Friday, October 11, 2013

႐ုန္းရင္း ဆန္ခတ္ (ေဆာင္းလူ)

လြဲတာမွ ... မနက္ကတည္းက ...။ ဘာစကားမွမေပါက္လုိ႔ ... ထမင္းမွာစားတာ ... ေကာက္ညႇင္း ၾကက္ဥပဲ ေလြးလုိက္ရတယ္ ...။ ပန္းကန္ထဲက ၾကက္ဥေၾကာ္ ... ေျခာက္ကပ္ကပ္ ...။ လမ္းေဘးဆုိင္ဆုိေတာ့ သဲတရွပ္ရွပ္ႏွင့္ ...။ 

စိတ္နဲ႔ကုိယ္နဲ႔ မကပ္ ...။ မေၾကညာဘဲ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကုိ တက္ပစ္လုိက္သည္။ ေၾကညာလည္း သိမည္မဟုတ္ ...။ သူမ်ားႏုိင္ငံထဲ ခုိးေၾကာင္ခုိးဝွက္ ဝင္ေနသည္ကုိး ...။ အခြန္မေပးရသည္ကုိက ကံေကာင္းလွသည္ပင္။ 

ေသာက္ေနက်အရက္ေတြ ေစ်းတက္လာေတာ့ အရက္မေသာက္ေတာ့ဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ မဟုတ္ ... မွားေနၿပီ ...။ ထမင္းတနပ္ ေလွ်ာ့လုိက္တာ ပုိအဆင္ေျပမည္။ 


ဝိုင္ခါးခါးေလာက္နဲ႔ မေမွာက္မွားေစလို (ရဲေဘာ္ေက်ာ္သန္း)

ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး၊ ေသခ်ာတာကေတာ့ အိႏၵိယမွာ လူပ်ဳိႀကီး မစၥတာ အဗၺဒူကာလမ္ (Mr. A.P.J. Abdul Kalam) က သမၼတျဖစ္ၿပီး ေနာက္လူပ်ဳိႀကီးတေယာက္ျဖစ္တဲ့ မစၥတာ ဗာ့ခ်္ပါယီး (Mr.Atal Bihari Vajpayee) က ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အိႏၵိယအလွမယ္ႏွစ္ေယာက္ တေယာက္က မယ္ကမာၻျဖစ္ၿပီး ေနာက္တေယာက္က မယ္စၾကာဝဠာ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီေတာ့ အိႏၵိယသားကုလားေတြ အုတ္ေအာ္ေသာင္းသဲ ခ်ီးမြမ္းၾကဂုဏ္ျပဳၾက ဝမ္းေျမာက္ သဝဏ္ေတြပို႔ၾကနဲ႔ သမၼတေကာ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ဝန္ႀကီး ဝန္ကေလးမက်န္ သဲသဲလႈပ္ေနၾကတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ သတင္းသမားတေယာက္က အေနာက္ဘဂၤလားနယ္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္တဲ့ မာ့ကၡဝါဒီ မစၥတာ ဂ်ဳိတီဘာဆူး (Mr. Jyoti Basu) ကို သြားဆြတယ္။ သူက ဘာမွမေျပာဘဲ ၿငိမ္ေနတာကိုး၊ အလွမယ္တေယာက္ကဆို သူ႔ျပည္နယ္က ဘဂၤါလီမေလး။ ဒီေတာ့ မစၥတာ ဘာဆူးက “ေဖာက္ျပန္တဲ့ အရင္းရွင္ေတြရဲ႕ ျပည့္တန္ဆာ အိမ္ေထာင္ေရးစနစ္ထဲက ဗန္းျပ သားစပ္လုပ္ငန္းမွာ ဆုရတာ ဘာဂုဏ္ယူစရာရွိလို႔လဲ” လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တာ အိႏၵိယတျပည္လံုး ၿငိမ္သြားေရာ၊ သမၼတတို႔ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တို႔လည္း ရွက္ကိုးရွက္ကန္းေတြျဖစ္က်န္ခဲ့ေရာ။


Thursday, October 10, 2013

ကက္ဝပ္ခ္ လွလွေလး ေလွ်ာက္ျပပါ မိုးစက္Y (ကိုညိဳ)

အခုတေလာ မယ္စၾကၤဝဠာအလွမယ္ မိုးစက္ဝိုင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အင္တာနက္အြန္လိုင္းေတြမွာ ဗြက္ထေနေအာင္ ကိုယ့္အျမင္ သူ႔အျမင္ အလုအယက္ေဝဖန္ေနၾကတာေတြ႔ေတာ့ က်ေနာ္လည္း ကိုယ့္အယူအဆေလး ေျပာခ်င္လာတာကို သည္းခံေပးပါ။ တကယ္ေတာ့ မိုးစက္Y ရဲ႕အလွအပနဲ႔ တိုင္းျပည္ဂုဏ္ေဆာင္မယ့္လုပ္ရပ္ကို အျငင္းပြားစရာမရိွပါ။ ေျပာစရာေတြက မရွင္းမရွင္း ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ရပ္တည္မႈကိစၥ၊ အက်ဳိးစီးပြားကိစၥ၊ လူမ်ဳိး ဘာသာခဲြျခားမႈကိစၥနဲ႔ အမ်ဳိးသားေရးကိစၥနဲ႔ သြယ္ဝိုက္လို႔ျဖစ္ေစ၊ တိုက္႐ိုက္ျဖစ္ေစ ပတ္သက္ေနတာပဲျဖစ္တယ္။ 

ျမန္မာျပည္ဟာ တိုင္းရင္းသားအစံု လူမ်ဳိးစံုေနထိုင္ရာ တိုင္းျပည္တခုလည္းျဖစ္တယ္။ အသားအေရာင္၊ အမ်ဳိးဘာသာအစံုမို႔ ယဥ္ေက်းမႈစံု ဖံြ႔ၿဖိဳးရာ ေနရာပဲ၊ လူမ်ဳိး ဇာတိ ဘယ္လိုကဲြကဲြ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားတိုင္း တစိတ္တဝမ္းတည္းျဖစ္ရမယ့္ အယူအဆကိုလည္း ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံတိုင္းနဲ႔ ဥေရာပတိုင္းေတြကပါ လက္ခံက်င့္သံုးေနတာပဲ။ ေနာ္ေဝးမွာဆို လူမ်ဳိးစံု၊ ႏိုင္ငံစံု၊ အသားအေရာင္ ယဥ္ေက်းမႈအစံုကို လက္ခံထားသလို ဒါကိုက ဂုဏ္ယူစရာတခုျဖစ္တယ္။ တခုေတာ့ရိွတယ္၊ ဒီႏိုင္ငံမွာေနထိုင္ရင္၊ ဒီႏိုင္ငံသားဆိုရင္ ဒီႏိုင္ငံရဲ႕ ဘာသာစကားနဲ႔ စာေပကိုသာ အသံုးျပဳရမယ္၊ တတ္ကၽြမ္းရမယ္၊ သက္ဆိုင္ရာ မိခင္ဘာသာစကားေတြ သင္ၾကားခြင့္ သီးသန္႔ရိွတယ္၊ တပါးႏိုင္ငံကေျပာင္းလာတာဆိုၿပီး ခဲြျခားမဆက္ဆံဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီက ေနာ္ေဝးစကားနဲ႔ ေနာ္ေဝးစာ မတတ္ရင္ ဒီႏုိင္ငံမွာ ပညာသင္ခြင့္မရိွ၊ အလုပ္လုပ္ခြင့္မရ၊ လူမႈဆက္ဆံေရးမွာ အဆင္မေျပျဖစ္မယ္။ ဥေရာပႏိုင္ငံတိုင္း အဲလိုခ်ည္းပဲ။ 


Wednesday, October 9, 2013

က်ေနာ္ႏွင့္ ကိုသက္ႏိုင္ - ကိုမာကီ (၈၈ မ်ဳိးဆက္)

ပညာသင္ၾကားေရးနဲ႔ သင္ယူေရးမွာ အေတာ္ကို အထံုဝါသနာႀကီးတဲ့လူ။ စိတ္သေဘာထား ႐ိုးသားျဖဴစင္ပြင့္လင္းသေလာက္၊ စိတ္ခံစားမႈ ျပင္းထန္တဲ့သူ။ ဒီမိုကေရးစီေရးအတြက္ မိသားစုဘဝနဲ႔ အနာဂတ္တစ္ခုလံုး ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့သူ။ က်ေနာ္တို႔ ျမစ္ႀကီးနား အက်ဥ္းေထာင္ေရာက္ၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနမွ ကိုသက္ႏိုင္တို႔ ေထာင္ေျပာင္းအုပ္စု ေရာက္လာၾကတာပါ။ ဦးစိန္လွဦး(NLD)၊ ကိုမ်ဳိးေအာင္သန္႔(Trade Union)၊ ဦးဉာဏ္ေသာင္း (မရမ္းကုန္း)၊ ကိုၾကည္လင္(ေတာင္ဒဂံု)၊ ကိုျပည္စိုး(ၾကည့္ျမင္တိုင္)တို႔နဲ႔အတူ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ ေမလေလာက္မွာ ေျပာင္းလာတာ။ သူတို႔ေျပာင္းလာတာလည္း က်ေနာ္တို႔လိုပဲ ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရွိမယ္။ 

ကိုသက္ႏိုင္က ပဲခူးသား။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ကတည္းက သခ်ၤာအဓိကနဲ႔ ဘြဲ႔ရေနၿပီ။ ပဲခူးၿမိဳ႕နယ္ထဲက ႐ြာေလးတစ္႐ြာမွာပဲ မူလတန္းျပဆရာေလးအျဖစ္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းရွိေနခ်ိန္။ ရွစ္ေလးလံုး ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုႀကီးက ကိုသက္ႏိုင္ကို ဆြဲလႈပ္ႏႈိးခဲ့တယ္။ ပဲခူးၿမိဳ႕မွာ ဦးေဆာင္ သပိတ္ေမွာက္သူေတြထဲက တစ္ေယာက္အပါအဝင္ျဖစ္လာတယ္။ ပဲခူးၿမိဳ႕မွာ ၾသဂုတ္လ ၄ ရက္နဲ႔ ၆ ရက္ေန႔လႈပ္ရွားမႈအတြင္း တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြကို ဦးေဆာင္ခဲ့တယ္။ ပဲခူးတိုင္းအေရွ႕ျခမ္း ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢ (ယာယီ) ဖြဲ႔စည္းႏုိင္ဖို႔ စည္း႐ံုး လႈပ္ရွားခဲ့တယ္။ ေသြးစြန္းေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ မ်ဳိးခ်စ္ရဲေဘာ္မ်ားအဖြဲ႔ကို ဖြဲ႔စည္းတယ္။ ပဲခူးၿမိဳ႕လယ္မွာ ဒီမိုကေရစီေက်ာက္တိုင္ကို ေအာင္ျမင္စြာ စိုက္ထူႏိုင္ခဲ့တယ္။(ဒါေပမယ့္ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီးေနာက္မွာေတာ့ အၿဖိဳဖ်က္ခံလိုက္ရတယ္)။ ကိုသက္ႏိုင္လည္း သူ႔ရဲ႕မူလ ေက်ာင္းဆရာေလးဘဝကို ျပန္ေရာက္သြားခဲ့ရတယ္။ 


ေအာ္ပီက်ယ္ရဲ႕ ကာတြန္းတခ်ဳိ႕



ပင့္ကူမ်ားနဲ႔ေနထုိင္ျခင္း (သစ္ေကာင္းအိမ္)

ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြ 
တပြင့္ၿပီးတပြင့္ က်ဆုံးခ်ိန္
ေျမျပင္ေပၚက 
႐ုပ္တုေတြ တဆူၿပီးတဆူ 
ၿပိဳလဲကုန္ေနေတာ့ 
အ႐ူးေတြကုိ ပူေဇာ္မယ္ 
အရက္ဖုိးေပးသူကုိ ေလးစားမယ္ 
ကိုယ့္မယားကုိယ္ ၾကည္ညိဳမယ္ 


၂၀၀၈ အေျခခံဥပေဒ ... (ကာတြန္း ေအာင္ေမာ္)


Tuesday, October 8, 2013

ႏွလံုးသား ဒုိင္ယာယီ (၁၅) - အုပ္ႀကီးေဖ

၁၈-၂-၂၀၀၂ 
ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီး 

စပ္စပ္စုစုႏွင့္ ေမးျမန္း၍ ခရီးသြားျခင္းသည္လည္း ပညာရပ္တမ်ဳိးဟု ဆုိရမည္။ ျမန္မာျပည္အတြင္းပုိင္းသုိ႔ ထုိေဒသမွ တခါတရံမွ မသြားဘူးေသာေၾကာင့္ ေသြးတုိးစမ္း၍ သြားရျခင္းျဖစ္သည္။ ဆီးဘူးေစ်းသုိ႔ေရာက္ၿပီး မၾကာမီ “ေတာင္ငူသြားမယ့္ ခရီးသည္ေတြ ကားေပၚတက္လုိ႔ရၿပီ” ဟု ကားသမား ေအာ္ဟစ္သတိေပးသံေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔ ၃ ဦး ကားေပၚတက္ေရာက္ ေနရာယူၾကသည္။ က်ေနာ့္ေဘးတဖက္တခ်က္စီတြင္ ေအးေအးျမင့္ ႏွင့္ ေမရီ တုိ႔က ေနရာယူထားသည္။ 

ကားေပၚတက္ၿပီး ၁၀ မိနစ္ခန္႔အၾကာ ကားမွာစတင္ထြက္ခြာလာေတာ့သည္။ ကားေပၚတြင္ ခရီးသည္ ၁၅ ဦးခန္႔သာရွိသည္။ ဆီးဘူးႏွင့္ ေတာင္ငူမွာ ကားျဖင့္ ၁၀ နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ ေမာင္းႏွင္ရေၾကာင္း သိရသည္။ ကားလမ္းမွာ ေျဖာင္းျဖဴးေကာင္းမြန္ေသာ လမ္းကားမဟုတ္။ အေကြ႔အေကာက္ အတက္အဆင္း ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း ေမာင္းႏွင္ရေသာခရီးလမ္းျဖစ္သည္။ လမ္းခရီးတေလွ်ာက္ တပ္မေတာ္မွ အေျချပဳတပ္စဲြထားေသာ စခန္းမ်ား ေတြ႔ရသလို ရံဖန္ရံခါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖဲြ႔ပုိင္ ဂိတ္မ်ားကုိလည္း ေတြ႔ရသည္။ ဂိတ္တုိင္းနီးပါး အစစ္အေဆး အေမးအျမန္း အနည္းႏွင့္အမ်ား ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည္။ အခက္အခဲကား မရွိ။ ေကာင္းမြန္စြာ ေက်ာ္လႊားႏုိင္ခဲ့သည္သာ။ လမ္းခရီးတေလွ်ာက္ေတြ႔ျမင္ရေသာ ၿမိဳ႕ရြာ အေျခအေနမ်ားကုိပင္ ေမးျမန္းေလ့လာၾကည့္ခဲ့သည္။ တခ်ဳိ႕ကုိ မွတ္မိေသာ္လည္း တခ်ဳိ႕ကား ေဝဝါးေနသည္။ 


မင္းသားက အဆင္သင့္ ... (ကာတြန္း - Mr Burma)


မုိးေန႔ေဟာင္းမ်ား (သစ္ေကာင္းအိမ္)

လာတုန္းကေတာ့ အုန္းေရေသာက္႐ံု 
ခ႐ုခြံေကာက္႐ံုသက္သက္ 

မင္းကမ္းစပ္မွာ 
လက္ပမ္းက်တဲ့ပင္လယ္ 
မင္းကမ္းေျခမွာ ေရတိမ္နစ္တဲ့ပင္လယ္ 

လာတုန္းကေတာ့ အုန္းေရေသာက္႐ံု 
ခ႐ုခြံေကာက္႐ံုသက္သက္ 

မင္းစဥ္းတီတုံးေပၚ 
အရွင္လတ္လတ္ငါးတေကာင္ ေသငယ္ေဇာငင္သလုိ ပင္လယ္ 
မင္းေကာင္းကင္ေအာက္မွာ 
လႈိင္းေတြနဲ႔ေဘာင္ဘင္ခတ္ 
မွန္တခ်ပ္လုိ ဖ်ပ္ဖ်ပ္လူးက်ကြဲေနတဲ့ ပင္လယ္