လာအုိကို လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးႏွစ္က ႏွစ္ေခါက္ေရာက္ခဲ့တယ္၊ ဒီတေခါက္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘာထူးလဲဆုိေတာ့ ျမန္မာေတြ ဗီဇာမလိုေတာ့တာပါပဲ၊ အေနာက္တုိင္းသားေတြ ဗီဇာေဖာင္ျဖည့္၊ ဓာတ္ပံုကပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္တို႔ကေတာ့ ေခါင္းေမာ့ရင္ေကာ့လို႔ေပါ့။ ကိုယ္တို႔က အာဆီယံႏိုင္ငံက လူေတြေလ၊ ျမန္မာျဖစ္ရတာ ဒီတခါေတာ့ ဂုဏ္ယူလုိက္မိတယ္။ အာဆီယံအဖြဲ႔ဝင္ျဖစ္ရတာ လာအုိသြားတဲ့ ခရီးမွာေတာ့ ဂုဏ္ယူေနမိတယ္။
ကိုယ့္လိုပဲ ဂုဏ္ယူေနတဲ့ ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္က ခ်ာတိတ္တေယာက္။ သူက အသက္ ၉ ႏွစ္ကတည္းက ထုိင္းကို မိဘေတြနဲ႔ ေရာက္ေနတယ္။ အခု အသက္ ၂၄ ႏွစ္၊ ထုိင္းစကားကို ေရေရလည္လည္ေျပာတယ္။ အဂၤလိပ္စကားကိုလည္း ကရားေရလႊတ္ေျပာတယ္။ ခ်င္းမုိင္ မယ္က်ဳိ႕တကၠသိုလ္က ေက်ာင္းၿပီးတယ္။ သူ႔အေဖဆီက အဂၤလိပ္စာကို သင္တယ္တဲ့၊ သူ႔အေဖက အဂၤလိပ္စာ ဆရာ၊ ထုိင္းမွာက ဖိလစ္ပိုင္က အဂၤလိပ္စာဆရာေတြ အေတာ္မ်ားသကိုး။ ဖိလစ္ပိုင္ဆရာေတြက အေနာက္တုိင္းသားေတြထက္စာရင္ ေစ်းေပါတယ္ေလ၊ ျမန္မာေတြလိုပဲ ေအာက္ေျခသိမ္း အလုပ္လုပ္တဲ့ ဖိလစ္ပိုင္ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေရႊျမန္မာေတြကေတာ့ ထုိင္းမွာ သန္းနဲ႔ ခ်ီသလုိ၊ ဖိလစ္ပို္င္ေတြကေတာ့ ေသာင္းဂဏန္း၊ အလြန္ဆံုး သိန္းဂဏန္းေလာက္ ရိွိပါလိမ့္မယ္။ အာဆီယံႏုိင္ငံအခ်င္းခ်င္း လူေတြ၊ ကုန္စည္ေတြ၊ ပညာေတြ ကူးလူးဆက္ဆံေနၾကတာ ၾကာခဲ့့ပါၿပီ။ လာအိုခရီးမွာ အံ့ၾသသြားတာက တယ္လီဖုန္းကိစၥဗ်၊ အရင္က က်ေနာ္တို႔ လာအုိေရာက္လုိ႔ ထုိင္းဘက္ကိ္ု ဖုန္းေခၚခ်င္ရင္ ျမစ္ေဘးကို သြားရတယ္။ ဖုန္းက မိတခ်က္ မမိတခ်က္ေပါ့၊ အခု အဲ့လို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး၊ ထုိင္းဘက္ကေန လာအုိဘက္ကိ္ု ကူးသြားတာနဲ႔ ကုိယ့္ဖုန္းက Dtac ဖုန္းဆုိရင္ မက္ေဆ့ဝင္လာမယ္။
