သိမ္းထားမိတဲ့ ပန္းခ်ီကားမ်ား

သိမ္းထားမိတဲ့ ပန္းခ်ီ ေမာင္ေမာင္တင္ရဲ႕ ကားတခ်ဳိ႕ပါ။


No Name

I don't have to worry about finding a snack

Where is the future?

Please, wait for him to grow up !

Each morning we wake up to the foul smell of garbage

They will always remember the day of his landmine injury. His wife, then eight months pregnant, carrying him back to the village to find help

They live on the road, they eat on the road and they sleep on the road

Can it be healed?

He has gone

Let me take a rest ... for a while, please

Please ... a safe place

(အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ခြင့္ျပဳခ်က္မေတာင္းခံႏိုင္ခဲ့ပါ။)

မုန္တိုင္းကိုဆန္၍ ပင္လယ္ကိုျဖတ္ေသာအခါ (၂၈)

ဒီကေန႔ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၉ ရက္။ ကၽြန္းဘဝကိုေရးေနတဲ့အခ်ိန္ မေန႔က ဦးျမသန္းတင့္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အခန္းေလးတခုကို ေရးခဲ့ေသးတယ္။ ဒီမနက္ ဘီဘီစီမွာ ဆရာကြယ္လြန္တဲ့သတင္းကို ၾကားလိုက္ရလို႔ ဝမ္းနည္းတုန္လႈပ္စြာ ခံစားရပါတယ္။

ဆရာဦးျမသန္းတင့္ဟာ က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြအေပၚမွာ ေက်းဇူးမ်ားခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးတဦးျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမွတ္တမ္းရဲ႕အစပိုင္းမွာ က်ေနာ္ေဖာ္ျပခဲ့သလိုပဲ ေတာင့္တင္းသန္မာတဲ့ က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြ ထင္းေခြ၊ ထင္းျဖတ္လို အလုပ္မ်ဳိးကို က်ေနာ္တို႔နဲ႔အတူ လုိက္ပါလုပ္ေဆာင္ခဲ့တယ္။ သူ႔ခႏၶာကိုယ္ဖြဲ႔စည္းမႈက ဒီလို ပင္ပန္းၾကမ္းတမ္းတဲ့အလုပ္နဲ႔ လိုက္ဖက္သည္ မဟုတ္ပါ။

သူ႔မ်က္မွန္အထူႀကီးနဲ႔ တပ္ထားတာကိုက သူဟာ ပညာရွင္တေယာက္၊ ပညာတတ္တေယာက္ရဲ႕ ႐ုပ္သြင္ လကၡဏာမ်ဳိးပါ။ က်ေနာ္တို႔လူငယ္ေတြက ထင္းျဖတ္တဲ့အခါတိုင္း လူလဲတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ဆရာက ...

“က်ေနာ္ တလွည့္ဝင္မယ္”

သူကေျပာၿပီး အတင္းလႊဝင္ဆြဲဖို႔လုပ္ပါတယ္။

“ဟာ … ဆရာ၊ ေနပါေစ မလုပ္နဲ႔”

ေျပာလည္းမရပါ။ လႊကို သူႏိုင္သေလာက္ ဝင္ၿပီးဆြဲပါသည္။ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ဆရာလိုက္လာတာ က်ေနာ္တို႔ ေပ်ာ္ပါသည္။ လူငယ္ေတြထဲမွာ လူႀကီးတေယာက္ပါေတာ့ အားရွိတာေပါ့။ လူငယ္ေတြထဲမွာ မိဘလို၊ ဆရာသမားလို၊ ေခါင္းေဆာင္လို ပုဂၢိဳလ္တေယာက္ပါေတာ့ ပိုၿပီးအားရွိ အားကိုး ၾကတာေပါ့။

က်ေနာ္တို႔ထင္းျဖတ္ၿပီး ခဏတျဖဳတ္နားၾကသည့္အခါမ်ဳိးတြင္ ၅ ႏွစ္၊ ၆ ႏွစ္သားသမီးေလးမ်ား ေလာကကို စူးစမ္းသကဲ့သို႔ က်ေနာ္တို႔တေတြ သိခ်င္တာေတြ ေမးၾကတာပဲ။ ဆရာကလည္း ေျဖပါသည္။ ဆရာကလည္း တက္ႂကြထက္သန္ေသာ က်ေနာ္တို႔ လူငယ္ရဲေဘာ္ေလးမ်ားႏွင့္ လိုက္ရသည္မွာ က်ေနာ္တို႔၏တက္ႂကြမႈပါ သူ႔ကို ဓာတ္ကူးပံုရပါသည္။

ဆရာဦးျမသန္းတင့္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္ႏွင့္ သူ႔အေၾကာင္းေရးသည့္အခ်ိန္ တိုက္ဆိုင္ေနပါသည္။ ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ကို အိပ္မက္မက္ခဲ့စဥ္က ဆရာ ကြယ္လြန္တာနဲ႔ တိုက္ဆုိင္ခဲ့သည္။

က်ေနာ္၏ ကၽြန္းဘဝတြင္ ၾကံဳေတြ႔ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ အတိတ္ပံုရိပ္လႊာကို မွတ္တမ္းျပန္လည္ေရးသားေသာ အခ်ိန္မွာ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္၊ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၆ ရက္ေန႔မွ စတင္ၿပီးေရးသားပါသည္။ KNU ၏ ေရွ႕တန္း ေျပာက္က်ား ေဒသတေနရာတြင္ ေတာ္လွန္ေရးတာဝန္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ေနစဥ္ အားလပ္သည့္အခ်ိန္ကေလးတြင္ ေရးသားခဲ့ပါသည္။

က်ေနာ္ေရးသား သည့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေဒါနေတာင္ေျခ၏တေနရာျဖစ္ၿပီး ယာယီစခန္းခ်ထားသည့္ေနရာမွာ ေရတံခြန္တခုရွိပါသည္။ ေရတံခြန္၏ ‘တေဝါေဝါ’ က်ေနသည့္အသံမွာ ကိုကိုးကၽြန္းဘဝမ်ားက ပင္လယ္ျပင္၏ ေလသံ၊ လႈိင္းသံႏွင့္ အေတာ္တူပါသည္။

က်ေနာ္တို႔၏အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို ျပန္လည္မွတ္တမ္းတင္ရန္ ကြယ္လြန္သူ ဥကၠ႒ႀကီး မန္းဘဇန္၊ ကြယ္လြန္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ျမေမာင္၊ ကြယ္လြန္သူ ဆရာႀကီး စေကာလယ္ေတာ၊ ကြယ္လြန္သူ မန္းဒါဝိတ္ႏွင့္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ား၊ မဟာမိတ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက အေၾကာင္းဆံုတိုင္း က်ေနာ့္ကို တိုက္တြန္းၾကပါသည္။ “ေရးတာေပါ့ဗ်ာ” လို႔သာ ကတိေပးခဲ့သည္။

ယခုႏွစ္ေပါင္း ၃၀ နီးပါးၾကာမွပင္ ေရးျဖစ္ပါေတာ့သည္။ အခ်ဳိ႕အျဖစ္အပ်က္ကေလးမ်ားပင္ ပမာဒေလခ ေမ့ေလ်ာ့၍ ေနခဲ့ပါၿပီ။

မေန႔က ၁၈-၂-၉၈ ရက္ေန႔ ဘီဘီစီ နံနက္ခင္းသတင္းကို က်ေနာ့္ယာယီတဲကေလးတြင္ နားေထာင္ေနရာ ဆရာဦးျမသန္းတင့္ ကြယ္လြန္ေၾကာင္း ေဒၚယဥ္ယဥ္ေမ ေၾကညာသြားခဲ့သည္။ က်ေနာ္ စိတ္ထိခိုက္ တုန္လႈပ္စြာ ခံစားေနရပါသည္။ ဘီဘီစီသတင္းေၾကညာၿပီးၿပီးခ်င္း ယခုမွတ္တမ္းကို ေရးသားလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ဆယ္စုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျမန္မာျပည္ စစ္အာဏာရွင္တိုက္ဖ်က္ေရးတိုက္ပြဲတြင္ လက္တြဲတိုက္ခဲ့ၾကေသာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္မ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ဘဝတူမ်ားတို႔သည္ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ႏွင့္ ေႂကြလြင့္ခဲ့ရေလၿပီ။

သူတို႔၏မြန္ျမတ္ေသာ အသက္ဝိဉာဥ္မ်ား ကို ျပည္သူတို႔၏ဘဝလြတ္ေျမာက္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ တန္းတူညီမွ်ေရးအတြက္ ေပးလွဴခဲ့ၾကေလၿပီ။ ကိုယ္က်ဳိးမဖက္ အသက္စြန္႔ခဲ့ၾကသည့္ ဤရဲေဘာ္မ်ားသည္ က်ေနာ္တို႔၏ အသည္းျပင္မွာ သူတို႔၏ ႏွလံုးေသြး၏ ႏွလံုးေသြးမ်ားနဲ႔ ေရးသြားခဲ့ၾကေလၿပီ။

က်ေနာ္တို႔၏ေရွ႕မွ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ခဲ့ၾကသည့္ ရဲေဘာ္မ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ဘဝတူမ်ား၏ ရဲရင့္ျပတ္သားစြာ အသက္ေပး၍ ၫႊန္ျပခဲ့သည့္ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း က်ေနာ္တို႔သည္ ဖဝါးေျခထပ္ ထပ္ခ်ပ္မကြာ လိုက္ပါမည္ဟု ရဲဝ့ံစြာ ကတိျပဳပါသည္။

က်ေနာ္ ေထာင္မွျပန္လြတ္လာၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္း ေဆး႐ံုတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာ၏သမီး ေဒါက္တာ လွေက်ာ္ေဇာက ေဆး႐ံုတင္ေပးခဲ့ၿပီး ကုသကူညီေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့ပါသည္။ ေဆး႐ံုတြင္တက္ေရာက္စဥ္ ဆရာဦးျမသန္းတင့္က သူ႔ ဓားေတာင္ကိုေက်ာ္၍ ဝတၴဳကို က်ေနာ့္ကိုေပးဖတ္ပါသည္။

ဓားေတာင္သည္ က်ေနာ့္ဘဝ တစိတ္တပိုင္း ပါဝင္ပါသည္။ ဓားေတာင္ကိုဖတ္ၿပီး က်ေနာ္ လြန္စြာခံစားခဲ့ရပါသည္။ ဆရာေပးဖတ္သည့္ ဓားေတာင္ကိုေက်ာ္၍ ဝတၴဳစာရြက္ အလြတ္ထဲတြင္ က်ေနာ့္ခံစားမႈႏွင့္ အျမင္ကို ေရးထားခဲ့ပါသည္။

ဆရာ့စာအုပ္ကိုျပန္ေပးေသာအခါ က်ေနာ္ေရးထားေသာ ခံစားခ်က္ကို ဆရာဖတ္ၿပီး ...

“ခင္ဗ်ားေရးထားတဲ့ ဒီစာေလးကို ဒီ စစ္အစိုးရက်ဆံုးတဲ့ေန႔မွာ က်ေနာ္ ပူးတြဲထုတ္ေဝမယ္”

လို႔ ဆရာေျပာခဲ့ပါသည္။ ဆရာက ဆက္ေျပာခဲ့ေသးသည္။

“က်ေနာ့္ဓားေတာင္ထဲက သံေခ်ာင္းဟာ ကၽြန္းက ရဲေဘာ္ ၄ ေယာက္ရဲ႕ စ႐ိုက္၊ ဟန္ပန္၊ စိတ္ေနစိတ္ထားကို စုေပါင္းၿပီး သံေခ်ာင္းအျဖစ္ ဖန္တီးထားတာ၊ ကိုခ်စ္ေဆြ (ကၽြန္းဖ်က္သိမ္းေရးတိုက္ပြဲတြင္ က်ဆံုး)၊ ကိုအုံုးေမာ္( ကၽြန္းဖ်က္သိမ္းေရး ၅၂ ရက္ၾကာ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲတြင္ က်ဆံုး)၊ ကိုလတ္ (ကၽြန္ဖ်က္သိမ္းေရး ၅၂ ရက္ၾကာအစာငတ္ခံတိုက္ပြဲတြင္ က်ဆံုး)၊ ေနာက္ဆံုးတေယာက္ကေတာ့ က်ေနာ္”

လို႔ ဆရာက ေျပာခဲ့ပါသည္။

ျပည္သူတို႔၏ ဘဝလြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ စာေပအႏုပညာျဖင့္ အလုပ္အေကၽြးျပဳခဲ့ေသာ ဆရာဦးျမသန္းတင့္အား KNU ကရင့္လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရး ေဒသတေနရာမွေန၍ ဂ႐ုဂရဝ နိဝါတ နိမာနျဖင့္ ႐ိုေသစြာ ဦးၫြတ္ကန္ေတာ့ လိုက္ပါသည္ ဆရာခင္ဗ်ား။

ေအာင္ပြဲသို႔

သင့္ရဲေဘာ္
ရဲေဘာ္ေရွာင္း

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ျမစ္သံလြင္ေပၚဝယ္ (ေရႊအိမ္စည္)

(က)

“လူ႐ိုင္းဘဝက ကြၽန္ေတာ္လာသလား မသိ။ ယေန႔ထိ လူ႐ိုင္းသေဘာမ်ဳိးေနခ်င္သည့္ စိတ္ထားမ်ားရွိသည္။ ရံဖန္ရံခါ လူယဥ္ေက်းမ်ားႏွင့္ အသားမက်ခဲ့ေခ်။ မ်က္စိေနာက္ ျမင္ျပင္းကပ္လာသည္။ ထိုအခါ လူယဥ္ေက်းမ်ားႏွင့္ ငါလူ႐ိုင္းဟု ဇာတိခြဲပစ္ခ်င္သည့္ စိတ္မ်ားရွိသည္။ လူ႐ိုင္းက ၾကမ္း၏။ ခက္ထန္၏။ သို႔ေသာ္ ေျဖာင့္ျဖဴး၏။ တည္ၾကည္၏။ လြတ္လပ္၏။ က်န္းမာ၏။ သန္စြမ္း၏။ ငါ့ျမင္း ငါစိုင္း ေညာင္ကိုင္းေရာက္ေရာက္ ဆိုသည္ကို ကြၽန္ေတာ္ ႀကိဳက္၏။

ကြၽန္ေတာ္စိတ္တြင္ အင္မတန္ စိုျပည္လက္ဆတ္ေသာဘဝဟု ယူဆသည္။ ဗမာျပည္ရွိသည့္ လူသည္ လူ႐ိုင္းမ်ဳိးဘဝ ေရာက္ခ်င္ေရာက္သြားပါေစ၊ လြတ္လပ္ခ်မ္းသာစြာ ေခါင္းေထာင္ေနႏုိင္မည္ဆိုလွ်င္ မလြတ္လပ္ေသာ လူယဥ္ေက်းဘဝထက္ ကြၽန္ေတာ္ အဆတရာ ႀကိဳက္သည္၊ ႏွစ္သက္သည္။ စိမ္းလန္စုိျပည္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ လြင္ျပင္႐ိုင္းေပၚတြင္ လက္ပန္းေပါက္ခတ္၍ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျမဴးထူးေအာ္ဟစ္ေနလိုသည္။”

ေအာင္ဆန္း (၁၉၁၅-၁၉၄၇)

(ခ)

ျမစ္တြင္းမွ လွမ္း၍ၾကည့္လွ်င္ မတ္ေစာင့္ျမင့္မားေသာ ျမစ္ကမ္းပါးကို ေတြ႔ရသည္။ ျမစ္ကမ္းပါးထိပ္မွ ျမင္ရေသာ ျမစ္ျပင္သည္က ညိဳညစ္၍ ေဒါမာန္ႀကီးေသာ ေႁမြႀကီးတေကာင္လို။

မုတ္သုန္ရာသီအတြင္း၌ နီက်င္က်င္ ျမစ္ေရသည္ ေဒါမာန္ႀကီးစြာျဖင့္ စီးဆင္းေနေသာ္လည္း ေႏြေႏွာင္းကာလမ်ားတြင္မူ ကမ္းပါးယံ၏ ေအာက္ေျခစပ္ဆီသို႔ ျဖတ္တိုက္ တိုးေဝွ႔ႏိုင္ျခင္းပင္ မရွိေတာ့။ ကမ္းပါးႏွင့္ျမစ္ယံၾကား၌ ျဖဴလႊေသာ သဲေသာင္ျပင္ႏွင့္ သဲေသာင္ယံအတြင္း ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ထြက္ေနေသာ ေက်ာက္တုံးႀကီးမ်ားက ျခားလ်က္ရွိသည္။

မဲနက္၍ ေျပာင္ေခ်ာေနေသာ ေက်ာက္တုံးႀကီးမ်ားႏွင့္ ျဖဴလႊသည့္ သဲေသာင္ျပင္သည္ ဆန္႔က်င္ဖက္တရားတို႔၏ ေပါင္းစည္းမႈအလွကို ဖြင့္လွစ္ျပေနသလို၊ အႏုပညာျဖစ္ေနသည္။ ေနသာေသာေန႔ရက္မ်ား၌ ၾကယ္ပြင့္မ်ားကဲ့သို႔ တလတ္လတ္ျဖင့္ သဲေသာင္ယံသည္ ေတာက္ပေနလ်က္။

ကမ္းပါးႏွင့္ ျမစ္ကမ္းစပ္အၾကား လူသြားလမ္းဟူ၍ သီးသန္႔မရွိ။ အမ်ားစု ထပ္ခါ၊ ထပ္ခါသြားထားၾကသည့္ ေျခရာမ်ားကပင္ သဲျပင္တြင္ ေျခဖဝါးရာ စြပ္ေၾကာင္းလမ္းငယ္ေလးအျဖစ္ ရွိေနသည္။ ေသာင္ျပင္စြပ္ေၾကာင္း လမ္းမႊာေလးမ်ားအတြင္း က်င့္သားမရေသးသည္ ဂ်ဳိင္းေထာက္ႏွင့္ စမ္းေလွ်ာက္ေနၾကေသာ သူေတြရဲ႕ ေျခရာမ်ားသည္လည္း မည္မွ်ပါဝင္ေနမည္နည္း။ အတိအက် မေျပာႏိုင္။

ခ႐ုပတ္စြပ္ေၾကာင္း လမ္းငယ္ေလးမ်ားသည္ ကမ္ပါးမွျမစ္ကမ္းၾကား သဲေသာင္ျပင္၌ ဟိုမွ၊ သည္မွ ပင့္ကူအိမ္ ကြန္ယွက္မ်ား သ႑န္အလား ႐ႈပ္ေထြး ေပြလိမ္ေနသည္။

‘မာနယ္ပေလာ’ မွ စုန္ဆင္းလာေသာ စက္ေလွသံကိုမူ ေသာင္ရင္းျမစ္အတြင္းရိွေနစဥ္ မၾကားရ၊ ‘သုမဲြထ’ ျမစ္ဆုံသို႔ ေရာက္၍ သံလြင္အား ဆန္တက္လာမွသာ စက္သံျပင္းေသာ စက္ေလွသံအား စူးစူးဝါးဝါး ၾကားရေတာ့သည္။ လူ ၁ဝ ေယာက္မွ ၁၅ ေယာက္အထိ စီးနင္းႏုိင္ေသာ ေလွငယ္မ်ားသာ။ ခုတ္ေမာင္းသံျပင္းျပင္းႏွင့္ မွန္မွန္ဆန္တက္လာေသာ ေလွမ်ားက ‘မယ္လထ’ ဘက္မွ ဆန္တက္လာေသာ ကြၽဲ၊ ႏြားတင္သည့္ ေလွႀကီးမ်ား။

‘မယ္ေညာခီး’ ဘက္မွ ဆန္တက္လာေသာ ေလွငယ္မ်ား၏ စက္အသံကား၊ အေဝးမွပင္ စူးဝါးစြာၾကားရတတ္ၿပီး ေသာင္ရင္းျမစ္အတြင္းသို႔ ခ်ဳိးေကြ႔ဝင္ေရာက္သြားပါက စက္ေလွအသံသည္ ႐ုတ္ျခည္းေပ်ာက္ကြယ္ တိမ္ဝင္၍ သြားျပန္သည္။ ‘ေသာလဲထ’ မွ စုန္ဆင္းလာသည့္ ေလွသံမ်ားကိုမူ ‘မဲေခါင္ဝဲ’ အား ေက်ာ္ျဖတ္သည့္ အခိုက္အတန္႔ေလးတြင္သာ အင္ဂ်င္စက္သံျပင္းျပင္းကို စူးစူးဝါးဝါး ၾကားရတတ္ၿပီးေနာက္ မၾကားရေတာ့ေပ။

ေဆာင္းအဝင္ ႏိုဝင္ဘာရက္မ်ား၏ နံနက္ခင္း၌ သံလြင္သည္ ႏွင္းထုအတြင္း ေအးခဲစြာျဖင့္ ၿငိမ္ဝပ္၍ ေနတတ္သည္။ ေႏြေန႔မ်ား၌ နီက်င္က်င္ ေႁမြႀကီးတေကာင္ကဲ့သို႔ေသာ သံလြင္သည္ ျဖဴလႊလႊ၊ ႏွင္းထုေအာက္၌ ေပ်ာက္ကြယ္လို႔ေနျပန္သည္။ တခါ၊ တခါ ‘ဥသုတ’ ေတာင္တန္းေပၚမွ ၿပိဳဆင္းလာေသာ ျမဴွႏွင္းအုပ္ႀကီးသည္ ဝါဂြမ္းလိပ္ႀကီးမ်ားအလား တအိအိႏွင့္ လိပ္ဆင္းလာၿပီး သံလြင္အတြင္းသို႔ထိုးဆင္း၍ ငုပ္လွ်ဳိးသြားတက္သည္။

နံနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္သည္ ျမဴႏွင္းထုႀကီးအားထိုးခဲြ၍ သံလြင္အား ရွာေဖြေနသည္။ ပိန္းပိတ္ေနေသာ ႏွင္းမႈန္တို႔က တိုးဝင္လာေသာ ေနေရာင္ျခည္အား ဖယ္မေပး။ သံလြင္အား သူတို႔၏ ျမဴမႈန္ေလးမ်ားျဖင့္ ဖုံးဖိထားလိုၾကသည္။ အခ်ိန္သည္ ရင့္လာသည္။ ေနျခည္သည္ ဝင့္ဝါစျပဳလာၿပီ။ ျမဴႏွင္းတို႔က ဖယိုဖရဲႏွင့္ ၿပိဳကဲြစျပဳၿပီ။

ၿပီးေတာ့ … …

သံလြင္သည္ သူ၏ပကတိ႐ုပ္သြင္ နီက်င္က်င္ ညိဳညစ္ညစ္ ေႁမြႀကီးတေကာင္လို ေဒါမာန္ႀကီးစြာျဖင့္ ‘ဝဲကေတာ့’ ႀကီးမ်ား ျဖစ္လိုက္၊ ေက်ာက္စိုင္ ေက်ာက္တုံးႀကီးမ်ားအား ‘ဝုန္းခနဲ’ ေျပးတိုက္လိုက္ႏွင့္ စီးဆင္းေနေတာ့သည္။

သံလြင္ကား ‘အ႐ုိင္း’ ပင္တည္း။ သူတြင္ သိမ္ေမြ႔မႈ မရွိ။ ၾကမ္းတမ္း၏။ သံလြင္ကား ၿမိဳ႕ျပႏွင့္ မနီးစပ္။ ဟန္ေဆာင္မႈႏွင့္ မာယာအား နားမလည္။ ေက်းလက္၏ အေငြ႔အသက္ပင္လွ်င္ … တခါတခါ၌သာ ေတြ႔ရ၏။ သံလြင္ကား ေတာနက္ႀကီး၏ ျပယုဂ္ပင္တည္း။ သံလြင္သည္ သန္စြမ္း၏။ ျဖတ္လက္၏။ ရဲရင့္၏။ ထိုေၾကာင့္ … သံလြင္သည္ ‘အ႐ုိင္း’ ပင္ျဖစ္၏။

‘ထြီးပါးဝီးက်ဳိး’ ဟုေခၚေသာ ေခြးအိပ္ေတာင္သည္ မတ္မတ္ႀကီးရပ္၍ သံလြင္အား ငုံ႔၍ၾကည့္သည္။ လႈိင္းလံုးႀကီးမ်ားျဖင့္ ေျပး၍ေဆာင့္ရင္း သံလြင္က ေမာ့၍ၾကည့္သည္။ စကၠန္႔မလပ္ ထိေတြ႔ေနသည့္ သူတို႔၏ ဆက္ဆံေရးကား ရွည္ၾကာလွၿပီ။

သံလြင္သည္ လြတ္ေျမာက္ေရးတပ္သားတုိ႔အားလည္း သယ္ပိုး၍ လိုရာသို႔ ပို႔ေဆာင္ခဲ့ဖူးသည္။ ဖက္ဆစ္ ဝါဒီတို႔သည္လည္း သံလြင္အား စီးေမ်ာ၍ သြားလာကူးလူးခဲ့ၾကသည္။ ေဖာက္ျပန္သူတို႔သည္လည္း သံလြင္ႏွင့္ ထိေတြ႔ခဲ့ၾက၍ သူရဲေကာင္းတို႔သည္လည္း သံလြင္ႏွင့္ ဆက္ဆံခဲ့ၾကရသည္။ ေၾကာက္ရြံ႕တတ္သူတို႔သည္လည္း သံလြင္ႏွင့္ မကင္းခဲ့ၾက။

သံလြင္သည္ကား ေအးေအးစက္စက္ အထိအေတြ႔ျဖင့္သာ အျမဲတမ္း တံု႔ျပန္တတ္ခဲ့သည္။ ရွည္လ်ားစြာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရေသာ အေတြ႔အၾကံဳတုိ႔ႏွင့္ သံလြင္သည္ ရင့္က်က္၍ေနေလၿပီ။

အေစာ္ကားခံ၊ အႏိုင္က်င့္ခံ၊ ေက်ာမြဲတို႔၏ ႐ုပ္အေလာင္းမ်ားသည္လည္း သံလြင္အတြင္း ျမဳပ္ခ်ီ၊ ေပၚခ်ီႏွင့္ ေမ်ာပါခဲ့ဖူးသလို ေဖာက္ျပန္သူတို႔၏ ဝိဉာဥ္မဲ့ ခႏၶာတုိ႔သည္လည္း သံလြင္အတြင္း ရွိခဲ့ၾကသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားဆီက သံလြင္သည္ ‘ေဒါင္းအလံ’ တလူလူႏွင့္ ေမာ္ႂကြားလို႔။ ျဖတ္လက္၊ တတ္ႂကြလုိ႔။ ‘ထြီးပါးဝီးက်ဳိး’ ေတာင္ထိပ္မွ ဖ်ာထြက္ေနေသာ ေနျခည္ေအာက္ခံႏွင့္ ဖားစည္အလံေတာ္သည္ ေလအေဝွ႔၌ တျဖတ္ျဖတ္။ ဤေနရာေရာက္သည့္အခါတုိင္း သံလြင္သည္ ျမင့္မားမတ္ေစာက္ေသာ ေက်ာက္ေတာင္ထိပ္ရွိ ဖားစည္အလံေတာ္အား ဦးၫႊတ္ျမဲ။ ဤေနရာ၌ သူရဲေကာင္းတုိ႔ ရွိခဲ့ဖူးေလသည္။ ယခုထိ ဝိဉာဥ္တို႔က ရွင္သန္ေနျမဲ။

အို - ထြီးပါးဝီးက်ဳိးတြင္သာမက ‘ေစာထ’ မွာ၊ ‘ေဒါင္းဂြင္’ မွာ၊ ‘ဥသုတ’ မွာ၊ ‘သုမဲထ’မွာ၊ ‘မဲေညာခီး’ မွာ၊ ‘ဆင္ျဖဴေတာင္’ မွာ … သူရဲေကာင္းေတြ၊ စစ္သည္ေတာ္ေတြ၊ အညတရ သူရဲေကာင္းေတြ။ ဟိုတုန္းက သံလြင္သည္ သူတို႔ေတြႏွင့္ ထိေတြ႔ရင္း ရင္းႏွီးရင္း၊ ေပ်ာ္ပါးရင္း ရင္ခုန္ခဲ့သည္။ အနာဂတ္ကို စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ဖူးသည္။

ထိုစဥ္က ေဖာက္ျပန္သူတို႔၏ အသံသည္ တုိးတိတ္ဆဲ။ စစ္သည္ေတာ္တုိ႔၏ လြတ္ေျမာက္ေရး ေတးသီသံသည္သာ ျမစ္ျပင္ေပၚဝယ္။ ကမ္းပါးမယ္။ စုိက္ခင္းထဲဝယ္။ ခံတုတ္က်င္းထဲမယ္။ ေလွ်ာက္ေျမာင္းထဲဝယ္။ အေသြးအသားထဲမယ္။ ပ်ံ႕ႏွ႔ံလို႔။ စီးေမ်ာလို႔။

“စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံျခင္း” ဟူသည့္အဓိပၸာယ္အား သံလြင္သည္ ‘ျဖစ္ရပ္’ မ်ားႏွင့္ယွဥ္၍ ေျပာျပႏိုင္သည္။ သူ႔ဝန္းက်င္တြင္ လက္ေတြ႔ျဖစ္ရပ္မ်ားက အေထာင္အေသာင္း။ ‘မဲေညာခီး’ ခုခံေရးစစ္။ ‘ထြီးပါးဝီးက်ဳိး’ တိုက္ပြဲ … သံလြင္ရဲ႕အတၳဳပတၱိ အတြင္း သူရဲေကာင္းတို႔၏ ကိုယ္ေရးသမိုင္းတို႔က အျပည့္၊၊ ကိုယ္က်ဳိးရွာသူ အေခ်ာင္သမားတို႔၏အေၾကာင္းေတြလည္း ကြၽဲကူးေရပါဆိုသလို အခန္းလိုက္၊ ေခါင္းစဥ္လိုက္ရွိေနျပန္သည္။

ယမ္းခိုးေတြ ေဝခဲ့သလို၊ ဗံုးမိုးေတြ ေစြခဲ့တာကိုလည္း သံလြင္သည္ ခံခဲ့ရသည္။ စစ္ကိုၾကံဳခဲ့သည့္သံလြင္သည္ ေဒါင္းအလံ တလူလူႏွင့္ အနာဂတ္ကို ခ်ီတတ္ခဲ့သည္။ လြတ္ေျမာက္ေရး စစ္ခ်ီေတးႏွင့္ သံလြင္သည္ တတ္ႂကြခဲ့၏။ ျဖတ္လတ္ခဲ့၏။ ရဲရင့္ခဲ့၏။ ၾကမ္းတမ္းခဲ့၏။ ထုိေၾကာင့္ … … သံလြင္သည္ ေတာနက္ႀကီးထဲမွ သားရဲတေကာင္ကဲ့သို႔ … ‘အ႐ိုင္း’ ျဖစ္ခဲ့၏။

ယခုေတာ့ … … …။

ေမာင္ … ေရွ႕ကို တည့္တည့္ေလွ်ာက္မယ္ ဆို ..... (ကာတြန္း ေစာငို)

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၈)

ကိုေဖေအာင္ဆိုတာကလည္း ၅၈ ခုႏွစ္ကတည္းက ကိုကိုးကြၽန္းကို တေခါက္ေရာက္ၿပီးသား။ ၂ ကြၽန္းျပန္။ သူတို႔အေၾကာင္း ေနာေက်ေနလွၿပီ။ ကိုေဖေေအာင္က တိုက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ ျခင္ေထာင္ေတြကို လွပ္ၿပီး ...

“ေဟာဒီမွာ ၾကည့္ … ခင္ဗ်ားတို႔ ၾကည့္သြား၊ ေနာက္ထပ္ အေသခံဖို႔ တန္းစီေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ။ က်ေနာ္တို႔ ေတာင္းထားတာမရရင္ အေသခံမယ္”

လို႔ မာမာျပတ္ျပတ္ ေျပာပစ္လိုက္တယ္။

အဲ့ဒီေတာ့မွ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဟာ သူတို႔မွာ ပါလာတဲ့ ဝွက္ဖဲကို ခ်ျပၾကတယ္။ ေသခ်ာျပန္ စဥ္းစားလုိက္ရင္ေတာ့ ဒီလူေတြဟာ အေတာ္ေတာ့ ယုတ္မာတာ။ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္အထိ၊ သူတို႔ အေလွ်ာ့ေပးရေတာ့မယ့္ အခိ်န္အထိ ေစ်းဆစ္ အက်ပ္ကိုင္ေနတာ။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕ အသက္ကို သူတို႔ အက်ပ္ကိုင္ေနၾကတာ။ ဒါ … ရန္ကုန္က ခိုင္းလို႔လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ေလ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ဒီေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဟာ တုိက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ေတြရဲ႕မ်က္ႏွာေတြကို မၾကည့္ရဲဘူး။ စိတ္မလံုတဲ့သေဘာပဲ။

သူတုိ႔ ဒီတခါဝင္လာတာ ထူးျခားတဲ့အတြက္ တိုက္ပြဲေဆာင္ပတ္ဝန္းက်င္မွာလည္း က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ေနာ္ အပါအဝင္ သူတို႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲ့ဒီလို သူတို႔ကို ဝိုင္းၿပီး သတိထားေနၾကမွန္းသိတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတုိ႔လည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ ေရရွည္ အခ်ိန္မဆြဲႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ႔သူတို႔လည္း မ်က္လႊာခ်ၿပီး

“ကဲ … သပိတ္လွန္လိုက္ၾကပါ ဗ်ာ၊ ကိုယ္ထူ ကိုယ္ထစနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းေပးပါ့မယ္”

လို႔ ေျပာထြက္လာတယ္။

အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္က

“ဒါျဖင့္ရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ စာရြက္စာတမ္းနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးေပး”

အဲဒီလို ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဆိုတာက လက္ဝါးလွန္လိုက္ ေမွာက္လိုက္ဆိုတာမ်ဳိး၊ ခုတမ်ဳိး ခုတမ်ဳိးလုပ္တတ္တယ္ေလ။ အဲ့ဒီေတာ့ အပိုင္ခ်ည္မွ တုတ္မွျဖစ္မွာ။

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ က်ေနာ္တုိ႔က ဒီလုိခ်ည္တုတ္ၿပီးေျပာတဲ့အခါၾကေတာ့ သူတုိ႔က ဘယ္လိုတုန္႔ျပန္သလဲဆိုေတာ့ ...

“ဟာ … ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔မွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ မရွိဘူး” တဲ့။ “မနက္ဖန္မွ Navy စခန္းဘက္သြားၿပီး က်ေနာ္တို႔ ယူေပးမယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ သပိတ္အရင္လွန္ႏွင့္ေပါ့”

လုိ႔ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေစ်းဆစ္ျပန္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘက္က သံသယရွိတာ မလြန္ဘူးဗ်။ အေတာ္ကို မတရားတဲ့ လူေတြ၊ က်ေနာ္တုိ႔ဘက္က ေခါင္းေဆာင္ေတြကေတာ့ ...

“ခင္ဗ်ားတို႔ဘက္က လက္မွတ္ထိုးေပးၿပီးမွ က်ေနာ္တို႔ သပိတ္ကို လွန္မယ္။ အဲဒီဘက္က လက္မွတ္ထိုးၿပီးေတာ့ စာနဲ႔ေပနဲ႔ ကတိစကား မရမခ်င္း ဆက္တိုက္မယ္”

လုိ႔ မတုန္မလႈပ္ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္တာ၊ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ အဲဒီေန႔က ပြဲပ်က္မသြားဘူး။ သူတုိ႔ ျပန္ထြက္သြားၾကတယ္။

အဲဒီေန႔ညနဲ႔ ေနာက္တေန႔ကျဖင့္ က်ေနာ့္တသက္မွာ အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္တာ အေႏွးဆံုး ေန႔နဲ႔ညလို႔ ေျပာခ်င္တာပဲ။ တဖက္မွာ ေသတြင္းႏႈတ္ခမ္းမွာ တိုက္ပြဲအလံကိုကိုင္ၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ေနတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ၊ တဖက္မွာက အထက္အမိန္႔ သြားၿပီးေတာ့ ခံယူပါမယ္ဆိုၿပီး ျပန္ထြက္သြားတဲ့ အာဏာပိုင္ေတြ။

ဒီႏွစ္ဖက္ ျပန္ဆံုၾကမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ရတဲ့ဟာက အင္မတန္ ရွည္ၾကာတာပဲ။ ေအာင္ပြဲနဲ႔ က်ဆံုးျခင္း အၾကားမွာ ဘယ္ေလာက္မွ မကြာျခားဘူးဆိုတာလည္း တႏုတ္ႏုတ္ခံစားမိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္တေန႔ ေရာက္လာတယ္။ တိုက္ပြဲဝင္ ၅၃ ရက္ ေျမာက္ေန႔ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေန႔ပဲ။ မနက္ေစာေစာမွာ ေထာင္မွဴးႀကီးရယ္၊ ေနာက္ ေထာင္မွဴးတေယာက္ရယ္၊ ဝါဒါ ၂ ေယာက္ ၃ ေယာက္ရယ္ ေမာ္ေတာ္ကားလမ္းအတုိင္း Navy စခန္းဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္သြားၾကတယ္။ မိုးက မျပတ္ေအာင္ ရြာထားတာမို႔လို႔ မူလက ထြန္စက္သြားေနၾက ေမာ္ေတာ္ကားလမ္းဟာ သြားမရေတာ့ဘူး။

ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ သူတို႔ဟာ ကားလမ္းေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ပဲ သြားၾကရတယ္။ ရႊံ႕ေတြကလည္း မ်ားပါဘိ၊ တခ်ဳိ႕ေနရာမွာ ေရေတာင္ေက်ာ္ေနတယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက ကုန္းေၾကာင္းသြားၾကတာ။ ျမန္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ဒီလုိျဖစ္ေနရတယ္။

လမ္းခရီးက ၇ မိုင္ ၈မိုင္ေလာက္ ရွိမယ္ထင္တယ္။ အဲဒါကို သူတို႔ ေျခလွ်င္သြားၾက၊ ဟိုကေန ျပန္လာရဦးမွာ။ ဘယ္ေလာက္ေစာင့္ရဦးမလဲဆိုတာကို စဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့။ အဲဒီလုိ က်ေနာ္တို႔က စိတ္ေလာေန၊ စိတ္ထဲမွာ မခ်င့္မရဲျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ တိုက္ပြဲေဆာင္ထဲက ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ ဘာမွ ထူးျခားမႈ မျပဘူး။ သူတို႔က ခါတိုင္းလို ပံုမွန္ပဲ။ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ နားနားေနေနပဲ သူတို႔ ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကတယ္။

က်ေနာ္ကေတာ့ အမွန္အတိုင္ေျပာရရင္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ လာမယ့္ဘက္ကို လည္ပင္းတေမွ်ာ္ေမွ်ာ္၊ နားတစြင့္စြင့္ ေစာင့္ဆိုင္းေနတာ။ အဲဒီလို ေစာင့္ဆိုင္းေနတုန္းမွာပဲ မနက္ ၁၀ နာရီ ၁၁ နာရီေလာက္ ျဖစ္မယ္ ထင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ တိုက္ပြဲဝင္ အေဆာင္တေဆာင္မွာ (က်ေနာ္က ၁၀ ေဆာင္မွာ၊ ၉ ေဆာင္ဘက္ကေန) ကိုလတ္ က်ဆံုးသြားၿပီဆိုတဲ့ သတင္းကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

ဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္လည္း အဲဒီအေဆာင္ထဲကို ကမန္းကတန္း စဝင္လိုက္တယ္။ က်ေနာ္ေရာက္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ သီခ်င္းကို စဆိုေနၾကၿပီ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္လည္း ကိုလတ္ရဲ႕ေျခရင္းမွာပဲ ညာလက္႐ုန္းကို ေကြးေျမႇာက္ၿပီး အဲ့ဒီ အင္တာနယ္ ‘ႏိုင္ငံတကာသီခ်င္း’ကို လိုက္ဆိုမိတယ္။ ဆိုရင္း မ်က္ရည္ေတြလည္း က်ေနတယ္။

ကိုလတ္ဟာ က်ေနာ္နဲ႔အတူတူ မႏၱေလးေထာင္က လာၾကတာ။ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ၂ တုိက္မွာ ေနခဲ့ၾကတာ။ သူ႔နာမည္ရင္းက ေမာင္ေမာင္စိုး၊ သူ႔အသက္က က်ေနာ့္ထက္လတခ်ဳိ႕ေတာင္ ငယ္ေသးတယ္။ လူေကာင္ ထြားတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူက ႐ိုးလြန္းလို႔ လူခ်စ္လူခင္ သိပ္မ်ားတယ္။ ေက်ာက္ဆည္သား၊ မႏၱေလးတကၠသိုလ္က၊ ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈနဲ႔ အဖမ္းခံရတာ။ သူက စာေပအႏုပညာလည္း သိပ္ဝါသနာပါတယ္။ ဒီတုိက္္ပြဲအတုိင္ခင္ ၄-၅-၆ လကပဲ က်ေနာ္နဲ႔အတူ သီခ်င္းတပုဒ္ စပ္ခဲ့ၾကေသးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အ့ံမခန္းစိတ္ဓာတ္ကို မွတ္တမ္းတင္ ေျပာစမွတ္ျဖစ္ေလာက္ေအာင္ သူဟာ ခ်န္ထားႏိုင္ခဲ့တယ္။ အဲဒါက ဒီလို။

သူက ဒီေနာက္ပိုင္း ေရာက္လာတဲ့အခါ အက်အဆံုးေတြ မ်ားလာတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ သူဟာသူ႔ေဘးမွာရွိတဲ့ သူ႔ကိုျပဳစုတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြကို ...

“တကယ္လို႔မ်ား က်ေနာ့္ ေျခေတြလက္ေတြ ေအးလာရင္ က်ေနာ့္ကို သတိေပးစမ္းပါဗ်ာ”

လုိ႔ မွာထားတယ္။ သူ ဘာလို႔ ဒီလုိမွာတယ္ဆိုတာ အဲဒီ ရဲေဘာ္ေတြက နားမလည္ဘူး။ သိပ္လည္း အေလးထား မစဥ္းစားတတ္ၾကဘူး။ သာမန္လိုပဲ သေဘာထားခဲ့ၾကတာ။

ကိုလတ္ကေတာ့ သူ႔အေျခအေန သူ အျမဲ သတိထားေနတာ။ သူ႔ ေျခေတြ လက္ေတြ ေအးလာၿပီဆိုတာဟာ သူေသေတာ့မယ့္ လကၡဏာဆိုတာကို သူက သူ႔အရင္ အာဇာနည္ေတြက်ဆံုးတုန္းက အေတြ႔အၾကံဳအရ သိထားတယ္။

ဒါေၾကာင့္ အခု သူ မက်ဆံုးခင္ေလးမွာပဲ သူ႔ ေျခေတြလက္ေတြ ေအးလာၿပီဆိုတာနဲ႔ သူဟာ အားယူမာန္တင္းလိုက္ၿပီး အံႀကိတ္ၿပီး ညာလက္႐ံုးကို ေျမႇာက္တယ္။ အေလးနီျပဳတယ္။ အဲဒီလို အေလးနီျပဳေနတုန္းမွာပဲ သူ႔မ်က္ႏွာလည္း တျဖည္းျဖည္း ေျပေလ်ာ့သြား၊ လက္ေတြလည္း ေျပေလ်ာ့သြား၊ က်ဆံုးသြားတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ဒီသတင္းဟာ ခ်က္ျခင္းပဲ အက်ဥ္းစခန္းတခုလံုးကို ျပန္႔သြားၿပီး ၾကားရသူ အားလံုးဟာ စုတ္တသပ္သပ္နဲ႔ ဝမ္းပမ္းတနည္း ျဖစ္ၾကရတယ္။

ကိုလတ္ဟာ သူတိုက္ပြဲဝင္တဲ့ ေန႔မွာပဲ သူအိပ္မယ့္ ကြပ္ပစ္ေျခရင္းမွာ (ေျခရင္းက ခါးပန္းမွာေပါ့ေလ) ကားမတ္စ္ ငယ္စဥ္က ေဆာင္ပုဒ္တခုျဖစ္တဲ့ …

‘ငါ့ဘဝမွာ တိုက္ပြဲေတြနဲ႔ ျပည့္လွ်မ္းေနပါေစ’

ဆိုတဲ့ စာတန္းကို ေျမျဖဴနဲ႔ေရးခဲ့တယ္။ သူ႔ဆႏၵကေတာ့ ျပည့္စံုသြားတာေပါ့ဗ်ာ။ သူ႔ေနာက္မွာ က်ဆံုးတာက ကိုေလးေမာင္ (ကဗ်ာဆရာ ကိုေလးေမာင္)။ က်ေနာ္ တဦးခ်င္းအရေျပာရရင္ စိတ္အထိခိုက္ဆံုး က်ဆံုးမႈပဲ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

လူတေယာက္နဲ႔ ဝက္တေကာင္ (ေမာင္သာရ) - နိဂံုးပိုင္း

မႏွစ္က ဒီဇင္ဘာ ခရစ္စမတ္အႀကိဳည၊ တႏွစ္က ႏိုဝင္ဘာ ၁၀ ရက္နဲ႔ ဇန္နဝါရီ ၁၁ ရက္ေတြမွာက်တဲ့ ႏွင္းမုန္တိုင္းမ်ဳိးေတြနဲ႔သာ တိုးလိုက္ရလို႔ကေတာ့၊ ေျမျပင္ေပၚမွာ အျမင့္ ၇ ေပခြဲတို႔၊ ၉ ေပတို႔အထိ ရွိတာေလ။

ၿပီးေတာ့လဲ ၀၆ ခုႏွစ္ကဆိုရင္ ႏွင္းက ၃၂ နာရီဆက္တိုက္ တဖြဲဖြဲနဲ႔ က်ေနတာ။ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြ ျပတင္းမွန္တံခါးေတြအထိ တက္ပိတာ။ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြ တံစက္ၿမိတ္ေရတံေလွ်ာက္ေတြ ျပဳတ္က်၊ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြ အမိုးျပန္႔ေတြ ၿပိဳက်၊ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြ လွ်ပ္စစ္ေတြ ျပတ္ အေမွာင္က်၊ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြက ေရပိုက္ေတြ ေပါက္ကြဲ ေရမရ၊ တခ်ဳိ႕အိမ္ေတြ အပူေပးဓာတ္ေငြ႔ပိုက္ေတြ ပ်က္နဲ႔ … လူထုကို အေတာ္ဒုကၡေရာက္လိုက္ၾကတာ။

နယ္ေျမအစိုးကလဲ အေရးေပၚအေျခအေန ေက်ညာလို႔ အကူအညီေတြ ေတာင္း။ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ကလဲ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြ အကုန္ျပတ္။ ေလယာဥ္ကြင္းေတြကလဲ သံုးမရ။ ခရီးသည္ေတြလဲ ေထာင္နဲ႔ခ်ီ ေသာင္တင္။ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြတခ်ဳိ႕ေတာင္ ခႏၶာေႂကြကုန္ၾကရတယ္။ ေလေဘး ေရေဘး ဒုကၡလို ႏွင္းေဘးဒုကၡ ဆိုရမွာေပါ့။

ကဲ သည္လိုအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ကိုယ့္လူရဲ႕ကားသာ အျပင္လမ္းေဘးရပ္ထားလို႔ကေတာ့ ဘယ္သူက ေရခဲထဲက ျပန္ေဖၚေပးမလဲ။ ေပါက္ျပားေပါက္ခၽြန္းေတြ ေဂၚျပားငန္းျပားေတြနဲ႔ ႏွင္းထဲမွာ ျပန္ေဖၚထုတ္ရမွာေလ။ သည္အခ်ိန္မွာ ေတာင္မင္းေျမာက္မင္း မကယ္ႏိုင္၊ ကိုယ့္ဒုကၡနဲ႔ကိုယ္ ဘယ္သူကမွလဲ လာမကူႏိုင္ဘူး။ ေငြေပးခိုင္းလို႔လဲ မရႏိုင္ဘူး။ မွန္တယ္။ သူ႔တြက္ကိန္းနဲ႔ သူ။ ကားဂိုေဒါင္တြဲရက္ပါတဲ့ အိမ္ကို ရွာ ငွါးတာ မွန္တယ္။

ဒါေတာင္မွ လက္ေတြ႔က်ေတာ့ ကိုယ့္လူ မသက္သာရွာပါဘူး။ ကားဂိုေဒါင္တံခါးဖြင့္ဖို႔နဲ႔ ဂိုေဒါင္ထဲကေန ကားလမ္းေပၚေရာက္တဲ့အထိ ကားေမာင္းထြက္ဖို႔က ဝါးတ႐ိုက္သာသာေလာက္ကေတာ့ ႏွင္းေကာ္ လမ္းေဖါက္ရအံုးမွာပဲေလ။ ခက္တာက ႏွင္းထုေရခဲထုကို ေရပိုက္နဲ႔ ေဆးပစ္လို႔ကလဲ မရဘူး။

ၿပီးေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ အေခြလိုက္ထားတဲ့ ေရပိုက္ေတြထဲမွာက ေႁမြကိုအစာသြပ္ထားသလို ေရေတြက ခဲေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ သည္မွာက ကိုယ့္လူလိုသာ ပိုက္ဆံတက္ႏိုင္ရင္ လူတကိုယ္တက္ထိုင္ၿပီးေမာင္းလို႔ရတဲ့ ႏွင္းခုတ္စက္ကေလးေတြ ဝယ္လို႔ရပါတယ္။

စစ္ေျမျပင္ေရွ႕တန္းမွာ ေျမာင္းရွည္ကတုတ္က်င္းတူးသလို အလ်ားလိုက္တူးၿပီး လမ္းလုပ္ရတာေပါ့။ ေအာက္ကေပၚလာတဲ့ ေျမႀကီးနဲ႔ကပ္ရက္ ေရခဲျပင္ကိုလည္း ျမန္ျမန္အရည္ေပ်ာ္သြားေအာင္နဲ႔ ျပန္မခဲေအာင္ ေခ်ာ္မလဲေအာင္ ဆားၾကမ္းေတြ ပက္ျဖဴးေပါ့။ အဲသည္လို လုပ္တာကိုပဲ ကားတကားစာ ေမာင္းထြက္ႏိုင္ဖို႔က တနာရီေလာက္ ေခၽြးၿပိဳက္ၿပိဳက္က် သူ႔ခမ်ာ လုပ္ရရွာတယ္။

အင္း … ကားလမ္းမေတြေပၚကေတာ့ စည္ပင္သာယာတို႔၊ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႔တို႔၊ ႏွင္းရွင္းတပ္ဖြဲ႔တုိ႔၊ အေရးေပၚယႏၱားတပ္ဖြဲ႔တို႔၊ ေစတနာ့ဝန္ထမ္းတပ္ဖြဲ႔တို႔၊ စစ္တပ္တို႔က စုေပါင္းတာဝန္ယူၾကတယ္ေလ …။

သူတို႔တေတြကေတာ့ ဧရာမ ကၽြဲ႐ိုင္းစက္တပ္ ယာဥ္ႀကီးေတြနဲ႔ ၂၄ နာရီမနားတမ္း လွည့္ပတ္ရွင္းေနၾကတာေပါ့။
အဲ … ကိုယ့္လူရဲ႕အလုပ္ကလဲ ဘယ္မွာ ဘာလုပ္တယ္သာ မေျပာတတ္တာ။ မနက္ပိုင္းေတာ့ အိမ္ကထြက္တာ ျမင္ရတာပဲ။ သူမ်ားတကာကမွ စေနတနဂၤေႏြ နားၾကရေသးတယ္။ သူကေတာ့ တခါတရံမွ တနဂၤေႏြလိုရက္မ်ဳိးနဲ႔ အခါႀကီးရက္ႀကီးေတြလိုရက္မ်ဳိးမွာသာ အိမ္ကပ္တာ ေတြ႔ရတယ္။

မနက္ဖက္ဆိုရင္ က်ဳပ္အိပ္ရာကႏုိးလို႔ ေရေႏြးအိုးတည္ရင္း ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းငံု႔ၾကည့္လိုက္။ သူ႔ကို ကားဂိုေဒါင္မွာ အျပင္ထြက္ဖို႔ ျပင္ေနတာ ေတြ႔ရၿပီ။ အခ်ိန္ကို မွန္လို႔။ ညေနဘက္က်ေတာ့လဲ သူ႔ဥစၥာက အခ်ိန္ပို အလုပ္ဆင္းရလို႔ပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အလုပ္နဲ႔အိမ္က ေဝးေနလို႔ပဲလား မေျပတတ္ဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ေဆာင္းတြင္းဆို ေမွာင္မွ မီးထြန္းခ်ိန္ေရာက္မွသာ ကားဆိုက္သံ ဂိုေဒါင္တံခါးပိတ္သံ ၾကားရတာပဲ။

အင္း … အခ်ိန္ပိုသာ လုပ္ေနရလို႔ကေတာ့၊ တပတ္ကို အလုပ္ခ်ိန္ အနည္းဆံုး နာရီ ၅၀ ေလာက္အထိ ရွိႏိုင္တယ္။ သူ႔ကားပံုပန္းအရ သူ႔ကိုယ္ဝတ္စားထားပံုအရ သူတို႔လို ေကာ္လာျဖဴ ဉာဏအလုပ္သမားေတြ ရၾကေလ့ရွိတဲ့ အနည္းဆံုး လုပ္ခ တနာရီ ၁၄ ေဒၚလာႏႈန္းနဲ႔ပဲ တြက္ၾကည့္အံုး။ အခြန္အေကာက္မ်ဳိးမ်ဳိး ႏုတ္ၿပီး၊ အာမခံေၾကးေတြ ဘာညာေၾကးေတြျဖတ္ၿပီး တပတ္ဝင္ေငြ အသားတင္ ေဒၚလာ ၇၀၀ ေလာက္ ရႏိုင္တယ္။ ၆၀၀ ပဲထားအံုး။ တႏွစ္ဝင္ေငြ သံုးေသာင္းေက်ာ္ ရႏိုင္တယ္။

ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သည္ဝင္ေငြမ်ဳိးနဲ႔မို႔ သည္လိုအိမ္မ်ဳိး ငွားေနႏိုင္တာေပါ့။ က်ဳပ္ေနတဲ့အိမ္နဲ႔က ဘာမွ မႏႈိင္းယွဥ္သာဘူး။ သူ႔အိမ္မွာက အိမ္ခန္းႏွစ္ခန္း။ ေျမေပၚမွာ တထပ္တည္း။ လံုးခ်င္းအိမ္။ အိမ္ခန္းတြဲ မရွိဘူး။ ၿပီး ေနာက္ေဖးဘက္မွာကလဲ ေျမပိုကြက္လပ္ တအိမ္စာေလာက္ ရွိေသးတယ္။ သီးသန္႔ပါတီလုပ္ခ်င္ရင္ လုပ္လို႔ရေအာင္ ထားတဲ့သေဘာ။ ။

က်ဳပ္က ႏွစ္ထပ္အိမ္။ အိပ္ခန္းတခန္း၊ ေရခ်ဳိးခန္းတခန္း၊ အိမ္ေရွ႕ခန္းတခန္းနဲ႔ မီးဖိုခန္းတခန္။ ဒါပဲ။ က်ဳပ္က အေပၚထပ္မွာ ေနတယ္။ ေအာက္ထပ္မွာက စံုတြဲတတြဲ ေနတယ္။ ၿပီး ေနာက္ေဖးပိုင္း ေျမပိုမွာက ေနာက္တအိမ္။ ေနာက္အိမ္ငွား ႏွစ္ဦး။ ျခံဝင္းတဝင္းထဲမွာ အိမ္ႏွစ္လံုး။ လူငွား ေလးဦး။ ကားထားစရာ ေနရာပို မရွိဘူး။ ရွိသမွ်ကားေတြ အကုန္ လမ္းမေပၚ စႀကႍနဲ႔ကပ္ ရပ္ထားၾက။ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္းပဲ။ ဒါေပမယ့္ ရပ္ကြက္က သန္႔ေတာ့၊ လူေတြကလဲ မြန္ရည္ၾကပါတယ္။ က်ဳပ္ေတာင္မွ အဖိုးႀကီးအို စာေရးဆရာ တေယာက္တည္းေနမွာ ဆိုလို႔ အိမ္ရွင္က ငွားတာရယ္။


က်ဳပ္တြက္ရင္ လြဲခဲပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔အိမ္ရွင္က လဆန္းပိုင္း အိမ္လခလာယူတဲ့ က်ဳပ္တို႔အိမ္ရွင္ကို ပါးစပ္ဖြာၿပီး ႂကြားေတာ့မွ က်ဳပ္လဲ ၾကားရတယ္။ သူ႔အိမ္လခက တလ တေထာင့္တရာတဲ့။ တရာက တိရစၦာန္ပါ လက္ခံထားခ တဲ့။ တျခား ဂက္စ္မီတာခ၊ လွ်ပ္စစ္မီတာခ အိမ္ဖုံးေၾကး ဆဲလ္ဖံုးေၾကးနဲ႔ အားလံုးေပါင္းလိုက္ရင္ ေထာင့္ေလးငါးရာ ဘယ္ေျပးလြတ္လိမ့္မလဲ။ ဘယ္ က်ဳပ္အိမ္လခက ၄၅၀ ရယ္။ ထီးဝန္းနဲ႔ မိႈျဖဴ … ဘာမွမဆိုင္ဘူး။

ဒါေတာင္ေနာ္ တျခားစားသံုးစရိတ္ေတြ မပါေသးဘူး။ ခန္႔မွန္းသာ ၾကည့္ေတာ့ေလ။ လူစာသာမက ဝက္ကလဲရွိအံုးမွာ မဟုတ္လား။ ။ အဲ … ေျပာဖို႔ ေမ့ေနတယ္။ ကိုယ့္လူကသာ စက္ခ်လင္ တာယာေၾကာ္ျငာပံုလို ေလထိုး႐ုပ္ႀကီး ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ သူ႔ဝက္ကလဲ ေႏြရာသီေရာက္လို႔ ေနာက္ေဖးဘက္ျမက္ခင္းေပၚ ထြက္ ေဘာလံုးနဲ႔ေဆာ့ၾကေတာ့မွ သိရတယ္။ ဗိုက္က ေျမႀကီး ရွပ္တိုက္ေနၿပီ။

ဝက္ ဆိုတဲ့သတၱဝါရဲ႕ သေဘာကလဲ ၾကားဖူးတယ္မဟုတ္လား။ စားခြက္ထဲမွာ အစာရွိေနလို႔ကေတာ့ မအိပ္ပဲ မနားပဲ အစားနဲ႔ပါးစပ္ မျပတ္ စားေနဝါးေနတဲ့အမ်ဳိးေလ …။

က်ဳပ္တို႔တိုင္းျပည္မွာေတာ့ ဝက္ေမြးတဲ့လူတခ်ဳိ႕ကို ေတြ႔ဖူးပါရဲ႕။ အရပ္ထဲက အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကို ေသာက္ေရအိုးေဟာင္းေတြ လိုက္ပို႔ထားၿပီး၊ တမင္းရည္ ထမင္းၾကမ္း စားႂကြင္းစားက်န္နဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အမိႈက္ေတြ လႊင့္မပစ္ပဲ စုထည့္ေပးထားဖို႔ ေတာင္းမယ္ေလ …။

ၿပီးေတာ့ ေစ်းထဲသြား။ အမႈိက္ပံုမွာ ပစ္ထားတဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြထဲက နည္းနည္းလတ္ေသးတာေတြ ေရြး ေကာက္ယူ … အဲဒါေတြအားလံုး ေရာေမႊ … ဖြဲႏု ႏွမ္းဖက္ကေလး ပါေလကာျဖဴးၿပီး သစ္သားဇလားႀကီးထဲထည့္ ေကၽြးၾကတာပဲ။ သူ႔လို တကူးတကန္႔ ေႁမြေရခြံအိတ္နဲ႔ထည့္ေရာင္းတဲ့ ဝက္စာကို ဝယ္ေကၽြးတယ္လို႔ရယ္လို႔ မၾကံဳဘူး မၾကားဘူးေပါင္။

အဲ … ေကာင္ေရအမ်ားႀကီးေမြးတဲ့ ေမြးျမဴေရးသမားေတြေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ေစ်းထဲက က်ဳပ္တို႔ဝယ္စားၾကတဲ့ ဝက္သားဆိုတာကလဲ … သည္လို တႏိုင္တပိုင္ ေမြးထားတတ္ၾကတဲ့ ဝက္ေတြသာ မ်ားတာပါပဲ။ ဝက္သတ္လိုင္စင္ရ တ႐ုတ္ေတြရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက သည္လို အရပ္တကာ ရြာတကာ နယ္တကာ ေလွ်ာက္လွည့္ၿပီး ဝယ္ၾကတာပါပဲ။

အဲ … သည္အေမရိကားႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဘယ္ က်ဳပ္တို႔လိုပံုစံနဲ႔ ေမြးလို႔ရပါလိမ့္မလဲ။ တိရစၦာန္ကိုေတာ့ ေမြးထားၿပီး အစာ ဝဝလင္လင္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မေကၽြးပါဘူး၊ က်န္းမာေရးနဲ႔ မညီၫြတ္တဲ့ အပုပ္အစပ္ ပိုးထိုးေလာက္ကိုက္ေတြ ေကာက္ေကၽြးပါတယ္။ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းလဲ မထားပါဘူး။ တိေမြးကုဆရာဝန္နဲ႔လဲ စနစ္တက်မွတ္ပံုတင္လား အခ်ိန္မွန္ ေဆးဝါးကုသလားလဲ မလုပ္ပါဘူး … ဆိုတဲ့ တိရစၦာန္ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပမ္းမႈ ကာကြယ္ေရးပုဒ္မေတြနဲ႔ တရားစြဲခံလိုက္ရ အဖမ္းအခ်ဳပ္ခံလိုက္ရမယ့္အမ်ဳိး။

တရားဝင္ မွတ္ပံုတင္ၿပီး အာမခံ ထားလိုက္လို႔၊ ေလ်ာ္ေၾကးေပးလိုက္လို႔၊ ဒဏ္ေငြေဆာင္လိုက္လို႔ …၊ အမႈက ၿပီးျပတ္သြားရင္ ေတာ္ရဲ႕။ အခန္႔မသင့္လို႔မ်ား တိရစၦာန္တေကာင္ေကာင္မွာ ကူးစက္ေရာဂါ တစံုတရာ ရွာေတြ႔သြားရင္ … အဲဒါ သြားေလေရာ့ မီးခိုးမဆံုး မိုးမဆံုး။ ပိုင္ရွင္ ေထာင္ထဲအထိ ေရာက္ႏိုင္တယ္။

ေျပာရအံုးမယ္။ သည္အေမရိကားမွက တိရစၦာန္ေမြးျမဴေစာင့္ေရွာက္ေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဥပေဒစည္းကမ္းေတြ ရွိတယ္။ ၿပီး ႏိုင္ငံတိုင္းမွာလိုပဲ s.p.c.a ဆုိတဲ့ တိရစၦာန္ႏွပ္စက္ညႇဥ္းပမ္းမႈ ကာကြယ္ေရး ရဲတပ္ဖြဲ႔ သီးသန္႔ရွိတယ္။ တျခား မႈခင္းရဲေတြလို လက္နက္ကိုင္ ယႏၱရားတပ္ဖြဲ႔ပဲ။ ရဲကားေတြ အခ်ဳပ္ကားေတြ တိရစၦာန္နာတင္ကားေတြ သူနာျပဳေတြနဲ႔။

လမ္းႀကိဳ လမ္းၾကားေတြကအစ အျမဲတမ္း ကင္းလွည့္ေနၾကတာ။ အဲ … မေတာ္လို႔မ်ား သနားၾကင္နာတတ္တဲ့ တစံုတေယာက္က သူတို႔ကို လွမ္းဖံုးဆက္တိုင္ၾကားလိုက္ရင္ … ပိုင္ရွင္ေတာ့ ရွင္းေလေရာ။ ဝလင္ေအာင္ ေကၽြးစရာ၊ ဆရာဝန္ျပ ေဆးကုသစရာ ပိုက္ဆံမတတ္ႏိုင္လို႔ပါ … ဆိုတဲ့ ေလွ်ာက္လဲခ်က္လဲ လက္မခံဘူး။ အဲ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပမ္းမႈပဲ။ မတတ္ႏိုင္ရင္ ေမြးမထားနဲ႔ပဲ။ သူတို႔အဖြဲ႔ကိုအေၾကာင္းၾကားၿပီး အပ္ႏွံရမယ္တဲ့။ ‘မုတ္ဆိတ္ေမြးမႏိုင္ပဲ ပဲႀကီးဟင္း မေသာက္နဲ႔’ ဆိုသလိုေပ့ါ။ ျပတ္တယ္။

ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ရဲ႕အိမ္နီးနားခ်င္းသူငယ္ကေတာ့ အဲလိုလူမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႔ဝက္ကို သူ႔သား သူ႔ညီလို သေဘာထားတာရယ္။ ၿပီးေတာ့ တတ္ႏိုင္တယ္ေလ …။ သူ႔ဝက္ကို သူ႔အိမ္ထဲက က်ဳပ္တို႔ျခံဘက္အခန္းမွာ သူကိုယ္တိုင္လိုပဲ သီးသန္႔အခန္းနဲ႔ ထားတာရယ္၊ ၿပီး ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ ညစဥ္ညတိုင္း အိမ္ေရွ႕ခန္းထဲမွာ ေဘာလံုးလွိမ့္ကစားေနၾကတာ ျမင္ေနရတာပဲ။ ေဘာလံုးကေတာ့ တင္းနစ္ေဘာလံုး ထင္ပါရဲ႕။

တခါတရံ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ နပမ္းလံုးေနလား ေနၾကရဲ႕။ အဲသလို တနာရီေလာက္ ေဆာ့ၾကၿပီးမွ လူေရာဝက္ေရာ ေရမိုးခ်ဳိးၿပီး ညေနစာ စားၾကတာပဲ။ လူကေတာ့ စားၿပီး မီးပိတ္ အိပ္ေနမွာေပါ့။ ဝက္ကေတာ့ တညလံုး တဆြတ္ဆြတ္နဲ႔ စားေနသံ ၾကားရတာပဲ။

အမွန္ကေတာ့ ေန႔ဘက္ ကိုယ့္လူအလုပ္သြားေနတုန္း တေနကုန္ အခန္းတံခါးပိတ္ ထားခဲ့တယ္ထင္ပါရဲ႕။ ၿပီး ညေနျပန္လာမွ သူ႔အတြက္ေရာ ဝက္အတြက္ေရာ စားစရာျပင္ဆင္မယ္။ ၿပီး ေဘာလံုးနဲ႔ ေဆာ့ၾကမယ္။ ေနာက္ ေရခ်ဳိးၾကမယ္။ ၿပီးမွ တဝ စားၾကမယ္။ ။ ၾကာေတာ့ ဝက္ကလဲ သည္အခ်ိန္စာရင္းကို သိေနၿပီေပါ့။ သူ႔သခင္ ျပန္လာမွ၊ ေဘာလံုးကစားၿပီးမွ အစာစားရမယ္ဆိုတာလဲ နားလည္ေနၿပီေပါ့။

အဲ … ေႏြရာသီေရာက္ေတာ့ အိမ္ေနာက္ဖက္က ျမက္ခင္းျပင္မွာ … ငယ္ လတ္ ႀကီး ေဘာလံုးသံုးလံုး လိမ့္ေနၾကတာ က်ဳပ္ အတိုင္းသား ျမင္ရပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ၿမိဳ႕ေတြထဲက လမ္းလယ္ေကာင္မွာ ကစားတတ္ၾကတဲ့ ကေလးေဘာလံုးပြဲေတြမွာလိုမ်ဳိး … ပိုက္တပ္ ဂိုးတိုင္းအေသးစားကေလးေတြ တဖက္တခ်က္ ေနရာခ်ထားလို႔။ လူကေတာ့ ေျခေတာက္နဲ႔ တို႔ တို႔ၿပီး လွိမ့္တာေပါ့ေလ…။

အဲ … ဝက္ကေတာ့ ႏႈတ္သီးနဲ႔ ထိုးလိုက္ ကေလာ္လိုက္လိုက္ေပါ့။ သူဖက္ကိုယ္ဖက္ မရွိ၊ ၾကံဳရာဂိုးေပါက္ထဲေရာက္ေအာင္ လု သြင္းၾကတာပဲ။ သူ႔ဝက္ကိုသူ အစားနဲ႔ မွ်ားၿပီး ေလ့က်င့္ထားတယ္နဲ႔ တူပါရဲ႕။ ဝက္ကလည္း လည္လွၿပီ။ ဂိုးေပါက္ထဲ ဝင္သြားၿပီဆိုရင္ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္လံုး ေပ်ာ္တဲ့ပံုနဲ႔ ျမက္ခင္းေပၚ လွဲအိပ္ခ်လိုက္ၾကၿပီး လူးၾကလွိမ့္ၾကေတာ့တာပဲ။

ဗဟုသုတ ေျပာရအံုးမယ္။ သည္အေမရိကားမွာ pet shaw ဆိုတဲ့ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ ေခြးတို႔ ေၾကာင္တို႔ရဲ႕ ‘အလွျပပြဲ’ ‘အလွၿပိဳင္ပြဲ’ … တို႔၊ pet star ဆိုတဲ့ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ ‘အလိမၼာၿပိဳင္ပြဲ’ … တို႔၊ pet cop ဆိုတဲ့ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ … ‘ေထာက္လွမ္းေရးျပပြဲ’ … တို႔ ဆိုတာေတြ ရွိတယ္။ (သည္မွာ မိုင္းဗံုးရွာတဲ့ စစ္ေခြးတို႔ … မူးယစ္ေဆးဝါးနဲ႔ တရားခံေျပးကို အနံ႔ခံရွာတဲ့ ရဲေခြးတို႔ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင့္ မရွိဘူး။)

က်ဳပ္ tv ေတြထဲမွာ ျမင္ဖူးတာေတာ့ ေရခဲေသတၱာတို႔ ေၾကာင္အိမ္တံခါးတို႔ကို ဖြင့္တတ္တဲ့ ေၾကာင္တို႔လို႔ … ဓာတ္ႀကိဳးတို႔ သစ္ကိုင္းတို႔ေပၚ ေလွ်ာက္ၿပီး ငွက္သိုက္ေတြလိုက္ရွာ ငွက္ဥေတြ ခိုးေဖာက္စားတတ္တဲ့ ရွဥ့္တို႔လို … သစ္ၾကားသီးတို႔ သစ္ဧည့္သီးတို႔ကို ကိုက္ခ်ီယူလာၿပီး ဓာတ္ႀကိဳးေပၚနား လမ္းမေပၚလႊတ္ခ်၊ ေမာ္ေတာ္ကားက တက္က်ိတ္သြားေတာ့မွ ဆင္း အထဲက အဆံကို ေကာက္စားတဲ့ က်ီးကန္းတို႔လို … စံုလို႔ပါပဲ။

အဲဒါကေတာ့ pet smart တဲ့။ အိမ္မွာ ေမြးထားၾကတဲ့ တိရစၦာန္ေတြရဲ႕ ျပပြဲၿပိဳင္ပြဲေတြပဲ။ ျပည္နယ္တကာ ၿမိဳ႕တကာလွည့္ၿပီး ျပပြဲၿပိဳင္ပြဲေတြလုပ္ tv ေတြ႐ိုက္ၿပီး ျပန္ေရာင္းစားေနၾကတာပဲ။

အဲသည္မွာ က်ဳပ္ရဲ႕အိမ္နီးနားခ်င္းသူငယ္က သူ႔ဝက္နဲ႔ၿပိဳင္ပြဲ ဝင္သတဲ့ေလ …။ သည္ႏွစ္ ဆန္းစက ohio ျပည္နယ္ Cincinnati ၿမိဳ႕မွာလုပ္တဲ့ pet athlete တိရစၦာန္အားကစားသမားျပပြဲၿပိဳင္ပြဲမွာ ကိုယ့္လူညီအကို သြားၿပိဳင္ခဲ့ၾကတာ ပထမဆု ရခဲ့တယ္တဲ့။ မေသးဘူးေနာ္။ ပထမ က ဆုေငြ ေဒၚလာႏွစ္ေသာင္းငါးေထာင္။ ကိုယ့္လူဟန္က်လာတာေပါ့။ တိရစၦာလဲ ခ်စ္တတ္၊ တိရစၦာန္ ကရိကထလဲ ခံႏိုင္၊ အပင္ပန္းခံ ေလ့က်င္ႏိုင္တယ္လဲ ဆိုေတာ့ … တဖက္တလမ္းက ဝင္ေငြရတာေပါ့။

မသိပါဘူး။ က်ဳပ္က ကိုယ့္လူ အေပ်ာ္တမ္း ဝါသနာပါလို႔ ေမြးထားတယ္ပဲ ထင္တာ။ စိတ္ထဲကလဲ က်ိတ္ၿပီး ခ်ီးမြမ္းေနမိတာ။ ဘာဟုတ္မွာလဲ …။ သူတို႔ အေမရိကားမွာက ဒါလဲ အလုပ္တခုပဲကို။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေနရာတကာမွာ တိရစၦာန္အလိမၼာေလ့က်င့္ေရးသင္တန္းေတြ ဖြင့္ထားၾကတာကို။

ေမာင္သာရ

လူတေယာက္နဲ႔ ဝက္တေကာင္ (ေမာင္သာရ)

ကုသိုလ္မ်ားေကာင္းခ်င္ေတာ့ မုတ္ဆိတ္ပ်ားစြဲ ဆိုသလို ၾကံၾကံဖန္ဖန္ က်ဳပ္နဲ႔ ျခံခ်င္းကပ္ရပ္အိမ္မွာ လူတေယာက္နဲ႔ ဝက္တေကာင္ ေျပာင္းေရာက္လာၾကတယ္။ ဝတၴဳတိုတပုဒ္ျဖစ္ဖို႔ ကုန္ၾကမ္းေပါ့။ လူကေတာ့ လူငယ္ပဲ ေျပာပါေတာ့။ အေကာင္ကထြားၿပီး တရားလြန္ ဝေနလို႔သာကို …။ ဘာရွိအံုးမွာလဲ။ အလြန္ဆံုးရွိလွ သံုးဆယ္ေက်ာ္စေပါ့။

သူတို႔အေနာက္တိုင္းထံုးစံက ေနာက္မွေျပာင္းေရာက္လာတဲ့ အိမ္နီးနားခ်င္းလူသစ္လဲပဲ ႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္တဲ့အေနနဲ႔ စကားမရွိစကားရွာၿပီး မိတ္ဖြဲ႔စပ္စုေလ့ မရွိၾကေတာ့၊ က်ဳပ္လဲ ဖါသိဖါသာပဲ ေနလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိတယ္မဟုတ္လား။ လူက ဗမာလဲျဖစ္ျပန္ စာေရးဆရာလဲျဖစ္ျပန္ဆိုေတာ့ ပါးစပ္က ပိတ္ေနႏိုင္ေပမယ့္ စိတ္က မေနႏိုင္ဘူး။ မ်က္စိက မေနႏိုင္ဘူး။ စ႐ိုက္က ေခါက္႐ိုးက်ဳိးေနၿပီေလ …။ ကြယ္ရာက မသိမသာ ေလ့လာေနျဖစ္တာေပါ့။

လူက ၾကည္ရပံုေထာက္ေတာ့ အေမရိကန္အျဖဴပါ။ လက္တင္အေမရိကဘက္ကလာတဲ့ စပိန္စကားေျပာ hispanic အျဖဴပံု မေပါက္ပါဘူး။ ၿပီး သူနဲ႔ပါလာတဲ့ ဝက္ကလဲ ေန႔စဥ္သန္႔စင္ထားလုိ႔ပဲလား၊ က်ဳပ္တို႔ေျမာက္ဖ်ားေဒသရဲ႕ ဝင္႐ိုးစြန္းရာသီဥတုေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ အျဖဴပဲ။

သိတယ္ေနာ္ …၊ က်ဳပ္တို႔ ရွမ္းျပည္ေတာင္ပိုင္း ‘ကေလာ’ အတက္နားမွာေတာင္မွ ‘ဝက္ျဖဴေတာင္’ ဆိုတာ ရွိတယ္မဟုတ္လား။

ၿပီးေတာ့လဲ လူေရာ ဝက္ေရာက ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ အၿပိဳင္စားထားေသာက္လားၾကေလတယ္ မေျပာတတ္ဘူး။ သူတို႔အိမ္ အဝင္တံခါးေပါက္မွာ သူတို႔ၿပိဳင္တူ ဝင္ထြက္လို႔ မရၾကဘူးရယ္။ လုဝင္ရင္ တစ္ေနၾကေရာ။

ေျပာရအံုးမယ္။ သည္အေမရိကားမွာက သူေဌးသူႂကြယ္ေတြစံရာ အိမ္ႀကီးရခိုင္ ခုႏွစ္ေဆာင္ၿပိဳင္ mansion ႀကီးေတြသာ မဟုတ္လို႔ကေတာ့၊ သာမန္အိမ္တိုင္းမွာ လူတကိုယ္စာ ဝင္သာထြက္သာ႐ံု ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္း တံခါးေပါက္ကေလးတေပါက္ပဲ ရွိတတ္ၾကတယ္။

အဲသည္မွာ … သံဇကာတံခါးတထပ္၊ သစ္သားတံခါးတထပ္နဲ႔ ျခင္ယင္လဲလံု၊ ေလလဲ လံုရတယ္။ ၿပီး တဖက္ဖြင့္ တံခါးရြက္တရြက္ပဲ တပ္ၾကေလ့ရွိတယ္။ အျမဲတမ္းလဲ ပိတ္ထားတတ္ၾကတယ္။ မက်ယ္ဘူးရယ္။ သည္ေတာ့ သူတို႔ ခ်မ္းလို႔ အိမ္ထဲ အျမန္လုဝင္ခ်င္လို႔မရဘူး။ တေကာင္ၿပီးမွ တေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ တေယာက္ၿပီးမွ တေကာင္ပဲ။

ကိုယ့္လူရဲဲ႕ ခႏၶာကိုယ္အတၱေဘာႀကီးကိုလဲ ၾကည့္အံုးေလ …။ အရပ္က ေျခာက္ေပေက်ာ္ မိုးထိုးေနလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ က်ဳပ္ထက္ကို ႏွစ္ဆေလာက္ ဝေနတယ္ဆိုေတာ့၊ အနည္းကေလး ေပါင္ခ်ိန္ ၃၆၀ ရဲ႕အထက္မွာပဲ ရွိမယ္။ ေနာ့ … လမ္းေလွ်ာက္ရင္ ေျခေထာက္မွ ေရွ႕တည့္တည့္ လွမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ တာပဲ။

သူ႔ခါးက ဝတ္ေနက် ေဘာင္းဘီေတြကိုလဲ ၾကည့္အံုးေလ။ သူမ်ားတကာေတြလို ၾကယ္သီးတပ္၊ ဇစ္တပ္၊ ခါးပတ္ ပတ္ ဝတ္ရတာမ်ဳိးမွ မဟုတ္ေတာ့တာပဲ။ မ်ားေသာအားျဖင့္က ေက်ာင္းထားခါစ ေဘာင္းဘီမျမဲတတ္ေသးတဲ့ အရြယ္ေတြမွာလို ခါး႐ႈံ႕ေမွ်ာ့ႀကိဳးတပ္ ပုခံုးသိုင္းႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲဝတ္ေနရေတာ့တာေလ။

ေဆာင္းတြင္းမွာသာ အေပၚက အင္းက်ီအထပ္ထပ္ ဝတ္ထားလုိ႔ မျမင္ရတာကို။ ေႏြေရာက္ေတာ့ T ရွပ္ေပၚမွာက အတိုင္းသား။ ေက်ာဘက္ စလြယ္သိုင္း y ႀကိဳးနဲ႔။ က်ဳပ္ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ စိတ္ကူးနဲ႔ စမ္း ဝတ္ၾကည့္တာေပါ့ေလ …။ က်ဳပ္တု႔ိရဲ႕ ရခိုင္ပုဆို အနံႀကီး ကြင္းက်ယ္တထည္သာ ေပးဝတ္လိုက္ရရင္ သူ႔ခါးနဲ႔ကေတာ့ အံကိုက္ ခြေခါင္းအံုးစြပ္လို ျဖစ္သြားမယ္ ထင္တယ္။

သိတယ္ေနာ္ …။ က်ဳပ္တို႔ ny ျပည္နယ္အေနာက္ေျမာက္ပိုင္းရဲ႕ ႏိုင္ငံေက်ာ္ ရာသီဥတုဆိုးဝါးမႈအေၾကာင္းကို။ ေသာင္းက်န္းသလား မေမးနဲ႔။ အေမရိကန္ဇာတိ ႏိုင္ငံသားေတြေတာင္ လက္ဖ်ားခါတတ္ၾကတဲ့ေဒသ။ တႏွစ္မွာ ေဆာင္းရာသီက ေအာက္တိုဘာကေန မတ္လကုန္အထိ ေျခာက္လေလ…။

ျပကၡဒိန္အရမဟုတ္တဲ့ လက္ေတြ႔ရာသီေပါ့ေနာ္။ သည္ေျခာက္ေလးထဲမွာလဲ မ်ားေသာအားျဖင့္က ႏွင္းေတြဖံုးထားတဲ့အတြက္ ေျမႀကီးမျမင္ရ ျမက္မျမင္ရ၊ သစ္ပင္ေတြမွာလဲ သက္ရြက္မျမင္ရ၊ အ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္း။ ၿပီး ႏွင္းဖတ္ႏွင္းလႊာ တလွည့္၊ ႏွမ္းႏွင္းမိုးတလွည့္၊ ႏွင္းမိုးသီးမိုးေပါက္တလွည့္၊ ေရခဲမိုးတလွည့္၊ ႏွင္းမုန္တိုင္းတလွည့္နဲ႔ … ႏွင္းလြတ္တဲ့ေန႔ရယ္လို႔မွ ဟုတ္တိပတ္တိ မရွိေတာ့တာပဲ။

အဲ … ေဆာင္းေနတာတိုကေလးေတြထဲမွာ တခါတခါ ကံအားေလ်ာ္စြာ ေနကေလး ပြင့္လာလို႔မ်ား ခဏတျဖဳတ္ ျမင္လိုက္ၾကရရင္ … အို လူေတြမွာ ျပံဳးၾကေပ်ာ္ၾကလို႔။ tv,radio မွာ ေဒသမိုးေလဝသဌာနကလဲ ၁၅ မိနစ္တႀကိမ္ လက္ပန္းေပါင္းခတ္ ေက်ညာသေလ …။ beautiful day ခ်င္းကို မိုးမႊန္လို႔။ ေန႔က လွမွ လွ၊ သာမွ သာ ဆိုပဲ။

က်ဳပ္ မွတ္မိေသးတယ္။ က်ဳပ္တို႔ငယ္ငယ္က တပိုင္းတစ လုိက္ဆိုခဲ့ၾကဖူးတဲ့ အဂၤလိပ္သီခ်င္းေလ …။ you are my sunshine; my only sunshine; you never know dear; how much I love you; please don’t take my sunshine away … ဆိုတယ္ မဟုတ္လား။ ေနေရာင္ကို ခ်စ္သူအျဖစ္နဲ႔ တင္စားၿပီး သံုးထားတာေပါ့။

ဘယ္ က်ဳပ္ လုိက္ေလ်ာခံစားလု႔ိ ရပါ့မလဲ။ က်ဳပ္က ဗမာျပည္မွာမွ အဝါေရာင္ အပူပိုင္းဇံုရဲ႕အလယ္ေကာင္ မႏၱေလးမွာေမြးတဲ့ အညာသား။ ဖြတ္က်ား …။ ၾကားရတာနဲ႔ကို စိတ္ကုန္လိုက္တာ။ ေနေရာင္ႀကီး သည္ေလာက္ ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနတာကိုမ်ား ‘ခ်စ္သူ’ တဲ့။ သီခ်င္းေရးဆရာ စိတ္မွႏွံ႔ရဲလား ေအာက္ေမ့ခဲ့မိတယ္။
အခုေတာ့ က်ဳပ္ သေဘာေပါက္ပါၿပီ။ သူ႔ရဲ႕ ဥဒါဟ႐ုဏ္ကေလးကိုလဲ က်ဳပ္ ခံစားလို႔ရပါၿပီ။

ေျပာရအံုးမယ္။ အဲသည္ေတာ့ ေဆာင္း ဝင္ၿပီတဲ့ေဟ့ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔မွာေတာ့ ပရြက္ဆိတ္ထံုး ႏွလံုးမူၿပီး ရိကၡာဗူးေတြ ရိကၡာေျခာက္ေတြ စုေဆာင္းသိုေလွာင္ ကုန္ၾကရၿပီ။ ခါတိုင္းလို ႏို႔ဆီတလံုး ဆပ္ျပာတခဲနဲ႔ အျပင္ထြက္ဝယ္လို႔ မျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ …။

လူေတြလဲ ကိုယ့္အိမ္ထဲကိုယ္ ေထာင္က်ကုန္ၾကတာေပါ့။ အေၾကာင္းႀကီးငယ္ မရွိပဲ၊ ဘယ္သူမွ အိမ္ထဲကအိမ္ျပင္ မထြက္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ အဲ … ေက်ာင္းသားေတြ အလုပ္သမားေတြကေတာ့ မလႊဲမေရွာင္သာ ထြက္ၾကရတာေပါ့ေနာ္ …။ ဒါလည္း သူတို႔သြားၾကရတဲ့ ကားေတြ ရထားေတြထဲမွာနဲ႔ ေက်ာင္း ႐ံုး အလုပ္ခြင္ ေစ်းဆိုင္ စသည္ေတြထဲမွာက အပူဓာတ္ လႊတ္ေပးထားေတာ့ ေႏြးပါတယ္။

တခုေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ …။ အျပင္ဘက္ လမ္းေပၚမွာ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္သြားရလာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့လဲ တမ်ဳိးေပါ့။ ဝတ္ေပေတာ့ အေႏြးထည္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အထပ္ထပ္။ သာမန္ ဖလံထည္ သိုးေမႊး သကၠလပ္ ဆိုတာေတြနဲ႔ကေတာ့ မလံုတတ္ဘူး။ အ႐ိုး ခိုက္တယ္။ ေခြးေတြ ေၾကာင္ေတြေတာင္ ေမး႐ိုက္တယ္ ဆိုတဲ့ အခ်မ္းမ်ဳိးရယ္။

အဲသည္ေတာ့ ေဒသသံုး ကိုယ္ေငြ႔ထိန္း thermos အသားကပ္ အင္းက်ီေဘာင္းဘီေတြ ေအာက္ကခံ ဝတ္ၾကရတယ္။ ၿပီး နားရြက္အုပ္ စြပ္၊ လက္အိတ္စြပ္၊ မ်က္လံုးပဲ ေဖၚတဲ့ ေခါင္းစြပ္ ဝတ္၊ ေကာ္မ်က္မွန္အျဖစ္ တပ္၊ သိုးေမႊးထူေျခအိတ္ရွည္နဲ႔ ႏွင္းေတာတိုး သားေရဖိနပ္ရွည္စီး၊ ႏွင္းကာမိုးကာ ဒူးဖံုးအေပၚအင္းက်ီနဲ႔ တကိုယ္လံုးကို အထပ္ထပ္ ထုပ္ၿပီးမွ အျပင္ထြက္ရတယ္။ ေျပာပေကာ …။

ေဒသမိုးေလဝသဌာနကလဲ အျပတ္ သတိေပးလႈံ႔ေဆာ္ေနတာပဲ။ အျပင္ဘက္ ထြက္ၾကရရင္လဲ ၁၅ မိနစ္ထက္ ပိုၾကာၾကာ မေနဖို႔၊ ႏွာဖ်ား ႏႈတ္ခမ္း နားရြက္ေတြ ေႂကြမက်ရေအာင္ သတိထား ဖံုးအုပ္ဖို႔၊ အေအးဒဏ္ေၾကာင့္ အေရခြံေတြေဖါင္းၿပီး မီးေလာင္ဖုေတြလို ျဖစ္လာခဲ့ရင္လဲ နီးရာေဆး႐ံုေဆးခန္း အျမန္ေျပးဖို႔ … စသျဖင့္ စိုးရိမ္ႀကီးစြာ ေက်ညာေနတာပဲ။

က်ဳပ္ ေျပာခ်င္တာက … ဒါ က်ဳပ္ဝတၳဳရဲ႕ ေနာက္ခံပန္းခ်ီကားပါ။ တရားလြန္ ေအးတယ္ေပါ့။ က်ဳပ္တို႔ ဗမာစာေပထဲက လက္ဝဲသုႏၵရရဲ႕ ‘မဲဇာေတာင္ေျခ’ ခ်ီရတု … သံဝါေျဖာက္ေျဖာက္၊ ဆီးႏွင္းေပါက္လည္း၊ မိုးေလာက္သည္းထန္၊ သြန္းခ်ျပန္ေသာ္ … ဆိုတာကို သြား သတိရတယ္။ သည္မွာက ‘မဲဇာ’ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ပိုေအးတယ္။

သည္ေတာ့ ကိုယ္ကို အေႏြးထည္နဲ႔ ေကာက္ညႇင္းဆိုင္းထုပ္လို႔ ထုပ္၊ ၿပီးမွ ပင္ဂြင္းငွက္လို လက္ကားယား ေျခကားယား လႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္နဲ႔ မႏိုင္တႏိုင္ ေလွ်ာက္ၿပီးထြက္။ ဘာနဲ႔တူသလဲဆိုေတာ့ အဝတ္ထုပ္အထုပ္ႀကီး ေရြ႕လာသလိုေပါ့။

အသိတေယာက္နဲ႔တေယာက္ လမ္းမွာေတြ႔လို႔လဲ ႐ုတ္တရက္ ဘယ္မွတ္မိၾကလိမ့္မလဲ။ ၿပီးေတာ့ အသက္႐ွဴလိုက္တိုင္း တေထာင္းေထာင္းထြက္ေနတဲ့ ႏွာေငြ႔ေတြက မ်က္ခံုးေမႊးေပၚမွာ မ်က္မွန္ေပၚမွာ တြယ္ကပ္ၿပီး ႏွင္းဖတ္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကေရာ။ သည္ေတာ့ ေရးေတးေတးသာ ျမင္ရေတာ့တာကလား။

အမွန္ေတာ့ ေဆာင္းတြင္းမွာ အျပင္ဘက္ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ဘူးရယ္။ သဲထဲ ေျခကၽြံတာနဲ႔ ႏွင္ေတြ ေရခဲမႈံေတြထဲ ေျခကၽြံတာကလဲ လံုးဝ မတူဘူး။ ျပန္ အႏုတ္ရ ခက္တာခ်င္း တူတယ္ထားအံုးေတာ့၊ သဲသဘာဝက ေျခေထာက္မွာ ဖိနပ္မွာ ကပ္မပါလာဘူး။ ႏွင္းကေတာ့ ေျခနင္းရွည္တဖက္တဖက္ အနည္း တပိႆာ ႏွစ္ပိႆာ ကပ္ပါလာတတ္တာ။

ၿပီးေတာ့ သဲထဲမွာက ေခ်ာ္လဲစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ႏွင္းထုထဲမွာကေတာ့ ေအာက္ပိုင္းကခဲၿပီး ေရခဲျပင္ ျဖစ္ေနရင္ ကေလးလူႀကီး အကုန္ေခ်ာ္လဲတတ္ၾကတာပဲ။ သည္လို ေခ်ာ္လဲၾကလို႔ ႏွစ္စဥ္ က်ဳိးတဲ့လူ ေသတဲ့လူေတြေတာင္ ႏိုင္ငံအႏွံ႔ဆိုရင္ ေထာင္ဂဏန္းနဲ႔ခ်ီ ရွိလိမ့္မယ္ထင္တယ္။

ၿပီးေတာ့လဲ လူတိုင္းလူတိုင္းမွာ ဝတ္ထားၾကရတဲ့အဝတ္ေတြရဲ႕ အေလးခ်ိန္က ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္အေလးခ်ိန္ထက္ ပိုရင္သာပိုမယ္၊ ေလ်ာ့မယ္မထင္ဘူး။ သည္ေတာ့ ႏွင္းထဲေလွ်ာက္ရတာက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထမ္းသယ္သြားရသလို ျဖစ္ေနတာေလ …။ ဘယ့္ႏွယ့္ ဆယ္လွမ္း ဆယ့္ငါးလွမ္း လွမ္းလိုက္ရင္ပဲ အတြင္းထဲမွာက ေခၽြးစို႔ခ်င္လာၿပီ။ ေမာခ်င္လာၿပီ။

ကိုယ့္လူ အိမ္နီးနားခ်င္းခမ်ာလဲ က်ဳပ္လိုပဲ အျပင္ဘက္ သိပ္မထြက္ႏိုင္ပါဘူး။ သူကမွ က်ဳပ္ထက္ ပိုဆိုးအံုးမယ္။ မေတာ္ သူ႔ခႏၶာႀကီးနဲ႔မ်ား ႏွင္းေတြထဲ ပစ္လဲလိုက္ရလို႔ကေတာ့၊ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ျပန္ထႏိုင္ဖို႔က ဘယ္လြယ္လိမ့္မလဲ။ ဘဲဥကို မွန္ေပၚ ျပန္ေထာင္ရသလို ေနမွာ …။

ခက္တာက သူ႔မွာလဲ က်ဳပ္လိုပဲ အိမ္ရွင္မ မရွိဘူး။

အေရးထဲ အိမ္ထဲမွာ ဝက္တေကာင္ကလည္း ထည့္ ေမြးထားေသးတယ္။ လူစာေရာ ဝက္စာေရာ ဝယ္ဖို႔ျခမ္းဖို႔အတြက္က အနည္းဆံုး တပတ္အခါေတာ့ ေစ်းသြားဖို႔ လိုမွာေပါ့။ ၿပီး သူလုပ္ေနတဲ့ အလုပ္အတြက္ကလဲ သူမ်ားတကာလို႔ တပတ္မွာ ငါးရက္ကေတာ့ ထြက္ရမွာေပါ့။ သူ ဘာလုပ္သလဲ။ သူ႔အလုပ္က ဘယ္မွာလဲ။ က်ဳပ္ မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္သြားဖို႔ အျပင္ထြက္ဖို႔ကေတာ့ သူ႔မွာလဲ ကိုယ္ပိုင္ မွန္လံုထရပ္ကား ရွိပါတယ္။

အဲ … ကားဆိုလို႔ ေျပာရအံုးမယ္။ သူ႔ရဲ႕အေျခအေနအရာ သူ႔ကားကိုလဲ သူ႔အိမ္နဲ႔တြဲရက္က ကားဂိုေဒါင္ထဲမွာ ထည့္ထားရတယ္ေလ။ သိတယ္ေနာ္ … သည္ႏိုင္ငံမွာက ကားကို ဂိုေဒါင္နဲ႔ထားႏိုင္တယ္။ ကားဂိုေဒါင္ တြဲရက္ပါတဲ့ လံုးခ်င္းတထပ္တည္းအိမ္ ငွားေနႏိုင္တယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့အဆင့္မဟုတ္ဘူး။

ဂိုေဒါင္ငွားခပါ ေပးရမွာျဖစ္တဲ့အတြက္ အိမ္လခ ေစ်းႀကီးမယ္။ ေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ကလည္း ဝင္ေငြေကာင္းရမယ္။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္လူရဲ႕အေျခအေနက ကားထည့္ထားဖို႔ ဂိုေဒါင္ပါမွကို ျဖစ္မယ္။ သူမ်ားတကာေတြလို ကားကို အိမ္ေရွ႕လမ္းေဘး ရပ္ထားလို႔မျဖစ္ဘူး။ ကားက အဖိုးတန္လို႔ ေကာင္းလွသစ္လွလို႔ မဟုတ္ဘူး။ သူက သူ႔ကိုယ္သူမွ အႏိုင္ႏိုင္မဟုတ္လား။

ခုလို ေဆာင္းတြင္းမွာ သူမ်ားတကာရဲ႕ကားေတြလို အျပင္မွာရပ္ထားလိုက္လို႔ … တညေလာက္မ်ား ႏွင္းက်မ်ားတာနဲ႔ၾကံဳလိုက္ရင္ သူ႔အဖို႔က ဘယ္လြယ္လိမ့္မလဲ။ တခါတေလ ႏွင္းက အက်မ်ားရင္း ထူရင္၊ ႏွင္းမုန္တိုင္းနဲ႔ ၾကံဳရင္ … တညဆို ဆိုသေလာက္ မနက္မိုးလင္းလို႔ သြားစရာရွိရင္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႏွင္းထုေအာက္က ျပန္တူးေဖၚယူရတတ္တာေလ …။ ႏွင္း ဆိုတာကလဲ မိုးလိုပဲေပါ့။ က်ခ်ိန္ကန္သတ္ခ်က္ ဘယ္ရွိမွာလဲ။ ၿပီးေတာ့ တခါတရံ မိုးေစြသလို ေစြတတ္တာမ်ဳိးပဲ။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

မုန္တိုင္းကိုဆန္၍ ပင္လယ္ကိုျဖတ္ေသာအခါ (၂၇)

ေလွနံတြင္ ကြဲကုန္ေသာပ်ဥ္ေတြကို ျပန္ၿပီးခြာထုတ္၊ ပ်ဥ္ေတြ ထပ္စု လုပ္ရပါသည္။ တကယ္က က်ေနာ္တို႔ေလွကေလးမွာ သစ္ေကာင္း၊ ပ်ဥ္ေကာင္းႏွင့္ လုပ္ခဲ့ရျခင္း မဟုတ္ပါ။ ေပးအပ္သည့္ အေျခအေနေအာက္မွာသာ လုပ္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ရက္ ၄၀ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲ ၿပီးဆံုးၿပီးေနာက္ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲဝင္ရဲေဘာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်ည့္ကုန္ပါသည္။ ဝါးခယ္မ ကိုတင္ရီ၊ ဘိုကေလး ကိုလွၾကည္၊ ဦးေအာင္ေငြ အျခားသူမ်ား မမွတ္မိေတာ့ပါ။ ဘုိကေလး ကိုလွၾကည္မွာ ယခုအခ်ိန္အထိ မသန္မစြမ္း ျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ့ပါသည္။

အေရွ႕ေတာင္အာရွ၏ ရာသီဥတုမွာ ေမလအလယ္ေလာက္တြင္ မုတ္သုန္ရာသီ စပါၿပီ။ နဂိုမူလ ဖထီးမန္းစီစဥ္ခဲ့ေသာ အစီအစဥ္မွာ ရာသီဥတု ေကာင္းမြန္ စိတ္ခ်ရသည့္အခ်ိန္ကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့ပါသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ကိုတင္ၿငိမ္း ေသဆံုးခဲ့ရသည့္အတြက္ မူလအစီအစဥ္မ်ား လြဲခဲ့ရေလၿပီ။

မတတ္ႏိုင္ပါ။ မိုးရာသီ မကုန္တကုန္အခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္ေရႊ႕ဆိုင္းရန္ သတ္မွတ္လိုက္သည့္အတြက္ ရာသီဥတုကိုေလ့လာရန္ လိုပါသည္။ ဖထီးမန္းက က်ေနာ့္ကို ရာသီဥတုေလ့လာရန္ တာဝန္ေပးပါသည္။ ျမန္မာ့အသံမွ သတင္းမ်ား ေၾကညာၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ ရာသီဥတုသတင္းကို အျမဲေၾကညာပါသည္။

သတင္းအၿပီးတြင္ ျမန္မာ့ပင္လယ္ျပင္တြင္ သာသာယာယာရွိမည္၊ ျမန္မာ့ ပင္လယ္ျပင္တြင္ လႈိင္းႀကီးမည္၊ ေျမျပင္ ေရျပင္ ေလသည္ တနာရီ မိုင္ ၃၀ ႏႈန္း တိုက္ခိုက္မည္ စသည္ျဖင့္ ရာသီဥတုသတင္းကို ေၾကညာေလ့ရွိပါသည္။

လႈိင္းအသင့္အတင့္ရွိမည္ဟုေၾကညာလွ်င္ ပင္လယ္တြင္ တကယ္ျဖစ္ေပၚေနေသာ လိႈင္းအသင့္အတင့္အရြယ္ကို ေလ့လာမွတ္သားရပါသည္။ ေျမျပင္ေရျပင္ေလသည္ တနာရီ မိုင္ ၃၀ႏႈန္း တိုက္ခတ္သည့္ လႈိင္းအရြယ္ကို ေလ့လာမွတ္သားပါသည္။

က်ေနာ္ ရာသီဥတုသတင္းကို ၆ လခန္႔ ဂ႐ုတစိုက္ေလ့လာရာ ေလတိုက္ႏႈန္းႏွင့္ လႈိင္းပမာဏကို အကဲခတ္လို႔ ရလာပါသည္။ လႈိင္းျဖစ္ေပၚေနသည့္အရြယ္ကို ၾကည့္ၿပီး ေလတိုက္ႏႈန္းကိုလည္း ခန္႔မွန္း၍ ရလာပါသည္။ ျမန္မာ့အသံမွာ လကုန္ရက္ေရာက္တိုင္း ေရွ႕လာမည့္လ၏ လဆန္း ၁၀ ရက္ အတြက္ ရာသီဥတု ႀကိဳတင္ ခန္႔မွန္းေၾကညာခ်က္ကို ေၾကညာေပးေလ့ ရွိပါသည္။

အာဇာနည္သူရဲေကာင္းတို႔၏ေနာက္ ဖဝါးေျခထပ္ ထပ္ခ်ပ္မကြာ

က်ေနာ္ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ရပ္ေလးတခုကို မွတ္တမ္းတင္ခ်င္ေသးသည္။ ထုိေန႔သည္ ေမလ ၂၀ ရက္ေန႔ျဖစ္သည္။ ညေနေစာင္း ၅ နာရီထိုးေလာက္ရိွမည္ ထင္သည္။ ေျမာက္ဘက္ဖိုႀကီး၏ ေနာက္ေဘးဘက္ သဲခံုတြင္ျဖစ္သည္။

က်ေနာ္ထုိင္ေနသည့္ ေရွ႕နား ၅ ကိုက္ေလာက္တြင္ သံဆူးႀကိဳးဝင္း ကိုက္ ၁၀၀ အေဝေလာက္တြင္ အိုနာဆစ္ သေဘၤာပ်က္ႀကီး မီးေလာင္ခဲ့သည့္ဒဏ္၊ လႈိင္းဒဏ္၊ ေလဒဏ္၊ ပင္လယ္ေရငံစားထားသည့္ဒဏ္ေၾကာင့္ သံေခ်းေတြတက္ၿပီး ဝါက်င့္က်င့္၊ ညိဳမဲမဲအေရာင္ျဖစ္ေနသည္။ အေရွ႕ပင္လယ္ျပင္ တေမွ်ာ္တေခၚ မ်က္ေစ့တဆံုးကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္လည္း ပင္လယ္ျပင္ႀကီးမွာ သာယာသည့္အသြင္ မေဆာင္ျဖစ္ေနသည္။

ပင္လယ္၏သေဘာသည္ ေၾကးမံုကဲ့သို႔ပင္ ျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ တိမ္ေတြကင္းစင္ၿပီး ေနသာလွ်င္ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးမွာ သာယာပါသည္။ ဤေကာင္းကင္ျပာ၏အရိပ္သည္ အေျပာက်ယ္လွေသာ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးသို႔ အေရာင္ဟပ္သည့္အခါတြင္ ပင္လယ္ျပင္က်ယ္ႀကီးတခုလံုးမွာလည္း အျပာေရာ၊ မဲနယ္ျပင္ႀကီးအသြင္ေဆာင္လ်က္ အလြန္သာယာ လွပပါသည္။

ယခု ေမလ ၂၀ ရက္ေန႔ေရာက္လာၿပီမဟုတ္ပါလား။ မုတ္သုန္ အရိပ္နိမိတ္၊ မုတ္သုန္၏အေငြ႔အသက္တို႔သည္ ထင္ဟပ္လာပါၿပီ။ တိမ္မဲညိဳတို႔သည္ ေကာင္းကြင္ျပင္တခြင္လံုး ဖံုုးအုပ္၍ေနပါသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္ျမင္ကြင္း တခုလံုးမွာလည္း ေမွာင္အုိက္အိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ ေကာင္းကင္ျပင္ရွိ တိမ္မဲညိဳတို႔၏အေရာင္သည္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကိုလာၿပီး ထင္ဟပ္ေနသည့္အတြက္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးမွာ ညိဳမဲေမွာင္၍ ခဲပုတ္ေရာင္အသြင္ ေဆာင္ေနေပသည္။

ရာသီဥတုနိယာမသည္ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ကို ပံုေဆာင္ေဖာ္ျပလ်က္ ျမင္ကြင္းတခုလံုးမွာ စိတ္လက္မၾကည္မသာႏွင့္ အလိုမက် စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေနသူလူႀကီးတဦးႏွင့္ အလားသ႑ာန္ တူေနပါသည္။ က်ေနာ္လည္း ေကာင္းကင္ျပင္ႏွင့္ ပင္လယ္ကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္လက္ရႊင္လန္းမႈမရွိပါ။ စိတ္ေလးလံေနသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ဦးျမသန္းတင့္ေရာက္လာၿပီး က်ေနာ့္ေဘးနားသို႔ လာထိုင္ပါသည္။ က်ေနာ့္အေနႏွင့္ ေလာကဝတ္အရ ေခၚေျပာႏႈတ္ဆက္ျခင္းလည္း မရိွ။ က်ေနာ္ ဒီလိုပဲထုိင္ၿပီး ပင္လယ္ျပင္ကို ေငးေနပါသည္။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာသည္လည္း က်ေနာ့္အတြင္းစိတ္၏ လာေရာက္ထင္ဟပ္မႈေၾကာင့္ ရႊင္ျပသည့္အသြင္ကို မေဆာင္ႏိုင္ပါ။

ဦးျမသန္းတင့္က ...

“ဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ပင္လယ္ျပင္ဟာ စိတ္မခ်ရေတာ့ဘူး၊ ပင္လယ္ကို ျဖတ္လို႔ မေကာင္းဘူး”

ဦးျမသန္းတင့္စကားသည္ က်ေနာ္ကို လႈပ္ႏႈိးလိုက္သကဲ့သို႔ျဖစ္သြားပါသည္။ က်ေနာ္ ဘာမွျပန္မေျပာပါ။ ၂ ေယာက္သား အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ ရွိေနပါသည္။ သူလည္း ေရွ႕ဘာမွဆက္ၿပီး မေျပာ၊ က်ေနာ္လည္း ဘာမွျပန္မေျပာပါ။ က်ေနာ္တို႔ ၂ ဦး၏ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနသည္။ ၿပီးေတာ့မွ သူအရင္ ျပန္ထသြားသည္။ က်ေနာ္လည္း စိတ္လက္ မရႊင္မလန္းႏွင့္ ျပန္ၿပီး ထလာပါသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။

ေတာင္ႀကီးကိုတဲ့ ၿဖိဳမယ့္ၾကံ၊ ခါးက မသန္ (ကာတြန္း ေစာငို)

ေက်ာင္းသား ေထာင္ ေတာ္လွန္ေရးသမား (၃၇)

ျပည္သူ႔သူရဲေကာင္းမ်ားရဲ႕ စ်ာပန

က်ေနာ္တို႔တေတြ တိုက္ပြဲတိုက္ၾကေတာ့မယ္ဆိုကတည္းက က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ အက်အဆံုးေတာ့ ရွိမွာပဲ။ စြန္႔လႊတ္ရတာေတြရွိမွာပဲဆိုတာ တြက္ၿပီးသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ တန္ဖိုးဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ားေပးရမလဲ ဆိုတာက်ေတာ့ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ တြက္ခ်က္မႈေတြ နည္းနည္းကြဲျပားတာေပါ့ဗ်ာ။

တခ်ဳိ႕ကလည္း ၂ ေယာက္၊ တခ်ဳိ႕ကလည္း ၃ ေယာက္၊ ၄ ေယာက္လား၊ ၅ ေယာက္လား။ အဲ့လိုတြက္ၾကတာ၊ အမ်ဳိးမ်ဳိးပဲ။ ေသခ်ာတာတခုကေတာ့ ေရွ႕က အလံနီေတြတိုက္တုန္းက တေယာက္က်ခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ အဲ့ဒီ တေယာက္ထက္ေတာ့ မနည္းဘူးဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္။

အဲဒီလိုနဲ႔ တိုက္ပြဲက ၅ ေယာက္ က်ဆံုးသြားၿပီ။ အေရအတြက္ဟာ အေတာ္မ်ားတယ္။ ေထာင္သမိုင္းမွာ အမ်ားဆံုးပဲလို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြထဲမွာ ဒီကိစၥ အေတာ္ေလး အေလးအနက္မထားလို႔မျဖစ္၊ မစဥ္းစားလို႔မျဖစ္ အေျခအေန။

ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ကိုးကိုးကြၽန္းမွာ က်ေနာ္တို႔ရဲေဘာ္ေတြေနၾကတဲ့ အေဆာင္ ၅ ေဆာင္။ အဲဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အခုက်ဆံုးတဲ့ အေရအတြက္နဲ႔ တြက္လိုက္မယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ဟာ … တေဆာင္ကို တေယာက္ႏႈန္းေလာက္ ရွိေနၿပီ။

ဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ထဲမွာလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစားၾကတာေတြ ရွိတယ္။ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဘက္ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အခုအခ်ိန္ဟာ ျပင္းထန္ၿပီးေတာ့ တေယာက္ကိုတေယာက္ အကဲစမ္းၾကတဲ့အခ်ိန္။ တိုက္ပြဲရဲ႕ အထြဋ္အထိပ္လို႔ေျပာရင္လည္း ရတယ္။ က်ေနာ္တို႔ထဲက တခ်ဳိ႕က တိုက္ပြဲအရွိန္ျမႇင့္ဖို႔၊ ေနာက္အာဏာပိုင္ေတြကို ဖိအားေပးဖို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးစဥ္းစားၾကတယ္။

တခ်ဳိ႕က ေနာက္ထပ္ အသုတ္လိုက္ ထပ္ဝင္မလား။ တခ်ဳိ႕က ေရျဖတ္ၾကမလား။ ဒါမွမဟုတ္ အျခားတိုက္ပြဲသ႑ာန္ေတြ ေဖာ္ၾကမလား။ အမ်ဳိးမ်ဳိး စဥ္းစားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို သြားၿပီး တင္ျပၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြက တိုက္ပြဲကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔ ဆက္ၿပီး သယ္ေဆာင္လာခဲ့ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ ေခါင္းေဆာင္မႈရဲ႕ အရည္အခ်င္းကို စမ္းသပ္တာလို႔ က်ေနာ္တို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။

ဒါနဲ႔တဆက္တည္းမွာ က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တာတခုက က်ေနာ္တို႔တိုက္ပြဲ အဲဒီအခ်ိန္အထိ ဒီေထာင္စခန္းအတြင္းမွာရွိတဲ့ အျခားအဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔ ပုဂၢိဳလ္တဦးခ်င္းေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ကို ဘာမွ ေဝဖန္ေျပာဆိုတာ မရွိဘူး။ အားေပးစကားပဲ ေျပာၾကတယ္။ ေထာက္ခံၾကတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ မွတ္တမ္းတင္၊ ေက်းဇူးတင္ရမယ့္ကိစၥပဲ။

က်ေနာ္တို႔သိရတဲ့ သတင္းအရဆိုလို႔ရွိရင္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဘက္ကလည္း သူတို႔တေတြ သိတ္အေနရခက္ေနတယ္။ သူတို႔လည္း ေျခာက္ျခားေနၾကတယ္။ ဘယ္ဗ်ာ … အက်ဥ္းစခန္း အလယ္တည့္တည့္မွာ ယာယီစခန္းထိုးၿပီး ေခါင္းတလားႀကီး ၅ ခု တင္ထားတာ။ အဲ့ဒီလိုတုိက္ပြဲမ်ဳိးဟာ ဘယ္သူ မတုန္လႈပ္ပဲရွိပါ့မလဲ။ က်ေနာ္လို႔ ေလ့လာလို႔သိရတဲ့ သတင္းအရဆိုလို႔ရွိရင္ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြၾကားမွာ ဒီလိုတိုက္ပြဲမ်ဳိး တခါမွမၾကံဳဘူးလို႔ အံ့ၾသတုန္လႈပ္ေနၾကတယ္ဆိုတာကို။

တိုက္ပြဲၿပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ အဲ့ဒီေထာင္ဝါဒါေတြနဲ႔ စကားစပ္မိလို႔ ေျပာၾကတဲ့အခါမွာ သူတို႔က ...

“ဟာ … ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္လိုေနလဲ မသိဘူးဗ်ာ။ က်ဳပ္တို႔ေတာ့ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႐ူးကုန္မလားေတာင္ ေအာက္ေမ့တယ္။ စားမဝင္ အိပ္မေပ်ာ္ပဲ။ အင္တာေနရွင္နယ္ သီခ်င္းသံၾကားၿပီဆိုရင္ ထိတ္သြားတာပဲ။ ကိုယ့္နားကိုယ္ေတာင္ အတင္းပိတ္ထားတယ္”

လို႔ ေျပာၾကတယ္။ အမွန္ပဲ။

က်ေနာ္တို႔ အဲ့ဒီကိုကိုးကြၽန္းစခန္းေပၚမွာ သႀကၤန္ပြဲေတာ္ဆိုရင္ ႏွစ္စဥ္ပဲ ႐ိုးရာဓေလ့ထံုးစံနဲ႔အညီ က်ေနာ္တုိ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ က်င္းပခဲ့ၾကတယ္။ ကပြဲ ခုန္ပြဲေတြလုပ္တယ္။ စင္တင္တဲ့ ကပြဲလုပ္တယ္။ အိုးစည္ ဒိုးပတ္ေတြနဲ႔ အေကြၽးအေမြးေတြ လုပ္ၾကတယ္။ အားကစားပြဲေတြေတာင္ ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီႏွစ္မွာက်ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ အက်ဥ္းစခန္းတခုလံုးမွာ သႀကၤန္ေတးဆိုလို႔ ဘာသံမွ် မရွိဘူး။ ေႂကြးေၾကာ္သံေတြပဲ ရွိတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေမလေရာက္လာတယ္။ ေမလဆိုေတာ့လည္း မုတ္သုန္ေရာက္ၿပီ။ မုန္တိုင္းနဲ႔ မုတ္သုန္ဟာ ျပတ္တယ္ မရွိေတာ့ဘူး။ ပင္လယ္ျပင္ဘက္ လွမ္းၿပီးၾကည့္လိုက္ရင္လည္း လႈိင္းေတြက တဝုန္းဝုန္းနဲ႔။ အိုနာဆစ္ သေဘၤာႀကီးက လႈိင္းေတြေပၚမွာ ယိမ္းထိုးေနတယ္။ လႈိင္းေတြက ဖြားခနဲ ဖြားခနဲ သေဘၤာ ေခါင္းတိုင္ေပၚေတာင္ ေက်ာ္ၿပီးေတာ့ တက္လာတယ္။

အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ တိုက္ပြဲစလို႔ ၅၂ ရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔။ မၿပီးခင္ တရက္ေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီေန႔မနက္မွာ ေထာင္တာဝန္ခံေတြ အက်ဥ္းစခန္းထဲဝင္လာၿပီး တိုက္ပြဲေဆာင္ထဲအထိ ေရာက္လာတယ္။ သူတို႔ ဒီတခါ လာတာဟာ ခါတိုင္းလို တိုက္ပြဲကို ဂ႐ုမစိုက္တဲ့ ပံုသ႑ာန္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ပံုကို ၾကည့္ရတာ ဟန္မေဆာင္ႏိုင္ဘူး။ တကယ္က်ေတာ့ သူတို႔လည္း စိတ္ေခ်ာက္ျခားေနၿပီ။ စိတ္ေတြလည္း ပင္ပန္းလွၿပီကိုး။

အမွန္က ဒီတိုက္ပြဲေတြကို အဆံုးအျဖတ္ေပးႏိုင္တာက ဒီေထာင္အာဏာပိုင္ေတြ မဟုတ္ဘူး။ ရန္ကုန္ကေန အဆံုးအျဖတ္ေပးေနတာ။ ဒီမွာရွိတဲ့ ေထာင္တာဝန္ခံေတြ၊ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြဆိုတာက ဟိုက ေျပာခိုင္းတာပဲ လာၿပီးေျပာေနရတာ။ အဲ့ဒီေတာ့ သူတို႔လည္း စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ ဒါ ေသခ်ာတယ္။

ဒါေပမယ့္ ေထာင္တာဝန္ခံေတြထဲမွာလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေတာ့ ရွိတာေပါ့ေလ။ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ သေဘာထားခ်င္းေတာ့ တူခ်င္မွတူၾကတာေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ သခင္အားရ ကြၽန္ပါးဝ ဒါမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။

ဒီတခါဝင္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတို႔မ်က္ႏွာေပးေတြကို ၾကည့္လိုက္ရင္ပဲ သူတို႔မွာ ေျပာစရာ တခုတခု ပါလာတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ သူတို႔က တိုက္ပြဲေဆာင္ထဲကို ေလွ်ာက္လာၾကတယ္။ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး လုပ္ထားၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔လႈပ္ရွားမႈကို ေဘးကအကဲခတ္ေနတဲ့ က်ေနာ္တို႔ ရဲေဘာ္ေတြကေတာ့ အေျခအေနကို မွန္းဆလုိ႔ ရေနတယ္။

အဲ့ဒီမွာ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြက တာဝန္ရွိတဲ့ ရဲေဘာ္တေယာက္ျဖစ္တဲ့ ကိုေဖေအာင္ (ကြယ္လြန္သူ ဝါရင့္ ႏိုင္ငံေရးသမားႀကီး သခင္ထင္ေအာင္ရဲ႕ တူေတာ္တယ္။ ျပည္သူ႔တိုးတက္ေရးပါတီကပဲ)ကို သူတုိ႔က ...

“သပိတ္မလွန္ေသးဘူးလား”

လို႔ ေမးတယ္။

ဒီေမးခြန္းမ်ဳိးက တိုက္ပြဲစကတည္းက သူတို႔တခါမွ မေမးဖူးဘူး။ ဒါ ပထမဆံုး ေမးတာ။ အရင္တုန္းကဆိုရင္ သူတို႔ေမးလည္း မေမးရဲဘူး။ ေမးလုိက္လို႔ရွိရင္ တခါတည္း ေနရာတင္ အ႐ိုက္ခံရမွာ။ ကိုေဖေအာင္ကေတာ့ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ။

“က်ဳပ္တို႔ ေတာင္းဆိုတာ ေပးေလ။ မေပးရင္ မလွန္ဘူး”

လို႔ ေျပာလုိက္တယ္။

တိုတိုျပတ္ျပတ္ ေျပာလိုက္ေတာ့ အာဏာပိုင္ေတြက ...

“ဟာ … အခု ၅ ေယာက္ရွိသြားၿပီ။ ထပ္ေသကုန္ပါဦးမယ္ဗ်ာ”

လို႔ စာနာသလိုလို၊ ေျခာက္လွန္႔သလိုလို ေျပာတယ္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။