူတို႔က တံခါးေတြကို ပိုၿပီးပိတ္ထားတယ္၊ ဒီပံုစံနဲ႔ က်မတို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာင္ ရွာေတြ႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး” “သူတို႔ ဒလိုင္လားမားကို မေတြ႔လိုတဲ့ အစီအစဥ္ကို လံုးဝ လက္မခံႏိုင္ဘူး၊ ျပည္သူေတြ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္လိုက္တဲ့ အခြင့္အာဏာကို တလဲြမသံုးသင့္ဘူး”
စင္ေပၚက မိုက္က႐ိုဖုန္းကိုဆုတ္ကိုင္ၿပီး မာန္ပါပါေျပာလိုက္တဲ့ အန္း ခရစ္စတင္း အက္စပယ္ေရာ့ဒ္ (Ann Kristin Espejord)ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းကို ေအာ္စလိုၿမိဳ႕လည္ ပါလီမန္ေရွ႕က လူထု ပရိႆတ္ ၅၀၀ ေလာက္က တခဲနက္ ၾသဘာေပးလိုက္ပါတယ္။ “ဒလိုင္လားမားႀကီးအား ႀကိဳဆိုပါ၏” လို႔ အျဖဴခံေပၚ စာလံုးနီနဲ႔ ေရးထားတဲ့ ပိတ္သားႀကီးဟာ တခ်က္တခ်က္ အ႐ိုးထဲစိမ့္ေအာင္ တိုက္ခတ္လိုက္တဲ့ ေလစိမ္းေတြနဲ႔အတူ ယိမ္းထိုးေနတယ္။
ရဲရင္ မင္းျဖစ္တယ္ ေျပာသူက ေျပာ
ႀကိဳးစားရင္ ဘုရားေတာင္မွ ျဖစ္တယ္လို႔ ...
ဆိုသူကလည္း ဆို။
ျဖစ္ႏိုင္ရင္
တို႔ႏွစ္ေယာက္ အခ်စ္နဲ႔
ကမၻာႀကီးကို
စစ္မက္ကင္းေဝးေစခ်င္တယ္။
ျဖစ္ႏိုင္ရင္
တို႔ႏွစ္ေယာက္ အခ်စ္နဲ႔
ကမၻာႀကီးကို
စိမ္းလန္းၿငိမ္းခ်မ္း
က်န္းက်န္မာမာ ရွိေစခ်င္တယ္။
ေမလ ၂ ရက္၊ ျမန္မာ့စပါးက်ီ လို႔ဆိုတဲ့ ဧရာဝတီျမစ္ဝကၽြန္းေပၚဘဝေတြကို ဂၽြမ္းထိုးေမွာက္လန္ ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့ နာဂစ္မုန္တိုင္းဟာ ျမန္မာ့သမိုင္းရဲ႕ အထင္ကရျဖစ္ရပ္မို႔ ဘယ္လိုမွ အမွတ္တမဲ့ မေနသင့္တဲ့ေန႔ပါ။
တနည္းေျပာရရင္ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ တႀကိမ္မွ မၾကံဳဖူးတဲ့ အသက္အိုးအိမ္ ဆံုး႐ံႈးမႈ၊ ေရရွည္နလံမထူႏိုင္မႈေတြေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဝမ္းဗိုက္ေပါက္ျပဲတဲ့ေန႔လို႔ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။ ဒီထက္ပိုၿပီး အေရးပါေစတာက နာဂစ္ေၾကာင့္ အာဏာရွင္စနစ္ သက္ဇိုးရွည္ေစဖို႔ အေၾကာင္းျဖစ္ခဲ့လို႔ပါ။
တိတိက်က်ေျပာရရင္ နာဂစ္ေၾကာင့္ ျပည္သူေတြနစ္နာေပမယ့္ အစိုးရက အျမတ္ထြက္ခဲ့တယ္ဆိုတာပါပဲ။
ေရာင္းစားစရာလည္း မရွိ
ေပါင္းစားစရာလည္း မရွိေတာ့
ေတာင္းစားရတာပဲကို။
ၿမိဳ႕နဲ႔ကြာလွမ္း ရြာလမ္းနံေဘး
ေငးရီလည္ဆန္႔ လက္ျဖန္႔တြန္းထိုး
ဝမ္းအူပိုးကိုက္ ေျပးလိုက္ထိုင္လိုက္
ေတြးလိုက္မႈိင္လိုက္ ေမွးလိုက္ယိုင္လိုက္
ေအးလိုက္တာလည္း လက္ကုန္ေအ။
ဟြန္းသံေပးရင္ ေသြးပ်က္ခ်င္တယ္
လြန္းပ်ံေျပးရင္း ဟင္းမပါလည္း
ထမင္းေလးပဲ၊ ေလြးလိုက္ခ်င္ပ
ေပါက္စ အဖြားကို မွ်ပါကြယ္။
စပါးႀကီးေႁမြတေကာင္ဟာ
ငါ ျဖစ္တယ္
သံသရာရဲ႕ သုံ႔ပန္း
သံတုိင္မဲ့ အက်ဥ္းခန္းထဲ
ႏွာသီးဖ်ားက ပျခဳပ္ထဲဝင္ေခြ
စိတ္ကုိ အဆိပ္ေျဖထားမိတယ္။ ။
သစ္ေကာင္းအိမ္
(၁ ေမလ၊ ၂၀၀၈)
တတိယႏိုင္ငံအတြက္ ျပင္ဆင္ျခင္း
ေနာ္ေဝးမသြားခင္ သီတင္း ၃ ပတ္အၾကာ သြားမယ့္သူေတြကို အသုတ္လိုက္ခဲြၿပီး နယူးေဒလီမွာပဲ ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံအေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ ယဥ္ေက်းမႈမိတ္ဆက္သင္တန္းတခုကို တက္ရပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံက UDI ေခၚ ေနာ္ေဝး လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးဌာနရဲ႕ အစီအစဥ္တခုပါ။ ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံထြက္ခြာမယ့္ ဒုကၡသည္ေတြ ကိုယ္အေျခစိုက္မယ့္ ႏိုင္ငံအေၾကာင္း အက်ဥ္းခ်ဳပ္သိထားဖို႔ မိတ္ဆက္ေပးတဲ့သေဘာပါ။
ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံက ဗီယက္နမ္လူမ်ဳိး အရပ္ပုပု ဆာမူ႐ိုင္းဆံပင္နဲ႔ Mr. NAM ဆိုသူက က်ေနာ္တို႔ကို ေနာ္ေဝးအေၾကာင္း မိတ္ဆက္ေျပာျပပါတယ္။ သင္တန္းမွာ ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံရဲ႕ သမိုင္းအက်ဥ္းနဲ႔ ပညာေရးစနစ္၊ အလုပ္အကိုင္၊ ေနထိုင္မႈစရိတ္နဲ႔ လူမႈအေထာက္အပံံ့၊ မိသားစုပံုစံ၊ တရားဥပေဒ၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈနဲ႔ လူေနမႈဘဝေတြအေၾကာင္း အေတာ္ေလး ျပည့္စံုပါတယ္။ ဒုကၡသည္အားလံုးလိုလိုဟာ ေနာ္ေဝးႏိုင္ငံအေၾကာင္းမသိေတာ့ ထူးဆန္းအံ့ၾသစရာေပါ့...။ ကမၻာ့ေျမာက္ဝင္႐ိုးစြန္းဘက္ ဆီးႏွင္းထူထပ္ၿပီး ၆ လေလာက္ ေရခဲေနတဲ့ေဒသဆိုေတာ့ ႏွင္းမျမင္ဖူးတဲ့ က်ေနာ္တို႔အတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာပါ။ မသိရင္ ေမးဖို႔လည္း အတန္တန္ေျပာတယ္။ သူေျပာတာေလးက မွတ္သားစရာေကာင္းတယ္။
