Monday, June 8, 2009

ႏိုင္ငံေရးလက္ဦးမႈ လက္မလြတ္ေရး

ေမာင္ခ်စ္ခင္


ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ၾကံဖန္အမႈဆင္ၿပီး ႐ံုးတင္ျခင္းသည္ ဤကာလ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္တြင္ ဒီပဲယင္း အေရးအခင္းႏွင့္ တတန္းတည္းထားရမည့္ အျဖစ္အပ်က္တခုျဖစ္သည္။ နအဖ၏ လကၡဏာမွာ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္က စလို႔ ဒီေန႔အထိ ဘာမွေျပာင္းလဲျခင္းမရွိေၾကာင္းကို ဤကိစၥက ေဖာ္ျပေနေပသည္။


၈၈ မွာ လူသတ္သည္၊ ဒီပဲယင္းမွာ လူသတ္သည္၊ စက္တင္ဘာသံဃာ့အေရးအခင္းမွာ သံဃာကိုသတ္သည္၊ ယခု ၂ဝဝ၉ တြင္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ႏိုင္ငံေရးအရ အေသသတ္ရန္ လုပ္ေနျပန္သည္။


နအဖႏွင့္ပတ္သက္၍ အေကာင္းျမင္စရာ တကြက္မွမရွိ၊ စိတ္ကူးယဥ္စရာ နည္းနည္းမွမရွိ၊ ျပည္သူေတြအတြက္ ဗလာနတၳိ။


၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲႏွင့္ နီးလာေလေလ နအဖ၏ ယုတ္မာမႈေတြ၊ ရက္စက္မႈေတြကို ေတြ႔ရေလေလ ျဖစ္ေန သည္။ ဤသည္မွာ တိုက္ဆိုင္မႈ လံုးဝ မဟုတ္။ သူတို႔တေတြ စိတ္ကို ဒံုးဒံုးခ်ၿပီး အျပတ္လုပ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။


ဤသည္မွာ သူတို႔လက္ထဲတြင္ အာဏာဆက္လက္တည္ရွိေရး၊ အသက္ရွင္ရပ္တည္ေရးတို႔ႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ ဆက္စပ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤအတြက္ ဘာကိုမဆို သူတို႔လုပ္မည္။


လိုအပ္လွ်င္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ဖ်က္သိမ္းပစ္မည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို တသက္ပတ္လံုး ေထာင္ထဲမွာထားမည္။ သတ္စရာလိုလွ်င္ ဘယ္သူ႔ကိုမဆို ဖမ္းမည္၊ သတ္မည္။


ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြဖက္က ဘာလုပ္မလဲ။ နအဖ၏ ေရြးေကာက္ပြဲကိုဝင္၍ ေရာယိမ္းလိုက္ ဘသားယိမ္း လိုက္ လုပ္မည္ေလာ။ မီးစင္ၾကည့္႐ံုပဲဟု ဆံုးျဖတ္မည္ေလာ။


ေသခ်ာသည္မွာ ဗမာျပည္ကို အုပ္စုိးမႈ၏ အႏွစ္လကၡဏာမွာ ဤေရြးေကာက္ပြဲကိုက်င္းပသျဖင့္ ေျပာင္းလဲသြား မည္မဟုတ္သလို အုပ္စုိးသူမ်ား၏ သေဘာထား၊ ေပၚလစီမ်ားမွာလည္း ေရြးေကာက္ပြဲမတိုင္မီႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးသည့္ေနာက္ ဘာမွ် ျခားနားမည္မဟုတ္ဆိုသည္ကို သေဘာေပါက္ၾကရမည္။


အာဏာကိုသာ ကိုင္ထားႏိုင္လွ်င္ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒေတြကို ဖ်က္ပစ္ႏိုင္သည္၊ ေရးဆြဲ ႏိုင္သည္၊ အတည္ျပဳ ႏိုင္သည္။ ေနာက္ၿပီး ေရြးေကာက္ပြဲေတြလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳက္သလို က်င္းပႏိုင္သည္။ ရလဒ္ကိုမေက်နပ္ လွ်င္ အာဏာကိုလႊဲမေပးဘဲ ေနႏိုင္သည္။


ဗမာျပည္က စစ္အာဏာရွင္မ်ားအေနျဖင့္ ဒါေတြအားလံုးကို လုပ္ခဲ့ဖူးၿပီ။ အာဏာရွိသေရြ႕ လုပ္ေနဦးမည္။ သင္းတို႔၏ တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္မႈကိုလည္း ကမၻာႏွင့္အဝွမ္း မည္သူကမွ် မယံုၾကည္ၾက။


ဤသို႔ေသာ အေနအထားတြင္ “တသက္ေတာ့ အမတ္ျဖစ္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ ေရြးေကာက္ပြဲ ဝင္လိုက္ဦးမည္” လို႔ ဆိုသူေတြ၊ “အာဏာကေလးမ်ား၊ တျပားတမူးဖိုးေလာက္ရွိလွ်င္ အင္မတိ အင္မတန္ စံခ်င္တိုင္းစံရမည္” ဟု စိတ္ကူးယဥ္ေနသူေတြႏွင့္ အခ်ီအခ် အေျခအတင္ ေျပာေနစရာ မလို။


သူတို႔လမ္းကိုသူတို႔ ေလွ်ာက္ခြင့္ျပဳလိုက္႐ံုသာရွိ၏။ ကိုယ့္အလုပ္က သူတို႔ႏွင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနစရာမဟုတ္။ ကိုယ့္အလုပ္က ေရြးေကာက္ပြဲေနာက္ပိုင္း ႏိုင္ငံေရးအတြက္၊ တနည္း ေရြးေကာက္ပြဲ ေနာက္ပိုင္း တိုက္ပြဲေတြ အတြက္ အခုကတည္းက ျပင္ဖို႔ျဖစ္သည္။


၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးလွ်င္ နအဖ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ ပိုၿပီး ဘဝင္ျမင့္၊ စိတ္ႀကီးဝင္လာမည္။ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု စကားေတြ၊ ဥပေဒစကားေတြ တြင္တြင္ေျပာကာ ပိုရမ္းကားလာမည္။ “ဖြဲ႔စည္း အုပ္ခ်ဳပ္ပံုႏွင့္အညီ အခ်ိန္မေရြး အာဏာသိမ္းခံရမည့္” အႏၱရာယ္၏ ၿခိမ္းေျခာက္ျခင္းကို တေလွ်ာက္လံုး ခံေနရမည္။


ထို႔ေၾကာင့္ ၂ဝ၁ဝ မတိုင္မီ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ ၂ဝ၁ဝ လြန္ ႏိုင္ငံေရးတို႔၏ အဓိကျခားနားခ်က္မွာ ဗိုလ္သန္းေရႊ-ဗိုလ္ေမာင္ေအးစစ္အုပ္စုက ဖြဲ႔စည္းပံုဥပေဒမရွိဘဲ တိုင္းျပည္ကို ရက္ရက္စက္စက္ ေသြးစုပ္ဖိႏွိပ္ျခင္းႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းအုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ တိုင္းျပည္ကို ရက္ရက္စက္စက္ ေသြးစုပ္ဖိႏွိပ္ျခင္းသာျဖစ္ေပမည္။ သ႑ာန္အားျဖင့္ ထူးျခားခ်က္အခ်ဳိ႕ရွိႏိုင္ေသာ္လည္း အႏွစ္သာရမွာ ဘာမွေျပာင္းမည္မဟုတ္သည္ကို သံသယျဖစ္စရာ မလိုေပ။


တဖက္တြင္လည္း စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကို ဆန္႔က်င္သူေတြအဖို႔ ေျပာရလွ်င္လည္း မိမိတို႔၏ တိုက္ပြဲဦးတည္ခ်က္၊ အဓိကေႂကြးေၾကာ္သံ၊ မဟာမိတ္အခင္းအက်င္း စသည္တို႔မွာ ၂ဝ၁ဝ ေရြး ေကာက္ပြဲ မတိုင္မီႏွင့္ ေရြးေကာက္ပြဲ ေနာက္ပိုင္း ဘာမွျခားနားသြားမည္မဟုတ္ဆိုသည္ကို သတိျပဳရေပမည္။


ထို႔ေၾကာင့္ ဆန္႔က်င္ၿမဲအတိုင္း ဆန္႔က်င္ရမည္။ ေတာင္းဆိုၿမဲတိုင္း ေတာင္းဆိုရမည္။


သို႔ေသာ္ တိုက္နည္း၊ ေတာင္းဆိုနည္းမ်ားကိုေတာ့ တိုးခ်ဲ႕ရမည္။ စြန္႔ပစ္တန္တာ စြန္႔ပစ္၊ တီထြင္သင့္တာ တီထြင္ရမည္။ ေနာက္ၿပီး ပိုက်ယ္ျပန္႔ေအာင္လည္း ျဖန္႔က်က္ရမည္။ အင္းစိန္ေထာင္ ပတ္ဝန္းက်င္ကေန တျပည္လံုးကို ျဖန္႔ပစ္ရမည္။ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္တဦးတည္း လုပ္လို႔မရ။ ဒီခ်ဳပ္ကို အေထာက္အကူေပးၾကရမည္။ တြဲလုပ္တာေတြလည္း ရွိမည္၊ ခြဲလုပ္တာေတြလည္း ရွိမည္။


တိုက္ပြဲသ႑ာန္ကို အေသထားလို႔မျဖစ္၊ လုပ္သင့္လွ်င္ တဦးမလုပ္ႏိုင္က ေနာက္တဦးက လုပ္ရမည္။ ဆက္သြယ္ေရးကြန္ယက္ေတြ တည္ေဆာက္ရမည္။ လမ္းေၾကာင္းေတြ ေဖာက္လုပ္ရမည္။ ေျပာင္လည္းရွိမည္၊ လွ်ဳိ႕ဝွက္လည္းရွိမည္။


လူထုလူတန္းစား၊ လူ႔အလႊာအမ်ဳိးမ်ဳိးထဲတြင္ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ ေျပာင္၊ မျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ လွ်ဳိ႕ဝွက္ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ဖြဲ႔ၾကရမည္။ ေက်ာင္းသား၊ သံဃာ၊ စာေရးစာခ်ီ၊ ဝန္ထမ္း၊ အလုပ္သမား၊ လယ္သမား၊ ပညာတတ္၊ ဆင္းရဲသား၊ စစ္သားနဲ႔ ရဲထဲပါ မက်န္ စည္း႐ံုးတည္ေဆာက္ရမည္။ ဘာသာ၊ လူမ်ဳိး စတာေတြ ခြဲျခားေနလို႔မျဖစ္။


ဒါေၾကာင့္ ဖြဲ႔စည္းမႈ၊ စည္း႐ံုးမႈမွာ ကာလတခုေတာ့ ေျမေအာက္ သ႑ာန္ျဖစ္ဖို႔ မ်ားသည္။ လွ်ဳိ႕ဝွက္ရမည္။ ေျမေအာက္လုပ္ငန္းကို ေမာင္းတီးလုပ္လို႔မရ။ ေပၚျပဴလာ ျဖစ္ခ်င္လို႔မရ။


တပါတည္းတြင္ ျပည္သူတြင္းေရာ ကိုယ့္အတြင္းမွာပါ စစ္အုပ္စု၊ စစ္အစိုးရႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္စနစ္တို႔ကို ျပတ္သားခိုင္မာစြာ ဆန္႔က်င္သည့္ အေတြးေခၚကို ၿမဲၿမဲဲျမံျမံ စိုက္ထူရမည္။ ကိုယ့္ ျပည္သူကို ယံုၾကည္မႈႏွင့္ အႏိုင္မခံအ႐ံႈးမေပးတဲ့ စိတ္ဓာတ္တို႔ကိုလည္း စြဲၿမဲေစရမည္။



နအဖေျပာလွ်င္ ဘာမွ မ်က္ေစ့လည္စရာ မရွိ။ မိုးခါးေရေသာက္ေစလိုသူမ်ား၊ ေျမေခြးအၿမီးျပတ္မ်ားက ေျပာ လွ်င္လည္း လက္ခံၾကမည္မဟုတ္။


သို႔ေသာ္ တတိယအင္အားစုဆိုသူေတြ၊ ပညာရွင္ဆိုသူေတြက နားခ်ၾက၊ “ရွင္းျပၾက” ဦးမည္။ မ်က္ေစ့လည္၊ နားေယာင္စရာေတြ ဖန္တီးလာၾကဦးမည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေတြးအေခၚတည္ေဆာက္ေရး၊ ကာကြယ္ေရးကို တာဝန္တရပ္အေနႏွင့္ လုပ္ရမည္။


ဒါကို တက္ႂကြသူမ်ားအၾကားမွာသာမဟုတ္၊ ျပည္သူလူထုအၾကားမွာပါ လုပ္ရမည္။ ေပါ့ဆလို႔မရ။ သတိ ရွိရပါမည္။ သူတို႔က ရာထူးေတြ၊ အခြင့္အေရးေတြႏွင့္ ျမႇဴလာၾကမွာ ေသခ်ာသည္။


ထို႔ေၾကာင့္ ဤေန႔ဤအခါတြင္ ႏိုင္ငံေရးလက္ဦးမႈကို ျပည္သူေတြဖက္က ရယူထားရန္မွာ အေရးႀကီးလွသည္။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ေရႊဂံုတိုင္ေၾကညာခ်က္မွာ ဤသို႔ လက္ဦးမႈရ ယူရန္ လံုးပမ္းျခင္းျဖစ္သည္။ နအဖကို တကယ္ပဲ လက္ဦးမႈမဲ့ေစခဲ့သည္။


ထို႔ေၾကာင့္ နအဖက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ႐ံုးတင္ျခင္းျဖင့္ သူတို႔ဆံုး႐ံႈးေနေသာ ႏိုင္ငံေရးလက္ဦးမႈကို ရယူရန္ လံုးပမ္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ အျခားနည္းလမ္းရွာမေတြ႔သျဖင့္ ခါးပိုက္ေအာက္ကို ထိုးသည့္နည္းကို သံုးလာျခင္းျဖစ္သည္။ ဤသည္ နအဖစစ္ဗိုလ္မ်ား၏ အက်င့္ျဖစ္သည္။ သူတို႔ခံရလွ်င္ ဘာမွ မရွက္ မေၾကာက္ေတာ့။


ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ႏိုင္ငံတကာနယ္ပယ္တြင္ နအဖအဖို႔ ပို၍ပင္ ခံစစ္ အေနအထားကို ေရာက္သြားသည္။ အခုအထိ စစ္အာဏာရွင္မ်ားအေနျဖင့္ တခ်က္မွ ျပန္ပစ္ႏိုင္သည္ကို မေတြ႔ရေသးေပ။ ထန္းလက္ျဖင့္ ကာ႐ံုမွ် သာ လုပ္ႏိုင္သည္။


ထို႔ေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အမႈကို အျမန္ၿပီးဆံုးသြားေအာင္ တြန္းစစ္ေနသည္။ သူတို႔အဖို႔ ဤကိစၥမွာ ေပါ့ေစလိုလို႔ ေၾကာင္႐ုပ္ထိုး၊ ေဆးအတြက္ေၾကာင့္ေလး ျဖစ္ေနသည္။


ဤအေနအထားကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အသံုးခ်ရန္လိုသည္။ ကိုယ့္ဖက္က ႏိုင္ငံေရး၊ အေတြးအေခၚေရး ထိုးစစ္ေတြ ဆက္တိုက္ဆင္ေနရမည္။ လူေသဦးေတာ့ အသံမေသေစရဆိုသည့္ သေဘာထားမ်ဳိး ထားရမည္။ ကိုယ္ေသလွ်င္ က်န္တဲ့လူမ်ားကို အဲဒီအသံက သတိေပးအက်ဳိးျပဳမည္မွာ မုခ်ျဖစ္ပါသည္။


*****

ေမာင္ခ်စ္ခင္


Saturday, June 6, 2009

ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစုနဲ႔ ဒီအမႈ

(ဗၾသ)


တိုက္ဆိုင္တာပဲဆိုဆို၊ ႏိႈင္းယွဥ္တာပဲေျပာေျပာ

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေပၚ ဒီတခါ အမႈဆင္ပံုဟာ

သူ႔ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လုပ္ၾကံတုန္းက အဂၤလိပ္အစိုးရက

လုပ္ပံုေတြနဲ႔ တူေနတဲ့အခ်က္ေတြဟာ စဥ္းစားစရာေတြရွိေနပါတယ္ ...


နအဖဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ ႏွစ္တုန္းက ဒီပဲယင္းလူသတ္ပြဲႀကီးကို လုပ္ၾကံခဲ့ရာမွာ ဘာမွ အမႈမဖြင့္၊ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မစစ္ေဆး အေရးမယူတဲ့အျပင္ မေသေကာင္း မေပ်ာက္ေကာင္း ရွင္က်န္ခဲ့တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ဦးတင္ဦးတို႔ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့ပါတယ္။ တရားလိုကို တရားခံလုပ္ပစ္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ပါ။


အခုလည္းပဲ အိမ္ေဖာက္ထြင္းတဲ့ကိစၥမွာ လံုျခံဳေရးတာဝန္ရွိသူေတြကိုေတာ့ ဘာမွအေရးမယူဘဲ ေဖာက္ထြင္းခံရတဲ့အိမ္ရွင္ကို အေရးယူအျပစ္ေပးဖို႔ စီစဥ္ေနတာဟာ ဒီေန႔ေခတ္ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရးရဲ႕ အင္မတန္ အ႐ုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္တဲ့ ျဖစ္ရပ္တခုလို႔ဆိုရင္ မမွားပါဘူး။


ဒီအမႈအေပၚ လူအားလံုးက သံသယျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေပါင္းမ်ားစြာထဲမွာ အခ်က္တခ်က္ကေတာ့ အမႈကို ထူးထူးျခားျခား တက္သုတ္႐ိုက္ စစ္ေဆးေနတာပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမႈကို ဒီလိုစိတ္ဝင္တစား ေစာင့္ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ အားလံုးကို အံ့ၾသသြားေစတဲ့ကိစၥရပ္တရပ္ ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။


အဲဒါကေတာ့ ႏွစ္ဖက္သက္ေသေတြကို စစ္ၿပီးတယ္ဆိုတာနဲ႔ နအဖရဲ႕အစီအစဥ္တခုလံုး တန္႔သြားတာပါပဲ။ စီရင္ခ်က္ခ်မယ့္ရက္ကို ေနာက္ေရႊ႕လိုက္တာဟာ သာမန္ကိစၥမဟုတ္မွန္း လူတိုင္း သတိထားမိပါတယ္။


နအဖရဲ႕တရား႐ံုးဟာ အေၾကာင္းျပခ်က္မခိုင္လံုဘဲနဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဘက္က တင္ျပတဲ့ သက္ေသေတြထဲက တေယာက္ထဲကိုသာ အစစ္ခံခြင့္ေပးတယ္ဆိုတာလည္း အားလံုးအသိပါ။ ဒါေတာင္မွပဲ နအဖရဲ႕တရား႐ံုးဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသား ဂၽြန္ယက္ေတာ အပါ ႏွစ္ဖက္သက္ေသမ်ားရဲ႕ထြက္ခ်က္ဟာ သူတို႔ကို ႀကိဳတင္ခ်မွတ္ခိုင္းထားတဲ့ အျပစ္ဒဏ္နဲ႔ ပဋိပကၡျဖစ္ေနလို႔ ေနာက္တလွမ္း ဆုတ္သြားခဲ့ပါတယ္။


သူတို႔ခ်င္း ျပန္ၿပီး လက္ဝါး႐ိုက္ၾကဦးမယ့္သေဘာပါပဲ။ ေနာက္တနည္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ လက္ရွိ ထြက္ခ်က္ေတြနဲ႔ဆိုရင္ သူ႔တပ္ထဲကလူေတြ၊ သူတို႔ထိပ္ပိုင္းက လူေတြေတာင္ လက္ခံမွာမဟုတ္ဘူးလို႔ သေဘာေပါက္လာၾကလို႔လား၊ ဒါမွမဟုတ္ လက္ေတြ႔ကိုပဲ တပ္ထဲနဲ႔ေခါင္းေဆာင္အပိုင္းထဲမွာ ဆန္႔က်င္ေျပာဆိုမႈေတြ ရွိေနလို႔လားဆိုတာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါတယ္။


အခုေတာ့ ဒီအမႈတခုလံုးကိုက ျပန္စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တိုက္ဆိုင္တာပဲဆိုဆို၊ ႏိႈင္းယွဥ္တာပဲေျပာေျပာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အေပၚ ဒီတခါ အမႈဆင္ပံုဟာ သူ႔ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုလုပ္ၾကံတုန္းက အဂၤလိပ္အစိုးရက လုပ္ပံုေတြနဲ႔ တူေနတဲ့အခ်က္ေတြဟာ စဥ္းစားစရာေတြရွိေနပါတယ္။


ေဒါက္တာတင္မ်ဳိးဝင္းကို တရား႐ံုးအရိပ္နားေတာင္ မသီႏိုင္ေအာင္ နအဖ က ဘယ္လိုပဲ ဖိႏွိပ္ထား၊ ၿခိမ္းေျခာက္ထားေပမယ့္ ဂၽြန္ယက္ေတာကို နအဖ က တမင္သြင္းလႊတ္လိုက္တယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ဟာ ထင္ရွားသထက္ ထင္ရွားလာပါတယ္။


ဒီအေမရိကန္လူမ်ဳိး ဂၽြန္ယက္ေတာကို ဒုတိယအႀကိမ္ ဝင္ခြင့္ျပဳလိုက္တာဟာ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တုန္းက ၿဗိတိသွ် ကိုလိုနီအစိုးရက ဂဠဳန္ဦးေစာကို ဘရင္းဂန္း အလက္ ၂၀၀ နဲ႔ တျခားလက္နက္က်ည္ဆံေတြ ထုတ္ေပးလိုက္တာကို သတိရေစပါတယ္။

အဲဒီတုန္းက ဦးေစာလိုလူရဲ႕လက္ထဲကို ဒီလို လက္နက္ေတြ အေျမာက္အမ်ား ေရာက္သြားရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရးပါး နည္းနည္းေလး ဝသူေတာင္ သိပါတယ္။


အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက အေနအထားနဲ႔ဆိုရင္ ျပည္တြင္းစစ္ေတာင္ ထျဖစ္ႏိုင္တဲ့ လက္နက္အမ်ဳိးအစားနဲ႔ အေရအတြက္ပါ။ ဒါကို ကိုလိုနီပါး အင္မတန္ဝတဲ့ အဂၤလိပ္အစိုးရက အသိဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ (ဆရာစံတို႔ဟာ ဓား၊ လွံ၊ အလြန္ဆံုး တူမီးေလာက္နဲ႔ ပုန္ကန္ျခားနားခဲ့ၾကတာပါ။)


အခုလည္းပဲ အဂၤလိပ္ေတြလုပ္ခဲ့သလို ဂၽြန္ယက္ေတာနဲ႔ ဘိန္းပစ္ဖမ္းတယ္ဆိုတာ ပိုပိုထင္ရွားလာေနပါတယ္။ နအဖ က ဒီအမႈကို စေဖာ္တုန္းကေတာ့ ဂၽြန္ယက္ေတာဟာ ေရကူးလာတယ္ဆိုၿပီး ေရသန္႔ဗူးခြံေတြ၊ ဘဲေျခေထာက္ေတြကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ျပၿပီး ကမၻာကို ဝါဒျဖန္႔ခဲ့ပါတယ္။


အခုေတာ့ ဂၽြန္ယက္ေတာဟာ နအဖရဲ႕အေစာင့္ေတြနဲ႔ေတာင္ စကားစျမည္ေျပာၿပီး သဲျဖဴခင္း ရာဇမတ္ကာလို႔ မေျပာ႐ံုတမယ္ လမ္းေပၚက မားမားေလွ်ာက္လာတာ ျဖစ္ေနပါတယ္။


အဂၤလိပ္ေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႏိုင္ငံေရးပါးဝလိုက္သလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို လုပ္ၾကံၿပီးတဲ့ေနာက္ ဗမာျပည္တြင္းမွာ သူတို႔ဆက္လုပ္ပံုကို ၾကည့္ရင္ ထင္ရွားပါတယ္။


အဲဒီတုန္းက ကြန္ျမဴနစ္ပါတီက အာဇာနည္ေတြကို သတ္တာဟာ ၿဗိတိသွ်အစိုးရျဖစ္တယ္လို႔ ေၾကညာထားပါတယ္။ ျပည္သူလူထုထဲမွာလည္း တအံုေႏြးေႏြးနဲ႔ ေပါက္ကြဲလုလု ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဝမ္းနည္းမႈကေန ေဒါသ ေပါက္ကြဲေတာ့မယ့္ အေျခအေနျဖစ္ပါတယ္။


ဒီေတာ့ ဘုရင္ခံဟာ သခင္ႏုကို ေခၚၿပီး ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ခန္႔အပ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ အဲဒီအၾကပ္အတည္းႀကီးကို ေက်ာ္လႊားသြားႏိုင္ပါတယ္။ အခု ဒီ နအဖ အစိုးရဟာ ၿဗိတိသွ်ေတြလို ပါးနပ္လိမၼာမလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို မတရားျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္တာရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ေတြကို သူတို႔ မစဥ္းစား မျပင္ဆင္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။


ဒီအေျခအေနေတြကေန ဆက္ၿပီးျဖစ္လာတာကေတာ့ ဗမာ့ႏိုင္ငံေရးမွာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးတံခါးကို နအဖ က အၿပီးအပိုင္ ပိတ္ပစ္လိုက္ၿပီဆိုတဲ့ကိစၥပါပဲ။


အာဏာႏိုင္ငံေရးသာသိတဲ့ နအဖ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြဟာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲ တံခါးကို တင္းတင္းပိတ္ထားရင္ သူတို႔အတြက္ လံုျခံဳမယ္လို႔ ယူဆေနၾကပါတယ္။ တနည္း - အာဏာျမဲမယ္လို႔ ယူဆေနၾကတယ္။ နားပိတ္ထား၊ မ်က္စိပိတ္ထားလို႔ မၾကားရ၊ မျမင္ရရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ စဥ္းစားတာမ်ိဳး စဥ္းစားေနၾကပါတယ္။


တကယ္က ဗမာျပည္ရဲ့ ျပႆနာေတြကို ေျဖရွင္းဖို႔အတြက္ ႏွစ္ဖက္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပါလို႔ ေျပာေနတာဟာ ျပည္တြင္းေရးကို စြက္ဖက္ခ်င္တဲ့ တျခားႏိုင္ငံေတြက ေျပာေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ေခါင္းထဲက အလိုလိုထြက္လာတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ ဗမာျပည္ျပည္သူေတြရဲ႕ လိုလားခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုလားခ်က္ကို သူတို႔က ထင္ဟပ္ၾကတာပါ။


ဗိုလ္သန္းေရႊလိုပဲ အာဏာဂုဏ္နဲ႔ ေမာက္မာလွတဲ့ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္မွာ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး မ်က္လွည့္ျပၿပီးတဲ့ေနာက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာေတာ့ဘူး။ အျပတ္ပဲ ခ်ေတာ့မယ္ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့တာပါ။


ဒါေပမယ့္ ၁၉၆၀-၇၀ ကေန ၁၉၇၆ ခုႏွစ္အထိ လူထုဆႏၵျပပြဲေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးဆက္ျဖစ္လာေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္း ပိုင္လွပါတယ္ဆိုတဲ့ တပ္ထဲမွာ သူ႔ကိုမေက်နပ္တာေတြ ေပၚလာတယ္။ ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္တို႔ကိစၥလို သူ႔ကို သတ္မယ့္ကိစၥေတာင္ ေပၚလာတာပဲမဟုတ္လား။


ေနာက္ေတာ့ ၁၉၈၀ ခုႏွစ္မွာ ဗကပ၊ ေကအိုင္ေအတို႔နဲ႔ ေဆြးေႏြးတာေတြ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီကေနဆက္ၿပီး ရွစ္ေလးလံုးလႈပ္ရွားမႈႀကီး ေပါက္ကြဲထြက္လာတာ၊ ဗိုလ္ေနဝင္း မ်က္ရည္က်ရတာ၊ နန္းေပၚက ဆင္းေပးရတာ၊ မဆလ ပါတီကို ဖ်က္သိမ္းေပးရတာ၊ ၁၉၉၀ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို လုပ္ေပးရတာ စတာေတြဟာ တံခါးဖြင့္ေပး ရ႐ံုကလို႔လား။


အခုလည္း ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးပြဲကို တံခါး ဘယ္ႏွစ္ထပ္ပဲ ပိတ္ထား ပိတ္ထား၊ လူထုက ဖြင့္ရင္ မုခ်ပြင့္လာမွာပါ။ တြန္းဖြင့္လို႔မရရင္ ေဆာင့္ဖြင့္တန္ ဖြင့္ရပါမယ္။ ေဆာင့္ဖြင့္လို႔မရရင္ ေဖာက္ခြဲဖြင့္ရပါမယ္။ လူထုဟာ အေျခအေနေတြကို အကဲခတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာျဖစ္ပါတယ္။


တေန႔ကပဲ လူတေယာက္က ဦးဝင္းတင္ကို… နအဖ က အေလွ်ာ့ေပးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊ အံတုမေနနဲ႔ေတာ့၊ ရင္မဆိုင္နဲ႔ေတာ့၊ ေရြးေကာက္ပြဲသာ ဝင္ေပေတာ့ ဆိုတဲ့အဓိပၸာယ္မ်ိဳးေျပာတာ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ဒါဟာ နအဖ က တံခါးႀကီးကို ဖြင့္မေပးဘဲ တင္းခံထားတဲ့အတြက္ သူဖြင့္ေပးထားတဲ့ ေခြးတိုးေပါက္က ဝင္ရမယ္လို႔ ေျပာေနတာျဖစ္ပါတယ္။ ျခေသၤ့ဟာ ျမက္မစားဘူးဆိုတာ အဲဒီလူ မသိလို႔ပါ။


တခ်ဳိ႕လူေတြဟာ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕ေခါင္းထဲမွာ ဘာရွိသလဲ၊ ဘာေတြျပင္ဆင္ ထားသလဲဆိုတာသိရေအာင္ တမင္ပဲ ဆြေနသလားဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္ပါတယ္။


ဒါမ်ဳိးေတြကို “စကားဝိုင္း”ေတြမွာ မၾကာခဏ ျမင္ေတြ႔ရပါတယ္။ တကယ္က်ေတာ့ အဲဒီလို ဆြတဲ့လူေတြဟာ နအဖ အလိုက်လုပ္တာ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ ႏိုင္ငံေရးအပါးမဝေသးတာကို ေဖာ္ျပေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။


ဒါဟာ စစ္အုပ္စုရဲ႕ ဖက္ဆစ္လုပ္ဟန္ေၾကာင့္ ဗမာျပည္ႏိုင္ငံေရး၊ ေနာက္ၿပီး စာေပအႏုပညာေလာကမွာ ေခတ္စားလာေနတဲ့ လုပ္ဟန္တခု ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါက သခင္အားကိုးနဲ႔ သေဘာထားမတူသူေတြကို ဆြတာ၊ ရန္တိုက္တာေတြ လုပ္တာပဲျဖစ္တယ္။ သတၱိေကာင္းလွသူေတြလို႔ ဆိုႏိုင္သေပါ့။


ဒါေပမယ့္ ျပန္စဥ္းစားသင့္တာကေတာ့ ရွစ္ေလးလံုးအေရးေတာ္ပံုႀကီး ေပၚေပါက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သန္းဂဏန္း စာရင္းျပထားတဲ့ မဆလ ပါတီဝင္ေတြ ဘာျဖစ္သြားတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ။

ဗၾသ



Tuesday, June 2, 2009

က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စံပယ္ပန္းပြင့္ကေလးမ်ား (ေမာင္ေတာက္)

ယခုေတာ့ျဖင့္ တခ်ိန္က အာရွ၏စပါးက်ီျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူထု၏ လူမႈဘဝတိုးတက္မႈ နတၴိ။ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈ အဆင့္ ၁။ လူထုပညာေရးဘဝ သံုည။ တိုင္းျပည္စီးပြားေရး ခြၽတ္ျခံဳက်။ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး တဖက္သတ္။ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ေသနတ္။


သစ္ရြက္ေတြေပၚမွာ

စံပယ္ပြင့္ေတြ ေဖြးေဖြးေဝေနသလိုပဲ

ကေလးေတြ … ကေလးေတြ

ေက်ာင္းတက္ေနၾကၿပီကြယ္ …။


ေမာင္ေမာက္(ဥကၠလာ)ေရးခဲ့ဖူးသည့္ အထက္ပါကဗ်ာေလးတစကို ျပန္လည္သတိရမိတိုင္း အျဖဴႏွင့္အစိမ္းၾကား မွ ခန္႔ျငားလွေသာ မ်ဳိးဆက္သစ္ကေလးမ်ား၏ စာသင္ေက်ာင္းခရီးကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ျမင္လာရသည္။


ငယ္စဥ္ ရြာေက်ာင္းတက္စဥ္က ေျမနီလမ္းကေလးကိုလည္း သတိရမိသည္။ ႐ုုတ္တရက္ မိုးေတြက တဖြဲဖြဲရြာခ်ေတာ့ လြယ္အိတ္ကိုမၿပီး ေျပးခဲ့ရတဲ့အျဖစ္။


တိုက္နယ္၏ တခုတည္းေသာ အထက္တန္းေက်ာင္းျဖစ္သျဖင့္ ၇ မိုင္၊ ၈ မိုင္ခန္႔ေဝးေသာအရပ္မွ လြယ္အိတ္တဖက္၊ ထီးတဖက္ႏွင့္ ထမင္းခ်ဳိင့္ကိုဆြဲရင္း ေခြၽးတရႊဲရဲႊ ေက်ာင္းလာတက္ၾကသူေတြကိုလည္း ျပန္လည္အမွတ္ရလာသည္။


ရြာေပါင္း ၁ဝဝ ခန္႔မွ ေက်ာင္းေနဘက္တို႔ႏွင့္ ပညာရိပ္ကို အတူခိုလႈံၾက၊ သခ်ၤာပုစၧာေတြကို အေျဖတိုက္ၾကည့္ၾက၊ အဂၤလိပ္စကားလံုးေတြကို အားက်မခံ ႏႈတ္တက္ေဆာင္ၾကႏွင့္ ဘဝကို ရင့္က်က္ လတ္ဆတ္လာေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကသည္။


သည့္ေနာက္ အတန္းေတြႀကီးလာေတာ့ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္လာသည္။ တခ်ဳိ႕ေသာ ေက်ာင္းေနဘက္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေက်ာင္းကို ျပန္မလာၾကေတာ့။ တခ်ဳိ႕က စာေမးပြဲက်သျဖင့္ လယ္ထဲဆင္းေနၾကသည္ဟု ၾကားရသည္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ပညာေရးအတြက္ အခ်ိန္မေပးႏိုင္ေတာ့ဟု ဆို၏။


လူတေယာက္၏ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ ကာလမ်ားသည္ ပညာေရးအတြက္ပင္ ျဖစ္ရမည္ မဟုတ္ေလာ။


သို႔ေပမင့္ မိသားစုဘဝအေျခအေန ယိုင္နဲ႔လာေသာအျဖစ္အပ်က္က က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းတခ်ဳိ႕ကို ေက်ာင္းမွထြက္ေစခဲ့ေတာ့သည္။ အိမ္မွလူႀကီးေတြ၏ ညည္းညဴသံကိုလည္း စတင္ၾကားခဲ့ရေပၿပီ။


“ေခတ္ေတြလည္း ၾကပ္လာပါလား ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြကလည္း ႀကီးပါ့”


အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝေရာက္ေနၿပီမို႔ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္လာသည္ကို ရိပ္မိလာ၏။ မေျပာင္းလဲသည္ကိုလည္း ျမင္လာ၏။ အျခားမဟုတ္။ ႏိုင္ငံေရးပင္တည္း။


ေခတ္က ေျပာင္းလဲလာၿပီး လူမႈဘဝအခ်ဳိ႕ကို ထိပါးေနေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကေတာ့ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ျဖင့္သာ ခ်ီတက္ေနဆဲ။ လူေတြ၏ ရပ္တည္ရွင္သန္ေရး က်ပ္တည္းလာေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးကေတာ့ မက်ပ္တည္း။ ေခ်ာင္လိုက္သမွ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ တခုတည္းသာရွိသည္။


သို႔ႏွင့္ အေဝးသင္ပညာေရးစနစ္ ေပၚလာျပန္၏။ အလုပ္တဖက္ႏွင့္ ပညာေရးဘက္ ဆက္လိုက္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ရည္ရြယ္ရင္းရွိေသာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အဆိုပါ အေဝးသင္ပညာေရးစရိတ္ရရွိရန္ပင္ ရရာအလုပ္ဝင္လုပ္ရင္း အိမ္ေထာင္ေရးဘဝထဲ နစ္ျမဳပ္သြားေသာလူငယ္ေတြကို ျမင္လာရသည္။


တေရြ႕ေရြ႕ေျပာင္းလဲဆုတ္ယုတ္ျခင္းကား အရွိန္ရလာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးကေတာ့ မတုန္မလႈပ္ ေက်ာက္႐ုပ္။


သည္႔ေနာက္ ဆင္းရဲခ်မ္းသာကြာဟမႈက ႀကီးမားသထက္ ႀကီးမားလာသည္။ ဆင္းရဲသူေတြက ဆက္ၿပီး တြင္းတူးဖို႔သာရွိသည္။ ခ်မ္းသာသူမ်ားမွာကား ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္ ကံမေကာင္းျဖစ္ဦးေတာ့။ အာဏာပါဝါေတြက ကာလာေရာင္စံု ထြက္ေနျပန္ေသးသည္။


ေဟာ … မေျပာမဆို ရြာခ်လိုက္ေသာ မိုးကဲ့သို႔၊ ေက်ာင္းသားဦးေဆာင္ လူထုအံုႂကြမႈ၊ ဒီမိုကေရစီ ေတာင္းဆိုေရး လႈိင္းတံပိုး၊ အၾကမ္းဖက္သတ္ျဖတ္ႏွိမ္နင္းမႈ၊ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းျခင္း၊ ပါတီစံု ဒီမို ကေရစီ ေရြးေကာက္ပြဲ၊ ကတိကဝတ္ ပ်က္ျပားျခင္း … စသည္ျဖင့္ မေထာင္းတာလွေသာ ကာလအတြင္းမွာပင္ မိုးႀကီးလည္း ရြာခ်သည္။ ေလျပင္းလည္းတိုက္၏။ မိုးသီးေတြလည္းေႂကြ၍ လွ်ပ္စီးေတြကလည္း တလက္လက္။


ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနက ေရွ႕တလွမ္းတိုးဖို႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကံဆေနရ၏။ ေနာက္ဆုတ္ရန္ေတာ့ စိတ္ကူးမွ်ပင္ မရွိ။


သည္ၾကားထဲ စစ္အာဏာရွင္အသိုင္းအဝိုင္းႏွင့္ အလိုေတာ္ရိမ်ားကိုသာ တံခါးဖြင့္ေပးေသာ စစ္ကြက္စီးပြားေရးစနစ္ လက္ဝါးႀကီးက က်ယ္ျပန္႔ထြားက်ဳိင္းလာသည္။


ပညာေရးကေတာ့ မသင္မေနရ ပညာေရးစနစ္ ထြန္းကားလာဖို႔မေျပာႏွင့္။ ပညာသင္ေနဆဲ ေက်ာင္းသားေတြပင္ ေက်ာင္းအရိပ္ကို မနင္းႏိုင္ၾကေတာ့။ ရွိေသး၏။ ေက်ာင္းစရိတ္။


အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း ပညာရပ္တခုတတ္ေျမာက္ၿပီး လူ႔ဘဝခရီးကို ရြက္လႊင့္ၾကရမည္႔အစား လူမႈဘဝရပ္တည္ ရွင္သန္ေရးဝဲၾသဃထဲ အၿပိဳၿပိဳအလဲလဲ ျဖတ္သန္းရင္း ပညာေရးစခန္းဆီ ခက္ခက္ခဲခဲ လွမ္းေနၾကရ၏။


သို႔ႏွင့္ အေျပာင္းအလဲေခတ္ႀကီးကို ခါးသီးစြာခံစားေနၾကရေသာ မိဘတခ်ဳိ႕က ေက်ာင္းဆိုလွ်င္ ဆလံသလာၾကေတာ့သည္။


အရပ္သားပညာေရးႏွင့္ စစ္ဘက္ပညာေရးစနစ္ကလည္း အာဏာရွင္စစ္အုပ္စုလက္ထဲမွ ခြဲထြက္လာျပန္ေခ်၏။ လက္လုပ္လက္စား ေက်းလက္ေဒသေန လူထုမ်ားမေျပာႏွင့္။ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားပင္ မိမိရင္ေသြး ေက်ာင္းဝင္ခြင့္ရရွိေရးအတြက္ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၁ သိန္း မွ ၅ သိန္းအထိ ေပးေနၾကရသည္။


စစ္ဘက္ပညာေရးေက်ာင္းမ်ားမွာေတာ့ ထိုသို႔ေငြေပးရျခင္းမရွိ။ လက္ေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားကိုေတာ့ မျဖစ္မေနေပးၾကရသည္ တဲ့။ ဘာထူးသနည္း။


ယခုေတာ့ျဖင့္ တခ်ိန္က အာရွ၏စပါးက်ီျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ လူထု၏ လူမႈဘဝတိုးတက္မႈ နတၴိ။ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္မႈ အဆင့္ ၁။ လူထုပညာေရးဘဝ သံုည။ တိုင္းျပည္စီးပြားေရး ခြၽတ္ျခံဳက်။ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရး တဖက္သတ္။ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ ေသနတ္။


ေၾသာ္ … …


သစ္ရြက္ေပၚမွာ စံပယ္ပြင့္ေတြ ေဖြးေဖြးမေဝႏိုင္တဲ့အျပင္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အၫြန္႔အဖူး က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ စံပယ္ပြင့္ကေလးမ်ား ဖ်ားနာေနၾကပါပေကာ …။



ေရစီးသံဂ်ာနယ္

အတြဲ ၄ အမွတ္ ၁၀

ၾသဂုတ္ ၁၆ ရက္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္


Sunday, May 31, 2009

ကာတြန္းေစာငို

ကာတြန္းေစာငို ရဲ႕လက္ရာမ်ားကို ျပန္လည္ဆန္းသစ္တာျဖစ္ပါတယ္။



စစ္အုပ္စု သက္တမ္းရွည္ေနသေရြ႕ - ၁၉


က်ေနာ္တို႔ေခတ္မွာ ‘ဘြန္း’
ဒီေခတ္က်ေတာ့ ‘၄ဝ၁’
(၁)
ေနရာက အင္းစိန္ေထာင္ အေဆာင္ ၄
အခ်ိန္က ညေနေစာင္းမွာ

အခန္းထဲမွာ လူ ၃ဝ ေက်ာ္ခန္႔ရွိတယ္။ ထမင္းစားၿပီး တန္းပိတ္ လူစစ္သြားတာလည္း ၾကာလွၿပီ။ တေတာက္ေတာက္နဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနမိတာ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ ရွိမွန္းမသိ။ အသံေတြ တျဖည္းျဖည္း စဲသြားစ။ တခ်ဳိ႕နီးစပ္ရာ ခုတင္ခ်င္း ‘တြတ္’ထိုးေနတာပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ တခ်ဳိ႕အိပ္ၾကၿပီ။
ေသခ်ာတာ တခုပဲရွိတယ္။ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားလုပ္ေနတာ က်ေနာ္တေယာက္တည္း။ ကုလားဝါဒါ ေအးသိန္း ေရခ်ဳိးကန္ေဘး သရက္ပင္ရိပ္က ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ က်ေနာ္သိတယ္။ က်ေနာ့္ခ်ိန္ဆခ်က္ မၿပီးျပတ္ေသး။ လိုအပ္မယ့္ အခ်က္အလက္ေတြ ျဖည့္ဆည္းေနဆဲ။ ဘာေျပာမယ္ဆိုတာက ရွင္းၿပီးသား။ ထိထိမိမိ ျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ဆိုတာလဲ စိတ္ခ်သြားခဲ့ၿပီ။
ဘယ္လုိေျပာမလဲဆိုတာၾကေတာ့ တံု႔ဆေနမိတယ္။
က်ေနာ္က လူတေယာက္ကို နင္ပဲ ငဆေျပာရမွာ အားနာေလ့ရွိတယ္။ မေျပာမျဖစ္ ေျပာရရင္လည္း အသံတုန္ တတ္တယ္။ အေသးစိတ္အပိုင္းေတြကေတာ့ ေရာက္ရားပဲေပါ့။ ေျပာရဆိုရ ရင္ဆိုင္ရမွာက ဒီေန႔ (ကို--) ရဲ႕ ပံုစံအတိုင္း ျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မယ္။ သူတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ သိၿပီးသားဆိုေတာ့ သိပ္တိမ္းေစာင္းစရာ မရွိ။
(၂)
ေန႔ခင္းက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္စဥ္းစားေနမိတယ္။
နံက္စာ ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔အခန္း အစုေလးရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ (စိန္--) ကို ေခၚထုတ္သြားၾကတယ္။ လာေခၚပံုက ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ၊ ေစာင္အုပ္သြားပံုက သာသာၾကည္ၾကည္၊ အျပစ္တခုခုေၾကာင့္ ေခၚထုတ္ပံုမ်ဳိး မဟုတ္။
သိၾကတဲ့အတိုင္း ကြၽန္းျပန္ေတြဆိုေတာ့ ေထာင္မႉး ေက်ာ္မင္း ဦးစီးတဲ့ ဝါဒါေတြက အလစ္မေပး တျခား လူခံအက်ဥ္းသားေတြလည္း မွာထားၿပီးသား။ “ဒီေကာင္ေတြအနား မကပ္ၾကနဲ႔၊ ဓာတ္လိုက္သြားမယ္၊ ေတြ႔တာနဲ႔ တိုက္ထဲ ပို႔ပစ္မယ္”ဆိုတဲ့ ႀကိမ္းဝါးသံေတြ တၾကားတည္း ၾကားေနရတယ္။
သူတို႔တေတြ ေရခ်ဳိးဆင္းဖို႔ က်ေနာ္တို႔အခန္းေရွ႕ကျဖတ္သြားတဲ့အခါ ဝါဒါေတြ ေရွ႕ေနာက္ပိတ္ၿပီး ေခၚသြားတာေတြ႔ရတယ္။ ျပံဳးၿဖီးၿဖီးမ်က္ႏွာေတြကို တဖက္လႊဲထားၾကရတယ္။
က်ေနာ္တို႔ အခန္းေတြကိုေတာ့ ေရကန္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဘက္ သံတိုင္ေပါက္ေတြက မၾကည့္ဖို႔ သတိေပးထားတယ္။ ဝါဒါတေယာက္လည္း အနီးကပ္ လာႀကီးၾကပ္ေလ့ရွိတယ္။ (ရ႐ိုးလား ၾကည့္ျဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ၾကတယ္။) ဒါ့အျပင္ အထက္ခန္း၊ ေဘးခန္းေတြနဲ႔ စာအဆက္အသြယ္က မျပတ္။
(၃)
က်ေနာ္တို႔ကို ကြၽန္းကျပန္ပို႔လိုက္ေတာ့ ဆိပ္ကမ္းကေန ဟီးႏိုးကားႀကီးေတြနဲ႔ တင္ေခၚလာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လူ ၃ဝ ေက်ာ္အသုတ္က ကြၽန္းမွထြက္စဥ္ ေနာက္ဆံုးသေဘၤာေပၚတင္ခဲ့ၾကတဲ့ အသုတ္ျဖစ္ၿပီး ဘူးထဲသြင္းေတာ့ ပထမဆံုးျဖစ္ခဲ့တယ္။
ဘူးထဲသြင္းၿပီးတဲ့ေနာက္ ပံုစံထိုင္မေပးၾကလို႔ ပံုစံျပခံၾကရပါတယ္။ တဦးကို ဝါဒါ ၂ ေယာက္က် ညႇပ္၊ ခ်ဳပ္၊ ဆဲဆို ထိုးႀကိတ္ကာ (မ်က္ႏွာေစာင္ အုပ္လ်က္) တံခါးတခ်ပ္ေက်ာ္ ေခၚသြင္းတာ ခံလိုက္ၾကရတယ္။ တေနရာမွာ စု အထိုင္ခိုင္းထားတယ္။ ေဘးနားမွာလည္း ရဲေဘာ္ေတြ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ေရာက္လာသံၾကားရတယ္။
ေဘးမွာေတာ့ ေထာင္အာဏာပိုင္ေတြနဲ႔ ဝါဒါေတြက ဝိုင္းထားတယ္။ အနီးကပ္ အယ္လ္ေဇးရွင္းေခြးႀကီးေတြရဲ႕ အီသံ ေဟာင္သံေတြ ၾကားေနရတယ္။ စိတ္မထင္ရင္ မထင္သလို ေျခနဲ႔ကန္ လက္သီးနဲ႔ဝင္ထိုး လုပ္တာလည္း ခံေနၾကရတယ္။
အ႐ိုက္ခံလိုက္ရလို႔ နံ႐ိုးက်ဳိးကာ တံုးလံုးႀကီးလဲေနတဲ့ ေလထီး ဗိုလ္အုန္းေမာင္ရဲ႕ ညည္းသံကို ၾကားေနရတယ္။ ဘာမွလည္း မတတ္ႏိုင္၊ ဘာလုပ္ရမွန္းလည္း မသိေတာ့။
၁၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာ ေအာင္ႏွိပ္စက္ၿပီးမွ လူတဦးခ်င္း နာမည္ေခၚပါတယ္။ အေခၚခံရသူက လက္ေထာင္ျပရၿပီး ေနာက္ သူ႔ကို ေခၚသြားသံၾကားရတယ္။ က်ေနာ့္နာမည္ ေခၚသံၾကားလို႔ လက္ေထာင္ျပလိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေခၚလာၿပီး အခန္းတခန္းထဲကို ေစာင္ခြာေပးလိုက္ကာ ထိုးသြင္းလိုက္တယ္။
မိုးမလင္း ေမွာင္မိုက္ဆဲအခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့ ဖန္သီးေရာင္ေၾကာင့္ အခန္းထဲ ဘယ္သူမွမရွိေၾကာင္း သိလိုက္ရတယ္။ ခဏေနေတာ့ ေျခသံေတြၾကားရၿပီး ေသာ့ဖြင့္လိုက္ကာ ေနာက္ထပ္တေယာက္ ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး ေရာက္လာပါတယ္။ က်ေနာ့္ကိုျမင္တာနဲ႔ ကြၽမ္းႏွစ္ပတ္ေလာက္ထိုးၿပီး က်ေနာ့္ဆီ ေျပးလာတယ္။
“ဝမ္းသာလိုက္တာ” တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ “ခင္ဗ်ားနဲ႔အတူ ေနရမွာမို႔ေပါ့” တဲ့။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္က အဲဒီေလာက္ခ်စ္ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြ။ သူကေတာ့ ရဲေဘာ္ ေအာင္ေဘာ္ပါ။
ေနာက္ေတာ့ သူ႔အဖြဲ႔ကိုယ့္အဖြဲ႔ သူ႔ပါတီကိုယ့္ပါတီကလူေတြ တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ေရာက္လာကာ လူျပည့္သြားပါေတာ့တယ္။ လူျပည့္တာနဲ႔ အေဆာင္မႉး ေက်ာ္မင္းနဲ႔ ဝါဒါတသိုက္ေရာက္လာၿပီး ေထာင္ စည္းကမ္းေတြ လက္ခ်ာ႐ိုက္ပါေတာ့တယ္။
သူတို႔ ျပန္ထြက္သြားမွ ကိုေအာင္ေဘာ္က “ဒီေကာင့္ အေဆာင္ေနရတာ ေခ်ာင္မယ့္ပံု မရွိဘူး။ က်ေနာ္တို႔ကို အထိုင္ခိုင္းထားၿပီး သူတို႔က ဝိုင္းထားခ်ိန္မွာ ဝါဒါေတြက တေယာက္ၿပီးတေယာက္ ဝင္႐ိုက္ေနတာ က်ေနာ္က ျမင္ေနရတယ္။ က်ေနာ့္ကို အုပ္ထားတဲ့ေစာင္က အေပါက္ႀကီးနဲ႔ဗ်။ ဗိုလ္အုန္းေမာင္ကို ႐ိုက္ခ်လိုက္တာလည္း ျမင္ရတယ္။ တခ်က္တခ်က္ “မလုပ္နဲ႔ မလုပ္နဲ႔ လက္လြန္ကုန္မယ္”လို႔ အရာရွိပိုင္းက ေအာ္သံေတြ ၾကားရတယ္ မဟုတ္လား?။ အဲဒါက သႀကၤန္တြင္း မပက္ၾကနဲ႔ မပက္ၾကနဲ႔လို႔ေအာ္တဲ့ လူႀကီးေတြရဲ႕အသံမ်ဳိး။
တကယ္က သူတို႔ လက္ညႇိဳးထိုးျပတဲ့သူေတြကို ဝင္႐ိုက္ၾကရတာပဲ။ စစ္ယူနီေဖာင္းနဲ႔ အေကာင္ေတြလည္းပါတယ္။ ခုနတုန္းက ေထာင္မႉးဆိုရင္ “ေဟ့ ေတာ္ၿပီ၊ ေတာ္ၿပီ ရပ္လိုက္ေတာ့” လို႔ ေအာ္ၿပီးတာနဲ႔ သူ ကိုယ္တိုင္ ဝင္ၿပီးကန္ခဲ့တဲ့ ေကာင္ပဲ။ က်ေနာ္တို႔အေပၚ မီးေမာင္းႀကီးေတြ ဝိုင္းထိုးထားေတာ့ ရွင္းရွင္းႀကီး ျမင္ေနရတယ္”
(စကားခ်ပ္- အထက္အညာေထာင္ေတြကေန ကြၽန္းအပို႔ခံရတဲ့သူေတြဟာ အင္းစိန္ေထာင္က ေထာင္မွဴး ေထာင္ပိုင္ ဝါဒါေတြနဲ႔ မဆက္ဆံခဲ့ၾကရဘူးပါ။ MI ကိုင္တဲ့ တြဲဖက္ေထာင္ကေန တိုက္႐ိုက္ သေဘၤာေပၚ တက္ခဲ့ၾကရလို႔ပါ)
သူက ေျပာရင္းေျပာရင္းက က်ိတ္မႏိုင္ခဲမရ ျဖစ္ေနပံုရပါတယ္။ ဗိုလ္အုန္းေမာင္ အ႐ိုက္ခံရလို႔ ညည္းညဴေနစဥ္မွာ က်ေနာ္တို႔ တခုခု ထလုပ္သင့္တယ္၊ အနိမ့္ဆံုး‘ေႂကြးေၾကာ္သံ’ တိုင္သင့္တယ္။ ခုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ညံ့ရာက်သြားၿပီလို႔ ေျပာပါတယ္။
“AB ဒီစမ္းသပ္မႈမွာ က်ေနာ္တို႔ တာဝန္မေက်လိုက္ဘူး။ ထားလိုက္ေတာ့ … ေနာက္ပြဲႀကီးပြဲေကာင္းေတြ လာႏိုင္ပါေသးတယ္”လို႔ က်ေနာ္က ျပန္ေျပာမိပါတယ္။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီေခတ္နဲ႔စာရင္ေတာ့ ေတာ္ေသးတယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။ တေယာက္ တကုတင္ အိပ္ၾကရတယ္။ လူစစ္တဲ့အခါ ေထာင္မွဴးစကားေျပာတဲ့အခါ ပံုစံ ထိုင္မေပးရ။ မ်က္စိေနာက္ေအာင္လုပ္မေနရင္ ရတယ္။ သူတို႔ျမင္သာတဲ့ေနရာမွာ ရပ္ခ်င္ရပ္။ ထိုင္ခ်င္ထိုင္ေနရတယ္။ အိမ္သာထဲက လူကလည္း “ဒီမွာ တေယာက္ရွိတယ္” လို႔ ျဖည့္ေျပာလိုက္ရင္ ၿပီးတယ္။
သို႔ေသာ္ ေထာင္ဆိုတာ ေထာင္ပဲေလ။ တခါ စစ္ဘီလူးေတြ အာဏာသိမ္းထားတဲ့ကာလပဲမို႔ ဆုေပးတာ မရွိ။ ဒဏ္ေပးတာပဲ ရွိပါတယ္။ ေန႔စဥ္လို ဘဝမေမ့ေအာင္ ဆဲလိုက္ ဆိုလိုက္ အျပစ္က်ဴးလြန္တယ္ထင္ရင္ သတိေပးတာ ေရခ်ဳိးပိတ္တာ တိုက္ထဲပို႔တာ … စသည္ေတြေၾကာင့္ ေနခ်င္စရာ မေကာင္းလွပါ။
ေရခ်ဳိးရတာက တပတ္တခါ အဝတ္ေလွ်ာ္တာအပါ နာရီဝက္ပဲ ခြင့္ျပဳတယ္။ ကြၽန္းမွာ ေရခ်ဳိးရတာနဲ႔ေတာ့ ကြာပါဘိ။ တေယာက္ စည္းကမ္းခ်ဳိးေဖာက္တာေတြ႔ရင္ တခန္းလံုး တလမွ ၂ လအထိ ေရခ်ဳိးပိတ္တတ္တာက ရွိေသး။
တာဝန္ခံဝါဒါက တလလို႔ ေၾကညာသြားၿပီးမွ ေထာင္မွဴးလာတဲ့အခါ ႀကိမ္းရင္းေမာင္းရင္းက ၂ လ ျဖစ္သြားတာလည္း ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ဒီေတာ့ တခ်ဳိ႕လူညစ္ပတ္ေတြ ကိုယ္ေပၚ အေကာင္ႀကီးႀကီး ဝဝဖီးဖီး သန္းေၾကးမေတြ ကပ္ၿငိလာပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူ႔ ေၾကာင့္ ဘယ္အဖြဲ႔ေၾကာင့္လို႔ မျငဴစူၾက။ တခန္းလံုးဒဏ္ခံရေပမယ့္ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈနဲ႔ ျပႆနာ မလုပ္ခဲ့ၾက။
ကာလတခုျဖတ္ေက်ာ္ၿပီးၾကတဲ့ေနာက္ တရက္မွာေတာ့ တခန္းလံုး လူကုန္ အျပင္ထုတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အေဆာင္ရဲ႕ ေရွ႕အဖီထဲမွာ ထိုင္ၾကရပါတယ္။ ယခင္ ထမင္းစားခန္းပါ။ ထိုင္ခံုရွည္ စားပြဲရွည္ေတြရွိတယ္။ အားလံုးထိုင္ေနစဥ္ MI နဲ႔ ေထာင္မွဴးအပါ အမႈထမ္းတခ်ဳိ႕ေရာက္လာၿပီး စာရြက္ေတြ ခဲတံေတြ ထုတ္ေပးပါတယ္။ စာေမးပြဲ အေျဖခိုင္းတာပါ။ ေမးခြန္း ၁၁ ခု ေျဖရပါတယ္။ မွတ္မိသေလာက္ …
ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီအေပၚ အျမင္၊ ၄၈ လက္နက္ကိုင္တိုက္ပြဲအေပၚ သေဘာထား၊ ျဖဳတ္ ထုတ္ သတ္ ကိစၥ၊ ေနာက္ အလံနီပါတီ၊ ဦးႏုရဲ႕ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီပါတီ၊ မလညပ ပမညတ တို႔နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ သေဘာထားမ်ား။
ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းေတြမွာေတာ့ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၊ မဆလ၊ အညမည သေဘာတရား၊ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားေရးဝါဒအေပၚ သေဘာထားမ်ား စသည္ ပါ ပါတယ္။
“အင္း … စာေမးပြဲ ေျဖရမွာေၾကာက္လို႔ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ပါတယ္၊ ေျဖလိုက္ရတဲ့ စာေမးပြဲၿပီးတယ္ကို မရွိဘူး” … ဒါက AB (ကိုေအာင္ေဘာ္)ရဲ႕ ေအာက္ကလိအာ အသံ … က်န္တဲ့သူေတြက ျပံဳးလိုက္ၾကၿပီး MI တင္လွတို႔ ႏႈတ္ခမ္းစူေနပါတယ္။ (တကယ္က ကိုေအာင္ေဘာ္ဟာ စာႀကိဳးစားၿပီး စာေတာ္သူ ေက်ာင္းသားတေယာက္ပါ။ စာေမးပြဲေၾကာက္သူ မဟုတ္)
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမယ္။

Friday, May 29, 2009

ဒီပဲယင္းက ၫႊန္ျပခဲ့တဲ့လမ္း


အေျခအေနတခုခု ထူးၿပီဆိုရင္ ျပည္တြင္းမွာေရာ၊ ျပည္ပမွာပါ အေရးေပၚေကာ္မတီေတြ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ခါေတာ္မီ တုိက္ပဲြေခါင္းေဆာင္ေတြ ေပၚလာတတ္ၾကတယ္။ ပန္းတိုင္းပြင့္ခြင့္ရွိတာကို မျငင္းလုိပါ။ ဒါေပမယ့္ …



ေမ ၃ဝ မွာ အစိုးရကလုပ္တ့ဲ ကမၻာေက်ာ္ အၾကမ္းဖက္မႈႀကီးတခု ျမန္မာျပည္မွာျဖစ္ပြားခ့ဲတာ အားလုံးသိၾက ၿပီးပါၿပီ။ က်ေနာ္တုိ႔အျမင္က …


ဒီပဲယင္းကိစၥဟာ သာမန္႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္မႈ မဟုတ္ပါ၊ အေသအခ်ာ စီစဥ္ျပင္ဆင္ၿပီးေဆာင္ရြက္တ့ဲ ရာဇဝတ္မႈ၊ လူသတ္မႈ ျဖစ္ပါတယ္။


က်ေနာ္တုိ႔ ရထားတ့ဲသတင္းေတြအတုိင္း အနီးစပ္ဆုံးမွန္ခ့ဲတယ္ဆိုရင္ လူအစုလုိက္၊ အျပံဳလုိက္သတ္မႈ၊ အေလာင္းေတြ ေဖ်ာက္ဖ်က္မႈျဖစ္တာေၾကာင့္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ ေက်ာင္းသားသမဂၢေဖာက္ခဲြခံရတ့ဲကိစၥလိုပဲ သမိုင္းမွာ ရွင္းရမယ့္ ကိစၥမ်ဳိးျဖစ္တယ္။


နအဖ ဟာ ျပည္သူလူထုခ်င္း ပဋိပကၡျဖစ္ေနၾကတ့ဲ အေျခအေနမ်ဳိးလုိ ဖန္တီးၿပီး ဒိုင္လူႀကီးေယာင္ေဆာင္ေန တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ဘူး၊ ဘယ္သူမွ မယံုဘူး။


ဗိုလ္ခ်ဳပ္သန္းေရႊဟာ NLD ကို သည္ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ရွင္းခ်င္တာၾကာၿပီ၊ သူ႔ကိုယ္သူ ပိုတြက္ေနတယ္ဆိုတ့ဲ အခ်က္ အလက္ေတြလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ရထားတာ ၾကာၿပီ၊ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ လုပ္လုိ႔ရၿပီ၊ အ့ဲသည္လုိ ယူဆသြားပုံေပၚတယ္။


ေအာက္ေျခက တုိင္းမွဴးေတြနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးေတြကလည္း အထက္ကိုလိမ္ၿပီး သတင္းပို႔တယ္။ သူတုိ႔ တိုင္း ေတြမွာ ေဒၚစုကို လူေတြအမ်ားႀကီး ေထာက္ခံတယ္ဆိုရင္ သူတုိ႔ သိကၡာက်တယ္လုိ႔ ယူဆတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ၿမိဳ႕တိုင္းမွာ မျမင္ဘူးလုိ႔သြားၾကည့္တ့ဲလူ ၃ဝဝ၊ ၄ဝဝ ေလာက္ပဲ ရွိတယ္လုိ႔ တင္ျပတယ္။


ဒါေပမယ့္ မိုးကုတ္တုိ႔၊ မုံရြာတို႔မွာ ၾကံဳခ့ဲရတ့ဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေထာက္ခံေရး လႈပ္ရွားမႈႀကီးကိုၾကည့္ၿပီး နအဖဟာ ေသြးပ်က္သြားပုံေပၚတယ္။ အဲဒီ မနာလုိ ဝန္တုိစိတ္ေတြကေနတဆင့္၊ အခုလုိ ႐ုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ ႏွိမ္နင္းမႈႀကီးေပၚလာရတယ္။


ေနာက္ၿပီး တိုင္းမွဴးတိုင္းက NLD ကို အလုအယက္ ေခ်မႈန္းျပၿပီး ဗိုလ္သန္းေရႊ လူယံု၊ လက္႐ုံးလုပ္ခ်င္ေနၾက တယ္။ ေနာက္ၿပီး NLD က အၾကမ္းဖက္တယ္လုိ႔၊ သူတုိ႔က ဦးေအာင္ ေအာ္ခ့ဲတယ္၊ သူတုိ႔က အ့ဲသည္လုိ ေၾကညာကတည္းက တခုခုျဖစ္ေတာ့မွာပဲလုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ သံသယရွိခ့ဲတယ္၊ ႀကိဳကာထားတာျဖစ္မယ္လုိ႔ ယူဆခ့ဲၾကတယ္။


ထင္တ့ဲအတုိင္း ေနာက္တေန႔မွာ အခုလုိ ယုတ္မာတ့ဲအၾကံအစည္ႀကီး ေပၚလာတယ္။

အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ဦးတင္ဦးေရာ၊ ေဒၚစုပါ ဒဏ္ရာကိုယ္စီရသြားၾကတယ္။ NLD ဦးေဆာင္မႈနဲ႔ ယႏၱရား အားလုံးလည္း ရပ္သြားတယ္၊ CRPP ပါ ရပ္သေလာက္ ျဖစ္သြားတယ္။


အခု နအဖ က တျပည္လုံးက သူ႔လူေတြကို တပ္လွန္႔ထားတယ္။ စစ္တပ္မိသားစုဝင္ေတြကို သတိနဲ႔ သြား လာၾကဖုိ႔ ၫႊန္ၾကားထားတယ္။ ရန္ကုန္မွာ လုံျခံဳေရးေတြ အမ်ားႀကီး တင္းက်ပ္ထားတယ္။


အခုအေျခအေနေတြက ၈၈၈၈ အႀကိဳကာလက အေျခအေနေတြနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ တူေနတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ က်ေနာ္တို႔ တြက္ခ်က္ၾကည့္ၾကရေအာင္။


၈၈၈၈ အေရးေတာ္ပုံႀကီးျဖစ္ဖုိ႔ ေအာက္ပါ အခ်က္အခ်ဳိ႕က တြန္းအားျဖစ္ေစခ့ဲတယ္။


၁၉၈၇ မွာ ျမန္မာျပည္ LDC ႏိုင္ငံျဖစ္သြားတယ္။ မဆလ အစိုးရက ေငြစကၠဴေတြကို တရားမဝင္ ေၾကျငာလိုက္လုိ႔ လူေတြအားလုံး မေက်မနပ္ ျဖစ္ခ့ဲၾကတယ္။ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီးရဲ႕ ၄၂ မ်က္ႏွာ စာတမ္းထြက္လာေတာ့ လူေတြက စိတ္ဝင္စားလာၾကတယ္။ ဇာဂနာရဲ႕ မဆလ ဆန္႔က်င္ေရးပ်က္လုံးေတြ လူႀကိဳက္မ်ားလာတယ္။ ႏိုင္ငံေရး ႏိုးၾကားလာၾကတယ္ ဆိုပါေတာ့။


အ့ဲသည္အခ်ိန္က ဆန္တျပည္ကို ၁၅ က်ပ္ကေန ၂၅ က်ပ္ျဖစ္သြားတယ္။ အျခား ကုန္ပစၥည္းေတြလည္း အေထြေထြေစ်းတက္လာခ့ဲတယ္။ ၈၈ မတ္လ ၁၃ ရက္ေန႔မွာ ႀကိဳ႕ကုန္း အေရးအခင္း ျဖစ္တယ္။ မဆလ က သတင္းလိမ္ၿပီး ေၾကျငာလုိ႔ ေနာက္တ ေန႔မွာ ပိုဆိုးလာတယ္။ အေရးအခင္းက မိန္းထဲကုိ ကူးသြားတယ္။ မဆလ က စုံစမ္းေရးေကာ္မရွင္ဖဲြ႔ ေပးလုိက္ရတယ္။

တံတားနီ အေရးအခင္းျဖစ္တယ္၊ လူေတြ အမ်ား ႀကီးေသတယ္၊ အခ်ဳပ္ကားထဲမွာ ထပ္ၿပီး ၄ဝ ေက်ာ္ေသ သြားတယ္၊ မဆလ က ဘယ္သူမွ မေသဘူးလုိ႔ ထပ္လိမ္တယ္။ အ့ဲသည္မွာ ပိုၿပီးဆုိးလာတယ္။ ၈၈၈၈ အႀကိဳကာလေတြနဲ႔ သည္ကေန႔အေျခအေနတခ်ဳိ႕ တိုက္ဆိုင္မႈရွိေနတာကိုလည္း က်ေနာ္တုိ႔ ေတြ႔ရတယ္။


ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရးေတြက ၈၈ အေျခအေနေတြထက္ အမ်ားႀကီး ပိုဆိုးတာကိုေတြ႔ရတယ္။ ဘဏ္ အက်ပ္အတည္းေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ေငြေၾကး မတည္မၿငိမ္ ျဖစ္ေနတယ္။ နအဖ ဟာ ျပည္တြင္းမွာေရာ ျပည္ပမွာပါ ၈၈ တုန္းက မဆလ ထက္ ရန္သူ ပိုမ်ားေနတယ္။


ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တို႔မွာ အခုလူထုေခါင္းေဆာင္ ထင္ထင္ရွားရွား ရွိတယ္။ ၉ဝ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္ရွိတယ္။ ႏိုင္ငံတကာဖိအားလည္း ပိုမ်ားလာတယ္၊ ႏိုင္ငံတကာ အဖဲြ႔အစည္းေတြက တခ်ိန္လုံး ေစာင့္ၾကည့္ေနတယ္။ ဖိႏွိပ္ထားတ့ဲၾကားက ေဒၚစုကို လူထုေထာက္ခံေၾကာင္း ပိုမုိ ထင္ရွားလာတယ္။


ေက်ာင္းသား၊ ရဟန္း၊ သီလရွင္၊ စစ္ျပန္ စသျဖင့္ အလႊာအသီးသီးက စစ္အုပ္စုဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြ၊ တကိုယ္ေတာ္နဲ႔ အစုလုိက္အျပံဳလိုက္ ဆႏၵျပတာေတြ ခပ္စိပ္စိပ္ျဖစ္လာတာကို လူထုက သတိျပဳမိလာတယ္။


ဒီပဲယင္းကိစၥကို လိမ္ညာၿပီး သတင္းထုတ္ျပန္ခ့ဲတယ္။ အ့ဲသည္အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ မုံရြာကို အဓိက႐ုဏ္း ကူးစက္ သြားခ့ဲတယ္။ ဒီပဲယင္းကိစၥဟာ ႀကိဳ႕ကုန္းအေရးအခင္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ျဖစ္လာတယ္။


ဗိုလ္သန္းေရႊဟာ စိတ္ေလာေနၿပီး စိုးႏုိင္နဲ႔တင္ မလုံေလာက္ဘူးထင္လုိ႔ စိုးဝင္းကို ထုတ္သုံးခ့ဲတယ္။ အ့ဲသည္မွာ စိုးဝင္းဟာ ဒုတိယ စိန္လြင္ ျဖစ္လာတယ္။


ျဖစ္ရပ္ေတြဟာ သံတူေၾကာင္းကြဲေတြဆုိေပမယ့္ သမိုင္းေတြဟာ ထပ္တူထပ္မွ် ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ မေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ပါ။ ၈၈၈၈ က အတိုင္း အစီစဥ္တက်ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ဆုိလုိေနတာ မဟုတ္ပါ၊ အဓိက ဆုိလုိေနတာက၊ ျမန္မာျပည္ရဲ႕အေျခအေနဟာ တစထက္တစ၊ ရင့္မွည့္လာေနတယ္ဆိုတာ ပိုၿပီး ေသခ်ာလာတယ္။


သည္အေျခအေနေတြကို က်ေနာ္တုိ႔က အက်ဳိးရွိရွိ အသံုးခ်တတ္ဖို႔ လုိပါတယ္။ လူတိုင္းက လူထုတိုက္ပြဲ ျဖစ္လာမလားလုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အ့ဲသည္လုပ္ငန္းကုိ အင္တုိက္အားတုိက္ လုပ္ၾကသူ သိပ္နည္းတယ္။


သည္ကေန႔ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး က်ေနာ္တုိ႔ေတြၾကားထဲမွာ ႐ႈပ္ေနတာတခ်ဳိ႕ ရွင္းသြားတ့ဲအတြက္ေတာ့ ဝမ္းသာတယ္။ ဒါကေတာ့ အ႐ႈံးထဲက အျမတ္ပဲ။ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္းေျပာရင္ မယုံခ်င္ၾကဘူး၊ ရန္သူက ျပ႒ာန္းေပး လုိက္ေတာ့မွ လက္ခံသြားၾကတယ္။


ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ လူေတြက ဒုိင္ယာေလာ့တေစၧ လုိတာထက္ပုိၿပီး ေျခာက္ေနၾကတယ္။ သည္ေန႔လုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြထက္ နက္ျဖန္မွလုပ္ရမယ့္အလုပ္ေတြက ပိုၿပီး အေရးႀကီးေနၾကတယ္၊ Day one ကိစၥေတြထက္ Day two ကိစၥေတြကိုပဲ ပိုၿပီးအာ႐ံုစိုက္ေနၾကတယ္။


ဒီပဲယင္းကိစၥလည္းျဖစ္ေရာ လူတုိင္းက ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရးလမ္းေတာ့ ပိတ္သေလာက္ျဖစ္သြားၿပီ။ သည္တုိင္းေတာ့ သြားလုိ႔မရေတာ့ဘူးလုိ႔ အလုအယက္ေျပာၾကတယ္။


ကိုင္း … ေကာင္းၿပီ ဒါဆုိရင္ဘာလုပ္ၾကမလဲဆုိေတာ့ အဖဲြ႔အစည္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဒုိင္ယာေလာ့ မျဖစ္ရင္ ဘာလုပ္မယ္ဆုိတ့ဲ Program မည္မည္ရရ ဘယ္သူ႔ဆီမွာမွ မရွိဘူး။ အခ်ဳိ႕မွာေတာ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္ျဖစ္ေအာင္ သိပ္လုပ္မထားၾကဘူး၊ က်ေနာ္တုိ႔ အ့ဲဒါ ေတြကို ျပင္ၾကရလိမ့္မယ္၊ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးေရး လမ္းဟာ အၿပီးသတ္ပိတ္သြားၿပီလုိ႔ေတာ့ မေျပာႏိုင္ေသးတာ အမွန္ပါ။


ဒါေပမယ့္ အခ်ဳိ႕လူေတြ စိတ္ကူးယဥ္ေနသလုိ ရန္သူထဲမွာလည္း သည္လမ္းက ထြက္ခ်င္ေနတ့ဲလူေတြ ရွိေန တယ္ဆိုတာ မဟုတ္မွန္းကေတာ့ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဘိလပ္သြားတုန္းက ‘ရရင္ ရ မရရင္ ခ်’ ဆိုတ့ဲ Alternative Program ရွိတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ဒါမ်ဳိး ရွိကို ရွိရမယ္၊ ဒါမ်ိဳး မရွိရင္ ႐ံႈးလိမ့္မယ္။


သည္ေန႔အခ်ိန္မွာကို က်ေနာ္တုိ႔ အင္အားစုေတြက လူထုကိုေပးတ့ဲ Message ေတြက ရွင္းရမယ္။ ေဝ့လည္ ေၾကာင္ပတ္လုပ္လုိ႔ မရဘူး။ မစြန္႔ပယ္ေပမယ့္ ဒိုင္ယာေလာ့ ကို မွိန္ထားရမယ္။ လူထုကို Awareness ရေအာင္ လုပ္ရမယ္။


အခြင့္အေရးရရင္ လႈံ႔ေဆာ္ရမယ္၊ ေနာက္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ Movement ရဲ႕ အာဏာပိုင္ေတြက၊ ကုလသမဂၢကိုပါ ေမးခြန္းထုတ္ရလိမ့္မယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဖမ္းလုိက္ လႊတ္လုိက္၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသမားအခ်ဳိ႕ကို ဖမ္း လိုက္ လႊတ္လုိက္၊ ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမွဴး ကိုယ္စားလွယ္ေတြ သြားလည္လုိက္ ျပန္လာလုိက္၊ ႏိုင္ငံတကာ အစုိးရေတြက စစ္အုပ္စုကုိ Credit ေပးလုိက္၊ Pressure ေပးလုိက္၊ သည္ ကစားပဲြႀကီးဟာ ဘယ္ေတာ့ဆုံးေတာ့မွာလဲလုိ႔ ျပတ္ျပတ္သားသား ေမးရလိမ့္မယ္။ အခုပဲ (၁၃)ႏွစ္ ရွိေနၿပီ။


သည္ေန႔ အေျခအေနအေပၚ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စိုးရိမ္ပူပန္ၾကပါတယ္။ ရန္သူဟာ သူ႔လည္ပင္းကုိသူ ႀကိဳး ကြင္းစြပ္ေနတယ္လုိ႔ သုံးသပ္သူေတြေတာင္ ရွိၾကပါတယ္။ ရန္သူ တကယ္ အေျခအေနဆုိးေနတယ္လုိ႔ ယူဆရင္ေတာင္ က်ေနာ္တုိ႔ သတိထားရမွာေတြရွိလာတယ္။


ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆိုေတာ့ က်ေနာ္တုိ႔ အေတြ႔အႀကံဳအရ သူဆိုးရင္ ကုိယ့္ဆီမွာလည္း တခုမဟုတ္တခု ၾကံဖန္ၿပီး ဆုိးလာတတ္တယ္။ ပေယာဂေတြလည္း ဝင္လာတတ္တယ္။ ဒါကို က်ေနာ္တုိ႔ သတိရွိရမယ္။


ေနာက္တခု အေျခအေနတခုခု ထူးၿပီဆိုရင္ ျပည္တြင္းမွာေရာ၊ ျပည္ပမွာပါ အေရးေပၚေကာ္မတီေတြ အဖြဲ႔ အစည္းေတြ ခါေတာ္မီ တုိက္ပဲြေခါင္းေဆာင္ေတြ ေပၚလာတတ္ၾကတယ္။ ပန္းတိုင္းပြင့္ခြင့္ရွိတာကို မျငင္းလုိပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္အျမင္က ရွိၿပီးသားအင္အားစုေတြကိုပဲ၊ ခိုင္မာသထက္ ခုိင္မာေအာင္ အားရွိသထက္ အားရွိေအာင္ပဲ ပိုလုပ္ၾကေစခ်င္တယ္။


ေနာက္ၿပီး အေရးေပၚလာမွ ခါးေတာင္းက်ဳိက္ခ်င္တ့ဲ စိတ္ဓာတ္မ်ဳိးထက္ လႈပ္ရွားမႈႀကီးတခုလုံးအတြက္ Full Time လုပ္ၾကပါလုိ႔ အခ်ဳိ႕လူေတြကို ေမတၱာရပ္ခံရလိမ့္မယ္။


ရန္သူက သည္လုိလုပ္ရင္ သူနာမည္ပ်က္မယ္ဆုိတာကို သိပါတယ္။ သည္ေလာက္ မ,အပါဘူး။ ဒုိင္ယာေလာ့ ဝင္ရင္ သူ စၿပီး႐ႈံးေတာ့မယ္ဆုိတာကို သေဘာေပါက္ပါတယ္။ အ့ဲသည္ေတာ့ အ႐ႈံး မခံဘူး၊ နာမည္အပ်က္ပဲ ခံမယ္။ သူ႔အတြက္ နာမည္ပ်က္တာ မဆန္းေတာ့ဘူး။ သည့္ထက္လည္း ပ်က္စရာ မရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ထင္တယ္။


ဒါေၾကာင့္ သူ အခုေရြးတ့ဲလမ္းကို က်ားကုတ္က်ားခဲ ကာကြယ္လိမ့္မယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကလည္း ဥစၥာရင္လုိ ဥစၥာရင္ခဲ တိုက္ၾကရလိမ့္မယ္။ နည္းနည္းေလးမွ ေလွ်ာ့လုိက္လုိ႔ မရဘူး။ သည္တခါ သူ အသာစီးရသြားရင္ ဘယ္ေလာက္ ထပ္ၾကာသြားမယ္ဆိုတာ မေျပာႏုိင္ဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔လူေတြ အခုထက္ အမ်ားႀကီး ပိုၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကဖုိ႔ လုိပါတယ္။


ပိုၿပီးရွင္းေအာင္ အၾကံေပးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ရန္သူအေပၚမွာ စိတ္ကူးမယဥ္ပါနဲ႔၊ ကိုယ့္တိုက္ႏိုင္စြမ္းအားကသာ ေအာင္ပဲြဆီကို အေရာက္ေခၚသြားႏိုင္တယ္ဆိုတာကို မုခ်ယုံၾကည္ၾကပါ။ အလုပ္ေတြပိုၿပီး လုပ္ၾကပါ။ လမ္းမွန္ရင္ ပန္းတိုင္ ေတြ႔ပါလိမ့္မယ္။ ။



လူ႔ေဘာင္သစ္ ဂ်ာနယ္

အတြဲ ၈၊ အမွတ္ ၁

ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ - မွ